Η επιστροφή δύο ενοικίων ετησίως σε γιατρούς και νοσηλευτές που υπηρετούν εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων αποτελεί μία από τις πιο στοχευμένες παρεμβάσεις της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης και, ταυτόχρονα, της υποστελέχωσης της περιφέρειας σε κρίσιμες ειδικότητες υγείας.
Το μέτρο, που ανακοινώθηκε από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στο πλαίσιο των παρεμβάσεων για τη στέγαση, αφορά περίπου 50.000 εργαζομένους –μεταξύ αυτών γιατρούς και νοσηλευτές– οι οποίοι υπηρετούν εκτός Αττικής και Θεσσαλονίκης, ανεξαρτήτως εισοδηματικών κριτηρίων.
Πώς λειτουργεί η επιστροφή δύο ενοικίων
Η ρύθμιση προβλέπει την επιστροφή ποσού ίσου με δύο μηνιαία μισθώματα ανά έτος, ως άμεση οικονομική ενίσχυση. Στόχος είναι να μειωθεί το καθαρό στεγαστικό κόστος για επαγγελματίες υγείας που μετακινούνται ή διαμένουν μόνιμα σε νησιωτικές, ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές, όπου η έλλειψη διαθέσιμων κατοικιών και τα αυξημένα ενοίκια λειτουργούν αποτρεπτικά.
Στην πράξη, το μέτρο επιχειρεί να απαντήσει σε ένα διαχρονικό πρόβλημα του ΕΣΥ: την αδυναμία προσέλκυσης και διατήρησης ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στην περιφέρεια, όχι λόγω έλλειψης θέσεων, αλλά λόγω κόστους διαβίωσης και στέγασης.
Γιατί αφορά άμεσα το σύστημα υγείας
Η στέγαση έχει αναδειχθεί σε κρίσιμο παράγοντα στελέχωσης των δημόσιων δομών υγείας. Σε πολλές περιοχές, ιδίως σε νησιά και τουριστικούς προορισμούς, το κόστος ενοικίου απορροφά δυσανάλογα μεγάλο μέρος του εισοδήματος ενός νέου γιατρού ή νοσηλευτή.
Η επιστροφή δύο ενοικίων λειτουργεί ως έμμεση μισθολογική ενίσχυση, χωρίς να μεταβάλλει το βασικό μισθολόγιο, και δημιουργεί ένα πρώτο πλαίσιο κινήτρων για την παραμονή στο σύστημα.
Τι ισχύει σε άλλες χώρες της Ευρώπης
Η ελληνική πρωτοβουλία δεν αποτελεί εξαίρεση διεθνώς. Αντίθετα, εντάσσεται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή πρακτική, όπου η στέγαση υγειονομικών αντιμετωπίζεται ως δομικό εργαλείο πολιτικής υγείας.
Για παράδειγμα, στη Γαλλία, οι γιατροί που υπηρετούν σε υποστελεχωμένες αγροτικές περιοχές λαμβάνουν στεγαστικά επιδόματα, φορολογικές ελαφρύνσεις και, σε ορισμένες περιπτώσεις, δωρεάν δημοτική κατοικία για τα πρώτα χρόνια υπηρεσίας.
Στη Γερμανία, αρκετά ομόσπονδα κρατίδια προσφέρουν επιδότηση ενοικίου ή χαμηλότοκα στεγαστικά δάνεια σε γιατρούς που εγκαθίστανται σε περιοχές με ελλείψεις, ενώ δήμοι χρηματοδοτούν την κατασκευή κατοικιών ειδικά για υγειονομικούς.
Στη Σουηδία και τη Φινλανδία, η τοπική αυτοδιοίκηση συχνά παρέχει ενοικιαζόμενα διαμερίσματα με χαμηλό μίσθωμα σε γιατρούς και νοσηλευτές, αναγνωρίζοντας ότι η πρόσβαση στη στέγη αποτελεί προϋπόθεση για τη λειτουργία των υπηρεσιών υγείας.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το NHS εφαρμόζει προγράμματα housing allowance και επιδόματα κόστους διαβίωσης για προσωπικό που εργάζεται σε απομακρυσμένες ή υψηλού κόστους περιοχές, συνδέοντας ευθέως τη στέγαση με τη βιωσιμότητα των υπηρεσιών.
Ένα πρώτο βήμα, όχι η τελική λύση
Παρά τη θετική κατεύθυνση, ειδικοί επισημαίνουν ότι η επιστροφή δύο ενοικίων αποτελεί ανακουφιστικό αλλά όχι επαρκές μέτρο, αν δεν συνοδευτεί από συνολικό σχεδιασμό στέγασης για υγειονομικούς, όπως αξιοποίηση δημοσίων κτιρίων, μόνιμες κατοικίες προσωπικού και τοπικά στεγαστικά προγράμματα.
Ωστόσο, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η στέγη δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ιδιωτικό ζήτημα των επαγγελματιών υγείας, αλλά ως κρίσιμη παράμετρος δημόσιας πολιτικής, άμεσα συνδεδεμένη με την ποιότητα και την ισοτιμία πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας.
Πηγη: https://healthpharma.gr