Στις Ηνωμένες Πολιτείες 167.000 παιδιά έχασαν τους γονείς τους
Για τις επιπτώσεις της πανδημίας στην ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων μίλησε ο
Harold S. Koplewicz, Ιδρυτικός Πρόεδρος και Ιατρικός Διευθυντής του Child Mind
Institute, στην 51η συζήτηση των Διαλόγων του ΙΣΝ που πραγματοποιήθηκε
πρόσφατα. «Στις Ηνωμένες Πολιτείες 167.000 παιδιά έχασαν τους φροντιστές
ή τους γονείς τους. Αυτή η απώλεια και το τραύμα που δημιουργεί έχει πολύ
μακροχρόνια αποτελέσματα. Θα έχουμε ένα φαινόμενο ντόμινο, δηλαδή θα
έχουμε συμπτώματα στην ψυχική υγεία για μια δεκαετία τουλάχιστον μετά τη λήξη
της πανδημίας», ανέφερε ο κ. Koplewicz. Στο κομμάτι της ψυχικής υγείας των
παιδιών και των εφήβων αναφέρθηκε και ο Κωνσταντίνος Κώτσης, Επίκουρος
Καθηγητής Παιδοψυχιατρικής, ο οποίος επεσήμανε ότι «στην παιδοψυχιατρική
βλέπουμε ότι το στίγμα είναι συνήθως μεγαλύτερο στα παιδιά, μεγαλύτερο
από την ψυχιατρική των ενηλίκων. Η αλήθεια είναι όμως ότι τα πράγματα πάνε
καλύτερα σε αυτό τον τομέα», ενώ σχετικά με τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας
στην Ελλάδα σχολίασε πως «χρειάζεται σίγουρα ενίσχυση των δομών κυρίως
σε απομακρυσμένες και μικρές περιοχές όπου δεν υπάρχει εύκολη πρόσβαση
σε περίθαλψη ψυχικής υγείας και υπάρχει και το στίγμα, το οποίο είναι κάτι
που επίσης πρέπει να δουλέψουμε. Στην επόμενη δεκαετία είναι πολύ πιθανό
να δούμε μεγάλη ανάπτυξη στο κομμάτι των φαρμάκων και στην ανάπτυξη
νέων θεραπειών για τις ψυχικές παθήσεις. Για παράδειγμα παθήσεις όπως η
σχιζοφρένεια, ο αυτισμός, η διπολική ταραχή είναι παθήσεις, οι οποίες με την
ανάλυση της γενετικής μπορούν να εντοπιστούν. Επομένως με τα νέα δεδομένα
και τις τεχνολογίες που αναπτύσσονται, θεωρούμε ότι σύντομα θα έχουμε
θεραπείες για τέτοιου είδους παθήσεις», ανέφερε ο Steven Kushner, Καθηγητής
Ψυχιατρικής στο Ιατρικό Κέντρο Irving του Πανεπιστημίου Κολούμπια και στο
Πολιτειακό Ψυχιατρικό Ινστιτούτο της Νέας Υόρκης.
Η Μαρίνα Οικονόμου – Λαλιώτη, Καθηγήτρια Ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής
του ΕΚΠΑ, αναφερόμενη στο στίγμα που συνοδεύει τις ψυχικές διαταραχές
υπογράμμισε ότι «το στίγμα είναι μια κοινωνική κατασκευή, δεν είναι μία ιδιότητα
των ανθρώπων. Η κοινωνία αποδίδει στον ασθενή κάποια χαρακτηριστικά
και μετά ο ασθενής τα υιοθετεί, τα εσωτερικεύει και στιγματίζεται και ο ίδιος.
Αυτοστιγματίζεται από κει και πέρα. Το ίδιο στίγμα εισπράττει και οικογένεια και
πολλές φορές το υιοθετεί».
Πηγη:HealthDaily