Στις ασθενείς με ορμονοευαίσθητο (hormone receptor-positive) καρκίνο μαστού,
η ενδοκρινική θεραπεία αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της αντιμετώπισης, με
συνιστώμενη διάρκεια που κυμαίνεται από 5 έως και 10 έτη σε περιπτώσεις
αυξημένου κινδύνου υποτροπής. Ωστόσο, η παρατεταμένη αυτή θεραπεία
λειτουργεί ανασταλτικά ως προς την επίτευξη κύησης, δημιουργώντας ένα
σημαντικό κλινικό και ψυχοκοινωνικό αδιέξοδο.
Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) της Ιατρικής
Σχολής του ΕΚΠΑ Δρ. Μαρία Καπαρέλου (Παθολόγος – Ογκολόγος) και Θάνος
Δημόπουλος (τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ) αναφέρουν ότι σε αυτό το πλαίσιο, η μελέτη
POSITIVE (ήρθε να δώσει απαντήσεις σε ένα κρίσιμο ερώτημα: είναι ασφαλής η
προσωρινή διακοπή της ενδοκρινικής θεραπείας με σκοπό την εγκυμοσύνη;
Τα επικαιροποιημένα δεδομένα με μέση παρακολούθηση 71 μηνών
επιβεβαιώνουν ότι, υπό προσεκτικά καθορισμένες προϋποθέσεις, η στρατηγική
αυτή είναι εφικτή και δεν φαίνεται να επιβαρύνει την ογκολογική πρόγνωση.
Τα αποτελέσματα στον τομέα της γονιμότητας ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά.
Περίπου το 76% των γυναικών κατόρθωσε να επιτύχει τουλάχιστον μία
εγκυμοσύνη, ενώ καταγράφηκαν συνολικά 440 γεννήσεις ζώντων νεογνών.
Τα ποσοστά επιπλοκών κύησης, χαμηλού βάρους γέννησης και συγγενών
ανωμαλιών ήταν συγκρίσιμα με εκείνα του γενικού πληθυσμού αντίστοιχης
ηλικίας, γεγονός που καταρρίπτει παλαιότερες αντιλήψεις περί αυξημένου
μαιευτικού κινδύνου. Το πλέον καθοριστικό εύρημα αφορά την ογκολογική
ασφάλεια. Η σύγκριση των γυναικών που διέκοψαν προσωρινά την ενδοκρινική
θεραπεία με αντίστοιχες ασθενείς από τις μελέτες SOFT και TEXT δεν ανέδειξε
αυξημένο κίνδυνο υποτροπής.
Πηγη: HealthDaily