επισυναπτόμενη ανακοίνωση για την θέση του Ιατρού στην κατασκήνωση ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ για το θέρος 2023
ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ -ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2023
με εκτίμηση,
Σοφια Φουρναρη
—
alexandra camp
beach of Kariani Kavala, Greece
e-mail: [email protected]
Head office Thessaloniki :
Dimitriou Gounari 13
P.C. 54622
Tel : +30 2310267805
καθηγητή στο Εργαστήριο Εμβιομηχανικής και Εργονομίας @ErgoMechLab στο ΣΕΦΑΑΔ – ΤΕΦΑΑ, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.
Sen. Res. Dept of Molecular Medicine and Surgery, Karolinska Institute, Sweden [email protected]
Η σχολική αίθουσα, είναι ο πιο σημαντικός χώρος εργασίας, μαθητών και διδασκόντων. Σε ένα ιδανικό αλλά και ρεαλιστικό σενάριο, με την επιλογή εργονομικών επίπλων, η τάξη μπορεί να μετατραπεί σε ένα θετικό εργασιακό περιβάλλον, με τη μάθηση και την προσωπική ανάπτυξη στο κέντρο και τη δημιουργία ενός ποικίλου και ευέλικτου χώρου, που υποστηρίζει τις διάφορες ανάγκες και ικανότητες τόσο των μαθητών όσο και των εκπαιδευτικών.
Σήμερα, γνωρίζουμε ότι το φυσικό περιβάλλον στην τάξη έχει μεγάλη σημασία για τη μάθηση. Η καλή στάση του σώματος, ο φωτισμός, η ακουστική, ο εξαερισμός και ένα ευέλικτο περιβάλλον που δημιουργεί παραλλαγές, βελτιώνουν την ευημερία και διευκολύνουν τη διατήρηση υψηλού επιπέδου συγκέντρωσης. Αλλά είναι γεγονός, ότι πολλοί μαθητές – αν και το σχολείο είναι ο χώρος εργασίας τους – δεν έχουν την ευκαιρία να εργαστούν σωστά, χρησιμοποιώντας έπιπλα ακατάλληλα για την ηλικία και το ύψος τους. Επιπλέον, η διακύμανση του ύψους μεταξύ διαφορετικών μαθητών σε μια τάξη μπορεί να είναι σημαντική και επίσης, η ίδια αίθουσα μπορεί να χρησιμοποιείται συχνά από διαφορετικές τάξεις μαθητών, με μεγάλες διακυμάνσεις μεταξύ των υψών. Επομένως, είναι σημαντικός ο σχεδιασμός και ο εφοδιασμός με ρυθμιζόμενες λύσεις και προϊόντα.
Μία μεγάλη έρευνα που διεξήγαγε η Kinnarps και συν. στα Σουηδικά σχολεία, στέλνει ένα σαφές μήνυμα:
«Το 40% των μαθητών δεν αισθάνονται άνετα να κάθονται στις καρέκλες τους και ταυτόχρονα το 50% από αυτούς πιστεύουν ότι το φυσικό περιβάλλον είναι σημαντικό, ή ακόμα και καθοριστικό, για το πώς αισθάνονται στο σχολείο. Οι εκπαιδευτικοί τους συμφωνούν. Δύο στους τρεις εκπαιδευτικούς πιστεύουν ότι το φυσικό περιβάλλον είναι σημαντικό για την απόδοση των μαθητών».
Επιπλέον, τα παιδιά περνούν πολλές ώρες την ημέρα στον υπολογιστή, παίζοντας βιντεοπαιχνίδια και διαβάζοντας στο γραφείο για τα μαθήματά τους. Υπάρχει αναπόφευκτα μία ασυμφωνία μεταξύ σωματικού μεγέθους των παιδιών και μεγέθους επίπλων και εξοπλισμού των υπολογιστών.
Οι προκλήσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ασχολούμενοι με την πρόληψη των καταπονήσεων στα παιδιά, είναι πολλές και αφορούν στοιχεία όπως, η ποικιλομορφία του σωματικού τους μεγέθους, ο ρυθμός ανάπτυξής τους και ο υψηλός επιπολασμός της παχυσαρκίας, αλλά και διαφορές μεταξύ τους στις φυσικές ικανότητες και τη δύναμη, καθώς και σε γνωστικά χαρακτηριστικά.
Παρατηρούμε μεγάλη ποικιλομορφία σε παιδιά δευτέρας δημοτικού, με τα κορίτσια να μεγαλώνουν γρηγορότερα από τα αγόρια. Η παιδική παχυσαρκία έχει τριπλασιαστεί από τη δεκαετία του 60 έως το 2000, με τα παιδιά 6-11 ετών να εμφανίζουν αύξηση από 4% σε 16% μέσα στις δεκαετίες και αυτά των 12-19 ετών, από 5% σε 16%. Η φυσική ικανότητα δύναμης, εμφανίζεται μεγαλύτερη στα αγόρια έναντι των κοριτσιών, μετά τα 10 έτη, με μεγαλύτερη διαφορά μετά τα 16. Η ικανότητα δύναμης των παιδιών συχνά υπερεκτιμάται και κατά την ενασχόλησή τους με τον αθλητισμό από μικρές ηλικίες, ελλοχεύει ο κίνδυνος εμφάνισης κακώσεων και συνδρόμων καταπόνησης, που μπορεί να επηρεάσουν και την ανάπτυξή τους. Ταυτόχρονα, τα παιδιά θέλουν να κάνουν δραστηριότητες που τους αρέσουν και τείνουν να υπερβάλουν με αυτές, είτε είναι αθλήματα και παιχνίδια ή άλλες δραστηριότητες γνωστικού περιεχομένου, όπως σερφάρισμα στο διαδίκτυο, βιντεοπαιχνίδια, κινητό κ.λπ.
Είναι θεμελιώδους σημασίας, τα παιδιά να διδαχθούν σωστή εμβιομηχανική από μικρή ηλικία, να κατανοήσουν και να αισθανθούν το σώμα τους σε σχέση με τη σωστή στάση τους σε κάθε δραστηριότητα, ώστε να εμπεδωθούν τα ορθά πρότυπα, τα οποία και οργανώνονται στον εγκέφαλο σαν κινητική μάθηση, περίπου από τα 7 έτη.
Η χρήση της σχολικής τσάντας, είναι μια δυναμική δραστηριότητα του παιδιού, που περιλαμβάνει όλη τη διαδικασία φόρτωσης και μεταφοράς, με ότι συνεπάγεται αυτό για το μυοσκελετικό του σύστημα. Μελέτες στις ΗΠΑ, δείχνουν πάνω από 40 εκ. παιδιά, να κουβαλούν το σχολικό υλικό τους σε σακίδια πλάτης, με αρκετές χιλιάδες μυοσκελετικές κακώσεις και το 23% των μαθητών δημοτικού και το 33% του γυμνασίου, να δηλώνουν πόνο στην περιοχή της πλάτης. Ως εναλλακτική λύση προτείνονται οι τροχήλατες τσάντες (τρόλεϊ). Σε μελέτη μας, σχετικά με τις επιβαρύνσεις από το σακίδιο πλάτης σε σύγκριση με τις τσάντες τρόλεϊ, είδαμε πως οι μαθητές των μικρότερων τάξεων του δημοτικού (1η-2η τάξη) προτιμούν τις τσάντες τρόλεϊ σε σχέση με τους μεγαλύτερους μαθητές (5η – 6η τάξη), που προτιμούν τις τσάντες ώμου. Στους μαθητές των μεσαίων τάξεων (3η – 4η τάξη), τα ποσοστά μοιράζονται. Σε σχέση με το σημείο εμφάνισης του πόνου, παρατηρήθηκε ότι οι μαθητές με σάκο ώμου, στην πλειοψηφία τους ανέφεραν πόνο στους ώμους, 54,7%, στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης, 6,7%, στη θωρακική μοίρα σπονδυλικής στήλης, 4,0% και 34,6% δεν ανέφεραν πόνο, ενώ εκείνοι με τρόλεϊ μόνο το 17,6% ανέφεραν πόνο στους ώμους, στον αγκώνα 9,9%, στον καρπό 8,8%, στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης 6,6% και το 57,1% δεν ανέφεραν πόνο. Είναι ξεκάθαρο πως οι τροχήλατες τσάντες καταπονούν λιγότερο και είναι πιο εύχρηστες, ειδικά για μεταφορές σε απόσταση, αρκεί να έχουν και δυνατότητα ρύθμισης του βραχίονα τους, ώστε να έλκεται από κατάλληλο ύψος λαβής, ανάλογα τα μεγέθη του παιδιού.
Οι παράγοντες που μπορεί να προκαλέσουν μυοσκελετικούς τραυματισμούς στα παιδιά λόγω των σακιδίων πλάτης, είναι κυρίως το μεγαλύτερο του φυσιολογικού βάρους και το μεγάλο χρονικό διάστημα και απόσταση μεταφοράς. Το μέγιστο βάρος της τσάντας, δεν πρέπει να υπερβαίνει το 15% του σωματικού βάρους του παιδιού και οι μελέτες δείχνουν πως κατά μέσο όρο, τα παιδιά του γυμνασίου μεταφέρουν τσάντες περίπου 7.0 κιλά, ενώ του λυκείου περίπου 6.3 κιλά.
Πάνω από το 83% των παιδιών δημοτικού κάθονται σε σχολικά έπιπλα που δεν είναι κατάλληλα για το σωματικό τους ύψος και περνούν συνολικά με άλλες δραστηριότητες, περίπου 9 ώρες την ημέρα σε καθισμένη θέση. Η πλειοψηφία των σχολικών επίπλων είναι παλαιωμένα και δεν συμμορφώνεται με τις ελάχιστες ορθοπεδικές – φυσιολογικές ανάγκες των παιδιών, με τις παραδοσιακές καρέκλες να είναι άκαμπτες, με οπίσθια κλίση και να προκαλούν θέση κυρτότητας στη σπονδυλική στήλη του παιδιού. Έτσι έχουμε φαινόμενα κακής κυκλοφορίας του αίματος στις περιοχές που έρχονται σε επαφή με τη σκληρή καρέκλα (πλάτη, πόδια), κυφωτική θέση (καμπούριασμα) με τάση σε ώμους και αυχένα και συμπίεση στην περιοχή της κοιλιάς και τα εσωτερικά όργανα. Ταυτόχρονα με το κάθισμα, βρίσκουμε στη σχολική αίθουσα επίπεδα θρανία (δίχως κλίση), τα οποία επιτείνουν την κυφωτική στάση και αυξάνουν την κάμψη της κεφαλής, με κίνδυνο αλλοιώσεων στον αυχένα των παιδιών, δυσφορίας και πονοκεφάλων.
Ταυτόχρονα με τους μαθητές, μοιράζονται και χρησιμοποιούν τη σχολική αίθουσα και οι εκπαιδευτικοί, με μια αμφίδρομη και ανατροφοδοτική διαδικασία συνύπαρξης. Πριν από την πανδημία, ένας από τους πιο κοινούς τύπους τραυματισμών που οδηγούσε τους δασκάλους σε απουσίες και αποζημιώσεις λόγω ασθένειας, ήταν τα σύνδρομα υπέρχρησης, ως αποτέλεσμα της παρατεταμένης ορθοστασίας, του γραψίματος στον πίνακα, της βαθμολόγησης και της χρήσης του υπολογιστή. Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί ενστερνίζονται και υπόκεινται σε διάφορους ψυχοκοινωνικούς παράγοντες, που συνοδεύουν τη σπουδαιότητα του λειτουργήματός τους, με αυξημένο στρες, αίσθημα ευθύνης και επιλογές της πολιτικής διδασκαλίας, καθώς και κάθε λογής διαπροσωπικές επαφές με τους μαθητές και τους οικείους τους. Αναπόφευκτα και ενίοτε διαβαθμισμένα ανάλογα με το επίπεδο εκπαίδευσης, υποφέρουν εκδηλώνοντας παθολογίες και από τα άλλα συστήματα του οργανισμού τους.
Η αίθουσα διδασκαλίας, είναι ο χώρος που περικλείει όλα τα παραπάνω, οριοθετεί και επιβάλει πρακτικές και ρυθμίσεις και ως τέτοιος παράγοντας, θα πρέπει να σχεδιάζεται, ώστε να είναι λειτουργική. Η τοποθέτηση και προσανατολισμός των θρανίων σε σχέση με το σημείο διδασκαλίας, έχει φανεί πως παίζει σημαντικό ρόλο στην πρόληψη τόσο των μυοσκελετικών καταπονήσεων των μαθητών, όσο και της γνωστικής και συναισθηματικής τους απόδοσης. Ταυτόχρονα, λειτουργεί αναλόγως θετικά και από την πλευρά του διδάσκοντα, ο οποίος θα πρέπει να έχει συνεχή και απρόσκοπτη οπτική επαφή με τον κάθε μαθητή και με το σύνολο της τάξης, ελαχιστοποιώντας έτσι περιττές κινήσεις και μετακινήσεις του μέσα σε αυτή.
Προτείνουμε λοιπόν, την τοποθέτηση των θρανίων σε διάταξη τύπου «ψαροκόκαλο», με τον πίνακα και το σημείο διδασκαλίας να βρίσκεται στην κορυφή και στο κέντρο, έτσι ώστε ο κάθε μαθητής τοποθετημένος στο θρανίο του, να μην αναγκάζεται σε παρατεταμένη στροφή της κεφαλής και του κορμού, για να παρακολουθήσει τον διδάσκοντα. Ανάλογες μελέτες, έχουν δείξει μονόπλευρη πολύ αυξημένη τάση στους μυς του αυχένα, όταν παρακολουθούμε με στραμμένο το κεφάλι και σε διαφορετικές ακραίες θέσεις των ματιών, ενώ ο κορμός είναι προσανατολισμένος μπροστά (οριζόντια θρανία). Εκτός από τη μυϊκή καταπόνηση, η οποία μεταφέρεται και στους μυς του κορμού των παιδιών με κίνδυνο πόνου και δυσμορφιών, έχουμε εκδήλωση δυσφορίας κατά τη διάρκεια των ωρών διδασκαλίας. Εξ αιτίας αυτού, έχουν μετρηθεί αυξημένες τιμές κορτιζόλης (ορμόνης στρες), μείωση της τεστοστερόνης, κακή διάθεση και μειωμένη δυνατότητα συγκέντρωσης και γνωστικής επεξεργασίας. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τους παραπάνω παράγοντες καταπόνησης των μαθητών, όπως η τσάντα, τα έπιπλα, η υποκινητικότητα και η έλλειψη άσκησης, μας οδηγούν σε μία κατάσταση των παιδιών μας, υπό συνεχή μάχη με το περιβάλλον τους, η οποία δεν είναι συνειδητά αντιληπτή από αυτά, μιας και η παιδικότητα και το νεαρό της ηλικίας θολώνουν την αίσθηση. Πολύ δε μάλλον, εκφεύγουν της αντίληψης των ίδιων των γονέων και των ειδικών του χώρου της εκπαίδευσης, με αποτέλεσμα την αναποτελεσματικότητα.
Πηγη: https://virus.com.gr
Άρθρο του Economist ρίχνει φως στις συνθήκες που επικρατούν σε συστήματα υγείας παγκοσμίως και εξηγεί τους λόγους για τους οποίους επικρατεί στα περισσότερα από αυτά ένα καθεστώς χάους.
Το άρθρο αναφέρεται αρχικά στο “πρόσφατο παρελθόν” και πώς επέδρασε η πρόσφατη πανδημία. Οι κυβερνήσεις επέβαλαν lockdown με σκοπό να κερδίσουν χρόνο ώστε να ενισχύσουν, στο ενδιάμεσο, τα νοσοκομεία τους. Ωστόσο, νέες μονάδες που αποκτήθηκαν ή ενισχύθηκαν έμειναν τελικά αναξιοποίητες. Ενδεικτικά, νοσοκομεία τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και τις ΗΠΑ απλώς κατέληξαν να κλείνουν έχοντας δεχτεί ελάχιστους ασθενείς. Αν και σήμερα ακούγονται ιστορίες με νοσοκομεία στην Κίνα που έχουν κατακλυστεί με ασθενείς, είναι νωρίς να πει κανείς αν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις ή μια συστηματική αδυναμία.
Σήμερα, όμως, τα συστήματα υγείας είναι στα πρόθυρα κατάρρευσης και μάλιστα περισσότερο σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή από το ξέσπασμα της πανδημίας. Ο Economist αναζήτησε στοιχεία και στατιστικά από χώρες, περιφέρειες και μεμονωμένα νοσοκομεία, για να ταυτοποιήσει τα αίτια. Φαίνεται, λοιπόν, πως ασθενείς, γιατροί και νοσηλευτές βιώνουν για πρώτη φορά τις βάναυσες συνέπειες της πανδημίας.
Στην Βρετανία είναι διαθέσιμα υψηλής ποιότητας δεδομένα. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι σε τραγική κατάσταση. Πριν από την πανδημία, ασθενής με ιατρικό πρόβλημα που απαιτούσε επείγουσα αντιμετώπιση (εγκεφαλικό επεισόδιο ή καρδιακή προσβολή) περίμενε κατά μέσο όρο 20 λεπτά για το ασθενοφόρο. Σήμερα περιμένει πάνω από μιάμιση ώρα.
Τον Σεπτέμβριο, η εταιρία δημοσκοπήσεων Ipsos δημοσίευσε μια παγκόσμια έρευνα που περιελάμβανε ερωτήματα για την ποιότητα του συστήματος υγείας σε 20 χώρες, όλες τους πλούσιες. Σε σύγκριση με το 2021, μειώθηκε σημαντικά το ποσοστό των πολιτών που θεωρούσε πως λάμβανε “καλές” ή “πολύ καλές” υπηρεσίες από το σύστημα υγείας της χώρας τους. Στη Βρετανία το ποσοστό αυτό μειώθηκε κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες. Στον Καναδά μειώθηκε κατά 10 και στην Ιταλία κατά 12.
Στην Ιταλία, τη χώρα, δηλαδή που έγινε μάρτυρας κάποιων από τις πιο τραγικές εικόνες που έφερε η πανδημία, τα πράγματα φαίνονται και πάλι πολύ άσχημα. Για έναν υπέρηχο μαστού μπορεί μια γυναίκα να χρειαστεί να περιμένει έως και 2 χρόνια. Δραματικές ιστορίες έχουν κατακλύσει τα διεθνή μέσα. Ακόμα και στην Αυστραλία, ο χρόνος που χρειάζεται για να μεταφερθεί κάποιος ασθενής στα επείγοντα έχει αυξηθεί κατακόρυφα σε σχέση με άλλες χρονιές. Το ίδιο ισχύει και για τον Καναδά όπου οι χρόνοι αναμονής έχουν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ για την χώρα.
Ακόμα και οι πλουσιότερες χώρες είναι πλέον υπό πίεση. Σήμερα στην Ελβετία υπάρχουν λιγότερες διαθέσιμες κλίνες στις ΜΕΘ σε σχέση με την πανδημία. Αντίστοιχα προβλήματα αντιμετωπίζει και η Γερμανία.
Οι ΗΠΑ τα πάνε καλύτερα από τις περισσότερες χώρες, χάρη στα τεράστια ποσά που δαπανούν για το σύστημα υγείας τους. Και πάλι, όμως, για πρώτη φορά το ποσοστό πληρότητας ξεπέρασε για πρώτη φορά το 80%.
Η κατάρρευση των συστημάτων υγείας οδηγεί σε θανάτους που υπερβαίνουν τον αναμενόμενο μέσο όρο ανά έτος. Σε πολλές χώρες του πλούσιου κόσμου, το 2022 κατεγράφησαν περισσότεροι θάνατοι σε σχέση με το 2021, το έτος δηλαδή που χαρακτηρίστηκε από τα μεγάλα κύματα Covid. Ο αριθμός των θανάτων που καταγράφεται σήμερα στην Ευρώπη είναι υψηλότερος κατά 10% σε σχέση με τον αναμενόμενο. Η Γερμανία είναι εν μέσω ενός τεράστιου κύματος θνησιμότητας, με τους εβδομαδιαίους θανάτους να έχουν αυξηθεί κατά τουλάχιστον 10% από το Σεπτέμβριο, με μια αύξηση της τάξεως του 23% τον Δεκέμβριο.
Τι συμβαίνει τελικά;
Η ευθύνη για την κατάσταση πέφτει για άλλη μια φορά στους πολιτικούς χωρίς, όμως, πάντα να το αξίζουν. Τα αίτια που έχουν οδηγήσει στο χάος εμφανίζονται παντού και σίγουρα σχετίζονται με την πανδημία. Και ενδεχομένως να είναι έως και αδύνατο για τις κυβερνήσεις να τα αντιμετωπίσουν.
Φαίνεται πως το πρόβλημα δεν πηγάζει ούτε από την χρηματοδότηση των συστημάτων υγείας, αλλά ούτε και τον αριθμό των επαγγελματιών που απασχολούνται στον χώρο της υγείας. Άλλωστε, σήμερα περισσότεροι άνθρωποι από ποτέ απασχολούνται παγκοσμίως σε επαγγέλματα υγείας. Μόνο στην ΕΕ, πάνω από 12 εκατομμύρια άνθρωποι απασχολούνται στον χώρο της υγείας, ενώ ο αριθμός στις ΗΠΑ των εργαζομένων στον χώρο της υγείας έχει φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ με 5,3 εκατομμύρια εργαζόμενους.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ο αριθμός των εργαζόμενων αλλά το πόσο αποτελεσματικά εργάζονται αυτοί. Τα νοσοκομεία πλέον κάνουν πολύ λιγότερα, έχοντας περισσότερους εργαζόμενους. Ακόμα και τα πρωτόκολλα που είναι ακόμα σε εφαρμογή σχετικά με το τί υποχρεούται να κάνει ένας εργαζόμενος που προσέφερε τις υπηρεσίες του σε έναν ασθενή με Covid προκαλούν τρομερές καθυστερήσεις. Ενώ ακόμα και ο διαχωρισμός ανάμεσα στους ασθενείς που πάσχουν από Covid και όλους τους υπόλοιπους ασθενείς δημιουργεί επιπλέον προβλήματα.
Εν τω μεταξύ, το προσωπικό του κλάδου της υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο είναι κυριολεκτικά εξαντλημένο, με τις μετρήσεις να επιδεικνύουν πραγματικά επίπεδα εξουθένωσης. Με την κούραση που κουβαλούν από την περίοδο της πανδημίας, είναι απολύτως φυσιολογικό να αποφεύγουν πλέον να δώσουν το “κάτι παραπάνω” είτε αυτό σημαίνει να μείνουν πίσω για να συμπληρώσουν τα γραφειοκρατικά έντυπα είτε να βοηθήσουν το συνάδελφο τους.
Ωστόσο, ακόμα και αυτή η εξάντληση του προσωπικού των συστημάτων υγείας δεν είναι ικανή να δικαιολογήσει το χάος που επικρατεί. Αυτό, όμως, εξηγείται από την έκρηξη στην ζήτηση. Εξερχόμενη από την πανδημία, η ανθρωπότητα χρειάζεται περισσότερες υπηρεσίες υγείας από ποτέ. Άλλωστε περάσαμε όλοι μας δύο χρόνια κατά τα οποία σχεδόν δεν εκτεθήκαμε καθόλου σε ιούς. Το αποτέλεσμα; Όσοι γνωρίζετε σήμερα έχουν γρίπη!
Ένας εξίσου σημαντικός παράγοντας που εξηγεί την έκρηξη που σημειώνεται στη ζήτηση είναι το γεγονός πως για δύο χρόνια οι πολίτες έπαψαν να πηγαίνουν στα νοσοκομεία για διαγνωστικές εξετάσεις είτε επειδή φοβόντουσαν μήπως κολλήσουν είτε επειδή αυτά που δεν μπορούσαν να τους εξυπηρετήσουν. Το αποτέλεσμα; Στην Ιταλία, οι διαγνώσεις καρκίνου το 2020 μειώθηκαν κατά 40% σε σχέση με το 2018 – 2019. Ταυτόχρονα, οι λίστες αναμονής στο Εθνικό Σύστημα Υγείας του ΗΒ αυξήθηκαν γεγονός που σημαίνει πως όταν οι ασθενείς τελικά εξυπηρετηθούν θα απορροφήσουν περισσότερους πόρους.
Με όλα τα παραπάνω δεδομένα και φαινόμενα, σήμερα οι πολίτες νιώθουν πως οι χώρες τους καταρρέουν. Σταδιακά ο φόρτος εργασίας που έφεραν οι συνθήκες της πανδημίας στα νοσοκομεία θα αντιμετωπιστεί. Ωστόσο, έχει κορυφωθεί η έξαρση των αναπνευστικών ιών σε ενήλικες και παιδιά. Μπορεί η προσπάθεια που κατέβαλαν τα συστήματα υγείας να ήταν τεράστια, αλλά με τον πληθυσμό παγκοσμίως να γηράσκει και την απειλή της πανδημίας να είναι παρούσα ακόμα, μπορεί πλέον τα συστήματα υγείας που είχαμε συνηθίσει στο παρελθόν να είναι χαρακτηριστικά μιας άλλης, χρυσής εποχής.
Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/
Workshop με τίτλο «GRIPP Collaborative learning session»
Στο πλαίσιο υλοποίησης του Πανελλήνιου Προγράμματος για την Πρόληψη και τον Έλεγχο των Νοσοκομειακών Λοιμώξεων και της Μικροβιακής Αντοχής «GRIPP-SNF», πραγματοποιήθηκε Επιστημονική Ημερίδα – Workshop το χρονικό διάστημα 24/1-26/1, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με τίτλο «GRIPP Collaborative learning session». Στην Ημερίδα ήταν προσκεκλημένοι επαγγελματίες υγείας και οι Διοικήσεις από τα 10 νοσοκομεία που συμμετέχουν στο Πρόγραμμα και συγκεκριμένα νοσηλευτές λοιμώξεων καθώς και ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό των τμημάτων που συμμετέχουν στο πρόγραμμα και στα οποία λαμβάνει χώρα τόσο η καταγραφή όσο και η εφαρμογή παρεμβάσεων σχετικά με την πρόληψη των λοιμώξεων. Ακόμα, συμμετείχαν επαγγελματίες του κλάδου από τον ΕΟΔΥ, τον ΟΔΙΠΥ και οι Senior Program Officers της Διεύθυνσης Δωρεών του ΙΣΝ. Ο Πρόεδρος του ΕΟΔΥ, Καθηγητής Θεοκλής Ζαούτης, παρευρέθηκε για να παρακολουθήσει τις εργασίες της Ημερίδας και παρέθεσε ομιλία σχετικά με την πορεία του Προγράμματος και τα επόμενα στρατηγικά βήματα που πρέπει να γίνουν για την επιτυχή αντιμετώπιση των λοιμώξεων. Η επιστημονική ομάδα του «GRIPP-SNF» διοργάνωσε αυτήν την Ημερίδα έτσι ώστε να προσφέρει αρκετές ευκαιρίες στους Επαγγελματίες Υγείας να αναπτύξουν τις δεξιότητες που απαιτούνται για την επιτυχή υλοποίηση των στόχων του προγράμματος και να αποτελέσουν τον πυρήνα που θα αναπτύξει στα νοσοκομεία ένα ξεκάθαρο πλάνο δράσης. Στόχοι της Ημερίδας ήταν η ενδυνάμωση και η κινητοποίηση των Κλινικών Ομάδων, η δέσμευση τους στον κοινό στόχο της συνεργασίας των 10 νοσοκομείων και η κοινή εκπαίδευση όλων, για την πρόληψη της πιο σοβαρής αλλά και πλέον προβλέψιμης κατηγορίας λοιμώξεων.Τα συμπεράσματα που εξήχθησαν ήταν η ισχυρή δέσμευση των επαγγελματιών υγείας στο Πρόγραμμα, η συνέχιση της προσπάθειας για μείωση των ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων, η ανάγκη για διαρκή εκπαίδευση του προσωπικού, η συνεχής προσήλωση στις πρακτικές πρόληψης των λοιμώξεων μέτρων, η αναγνώριση των δυσκολιών για την βελτίωση ποιότητας της υγείας και η εφαρμογή τακτικών ενεργειών για την αύξηση της ασφάλειας των ασθενών.
Πηγη: HealthDaily
Στις 10, 11, 12 Φεβρουαρίου
Η Ιατρική Εταιρεία Μελέτης της Βιολογίας και Θεραπείας του Καρκίνου (Ι.Ε.Μ.ΒΙ.ΘΕ.Κ) σε συνεργασία με τη Μονάδα Πλασματοκυτταρικών Δυσκρασιών της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, διοργανώνουν το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο με θέμα: «Αμυλοείδωση και άλλες Σπάνιες Αιματολογικές Νεοπλασίες: Προσεγγίσεις στην Διάγνωση και την Θεραπεία», στις 10, 11 και 12 Φεβρουαρίου 2023 στο ξενοδοχείο Divani Caravel.Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει σημαντική πρόοδος στην παθοφυσιολογία και τους γενετικούς μηχανισμούς πρόκλησης των σπανιότερων πλασματοκυτταρικών δυσκρασιών, όπως η μακροσφαιριναιμία του Waldenström, η συστηματική AL αμυλοείδωση, η πρωτοπαθής πλασματοκυτταρική λευχαιμία, το σύνδρομο POEMS, αλλά και άλλων σπάνιων αιματολογικών νεοπλασιών, όπως το υπερηωσινοφιλικό σύνδρομο, οι ιστιοκυτταρώσεις, η συστηματική μαστοκυττάρωση κ.αλ. Αυτό οδήγησε σε νεότερες θεραπευτικές προσεγγίσεις με σημαντικό όφελος επιβίωσης για τους αρρώστους με τα νοσήματα αυτά. Η ανάπτυξη νέων βιολογικών θεραπευτικών επιλογών εκτός από την παροχή σημαντικών όπλων στη μάχη μας για την ίαση των ασθενών μας, δημιούργησε ταυτόχρονα καινούργια ερωτήματα, που μερικές φορές έχουν
διλημματικό χαρακτήρα και αφορούν τη θέση των φαρμάκων αυτών σε σχέση με τη μέχρι σήμερα φαρμακευτική αγωγή ή τους συνδυασμούς τους με τα παλαιότερα φάρμακα. Έμπειροι και καταξιωμένοι συνάδελφοι από την Ελλάδα θα αναπτύξουν τα θέματα και θα θέσουν τα ζητήματα που χρήζουν απαντήσεων και αφορούν τα σπάνια αιματολογικά νεοπλάσματα. Ο διάλογος που θα αναπτυχθεί θα συμβάλλει στην εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων.
Πηγή: HealthDaily
Στη διάρκεια της πανδημίας COVID-19
Η πανδημία COVID-19 έχει σοβαρές επιπτώσεις στην εξέλιξη του καρκίνου σε πάρα πολλές περιπτώσεις ασθενών, λόγω της μεγάλης μείωσης των χειρουργηθέντων ογκολογικών περιστατικών, αλλά επιπλέον και της μεγάλης μείωσης των προληπτικών εξετάσεων και των τακτικών επαναληπτικών ελέγχων των καρκινοπαθών ασθενών. Τα παραπάνω τονίζει ο Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Χειρουργικής Ογκολογίας, Ιωάννης Γ. Καραϊτιανός, Καθηγητής Χειρουργικής, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου.Κατά τη διάρκεια της αρχικής φάσης της πανδημίας, εκτιμάται ότι περισσότερες από 2,5 εκατομμύρια χειρουργικές επεμβάσεις για καρκίνο παγκοσμίως ματαιώθηκαν ή αναβλήθηκαν συνεπεία της αδυναμίας των εθνικών συστημάτων υγείας, εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των νοσηλευομένων με Covid-19 ασθενών, της έλλειψης διαθέσιμων αναισθησιολόγων και κλινών Μονάδων Εντατικής Θεραπείας αλλά και του κινδύνου μετάδοσης του ιού μέσα στο νοσοκομείο. Παράλληλα, υπολογίζεται ότι ακόμα και σε προηγμένες χώρες οι μαστογραφίες κατά τα δύο πρώτα χρόνια της πανδημίας μειώθηκαν σε ποσοστό μέχρι και 30%, οι κολονοσκοπήσεις μέχρι και 50%, το τεστ Παπανικολάου από 15-40% και οι αξονικές τομογραφίες θώρακος από 8-19%. Το 2020 στην Ευρώπη καταγράφηκαν 4.400.000 νέα κρούσματα καρκίνου και 1.955.000 θάνατοι. Ο καρκίνος έχει αυξητικές τάσεις σε όλες τις χώρες του κόσμου και υπολογίζεται ότι μέχρι το 2035 θα αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου εκτοπίζοντας τα καρδιαγγειακά νοσήματα με μία αύξηση των θανάτων από καρκίνο κατά 24% και πλέον. Το 2012 καταγράφηκαν παγκοσμίως 14,1 εκατομμύρια νέα κρούσματα, το 2018 18 εκατομμύρια ενώ εκτιμάται ότι το 2025 θα φθάσουν στα 19,3 εκατομμύρια. Υπολογίζεται ακόμη ότι οι θάνατοι από καρκίνο παγκοσμίως πλησιάζουν τα 10 εκατομμύρια ετησίως. Εξάλλου, ο συνολικός οικονομικός αντίκτυπος του καρκίνου στην Ευρώπη εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Έτσι καθίσταται επιτακτική ανάγκη η ανάληψη πολλαπλών δράσεων για την ολιστική αντιμετώπιση του καρκίνου. Στη χώρα μας τονίζεται ότι δεν έχει αναγνωρισθεί ακόμα η Χειρουργική Ογκολογία ως ιατρική εξειδίκευση, παρά την από 10ετίας και πλέον θετική γνωμοδότηση του ΚεΣΥ, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.
Πηγη:HealthDaily
Μέσω του οποίου μπορεί να γίνει αξιολόγηση και πιστοποίηση αναπηρίας
Οι Υπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Υγείας, Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Επικρατείας με κοινή απόφαση τους καθορίζουν τη λειτουργία του κεντρικού πληροφοριακού συστήματος με την επωνυμία «Εθνική Πύλη Αναπηρίας», προσβάσιμο μέσω της Ενιαίας Ψηφιακής Πύλης της Δημόσιας Διοίκησης (gov.gr – ΕΨΠ), που συντίθεται από επιμέρους συστήματα, με σκοπό τη δημιουργία ενός ενιαίου και μοναδικού, ψηφιακά προσβάσιμου, σημείου αναφοράς για τα θέματα που αφορούν άτομα με αναπηρία.
Σύμφωνα με τη σχετική απόφαση, η αίτηση για πιστοποίηση αναπηρίας του πληροφοριακού συστήματος «Εθνική Πύλη Αναπηρίας» υποβάλλεται μέσω του Συστήματος Πιστοποίησης Αναπηρίας. Ο ενδιαφερόμενος εισέρχεται στην Εθνική Πύλη Αναπηρίας και υποβάλλει αίτηση πιστοποίησης αναπηρίας, μέσω του Υποσυστήματος Ηλεκτρονικής Αίτησης για πιστοποίηση αναπηρίας, αφού προηγουμένως αυθεντικοποιηθεί με τη χρήση των κωδικών-διαπιστευτηρίων της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων Δημόσιας Διοίκησης του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης (taxisnet) ή με έναν από τους υπόλοιπους τρόπους που ορίζονται στο άρθρο 24 του ν. 4727/2020 (Α’ 184).Η υποβολή της αίτησης, σε περίπτωση
αδυναμίας πρόσβασης στο υποσύστημα από τον πολίτη, μπορεί να γίνει και με τη συνδρομή των υπαλλήλων που υπηρετούν στα Κέντρα Κοινότητας (Κ.Κ.), στα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ) ή στις Γραμματείες ΚΕΠΑ).
Πηγη: HealthDaily
Σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, την πιο λεπτομερή πάνω στο θέμα μέχρι σήμερα, οι μητέρες με COVID-19 σπάνια μεταδίδουν τον κορωνοϊό στο νεογέννητο μωρό τους, εφόσον τηρούν τα βασικά μέτρα προστασίας.
Η μελέτη συμπέρανε ότι ορισμένα μέτρα, όπως ο διαχωρισμός των μητέρων με COVID-19 από τα νεογνά τους και η αποφυγή θηλασμού τους, πιθανότατα δεν είναι αναγκαία.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια μαιευτικής-γυναικολογίας Σίνθια Γκιάμφι-Μπάνερμαν του Ιατρικού Κέντρου Irving του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό παιδιατρικής «JAMA Pediatrics», ανέλυσαν στοιχεία για 101 μωρά που γεννήθηκαν από μητέρες διαγνωσμένες με COVID-19.
Μόνο δύο νεογέννητα διαγνώστηκαν με τεστ θετικά στον ιό SARS-CoV-2, όμως δεν είχαν κλινικά συμπτώματα.
Οι γιατροί δεν μπόρεσαν να προσδιορίσουν πώς μολύνθηκαν τα μωρά.
Όλα τα νεογνά παρακολουθήθηκαν για τις πρώτες δύο εβδομάδες της ζωής τους και κανένα δεν εμφάνισε κάποιο πρόβλημα.
«Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι οι μητέρες με COVID-19 έχουν την ευκαιρία να θηλάσουν τα νεογνά τους.
Το γάλα του θηλασμού είναι γνωστό ότι προστατεύει τα μωρά από πολυάριθμους παθογόνους μικροοργανισμούς και μπορεί επίσης να βοηθά τα νεογέννητα να προστατευθούν από τη λοίμωξη με τον κορωνοϊό.
Οι περισσότερες μελέτες δεν έχουν βρει τον ιό στο γάλα του θηλασμού, ενώ από την άλλη αυτό έχει βρεθεί να περιέχει αντισώματα κατά του κορωνοϊού», δήλωσε η Δρ. Γκιάμφι-Μπάνερμαν.
Επίσης, πρόσθεσε πως αυτά τα ευρήματα πρέπει να καθησυχάσουν τις έγκυες μητέρες με COVID-19 ότι τα βασικά μέτρα προστασίας κατά τη διάρκεια της κύησης και μετά τον τοκετό, όπως η χρήση μάσκας όταν η μητέρα κρατά το μωρό ή το θηλάζει, προστατεύουν τα νεογνά από τη λοίμωξη με κορωνοϊό.
Πηγη: https://medicalmanage.gr/
Σύμφωνα με μία νέα μεγάλη και μακρόχρονη επιστημονική μελέτη στις ΗΠΑ, με τη συμμετοχή μίας Ελληνίδας ερευνήτριας της διασποράς, η ρύπανση του αέρα σχετίζεται σε σημαντικό βαθμό με αυξημένο κίνδυνο για εισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω νευρολογικών παθήσεων, όπως Πάρκινσον, Αλτσχάιμερ και άλλων μορφών άνοιας.
Οι ερευνητές των Σχολών Δημόσιας Υγείας των πανεπιστημίων Χάρβαρντ Βοστώνης, Κολούμπια Ν. Υόρκης και Έμορι Ατλάντα, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό “The Lancet Planetary Health”, συσχέτισαν τις εισαγωγές στο νοσοκομείο περίπου 63 εκατομμυρίων ανθρώπων με τα επίπεδα ρύπανσης στον τόπο διαμονής τού καθενός (ανάλογα με τον ταχυδρομικό κωδικό του σπιτιού του).
Όπως προέκυψε, για κάθε αύξηση κατά πέντε μικρογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο αέρα (μg/m3) στις ετήσιες συγκεντρώσεις μικροσωματιδίων (ΡΜ2,5) υπήρχε μία αύξηση κατά 13% του κινδύνου εισαγωγής για πρώτη φορά στο νοσοκομείο λόγω Πάρκινσον, Αλτσχάιμερ ή άλλης μορφής άνοιας.
Οι γυναίκες και οι κάτοικοι των αστικών κέντρων είχαν αναλογικά μεγαλύτερο κίνδυνο.
Στη μελέτη συμμετείχε η Μαριάνθη-Άννα Κιουμουρτζόγλου, επίκουρη καθηγήτρια Περιβαλλοντικής Υγείας στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Κολούμπια, απόφοιτος του Τμήματος Μηχανικών Περιβάλλοντος (2005) του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, με διδακτορικό στη συνέχεια από το Χάρβαρντ (2013).
Πηγη: https://medicalmanage.gr
Αποτελεσματική και πολύ φθηνότερη θεραπεία των διαβητικών ελκών μπορεί να προσφέρει η εφαρμογή βλαστοκυττάρων, σύμφωνα με μελέτες που έχουν γίνει στον διεθνή χώρο.
Στην Ελλάδα, αν και πειραματικά, εφαρμόστηκαν βλαστοκύτταρα με επιτυχία στην επούλωση τραύματος ενός μεμονωμένου περιστατικού, πριν από 10 χρόνια. Έκτοτε δεν πραγματοποιήθηκε κλινική μελέτη για να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί αυτή η μέθοδος ως θεραπεία.
Τα παραπάνω αναφέρει ο καθηγητής Βιοχημείας στο ΑΠΘ και διευθυντής του διατμηματικού μεταπτυχιακού προγράμματος «Βλαστοκύτταρα και Αναγεννητική Ιατρική», Γεώργιος Κολιάκος, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με αφορμή ανακοίνωσή του, με θέμα «Θεραπεία διαβητικών ελκών με βλαστοκύτταρα», στο 7ο Πανελλήνιο Συμπόσιο της Εταιρείας Μελέτης Παθήσεων Διαβητικού Ποδιού, το οποίο διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.
Σήμερα, στη χώρα μας υπάρχουν 1.200.000 ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη, ενώ έχουν καταγραφεί 50.000 διαβητικοί με έλκη στα κάτω άκρα, τα οποία εάν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα, μπορεί να τους φέρουν αντιμέτωπους με τον κίνδυνο του ακρωτηριασμού.
«Η χρήση βλαστοκυττάρων για την επούλωση διαβητικών ελκών είναι μία χαμηλού κόστους και υψηλής αποτελεσματικότητας εναλλακτική λύση, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει στους ασθενείς και να συμβάλει στην εξοικονόμηση πολλών χρημάτων από το Εθνικό Σύστημα Υγείας, διότι δεν χρησιμοποιείται κάποιο υλικό ξένο πατενταρισμένο, δηλαδή δεν χρησιμοποιείται κάποιο φάρμακο. Παίρνουμε υλικό από τον ίδιο τον ασθενή.
Οπότε, η επιβάρυνση είναι μόνο το ελάχιστο κόστος των αντιδραστηρίων και η δουλειά των γιατρών, η οποία, εφόσον γίνεται στο νοσοκομείο και αμείβεται από το ΕΣΥ, δεν κοστίζει παραπάνω. Μάλιστα, αν εφαρμοστούν στο πλαίσιο του ΕΣΥ, το κόστος είναι ελάχιστο σε σχέση με τα σημερινά επιθέματα και λοιπά που χρησιμοποιούνται. Έχουν γίνει πολλές μελέτες στον διεθνή χώρο και φαίνεται ότι τα βλαστοκύτταρα μπορεί να είναι αποτελεσματικά και να μας προσφέρουν μία πολύ φθηνότερη θεραπεία. Καλό θα ήταν να γίνει και μια κλινική μελέτη και στην Ελλάδα, για να μπορέσει αυτή η μέθοδος να αρχίσει να εφαρμόζεται», επισημαίνει ο κ. Κολιάκος.
Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι, πριν από 10 χρόνια, στη Θεσσαλονίκη, στην Α’ Προπαιδευτική Κλινική του ΑΧΕΠΑ, σώθηκε από τον ακρωτηριασμό, λόγω διαβητικού έλκους, το πόδι μιας 47χρονης γυναίκας με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, με εφαρμογή βλαστοκυττάρων που απομονώθηκαν από τον λιπώδη ιστό της ίδιας της ασθενούς.
Η συγκεκριμένη ασθενής είχε στο πέλμα (στην κεφαλή του δεύτερου μεταταρσίου) διαβητικό έλκος, το οποίο, παρά τις συντηρητικές θεραπείες, παρέμενε ανεπούλωτο για διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών. Έναν μήνα μετά την εφαρμογή των βλαστοκυττάρων, τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά και το έλκος είχε επουλωθεί πλήρως.
«Η θεραπεία αυτή έγινε πειραματικά, πριν από 10 χρόνια, με την άδεια της Επιτροπής Βιοηθικής του ΑΠΘ και τα αποτελέσματά της δημοσιεύτηκαν το 2014. Ο αναπληρωτής καθηγητής Παθολογίας-Διαβητολογίας Τριαντάφυλλος Διδάγγελος, τότε είχε την ιδέα να χρησιμοποιηθούν αυτόλογα βλαστοκύτταρα, που τα πήραμε χειρουργικά από το λίπος της ίδιας της ασθενούς. Βοήθησε και η Χειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου, τα ετοιμάσαμε στο Εργαστήριο κάτω από άσηπτες συνθήκες και τα χορηγήσαμε τοπικά στο έλκος που είχε η ασθενής και το έλκος επουλώθηκε μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα.
Απ’ ό,τι ξέρω κι απ’ ό,τι μου λέει ο κύριος Διδάγγελος, η ασθενής αυτή είναι πολύ καλά, δεν ξαναέκανε έλκος. Από τότε ως τώρα δεν προχώρησε αυτή η θεραπεία, γιατί κανείς δεν το πήρε τόσο “ζεστά”, ώστε να γίνει μια κλινική δοκιμή. Αυτό ήταν μία περίπτωση μόνο, ήταν ένα case report, το οποίο ανακοινώσαμε και δημοσιεύσαμε. Από εκεί και μετά, πρέπει να γίνουν μελέτες πιο συστηματικά στον ελλαδικό χώρο, αλλά θα πρέπει οι συνάδελφοι που ενδιαφέρονται να το οργανώσουν. Εγώ ασχολούμαι με το Εργαστήριο, δεν είμαι κλινικός γιατρός, ούτε διαβητολόγος, αλλά υπάρχουν συνάδελφοι που ασχολούνται με το διαβητικό πόδι, ξέρουν τις εναλλακτικές», σημειώνει ο κ. Κολιάκος.
Ο κ. Κολιάκος επισημαίνει ότι επειδή τα βλαστοκύτταρα έχουν μεγάλη αποτελεσματικότητα θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, γιατί μπορεί να εμφανιστούν κάποιοι που θα λένε ότι χρησιμοποιούν βλαστοκύτταρα, αλλά είτε δεν χρησιμοποιούν βλαστοκύτταρα είτε τα χρησιμοποιούν με λάθος τρόπο.
«Επειδή τα βλαστοκύτταρα έχουν μεγάλη αποτελεσματικότητα και είναι το μέλλον, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί γιατί θα βρεθούν κάποιοι και θα πουν π.χ. “έχω μια κρέμα με βλαστοκύτταρα”. Τα βλαστοκύτταρα δεν μπορούν να επιβιώσουν σε κρέμα, είναι ζωντανά κύτταρα. Για παράδειγμα, βλέπω στην τηλεόραση να λένε: “βγάζετε μαλλιά με βλαστοκύτταρα” ή “βλαστοκύτταρα από το αίμα”. Το αίμα δεν έχει βλαστοκύτταρα, αυτό που παράγουν από το αίμα είναι πλάσμα πλούσιο σε αιμοπετάλια και αυτό είναι άλλο πράγμα, δεν είναι βλαστοκύτταρα. Τα βλαστοκύτταρα είναι το αντικείμενο ενός κλάδου της Ιατρικής, που λέγεται αναγεννητική ιατρική.
Γίνονται διεθνή συνέδρια, όπου ανακοινώνονται τα αποτελέσματα μελετών με χρήση βλαστοκυττάρων, υπάρχουν μεταπτυχιακά τμήματα και μάλιστα, στο ΑΠΘ έχουμε ένα μεταπτυχιακό σε συνεργασία με το ΔΠΘ για τα βλαστοκύτταρα και την αναγεννητική ιατρική. Επειδή υπάρχει μεγάλη αποτελεσματικότητα και επιστημονικά αποτελέσματα τα οποία δίνουν ελπίδες, ακριβώς γι’ αυτό γίνεται τόσος ντόρος. Γι’ αυτό, αν βγει κάποιος και πει ότι χρησιμοποιεί βλαστοκύτταρα, ενώ στην πραγματικότητα δεν τα χρησιμοποιεί ή τα χρησιμοποιεί με λάθος τρόπο, κάνει ζημιά σε όλο το επιστημονικό πεδίο. Κι αυτό θα πρέπει να περιοριστεί, να μην επιτρέπεται. Αν λένε ότι χρησιμοποιούν βλαστοκύτταρα, θα πρέπει να το αποδείξουν», προσθέτει ο κ. Κολιάκος.
Πηγη: https://healthpharma.gr
