Καρκίνος: Νέες θεραπείες παρατείνουν την επιβίωση των ασθενών – Τι έδειξαν οι μελέτες

Ο καρκίνος βρίσκεται στο επίκεντρο σημαντικών θεραπευτικών εξελίξεων, με νέες κλινικές μελέτες να καταγράφουν ουσιαστικά οφέλη στην επιβίωση ασθενών με διαφορετικές μορφές της νόσου.

Από τον καρκίνο του πνεύμονα και του μαστού έως τον καρκίνο του παχέος εντέρου και το μελάνωμα, νέοι συνδυασμοί φαρμάκων, στοχευμένες θεραπείες και εξατομικευμένα θεραπευτικά εμβόλια δημιουργούν νέες προοπτικές για τους ασθενείς.

Οι γιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής του ΕΚΠΑ, Μαρία Καπαρέλου και Θάνος Δημόπουλος, παρουσιάζουν τα σημαντικότερα ευρήματα τριών μελετών.

Καρκίνος: Νέες θεραπείες παρατείνουν την επιβίωση των ασθενών

Τρεις κλινικές μελέτες στον καρκίνο του πνεύμονα ανέδειξαν σημαντικό όφελος στη συνολική επιβίωση των ασθενών.

Στον μικροκυτταρικό καρκίνο, η μελέτη DeLLphi-305 έδειξε ότι το tarlatamab στη θεραπεία συντήρησης αύξησε τη διάμεση επιβίωση από 12,7 σε 21,1 μήνες, μειώνοντας τον κίνδυνο θανάτου κατά 58%.
Στον μη μικροκυτταρικό καρκίνο, η μελέτη KRASCENDO-1 έδειξε ότι ο αναστολέας divarasib παρέτεινε την επιβίωση από 12 σε 17,7 μήνες σε μεταλλάξεις KRAS G12C.

Παράλληλα, η μελέτη SAFFRON έδειξε ότι ο συνδυασμός osimertinib και savolitinib βελτίωσε την επιβίωση από 12,9 σε 17,8 μήνες σε EGFR-μεταλλαγμένη νόσο με έκφραση MET.

Στον καρκίνο του στομάχου και της γαστροοισοφαγικής συμβολής, η μελέτη CLARITY-Gastric01 παρουσίασε ιδιαίτερα σημαντικά αποτελέσματα με το sonesitatug vedotin, ένα νέο συζευγμένο αντίσωμα-φάρμακο (ADC) που στοχεύει την πρωτεΐνη CLDN18.2. Σε ασθενείς με προχωρημένη νόσο που είχαν λάβει προηγούμενες θεραπείες, η διάμεση συνολική επιβίωση αυξήθηκε από 6,4 σε 10,6 μήνες έναντι της θεραπείας επιλογής του ερευνητή.

Στον καρκίνο του ενδομητρίου, η μελέτη TroFuse-005 ανέδειξε την αποτελεσματικότητα του sacituzumab tirumotecan, ενός νέου ADC που στοχεύει την πρωτεΐνη TROP2. Σε ασθενείς με προχωρημένη ή υποτροπιάζουσα νόσο, οι οποίες είχαν ήδη λάβει χημειοθεραπεία με πλατίνα και ανοσοθεραπεία, η διάμεση συνολική επιβίωση αυξήθηκε από 12,1 σε 19 μήνες (μείωση κινδύνου θανάτου κατά 32%), ενώ η επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου αυξήθηκε από 3,9 σε 7,2 μήνες.

Στον μυοδιηθητικό καρκίνο της ουροδόχου κύστης, η μελέτη VOLGA ανέδειξε σημαντική πρόοδο στην περιεγχειρητική θεραπεία ασθενών που δεν είναι κατάλληλοι για χημειοθεραπεία με σισπλατίνη ή δεν επιθυμούν να τη λάβουν. Ο συνδυασμός enfortumab vedotin και durvalumab μείωσε τον κίνδυνο υποτροπής, εξέλιξης ή θανάτου κατά 49% και τον κίνδυνο θανάτου κατά 42% έναντι της ομάδας ελέγχου. Παράλληλα, το ποσοστό πλήρους παθολογοανατομικής ανταπόκρισης έφθασε περίπου το 45%, έναντι 10% στην ομάδα ελέγχου.

Στον μεταστατικό καρκίνο του παχέος εντέρου, τα νεότερα δεδομένα συνολικής επιβίωσης της μελέτης CheckMate 8HW ενίσχυσαν τον ρόλο του συνδυασμού nivolumab και ipilimumab σε ασθενείς με μικροδορυφορική αστάθεια ή ανεπάρκεια επιδιόρθωσης του DNA (MSI-H/dMMR). Στην πρώτη γραμμή θεραπείας καταγράφηκε μείωση του σχετικού κινδύνου θανάτου κατά 63% έναντι της χημειοθεραπείας. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν ότι ο μοριακός χαρακτηρισμός του όγκου μπορεί να καθορίζει ουσιαστικά τη θεραπευτική στρατηγική, προσφέροντας σε συγκεκριμένες ομάδες ασθενών τη δυνατότητα μακροχρόνιου ελέγχου της νόσου.

Στον πρώιμο καρκίνο του μαστού, τα εξαετή αποτελέσματα της μελέτης NATALEE επιβεβαίωσαν τη διατήρηση του οφέλους από την προσθήκη ριμποσικλίμπης στην επικουρική ορμονοθεραπεία ασθενών με ορμονοευαίσθητο, HER2-αρνητικό καρκίνο μαστού σταδίου II ή III. Η εξαετής συνολική επιβίωση ανήλθε σε 91,9% έναντι 89,7% με την ορμονοθεραπεία μόνο. Η εξέλιξη αυτή ενισχύει τη σημασία της αποτελεσματικότερης θεραπείας ήδη από τα πρώιμα στάδια της νόσου.

Στον καρκίνο του προστάτη, η μελέτη DASL-HiCaP έδειξε ότι η προσθήκη darolutamide στη μακροχρόνια ανδρογονική αποστέρηση και την ακτινοθεραπεία βελτιώνει σημαντικά την επιβίωση χωρίς μεταστάσεις σε ασθενείς με εντοπισμένη νόσο πολύ υψηλού κινδύνου. Το αποτέλεσμα αναδεικνύει τη σημασία της εντατικοποίησης της θεραπείας σε κατάλληλα επιλεγμένους ασθενείς, με στόχο τη μείωση της πιθανότητας μελλοντικής μεταστατικής εξέλιξης.

Στο μελάνωμα, μία από τις πλέον καινοτόμες εξελίξεις αφορούσε τη μελέτη INTerpath-001, στην οποία αξιολογήθηκε ένα εξατομικευμένο θεραπευτικό εμβόλιο τεχνολογίας mRNA. Το εμβόλιο intismeran autogene σχεδιάζεται με βάση τα ιδιαίτερα γενετικά χαρακτηριστικά του όγκου κάθε ασθενούς, με στόχο την ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος έναντι συγκεκριμένων νεοπλασματικών αντιγόνων. Η προσθήκη του στην επικουρική θεραπεία με pembrolizumab, μετά τη χειρουργική αφαίρεση μελανώματος υψηλού κινδύνου, μείωσε τον κίνδυνο υποτροπής ή θανάτου κατά 42%.

Στον καρκίνο των χοληφόρων, η μελέτη HARMONi-GI1 ανέδειξε όφελος συνολικής επιβίωσης με έναν νέο συνδυασμό ανοσοθεραπείας που περιλαμβάνει το αμφιειδικό αντίσωμα ivonescimab. Η μελέτη διευρύνει τις προοπτικές θεραπευτικής στόχευσης περισσότερων από ενός βιολογικών μηχανισμών σε μια κακοήθεια με περιορισμένες θεραπευτικές επιλογές.

ΠΗΓΗ: ΕΚΠΑ

 

Πηγη: https://www.healthreport.gr