Συντάκτης: grammateia

“Τα ευρήματά μας είναι σημαντικά και θα ενημερώσουν τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων για τους ασθενείς και τους κλινικούς γιατρούς κατά την εξέταση των βέλτιστων θεραπευτικών επιλογών και είναι πιθανό να επηρεάσουν τις κατευθυντήριες γραμμές κλινικής πρακτικής στο μέλλον”, δήλωσε η Boelaert.

Υπερθυρεοειδισμός: Η θεραπεία του υπερθυρεοειδισμού, όπως το ραδιενεργό ιώδιο ή η χειρουργική επέμβαση σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο θανάτου, σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε το Σάββατο στο ENDO 2023, το ετήσιο συνέδριο της Ενδοκρινικής Εταιρείας στο Σικάγο. “Ο υπερθυρεοειδισμός ή ο υπερδραστήριος θυρεοειδής αδένας είναι συχνός, επηρεάζοντας έως και το 3% του πληθυσμού, και σχετίζεται με μακροπρόθεσμες δυσμενείς καρδιακές και μεταβολικές συνέπειες. Η βέλτιστη επιλογή θεραπείας παραμένει ασαφής”, δήλωσε η Kristien Boelaert, M.D., Ph.D., καθηγήτρια ενδοκρινολογίας από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η Boelaert και οι συνεργάτες της εντόπισαν 55.318 ασθενείς με νεοδιαγνωσθέντα υπερθυρεοειδισμό, που έλαβαν θεραπεία με αντιθυρεοειδικά φάρμακα (ATD; 77,6%), ραδιοϊώδιο (14,6%) ή θυρεοειδεκτομή (7,8%) από μια βάση δεδομένων ηλεκτρονικών αρχείων υγείας με βάση τον πληθυσμό του Ηνωμένου Βασιλείου για τη μελέτη EGRET. Εξέτασαν την ολική θνησιμότητα, τα μείζονα καρδιαγγειακά συμβάντα (MACE: καρδιαγγειακός θάνατος, καρδιακή ανεπάρκεια ή εγκεφαλικό επεισόδιο) και την παχυσαρκία μετά τη θεραπεία. Ο μέσος όρος παρακολούθησης ήταν περίπου 12 έτη. Όσοι έλαβαν θεραπεία με αντιθυρεοειδικά φάρμακα είχαν εκτιμώμενη μέση επιβίωση 12 ετών, σύμφωνα με τα δεδομένα. Η επιβίωση αυξήθηκε σε όσους έλαβαν θεραπεία με ραδιοϊώδιο κατά 1,7 έτη και θυρεοειδεκτομή κατά 1,1 έτη. Τα άτομα που έλαβαν θεραπεία με αντιθυρεοειδικά φάρμακα είχαν εκτιμώμενο κίνδυνο MACE 10,2%, ο οποίος αυξήθηκε σημαντικά κατά 1,3% επιπλέον με τη ραδιοϊωδίνη αλλά όχι με τη θυρεοειδεκτομή. Αυτές οι οριστικές θεραπείες συσχετίστηκαν με σημαντικά αυξημένη επιβίωση, παρά τον μικρό αυξημένο κίνδυνο για συνολική αύξηση του σωματικού βάρους. Για παράδειγμα, η θυρεοειδεκτομή συσχετίστηκε με αυξημένη πιθανότητα παχυσαρκίας τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Η θεραπεία με ραδιοϊώδιο οδήγησε σε αυξημένο κίνδυνο παχυσαρκίας στις γυναίκες, αλλά όχι στους άνδρες. “Τα ευρήματά μας είναι σημαντικά και θα ενημερώσουν τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων για τους ασθενείς και τους κλινικούς γιατρούς κατά την εξέταση των βέλτιστων θεραπευτικών επιλογών και είναι πιθανό να επηρεάσουν τις κατευθυντήριες γραμμές κλινικής πρακτικής στο μέλλον”, δήλωσε η Boelaert.

Παρέχεται από την Ενδοκρινική Εταιρεία

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Ο αυξανόμενος αριθμός νέων ανθρώπων με καρκίνο προβληματίζει τους επιστήμονες. Όταν ο Πάντι Σκοτ άρχισε να υποφέρει από έντονους πόνους στο στομάχι το 2017, η πιθανότητα να πάσχει από καρκίνο δεν πέρασε ούτε στιγμή από το μυαλό του.

Ο Βρετανός φωτογράφος εξωτερικών χώρων και κινηματογραφιστής ήταν μόλις 34 ετών και σε εξαιρετική φυσική κατάσταση. Μόλις ο γιατρός του τον έστειλε στο νοσοκομείο για κολονοσκόπηση και εκεί του ζήτησαν αν θέλει να συμμετάσχει στη δοκιμή ενός νέου τεστ αίματος για την ανίχνευση όγκων, θορυβήθηκε απότομα και έντονα.

«Σκέφτηκα ότι ΟΚ να το κάνω, αλλά εγώ δεν θα είμαι από αυτούς που θα το πάθω», λέει ο ίδιος στους Financial Times. Λίγο αργότερα έλαβε τα δύσκολα νέα. Είχε προχωρημένο καρκίνο στο έντερο, που είχε εξαπλωθεί στο συκώτι.

Η περίπτωση του Σκοτ δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα που ήταν κάποτε, σημειώνει η βρετανική εφημερίδα. Τα τελευταία 30 χρόνια έχει καταγραφεί αύξηση στους πάσχοντες από καρκίνο κάτω των 50 ετών. Μάλιστα τα νούμερα είναι τόσο εντυπωσιακά που αρκετοί επιστήμονες θεωρούν ότι πρέπει να αποκαλείται επιδημία.

Η αύξηση του καρκίνου στους νέους

Για του λόγου το ασφαλές στοιχεία από το ινστιτούτο Institute for Health Metrics and Evaluation της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον δείχνουν ότι τις τελευταίες τρεις δεκαετίες (1990-2019) ο καρκίνος έχει αυξηθεί κατά 22% στην ηλικιακή ομάδα των 25-29 ετών στα ανεπτυγμένα κράτη, ενώ στους 20-34 έχει χτυπήσει αριθμούς ρεκόρ. Αντίθετα στις μεγαλύτερες ηλικιακά ομάδες, και συγκεκριμένα σε όσους είναι άνω των 75 ετών, έχει μειωθεί από την κορύφωση του που ήταν το 2005.

Αυτή την ηλικιακή μετατόπιση του καρκίνου την διαπίστωσε και ο ίδιος ο Σκοτ, αφού όταν η περιπέτεια του ξεκίνησε ήταν ο νεότερος μεταξύ όσων πήγαιναν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας (NHS) του Ηνωμένου Βασιλείου για χημειοθεραπεία, ενώ πρόσφατα κοιτώντας ολόγυρα του συνειδητοποίησε ότι η αίθουσα ήταν γεμάτη 20άρηδες.

Οι ερευνητές δεν έχουν μέχρι στιγμής κάποια συγκεκριμένη εξήγηση, γιατί οι νέοι στην καλύτερη φάση της ζωής τους αποδεικνύονται τόσο ευάλωτοι στον καρκίνο σε σχέση με τους μεγαλύτερους τους.

Πιθανότατα μπορούν να βρεθούν εξηγήσεις στους τύπους του καρκίνου που αφορούν τους νεότερους ανθρώπους, εκτιμούν οι προαναφερόμενοι. Για παράδειγμα, ο καρκίνος του παχέος εντέρου έχει αυξηθεί κατά 70% στην ομάδα των G20 πλουσιοτέρων χωρών του κόσμου στις ηλικίες 15-39 ετών από το 1990 μέχρι το 2019 σε σχέση με τους άλλους καρκίνους. Στοιχεία από την American Cancer Society επιβεβαιώνουν ότι φέτος το 13% των καρκίνων του παχέος εντέρου και το 7% των σχετικών θανάτων αφορούν άτομα κάτω των 50 ετών.

Μια αλλαγή με μεγάλες συνέπειες

Η Μισέλ Μίτσελ, επικεφαλής κέντρου Cancer Research του Ηνωμένου Βασιλείου εξηγεί ότι η ηλικία παραμένει ο μεγαλύτερος δείκτης πρόβλεψης του καρκίνου, με δεδομένο ότι το 90% όλων των περιπτώσεων αφορά άτομα άνω των 50 ετών και οι μισές εξ αυτών αφορούν άτομα άνω των 75 ετών.

Παραδέχεται ωστόσο ότι η αύξηση του καρκίνου στις νεότερες ηλικιακές ομάδες είναι μια σημαντική αλλαγή. «Πρέπει να καταλάβουμε αυτή την αλλαγή», λέει η ίδια στους Financial Times.

Αυτή η τάση έχει οικονομικές, κλινικές και κοινωνικές συνέπειες. Για τους γιατρούς που ασχολούνται με τον καρκίνο, η προαναφερόμενη αύξηση εγείρει μεγάλους προβληματισμούς. Ο γιατρός του Σκοτ, Δρ. Σαναγουάζ Ρασίντ στο νοσοκομείο Royal Marsden, ακόμα θυμάται με απελπισία την εβδομάδα που χειρούργησε τέσσερις γυναίκες κάτω των 40 ετών με καρκίνο.

Μόλις τον περασμένο μήνα είχε ως ασθενή μια εξαιρετική γυμνασμένη αθλήτρια διεθνούς βεληνεκούς μόλις 30 ετών. «Πρόκειται για ανθρώπους που θα έπρεπε να φτιάχνουν τις ζωές τους… Να χτίζουν καριέρες, να μεγαλώνουν παιδιά. Απλά μου σπαράζει η καρδιά», δηλώνει ο ίδιος.

Για όλα φταίει η διατροφή;

Οι επιστήμονες που αναζητούν απαντήσεις στο μεγάλο ερώτημα του ποιος φέρει την ευθύνη για το γεγονός ότι ολοένα και περισσότεροι νέοι άνθρωποι διαγιγνώσκονται με καρκίνο, είναι πεπεισμένοι ότι οι αλλαγές στη διατροφή και στον τρόπο ζωής αποτελούν σημαντικό τμήμα του παζλ.

Ο Δρ. Φρανκ Σίνικροπ, ογκολόγος και γαστρεντερολόγος στην κλινική Mayo Clinic στις ΗΠΑ, ο οποίος ειδικεύεται στον πρώιμο καρκίνο του παχέος εντέρου, λέει ότι η συχνότητα της νόσου έχει αυξηθεί σημαντικά μεταξύ των ανθρώπων που γεννήθηκαν από τη δεκαετία του 1960 ή μετά.

Η αύξηση των νεότερων ατόμων που φτάνουν στο ιατρείο του για θεραπεία είναι «αρκετά ανησυχητική», συμπληρώνει.

Η διατροφή και ο τρόπος ζωής στον οποίο εκτίθενται τα παιδιά στην πρώιμη ηλικία τους μπορεί να είναι ένας παράγοντας αυτής της αύξησης, συνεχίζει ο ίδιος, εστιάζοντας στην παχυσαρκία που έχει καταστεί προβληματική τα τελευταία 30 χρόνια. Ωστόσο, δεν μπορεί από μόνος του ένας παράγοντας να εξηγήσει αυτή την ανησυχητική τάση, επισημαίνει.

Το ρόλο παίζει το μικροβίωμα

Ερευνώντας τη σχέση καρκίνου και διατροφής, οι ερευνητές επικεντρώνονται στην πιθανότητα οι αλλαγές στο μικροβίωμα, δηλαδή το άθροισμα όλων των μικροοργανισμών (βακτηρίων, ιών και μυκήτων) που ζουν κυρίως στο έντερο των ανθρώπων, αυξάνουν την ευαισθησία στον καρκίνο.

Το μικροβίωμα θεωρείται ότι παίζει βασικό ρόλο στη συνολική υγεία, συμπεριλαμβανομένης της πέψης και της ρύθμισης του ανοσοποιητικού συστήματος, καθώς και στην προστασία από βακτήρια που προκαλούν ασθένειες, ενώ βοηθά στην παραγωγή ζωτικών βιταμινών.

Η κατανάλωση τροφίμων με υψηλή περιεκτικότητα σε κορεσμένα λιπαρά και ζάχαρη πιστεύεται ότι αλλάζει τη σύνθεση του μικροβιώματος με τρόπους που μπορούν να βλάψουν την υγεία ενός ατόμου. Αν και αυτές οι αλλαγές επηρεάζουν ανθρώπους όλων των ηλικιών, οι ερευνητές πιστεύουν ότι είναι πολύ σημαντικό ότι τα κρούσματα πρώιμου καρκίνου άρχισαν να αυξάνονται περίπου από το 1990 και μετά.

Τα άτομα που γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1960 ανήκουν στην πρώτη γενιά που εκτέθηκαν από τη βρεφική ηλικία σε εκσυγχρονισμένες δίαιτες και αλλαγές στον τρόπο ζωής και στο περιβάλλον, που άρχισαν να γίνονται ο κανόνας στον πλούσιο κόσμο από τη δεκαετία του 1950 και στη συνέχεια.

Πολλοί οι ένοχοι σε συνεργασία

Το γεγονός ότι η αύξηση του καρκίνου στους νέους αφορά κυρίως το γαστρεντερικό σύστημα, αλλά και τον οισοφάγο, το στομάχι, το πάγκρεας, την χοληδόχο κύστη και το ήπαρ ενισχύει το επιχείρημα ότι συνδέεται με τη διατροφή.

Ορισμένοι άλλοι τύποι καρκίνου που παρουσιάζουν επίσης αύξηση στους νεότερους ανθρώπους, όπως είναι ο καρκίνος του μαστού, των νεφρών και του ενδομητρίου, καθώς επίσης και το πολλαπλό μυέλωμα μπορεί να επηρεαστεί τόσο από την παχυσαρκία όσο και από την κατάσταση του μικροβιώματος, εξηγεί ο καθηγητής Σούχι Ογκίνο, επιδημιολόγος στη σχολή Harvard TH Chan School of Public Health. Επιπλέον, η χρήση αντιβιοτικών και τα φάρμακα γενικότερα μπορούν να επηρεάσουν το μικροβίωμα ενός ατόμου, το οποίο μερικές φορές αναφέρεται και ως «βακτηριακό αποτύπωμα».

Ο προαναφερόμενος επισημαίνει επίσης ότι κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα τα διαθέσιμα φάρμακα για τη θεραπεία διαφόρων παθήσεων αυξήθηκαν σημαντικά. Τα νέα φάρμακα κατά της παχυσαρκίας είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα. «Το αποτέλεσμα είναι ότι ακόμα είναι άγνωστο τι κάνουν σε βάθος χρόνου», συμπληρώνει ο Ογκίνο, τονίζοντας ότι η σύνδεση με το μικροβίωμα παραμένει τυχαία.

Όσον αφορά άλλες αλλαγές στον τρόπο ζωής που θα μπορούσαν συνδυαστικά να αυξάνουν την εμφάνιση καρκίνου σε νεότερες ηλικίες είναι από τη δεκαετία του 1950 και μετά ο καθιστικός τρόπος ζωής, οι αλλαγές στα πρότυπα ύπνου και η επαναλαμβανόμενη έκθεση σε έντονο φως τη νύχτα, που μπορεί να επηρεάσει τον κιρκάδιο ρυθμό και τον μεταβολισμό. «Όλες αυτές οι αλλαγές συνέβησαν περίπου παράλληλα, οπότε είναι δύσκολο να εντοπίσεις τον ένοχο. Πιθανότατα οι ένοχοι είναι πολλοί και συνεργάζονται μεταξύ τους», καταλήγει ο ίδιος.

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Η τηλεργασία ήταν –ειδικά για την Ελλάδα- σχεδόν άγνωστη λέξη πριν από την πανδημία του κορωνοϊού. Όμως τα μέτρα που ελήφθησαν σε όλον τον κόσμο για τον περιορισμό της εξάπλωσης της πανδημίας, μας «ανάγκασαν» να μάθουμε να δουλεύουμε από το σπίτι.

Αύτη ήταν μια αλλαγή που κάποιοι εργαζόμενοι βρήκαν λειτουργική ενώ άλλοι «παρακαλούσαν» να γυρίσουν στο γραφείο. Το σίγουρο είναι ότι αρκετές εταιρείες διατήρησαν την επιλογή της τηλεργασίας και μετά το τέλος του κορωνοϊού είτε για κάποιες ημέρες της εβδομάδας είτε και μόνιμα για κάποιους εργαζόμενους.

Εξάλλου, αναμφισβήτητα, είτε είσαι λάτρης της τηλεργασίας είτε… εχθρός της, δεν μπορείς να αρνηθείς ότι υπάρχει μια ευκολία στο να δουλεύεις 8 και να ξυπνάς 8 παρά δέκα και να μη χρειαστεί ούτε να ντυθείς για να δουλέψεις.

Παρά τις ευκολίες της, ένα μοντέλο που δημιούργησαν ερευνητές του Furniture At Work, για τον «άνθρωπο της τηλεργασίας 70 χρόνια μετά» αποδεικνύει ότι τα αποτελέσματά της δεν είναι πολύ… κολακευτικά!

Όπως μπορεί να δει κανείς κοιτώντας την Anna, όπως ονομάστηκε το μοντέλο, ο άνθρωπος της τηλεργασίας έχει καμπούρα, πρησμένα μάτια και χέρι αρπακτικού.

«Οι επιπτώσεις της τηλεργασίας είναι εμφανείς στο σώμα της Anna. Η συνεχής έκθεση στην τεχνολογία και η κακή στάση του σώματος μπροστά από μία οθόνη επηρεάζουν την υγεία της -ίσως και την ψυχική» αναφέρει η έκθεση της Furniture at Work.

Η ομάδα δημιούργησε την «Anna», όπως αναφέρει δημοσίευμα της New York Post, ύστερα από έρευνα του Πανεπιστημίου του Leeds, η οποία διαπίστωσε ότι το ένα τρίτο των Βρετανών που εργάζονται στο σπίτι δεν έχουν ειδικό χώρο εργασίας.

Και ας παραδεχτούμε –ένα scrollάρισμα στο TikTok θα βοηθήσει να πειστείτε- ότι αρκετοί από όσους εργάζονται remote δουλεύουν από το κρεβάτι, τον καναπέ ή κάποιο έπιπλο που δεν βοηθάει την καλή στάση του σώματος. Ως αποτέλεσμα αυτής της τακτικής η Anna έχει καμπούρα και κόκκινα πρησμένα μάτια από την οθόνη του υπολογιστή.

Επίσης το χέρι της μοιάζει με αυτό ενός αρπακτικού από τη συνεχή χρήση του ποντικιού. Τέλος, ο ανεπαρκής καθαρός αέρας, το άγχος και η κατάθλιψη έχουν οδηγήσει σε αύξηση βάρους και αδύναμο ανοσοποιητικό.

Πώς θα… γλιτώσουμε

Με βάση τα ευρήματα της έκθεσης, οι ειδικοί σε θέματα υγείας προτρέπουν όσους δουλεύουν από το σπίτι να πάρουν μέτρα για να παραμείνουν υγιείς.

«Θα πρέπει να κάνετε τακτικά διαλείμματα, να τεντώνεστε και να κινείστε για να αποφεύγετε τους πόνους σε πλάτη και αυχένα» λέει ο Μπράιαν Κλαρκ, ιδρυτής της United Medical Education.

Η Σάρα Γκίμπσον, διευθύντρια της Proactive Healthcare, συνιστά να ακολουθούμε τον εξής κανόνα κάθε μέρα: «Κοιτάξτε μακριά από την οθόνη κάθε 20 λεπτά για 20 δευτερόλεπτα και επικεντρωθείτε σε κάτι που βρίσκεται σε απόσταση 6 μέτρων»

Τέλος, αν εργάζεστε σε μόνιμη βάση ή τακτικά από το σπίτι, οι ειδικοί συνιστούν να δημιουργήσετε έναν χώρα με εργονομικά έπιπλα μόνο για να δουλεύετε.

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Αντιμέτωπη με ένα τσουνάμι νέων ναρκωτικών βρίσκεται η Ευρώπη, που δεν έχουν μελετηθεί επαρκώς και απειλούν τους χρήστες με δηλητηρίαση ή θάνατο, όπως προειδοποιεί η υπηρεσία της ΕΕ για τις παράνομες ψυχοδραστικές ουσίες.

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Εθισμού (EMCDDA) αναφέρει σε έκθεσή του ότι οι σημερινές πολιτικές δείχνουν ανεπαρκείς για την αντιμετώπιση του φαινομένου, το οποίο με τη σειρά του επιδεινώνει κοινωνικά προβλήματα όπως η αστεγία και η νεανική εγκληματικότητα.

Σχεδόν οποιαδήποτε ουσία με ψυχοδραστικές ιδιότητες μπορεί πλέον να διακινείται ως ναρκωτικό, συχνά με παραπλανητική ετικέτα ή ως μείγμα με άλλες ουσίες, επισήμανε σύμφωνα με το Reuters ο διευθυντής του κέντρου Αλέξις Γκούντστιλ.

Μέχρι τα τέλη του 2022 το EMCDDA είχε καταγράψει 930 νέα ναρκωτικά, ανάμεσά τους συνθετικά κανναβινοειδή, καθινόνες και οπιοειδή.

Το θέμα σχολίασε με ανακοίνωσή της η επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ Ίλβα Γιόχανσον, η οποία δήλωσε «εξαιρετικά ανήσυχη» για το γεγονός ότι «οι ουσίες που καταναλώνονται σήμερα στην Ευρώπη μπορεί να είναι ακόμα πιο επιβλαβείς για την υγεία από ό,τι στο παρελθόν».

Αυξημένος κίνδυνος θανάτου

Το EMCDDA επισήμανε ότι οι χρήστες αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο δηλητηρίασης και θανάτου καθώς δεν μπορούν να γνωρίζουν τι ακριβώς περιέχουν τα χάπια ή οι σκόνες που αγοράζουν.

Η έκθεση αποτελεί «θλιβερή προειδοποίηση ότι προβλήματα που συνδέονται με τα ναρκωτικά απαντούν σε όλη την κοινωνία», δήλωσε ο Γκούντστιλ, ο οποίος ζήτησε από τις κυβερνήσεις να επενδύσουν περισσότερα σε κατάλληλες υπηρεσίες.

Τέτοιες υπηρεσίες, είπε, μπορεί να είναι χώροι ελεγχόμενης χρήσης ναρκωτικών και εργαστήρια στα οποία οι χρήστες μπορούν να ελέγχουν τη σύσταση των ναρκωτικών που αγοράζουν στις πιάτσες.

Σε ορισμένες χώρες της ΕΕ, επισήμανε το κέντρο, οι πολιτικές «μείωσης της βλάβης» από τα ναρκωτικά παραμένουν ανεπαρκείς.

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Σχεδόν 118,5 εκατ. μονάδες αίματος συλλέγονται διεθνώς κάθε χρόνο, με το 40% να προέρχεται από χώρες υψηλού εισοδήματος, όπου κατοικεί το 16% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Μέχρι και το 76% όλων των μεταγγίσεων διεθνώς, γίνεται στις χώρες υψηλού εισοδήματος και συνήθως αφορούν ασθενείς ηλικίας άνω των 60 ετών, σε αντίθεση με τις χώρες χαμηλού εισοδήματος, στις οποίες μέχρι και το 54% των μεταγγίσεων αίματος γίνονται σε παιδιά κάτω των 5 ετών.

Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), το ποσοστό δωρεάς αίματος φτάνει τις 31,5 δωρεές ανά 1.000 άτομα στις χώρες υψηλού εισοδήματος, 16,4/1000 σε χώρες ανώτερου μεσαίου εισοδήματος, 6,6/1.000 σε χώρες χαμηλότερου μεσαίου εισοδήματος και 5/1.000 σε χώρες χαμηλού εισοδήματος.

Από το 2008 ως το 2018 οι δωρεές αίματος έχουν αυξηθεί κατά 10,7 εκατομμύρια μονάδες, που προήλθαν από εθελοντές μη αμειβόμενους αιμοδότες. Συνολικά, 79 χώρες συλλέγουν πάνω από το 90% του προσφερόμενου αίματος από εθελοντές μη αμειβόμενους αιμοδότες. Αντίθετα, 54 χώρες συλλέγουν πάνω από το 50% του προσφερόμενου αίματος από δότες οικογένειας/αντικατάστασης ή αμειβόμενους δότες.

Αιμοδότες

Εντούτοις, ο ΠΟΥ επισημαίνει πως παραμένει ο στόχος για επίτευξη 100% εθελοντικής μη αμειβόμενης αιμοδοσίας σε κάθε χώρα. Ο στόχος αυτός βασίζεται στην αναγνώριση ότι οι εθελοντές μη αμειβόμενοι αιμοδότες αποτελούν το θεμέλιο μιας ασφαλούς, βιώσιμης παροχής αίματος. Χωρίς ένα σύστημα βασισμένο στην εθελοντική μη αμειβόμενη αιμοδοσία, ιδιαίτερα στην τακτική εθελοντική αιμοδοσία, καμία χώρα δεν μπορεί να παράσχει επαρκές αίμα για όλους τους ασθενείς που χρειάζονται μετάγγιση.

Μόνο 56 από τις 171 χώρες προχωρούν σε κλασματοποίηση του αίματος για την παραγωγή φαρμακευτικών παραγώγων πλάσματος, ενώ σε 91 χώρες όλα τα παράγωγα πλάσματος εισάγονται. Σε έρευνα του ΠΟΥ, 16 χώρες ανέφεραν ότι δεν χρησιμοποιήθηκε κανένα παράγωγο πλάσματος κατά την περίοδο αναφοράς και 8 χώρες δεν απάντησαν στην ερώτηση. Ο όγκος του πλάσματος για κλασματοποίηση ανά 1000 πληθυσμού διέφερε σημαντικά στις 45 χώρες που μετείχαν στην έρευνα και κυμαινόταν από 0,1 – 52,6 λίτρα, με διάμεσο τα 5,2 λίτρα.

Εθνική πολιτική αίματος

Η μετάγγιση αίματος σώζει ζωές και βελτιώνει την υγεία, αλλά πολλοί ασθενείς που χρειάζονται μετάγγιση δεν έχουν έγκαιρη πρόσβαση σε ασφαλές αίμα. Η παροχή ασφαλούς και επαρκούς αίματος πρέπει να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πολιτικής υγείας και των υποδομών περίθαλψης κάθε χώρας.

Στους ασθενείς που χρειάζονται μετάγγιση, εστιάζει η φετινή εκστρατεία ενημέρωσης του ΠΟΥ, που έχει ως κεντρικό μήνυμα «Δώσε αίμα, δώσε πλάσμα, μοιράσου τη ζωή, μοιράσου συχνά».

Η εκστρατεία τονίζει τη σημασία του κάθε ατόμου στη δωρεά αίματος και πλάσματος, ιδίως για τους ασθενείς που χρειάζονται μεταγγίσεις καθόλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Επισημαίνει μάλιστα την ανάγκη για δωρεά αίματος και πλάσματος συστηματικά, ώστε να υπάρχει σταθερή και ασφαλής παροχή αίματος και παραγώγων του, διαθέσιμων σε όλο τον κόσμο, ώστε όλοι οι ασθενείς να μπορούν να δεχθούν την απαιτούμενη θεραπεία, την κρίσιμη στιγμή που την χρειάζονται.

Οι στόχοι περιλαμβάνουν:

• Την αναγνώριση του έργου των δωρητών και την ενθάρρυνση περισσότερων ατόμων να γίνουν δωρητές
• Την ενθάρρυνση για συστηματική δωρεά, για την επάρκεια του αίματος που είναι αναγκαίο για την κάλυψη των ασθενών διεθνώς
• Την επισήμανση του ρόλου της εθελοντικής δωρεάς αίματος και πλάσματος, και
• Την κινητοποίηση των κυβερνήσεων για ενίσχυση και υποστήριξη των εθνικών προγραμμάτων αιμοδοσίας.

Ο ΠΟΥ συνιστά όλες τις δραστηριότητες που σχετίζονται με τη συλλογή, έλεγχο, επεξεργασία, αποθήκευση και διανομή να συντονίζονται σε εθνικό επίπεδο, μέσω ολοκληρωμένου δικτύου που θα διέπεται από νομοθετικό πλαίσιο για την ενιαία εφαρμογή των προτύπων ποιότητας και ασφάλειας του αίματος και των παραγώγων του.

Το 2018, oι 125 από τις 171 χώρες, δηλαδή το 73% των χωρών που υπέβαλαν στοιχεία, είχαν εθνική πολιτική αίματος. Οι 113 από τις 171 χώρες (το 66%) έχουν ειδική νομοθεσία για την ασφάλεια και την ποιότητα της μετάγγισης αίματος. Αυτές αντιπροσωπεύουν το 79% των χωρών υψηλού εισοδήματος, το 63% των χωρών μεσαίου εισοδήματος και το 39% των χωρών χαμηλού εισοδήματος.

Προμήθεια αίματος

Από τα 118,54 εκατομμύρια μονάδες αίματος που συλλέγονται παγκοσμίως, 169 χώρες ανέφεραν ότι τα 106 εκατομμύρια συλλέχθηκαν σε περίπου 13.300 κέντρα. Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται κατά μέσο όρο 1.300 αιμοδοσίες ανά κέντρο αίματος στις χώρες χαμηλού εισοδήματος, 4.400 σε χώρες με χαμηλότερο μεσαίο εισόδημα, 9.300 σε χώρες ανώτερου μεσαίου εισοδήματος και 25.700 στις χώρες υψηλού εισοδήματος.

Διαθεσιμότητα αίματος

Σε ότι αφορά τη δυνατότητα πρόσβασης σε αίμα, υπάρχει αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ χωρών χαμηλού και υψηλού εισοδήματος. Το μέσο ποσοστό αιμοδοσίας στις χώρες υψηλού εισοδήματος είναι 31,5 αιμοδοσίες ανά 1000 άτομα. Αντίστοιχα καταγράφονται 16,4 δωρεές ανά 1000 άτομα σε χώρες με ανώτερο μεσαίο εισόδημα, 6,6 δωρεές ανά 1000 άτομα σε χώρες χαμηλότερου μεσαίου εισοδήματος και 5,0 δωρεές ανά 1000 άτομα σε χώρες χαμηλού εισοδήματος.

Σε 60 χώρες χαμηλού ή μεσαίου εισοδήματος καταγράφονται λιγότερες από 10 δωρεές ανά 1000 άτομα. Από αυτές, 34 χώρες βρίσκονται στην Αφρική, 4 στη Λατινική Αμερική, 4 στην Ανατολική Μεσόγειο, 4 στην Ευρώπη, 5 στη Νοτιοανατολική Ασία και 9 στον Δυτικό Ειρηνικό.

Αιμοδότες

Το προφίλ των αιμοδοτών δείχνει ότι παγκοσμίως το 33% των δωρεών αίματος γίνεται από γυναίκες, όμως με μεγάλες διακυμάνσεις από χώρα σε χώρα. Σε 15 από 113 χώρες, λιγότερο από το 10% των δωρεών δίνονται από γυναίκες δότριες.

Το ηλικιακό προφίλ των αιμοδοτών δείχνει ότι αναλογικά, περισσότεροι νέοι δίνουν αίμα σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος απ’ ό,τι σε χώρες υψηλού εισοδήματος.

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Νωρίτερα από ό,τι προβλέπεται σήμερα στην όλη σύνδεση μητέρας-παιδιού – για την προστασία από επιπλοκές.

Στην περίπτωση του διαβήτη κύησης, θα ήταν λογικό να χορηγείται θεραπεία νωρίτερα από ό,τι συνηθίζεται σήμερα για την προστασία των μωρών και των μητέρων από επιπλοκές. Αυτό είναι το αποτέλεσμα διεθνούς μελέτης με τη συμμετοχή της πανεπιστημιακής κλινικής της Βιέννης. Στην Αυστρία, οι εξετάσεις για τη νόσο προγραμματίζονται σήμερα την 24η έως 28η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, σύμφωνα με το πρωτόκολλο σύνδεσης μητέρας-παιδιού, ώστε η θεραπεία να μπορεί να ξεκινήσει μόνο τότε, ενημέρωσε η ιατρική σχολή σε σημερινή της ανακοίνωση.

Ωστόσο, όσες γυναίκες έχουν υψηλότερο κίνδυνο διαβήτη κύησης εξετάζονται ήδη σε πρώιμο στάδιο, προκειμένου να αποκλειστεί ο αδιάγνωστος διαβήτης τύπου 2, τόνισαν οι ερευνητές.

Εάν υπάρχουν αυξημένα επίπεδα γλυκόζης που είναι κάτω από τις διαγνωστικές κατευθυντήριες τιμές για τον διαβήτη τύπου 2, η θεραπεία συνήθως ξεκινά σε πρώιμο στάδιο. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία βάσει μελέτης που να εξετάζουν τις επιπτώσεις στη μητέρα και το παιδί σχετικά με αυτή την αμφιλεγόμενη πρακτική.

“Επί του παρόντος, οι κατευθυντήριες γραμμές συνιστούν ιατρική παρέμβαση στις 24 έως 28 εβδομάδες σε περίπτωση διαβήτη κύησης. Η μελέτη αυτή παρέχει νέα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι έχει νόημα να γίνεται έλεγχος και θεραπεία ακόμη νωρίτερα σε έναν πληθυσμό υψηλού κινδύνου”, εξήγησε η συν-συγγραφέας Alexandra Kautzky-Willer από το Τμήμα Εσωτερικής Ιατρικής III της πανεπιστημιακής κλινικής της Βιέννης.

Η μελέτη, με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο του Δυτικού Σίδνεϊ, διεξήχθη σε 17 νοσοκομεία στην Αυστραλία, την Αυστρία, τη Σουηδία και την Ινδία. Εξετάστηκαν πάνω από 43.000 γυναίκες, 802 από τις οποίες είχαν έναν παράγοντα κινδύνου διαβήτη πριν από την 20ή εβδομάδα της εγκυμοσύνης.

Σε περισσότερα από ένα στα 20 μωρά, αποφεύχθηκε μια ομάδα σοβαρών επιπλοκών, συμπεριλαμβανομένων γενετικών ανωμαλιών όπως κατάγματα οστών, τραυματισμοί νεύρων ή εγκλωβισμός κατά τη γέννηση, γνωστός ως δυστοκία ώμων. Επιπλέον, τα αναπνευστικά προβλήματα που απαιτούσαν οξυγόνο στα νεογέννητα μειώθηκαν σχεδόν στο μισό και ο αριθμός των ημερών που δαπανήθηκαν σε μονάδες εντατικής θεραπείας μειώθηκε κατά 40%.

Επιπλέον, οι σοβαρές βλάβες μέσα και γύρω από το γεννητικό κανάλι της μητέρας, γνωστές ως τραυματισμοί του περινέου, μειώθηκαν περισσότερο από τα τρία τέταρτα.

“Τα νέα αυτά ευρήματα χρησιμεύουν ως βάση για την αναθεώρηση των υφιστάμενων κατευθυντήριων οδηγιών για τον διαβήτη κύησης, για τη συμφωνία σχετικά με τα καλύτερα όρια διάγνωσης και για την ακόμη καλύτερη προστασία των μητέρων και των βρεφών”, τόνισε η Kautzky-Willer.

Αυτό το “κενό γνώσης, το οποίο πιθανώς επηρεάζει εκατομμύρια εγκυμοσύνες κάθε χρόνο, θα μπορούσε να καλυφθεί με τη μελέτη αυτή”, πρόσθεσε ο συνάδελφός της Jürgen Harreiter. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό “New England Journal of Medicine”.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Οι γυναίκες που κατανάλωναν λιγότερο συχνά κόκκινο κρέας και αλλαντικά πριν από την εγκυμοσύνη είχαν 43% μικρότερο κίνδυνο να εμφανίσουν διαβήτη κατά την κύηση.

Η υιοθέτηση υγιεινών διατροφικών συνηθειών πριν από την εγκυμοσύνη, μειώνει σημαντικά την πιθανότητα εμφάνισης σακχαρώδη διαβήτη κατά την κύηση. Η υψηλή προσκόλληση στο πρότυπο της Μεσογειακής Διατροφής, έξι μήνες πριν από την σύλληψη, περιορίζει κατά 43% αυτόν τον κίνδυνο, σύμφωνα με τα ευρήματα της πρώτης μελέτης στην Ελλάδα που ερεύνησε το συγκεκριμένο πεδίο.

Η μελέτη αποτελεί κομμάτι της έρευνας BORN2020 (Συντονιστές: αναπληρωτής καθηγητής Μιχάλης Χουρδάκης και επίκουρος καθηγητής Θεμιστοκλής Δαγκλής) που διεξάγεται σε συνεργασία του “Εργαστηρίου Υγιεινής, Κοινωνικής & Προληπτικής Ιατρικής και Ιατρικής Στατιστικής” και της Γ΄ Μαιευτικής – Γυναικολογικής Κλινικής, του Τμήματος Ιατρικής του ΑΠΘ.

Το συγκεκριμένο τμήμα εντάσσεται στη διδακτορική διατριβή της Κατερίνας Αποστολοπούλου , Ειδικού Γενικής/Οικογενειακής Ιατρικής, Επιμελήτριας στα ΤΕΠ του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ και επιστημονικής συνεργάτιδας στο «Εργαστήριο Υγιεινής, Κοινωνικής & Προληπτικής Ιατρικής και Ιατρικής Στατιστικής».

Μιλώντας στο iatronet.gr, η κ. Αποστολοπούλου εξηγεί τη μεθοδολογία και αναλύει τα ευρήματα της μελέτης, επισημαίνοντας την σημασία της συμβουλευτικής πριν από την σύλληψη σχετικά με τις διατροφικές συνήθειες των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας, με ιδιαίτερη έμφαση στις ομάδες υψηλού κινδύνου για εμφάνιση Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης (ΣΚΔ).

Η μελέτη

Γυναίκες στον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης, που προσήλθαν στο ιατρείο για τον υπερηχογραφικό έλεγχο ρουτίνας (αυχενική διαφάνεια), κλήθηκαν να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο που αφορούσε τις διατροφικές τους συνήθειες 9 μήνες νωρίτερα, δηλαδή 6 μήνες πριν από την σύλληψη. Με βάση τις απαντήσεις τους, κατέγραψαν ένα σκορ από 0 ως 9, μέσω δύο διαφορετικών δεικτών προσκόλλησης στις αρχές της Μεσογειακής διατροφής. Το ίδιο ερωτηματολόγιο, που περιλαμβάνει 46 είδη και 14 ομάδες τροφίμων, συμπληρώθηκε από τις ίδιες και κατά το δεύτερο τρίμηνο της κύησης, με σκοπό να καταγράψει τις διατροφικές συνήθειες και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Συνολικά, συμμετείχαν 743 έγκυες γυναίκες, με μέση ηλικία 32,1 ± 4,85 ετών. Στο διάστημα από την 24^η ως την 28^η εβδομάδα κύησης υποβλήθηκαν σε δοκιμασία αντοχής στη γλυκόζη για τη διάγνωση ή μη του ΣΔΚ. Για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, λήφθηκαν υπόψη και σωματομετρικά δεδομένα (ύψος, βάρος κατά την εξέταση και πριν την κύηση), καθώς και συνήθειες όπως το κάπνισμα.

Αποτελέσματα

Από τις 743 γυναίκες οι 112 (15,1%) ανέπτυξαν Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης. Η μέση ηλικία τους ήταν μεγαλύτερη στην ομάδα με ΣΔΚ (33,7 έτη, έναντι 31,9 της ομάδας χωρίς ΣΔΚ), όπως και το ποσοστό των γυναικών άνω των 35 ετών (40,2% έναντι 25,7%). Επίσης, συχνότερη εμφάνιση ΣΔΚ είχαν οι γυναίκες που κάπνιζαν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Επιπλέον τα ευρήματα κατέδειξαν υψηλότερο Δείκτη Μάζας Σώματος  (25,8 στην ομάδα με ΣΔΚ έναντι 24 σε αυτήν χωρίς ΣΔΚ), και ποσοστό παχυσαρκίας (ΔΜΣ>30) μεταξύ όσων εμφάνισαν τη νόσο.

“Έγιναν δύο ξεχωριστές αναλύσεις, ώστε να δούμε τη συσχέτιση της Μεσογειακής Διατροφής με τον Σακχαρώδη Διαβήτη Κύησης”, διευκρινίζει η κ. Αποστολοπούλου και εξηγεί: “Στη μία απ’ αυτές αφαιρέσαμε όλους τους παράγοντες που επηρεάζουν την εμφάνιση ΣΔΚ και διαπιστώσαμε ότι η Μεσογειακή Διατροφή από μόνη της αποτελεί προστατευτικό παράγοντα, ανεξάρτητα από το σωματικό βάρος πριν από την εγκυμοσύνη και άλλους γνωστούς παράγοντες κινδύνου”. Αυτό σημαίνει πως μια γυναίκα που έχει φυσιολογικό βάρος και δεν καπνίζει μειώνει περαιτέρω τις πιθανότητες αν ακολουθήσει Μεσογειακή Διατροφή, αλλά τις αυξάνει αν έχει κακά διατροφικά πρότυπα, παρά την απουσία άλλων παραγόντων κινδύνου. Αντίστροφα, σε μια γυναίκα καπνίστρια με αυξημένο Δείκτη Μάζα Σώματος, πρέπει να δίνονται οδηγίες για υγιεινή διατροφή, ως έναν ανεξάρτητο προστατευτικό παράγοντα που θα μειώσει τις πιθανότητες για την εμφάνιση ΣΔΚ.

Η ανάλυση των δεδομένων κατέδειξε πως οι έγκυες γυναίκες που έξι μήνες πριν από την σύλληψη είχαν υψηλή προσκόλληση στις αρχές της Μεσογειακής Διατροφής (σκορ 5 ως 9) είχαν κατά 43% μικρότερες πιθανότητες να εμφανίσουν Σακχαρώδη Διαβήτη κατά την κύηση, σε σχέση με εκείνες που είχαν χαμηλή προσκόλληση (σκορ 1-3).

Αναφορικά με τις διάφορες κατηγορίες τροφίμων, η κατανάλωση “κρέατος και παραγώγων” και “λιπαρού κρέατος και επεξεργασμένου κρέατος” πριν από την εγκυμοσύνη συσχετίστηκε με υψηλότερο κίνδυνο ΣΔΚ, και με τα δύο συστήματα βαθμολόγησης.

Ένα επιπλέον εντυπωσιακό εύρημα της μελέτης είναι η υπερβολική κατανάλωση «κρυμμένου» αλατιού: “Με βάση τις απαντήσεις των γυναικών, διαπιστώσαμε ότι μόνο η κρυμμένη ποσότητα αλατιού σε συσκευασμένα τρόφιμα ήταν μεγαλύτερη από αυτήν που συστήνουν οι ευρωπαϊκές οδηγίες για την συνολική κατανάλωση αλατιού”, παρατηρεί η ερευνήτρια.

“Η λιγότερο συχνή κατανάλωση κόκκινου κρέατος, η αυξημένη προτίμηση ελαιόλαδου,  και η επιλογή φρούτων & λαχανικών, καθώς  προϊόντων ολικής άλεσης, πριν από την εγκυμοσύνη, μπορούν να αποτελέσουν προστατευτικούς παράγοντες”, καταλήγει η κ. Αποστολοπούλου.

Συμβουλευτική

Ο υπεύθυνος της έρευνας BORN2020 και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας NutricLab κ. Μ. Χουρδάκης, συνοψίζει πως “τα αποτελέσματα της μελέτης, υπογραμμίζουν την αναγκαιότητα της κατάλληλης διατροφικής συμβουλευτικής των γυναικών σε αναπαραγωγική ηλικία, ήδη πριν από τη σύλληψη”. Συμπληρώνει δε, πως “μεγαλύτερη ανάγκη για τέτοια συμβουλευτική, καθώς οι πιθανότητες να εμφανίζουν ΣΔΚ είναι αυξημένες, έχουν οι γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας με συγκεκριμένους παράγοντες κινδύνου, όπως μεγαλύτερη ηλικία, υψηλός ΔΜΣ, μαιευτικό ιστορικό ΣΔΚ σε προηγούμενη εγκυμοσύνη, οικογενειακό ιστορικό ΣΔΚ”.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Οι άνθρωποι εκτίθενται στις διοξίνες κυρίως με την κατανάλωση φαγητού και συγκεκριμένα ζωικών προϊόντων μολυσμένων με αυτά τα χημικά.

Η έκθεση στις διοξίνες μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη λειτουργία του θυρεοειδούς, αναφέρει νέα έρευνα.

Οι άνθρωποι εκτίθενται στις διοξίνες κυρίως με την κατανάλωση φαγητού και συγκεκριμένα ζωικών προϊόντων μολυσμένων με αυτά τα χημικά.

Οι διοξίνες απορροφώνται και αποθηκεύονται στον λιπώδη ιστό και συσσωρεύονται στην τροφική αλυσίδα.

Περισσότερο από το 90% της ανθρώπινης έκθεσης επιτελείται μέσω της τροφής, σύμφωνα με το  National Institute of Environmental Health Sciences.

Πρόσφατα, οι επιστήμονες άρχισαν να μελετούν την πιθανή επίδραση της έκθεσης σε περιβαλλοντικές χημικές οσίες όπως διοξίνες, στη λειτουργία του θυρεοειδούς. Η δυσλειτουργία του οργάνου μπορεί να έχει διάφορες συνέπειες στην υγεία.

Στη νέα έρευνα, επιστήμονες χρησιμοποίησαν 3 στατιστικές μεθόδους για να εξετάσουν τη συνδυασμένη επίδραση 20 περιβαλλοντικών διοξινών στη λειτουργία του θυρεοειδούς. Χρησιμοποίησαν στοιχεία αpό το National Health and Nutritional Examination Survey, από το  2007 έως το 2010.

Συνολικά , μετρήθηκαν 20 διοξίνες και τα επίπεδα ορμόνης TSH στο αίμα  2.818 ενηλίκων. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι διοξίνες συνδέονταν σημαντικά με υψηλή TSH.

Ο Cheng Han, του Boston University Chobanian & Avedisian School of Medicine δήλωσε ότι αν και χρειάζεται περισσότερη έρευνα, προσπάθειες για τη μείωση της έκθεσης σε διοξίνες και άλλες τοξικές χημικές ουσίες θα μπορούσαν να συμβάλλουν στη μείωση του κινδύνου δυσλειτουργίας του θυρεοειδούς και να βελτιώσουν  το αποτέλεσμα στη δημόσια υγεία.

Πηγές:
The Endocrine Society

Πηγη: https://www.iatronet.gr/