Συντάκτης: grammateia

Μια πολύ λεπτή και ιδιαίτερη επέμβαση, από τις λίγες που γίνονται στην Ελλάδα, πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2022 στο Metropolitan Hospital, από μια ομάδα ιατρών που αποτελείτο από τους νευροχειρουργούς κ.κ. Παντελή Σταυρινού, Χρήστο Κουτσαρνάκη και Σωτήριο Αποστολάκη, με την πολύτιμη υποστήριξη της αναισθησιολόγου κ. Θεανώς Δεμέστιχα, της νευροψυχολόγου κ. Εύας Λιούτα και του διεγχειρητικού νευροφυσιολόγου κ. Κώστα Παπαδόπουλου.

Επρόκειτο για την αφαίρεση όγκου, ο οποίος αναπτυσσόταν στην περιοχή του λόγου, στον εγκέφαλο νεαρής ασθενούς. Λόγω της εντοπίσεως του όγκου, η επέμβαση έπρεπε να ισορροπήσει ανάμεσα στην επιθετική αφαίρεσή του αλλά και τη διατήρηση των σημαντικότατων για την ασθενή λειτουργιών.

Για το λόγο αυτό, η κρανιοτομία για την αφαίρεση του όγκου πραγματοποιήθηκε με την ασθενή σε εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκειά της. Δηλαδή, η ασθενής ήταν ξύπνια και απαντούσε σε προσυμφωνημένες ερωτήσεις ή εκτελούσε απλές δραστηριότητες (όπως μέτρημα) και κινήσεις, προκειμένου να είναι δυνατή η εκτίμηση, σε πραγματικό χρόνο, της επίδρασης των χειρουργικών χειρισμών στην εκφορά του λόγου και στη γενική λειτουργική ικανότητά της.

Σύγχρονα τεχνολογικά μέσα

Για να πραγματοποιηθεί η επέμβαση επιστρατεύτηκαν τα πιο σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, όπως η διεγχειρητική χαρτογράφηση του εγκεφάλου, η νευροπλοήγηση και ο διεγχειρητικός υπέρηχος, ενώ προεγχειρητικά έγινε λεπτομερής απεικονιστικός έλεγχος για να διαπιστωθεί το πού βρίσκονταν οι λειτουργικές περιοχές και τα λειτουργικά δεμάτια του εγκεφάλου και το πόσο κοντά περνούσαν από τον όγκο.

Στη συνέχεια, η ασθενής υπεβλήθη σε λεπτομερή νευροψυχολογικό έλεγχο, για να μελετηθεί με ακρίβεια η κατάσταση των εγκεφαλικών λειτουργιών και να προσδιοριστούν οι ερωτήσεις και οι δραστηριότητες που θα έπρεπε να απαντήσει ή να εκτελέσει κατά τη διάρκεια της επέμβασης.

Η επέμβαση ήταν απολύτως επιτυχής. Η χειρουργική ομάδα λειτούργησε σαν μια άψογη ορχήστρα, επιτυγχάνοντας το ιδανικό αποτέλεσμα για την υγεία της ασθενούς, η οποία και πήρε εξιτήριο την 4η μόλις μετεγχειρητική μέρα.

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Η παχυσαρκία δεν είναι ούτε αισθητικό πρόβλημα ούτε επιλογή καθώς ήδη στην Αρχαία Ελλάδα θεωρούταν ιατρική διαταραχή, ενώ σύμφωνα με τον Ιπποκράτη «Η παχυσαρκία δεν είναι απλά μια ασθένεια, αλλά ο προάγγελος άλλων». Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) την έχει αναγνωρίσει ως ασθένεια, και την έχει κατατάξει ως παγκόσμια επιδημία από το 1997.

Μελέτες έχουν αποδείξει αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης άλλων παθήσεων σε πάσχοντες από παχυσαρκία. Η παχυσαρκία οδηγεί σε κακή ποιότητα ζωής με το πέρασμα του χρόνου. Καρδιαγγειακά, αναπνευστικά και ορθοπαιδικά προβλήματα κάνουν ακόμα και τις πιο απλές καθημερινές ασχολίες να φαίνονται βουνό. Και τελικά η παχυσαρκία, σε συνδυασμό με τις παθήσεις που προκαλεί και την κακή ποιότητα ζωής, έχει αποτέλεσμα οι παχύσαρκοι να πεθαίνουν νέοι.

Πριν αναφέρουμε τις προσωπικές μας γνώμες για το χαρακτηρισμό της παχυσαρκίας, ας αναλύσουμε μερικούς ορισμούς.

Ορισμός της νόσου:

Κάθε μορφολογική ή λειτουργική μεταβολή από την κατάσταση που εξασφαλίζει σε ένα άτομο πλήρη σωματική, ψυχική και κοινωνική ευεξία’ Χρηστική προσέγγιση της νόσου= Ευεξία

Η παχυσαρκία, σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό είναι νόσος, αφού σε όλους τους πάσχοντες υπάρχει διαρκής έλλειψη του αγαθού της ευεξίας.

Φυσιοκρατικός ορισμός της νόσου σύμφωνα με τη φιλοσοφία της ιατρικής: “Κάθε ανώμαλη κατάσταση του οργανισμού που παρεκκλίνει από το φυσιολογικό”. Στην περίπτωση αυτή ως “φυσικό’ θεωρείται το “υγιές”. Υπάρχει ευρύτατα διαδεδομένη, από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους μέχρι τους Σχολαστικούς του Μεσαίωνα, ότι “φυσικό” = “υγιές” και “αφύσικο” = “νοσηρό”.

Το βάρος και η κατανομή του σωματικού λίπους αποτελούν βιολογικές παραμέτρους και τα φυσιολογικά τους όρια καθορίζονται από εκείνα τα επίπεδα που συνοδεύονται από τη μικρότερη νοσηρότητα και τη μικρότερη θνησιμότητα. Επομένως, ΔΜΣ (Δείκτης Μάζας Σώματος) >25 είναι “αφύσικος” και επομένως “νοσηρός”.

Ορισμός χρόνιας σωματικής νόσου:

“Μεγάλη χρονική διάρκεια, σημαντικός βαθμός σοβαρότητάς και δυσμενής επίδραση στη λειτουργικότητα του ατόμου ώστε να υπάρχει ανάγκη διαρκούς φροντίδας από τις υπηρεσίες υγείας’. Η καθημερινότητα, η παγκόσμια εμπειρία αλλά και σχεδόν το σύνολο των επιδημιολογικών μελετών υπογραμμίζουν τα μεγάλα ποσοστά επανάκτησης του σωματικού βάρους, μετά από οποιαδήποτε θεραπευτική μέθοδο. Αλλά και το θεραπευτικό κόστος της συν-νοσηρότητας της παχυσαρκίας είναι ασύλληπτα υψηλό σε όλες τις δυτικού τύπου κοινωνίες. Επομένως, η παχυσαρκία πληροί όλα τα κριτήρια του ορισμού της χρόνιας νόσου.

Τελικά, στη χώρα των καθοριστικών αποφάσεων, η Αμερικάνικη Ιατρική Ένωση, στην ετήσια συνάντηση του 2013, αναγνώρισε την παχυσαρκία ως “νόσο”, μια ενέργεια που σκοπό έχει να ευαισθητοποιήσει τους γενικούς γιατρούς και τις ασφαλιστικές εταιρείες για την καλύτερη δυνατή αντιμετώπιση της παχυσαρκίας και της συνοδού νοσηρότητας. Ένας επί πλέον λόγος για την απόφαση αυτή ήταν και η άμβλυνση του κοινωνικού στίγματος ότι η παχυσαρκία είναι απλώς αποτέλεσμα υπερφαγίας και μείωσης της σωματικής δραστηριότητας.

Στη χώρα μας, αν και στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση υπάρχει η διάγνωση “παχυσαρκία”, η φαρμακευτική θεραπεία δεν καλύπτεται, η δε χειρουργική θεραπεία καλύπτεται μόνο μερικώς (φαίνεται ότι αναγνωρίζεται ως ..μισονόσος).

Σήμερα, στην ταξινόμηση των νόσων ICD 10 η παχυσαρκία έχει αποκτήσει τους δικούς της κωδικούς ως κάτωθι:

Ε 66: Υπέρβαροι και παχύσαρκοι
Ε66.0: Υπερφαγική παχυσαρκία
Ε66.1: Παχυσαρκία απότοκος φαρμακευτικής θεραπείας
Ε66.2: Σοβαρή (κατηγορία ΙΙΙ) παχυσαρκία με σύνδρομο υποαερισμού.
Ε66.3: Υπέρβαροι
Ε66.8: Άλλα είδη παχυσαρκίας
Ε66.9: Παχυσαρκία απροσδιόριστης αιτιολογίας.

Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν: “Παν μέτρον άριστον” Στην περίπτωση της τροφής, αυτή είναι απαραίτητη για την επιβίωσή μας. Χωρίς αυτή θα αποβιώσουμε, αλλά και η υπερφαγία έχει συχνά το ίδιο τελικό αποτέλεσμα. Όπως π.χ. συμβαίνει με το αλάτι: είναι απαραίτητο για τη ζωή αλλά η υπερβολική πρόσληψη αλατιού προκαλεί υπέρταση και καρδιοπάθειες. Όσον αφορά την παχυσαρκία, το πρόβλημα δεν είναι η φυσιολογική και απαραίτητη εναπόθεση λίπους, αλλά η υπερβολικά μεγαλύτερη, απότοκος της υπερφαγίας….

Τι παθήσεις προκαλεί η παχυσαρκία;

Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2, οφείλεται στο ότι παχύσαρκα άτομα, εμφανίζουν αντίσταση στην ινσουλίνη (ορμόνη που ρυθμίζει το σάκχαρο αίματος).

Υπέρταση (υψηλή αρτηριακή πίεση), που μπορεί να οδηγήσει σε εγκεφαλικά επεισόδια, στεφανιαία νόσο, έμφραγμα, και άλλα προβλήματα από καρδιά και νεφρούς.

Οστεοαρθρίτιδα μεγάλων αρθρώσεων, καθώς το επιπλέον βάρος επιταχύνει την καταστροφή των αρθρώσεων των ισχίων, γονάτων, καθώς και της σπονδυλικής στήλης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μειωμένη άσκηση λόγω συμπτωμάτων, και άρα περαιτέρω αύξηση του σωματικού βάρους.

Υπνική άπνοια, αναπνευστικά προβλήματα, λόγω διόγκωσης των μαλακών μορίων του ρινοφάρυγγα με αποτέλεσμα απόφραξη των αναπνευστικών οδών την ώρα του ύπνου, κακή ποιότητα ύπνου, εύκολη κόπωση κατά τη διάρκεια της ημέρας, και μακροχρόνια πιθανά αναπνευστικά προβλήματα.

Γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση, λόγω αυξημένης πίεσης εντός της κοιλιάς με αποτέλεσμα δυσλειτουργία της βαλβίδας μεταξύ στομάχου και οισοφάγου. Υπολογίζεται ότι η παλινδρόμηση έχει ως αποτέλεσμα να εμφανίζεται στο 10-15% των παχύσαρκων οισοφάγος Barrett που είναι προκαρκινική κατάσταση.

Κατάθλιψη, λόγω κοινωνικού στιγματισμού, αποτυχημένων προσπαθειών απώλειας βάρους, ρατσισμού στην αγορά εργασίας. Οι ψυχολογικές διαταραχές στις περισσότερες περιπτώσεις οδηγούν σε μεγαλύτερη υπερκατανάλωση τροφής ως παρηγοριά, και άρα περαιτέρω αύξηση του σωματικού βάρους.

Υπογονιμότητα, το επιπλέον σωματικό βάρος ενέχεται στην πρόκληση πολυκυστικών ωοθηκών στις γυναίκες, και σε γενικότερες ορμονικές διαταραχές, ενώ στους άντρες εμφανίζεται στυτική δυσλειτουργία.

Ακράτεια ούρων, λόγω αυξημένης πίεσης εντός της κοιλιάς και αδυναμίας των μυών της πυέλου να ανταπεξέλθουν.

Καρκίνος, η παχυσαρκία αποτελεί αναγνωρισμένο παράγοντα κινδύνου για την ανάπτυξη διαφόρων καρκίνων όπως παγκρέατος, παχέως εντέρου, οισοφάγου, ενδομητρίου.

Συμπέρασμα: Η παχυσαρκία είναι νόσος, χρόνια και νοσογόνος

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Στα 48 εκατομμύρια θα ανέλθουν στα επόμενα 40 χρόνια οι ασθενείς σε όλο τον κόσμο, που θα έχουν ανάγκη παρηγορητικής φροντίδας.

Σήμερα, το 88% των παγκόσμιων αναγκών παρηγορικής φροντίδας δεν καλύπτεται από τα εθνικά συστήματα υγείας.

Στην Ελλάδα, οι ασθενείς που χρειάζονται παρηγορητική φροντίδα ανέρχονται κατά προσέγγιση σε 62.000, ενώ η δυνατότητα παροχής παρηγορητικής φροντίδας σήμερα είναι λιγότερη από 1%. Στη χώρα μας, οι συνολικές ανάγκες για παρηγορητική φροντίδα με νοσηλεία σε εσωτερική δομή υπολογίζονται γύρω στις 500 κλίνες, ενώ διαθέσιμες είναι μόνο 9 τέτοιες κλίνες, αριθμός που αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 0,5% των συνολικών αναγκών.

Τα παραπάνω στοιχεία παρουσίασε η αναισθησιολόγος – εντατικολόγος, τέως συντονίστρια διευθύντρια ΜΕΘ και Ιατρείου Πόνου του Θεαγενείου, Γεωργία Αναστασιάδου, κατά την έναρξη της 3ης Διημερίδας Εντατικής και Παρηγορητικής Φροντίδας «Όταν η Εντατική Συνάντησε τον Πόνο».

Για να αντιμετωπιστούν οι σημερινές ανάγκες

Η κ. Αναστασιάδου επισήμανε ότι για να αντιμετωπιστούν οι σημερινές ανάγκες της κατ’ οίκον φροντίδας απαιτούνται περίπου 300 ομάδες και τα μέλη της κάθε ομάδας να εξυπηρετούν 50 ασθενείς ημερησίως. Η παρηγορική φροντίδα, όπως εξήγησε, στοχεύει στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών και των οικογενειών τους που έχουν παθήσεις δυνητικά απειλητικές για τη ζωή. Είναι η φροντίδα που παρέχεται συνήθως σε ασθενείς τελικού σταδίου και παρεμβαίνει κατευναστικά, εκεί που η κλασική ιατρική παύει να ασχολείται με όλα τα προβλήματα που έχουν οι ασθενείς κάτω από το φάσμα του επικείμενου τέλους της ζωής. Στόχος της είναι η καταπολέμηση τους έντονου και ανυπόφορου πόνου που συνοδεύει τον καρκινοπαθή στο τελικό στάδιο, η αντιμετώπιση των καθημερινών του αναγκών και η ψυχολογική του υποστήριξη.

Το 95% των ασθενών που καταφεύγουν στην παρηγορική φροντίδα είναι καρκινοπαθείς, ενώ τα χαμηλά ποσοστά των μη καρκινοπαθών οφείλονται στην αντίληψη ότι η παρηγορική φροντίδα αφορά μόνο τους καρκινοπαθείς.

Η κ. Αναστασιάδου χαρακτήρισε την παροχή της παρηγορικής φροντίδας στην Ελλάδα αποσπασματική και περιορισμένη, τονίζοντας ότι δεν χρηματοδοτείται πλήρως από το κράτος. Σημείωσε ότι η Ελλάδα ανήκει στις χώρες που χαρακτηρίζονται από μικρό αριθμό ξενώνων και υπηρεσιών εξειδικευμένης παροχής παρηγορικής φροντίδας και πρόσθεσε ότι οι ΜΚΟ που παρέχουν τις σχετικές υπηρεσίες χρηματοδοτούνται από χορηγούς. Όσον αφορά τα Ιατρεία Πόνου, ανέφερε ότι παρέχουν μέρος της γενικής παρηγορικής φροντίδας και πρόσθεσε ότι θα μπορούσαν να συσταθούν στα νοσοκομεία ομάδες παρηγορικής φροντίδας, με απόφαση των Διοικητικών Συμβουλίων.

«Η Πολιτεία οφείλει να χαράξει την πολιτική εκείνη που θα διασφαλίζει ένα βασικό πακέτο παρηγορικής φροντίδας για όλους όσοι το χρειάζονται. Να συμπεριλάβει την παρηγορική φροντίδα ως ζωτικό κομμάτι στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Ο γιατρός που παρακολουθεί ασθενείς με καρκίνο γνωρίζει ή οφείλει να αναγνωρίζει πόση μοναξιά κρύβεται στο τελικό στάδιο, εκεί που όλοι παίζουν θέατρο, εκεί που άλλα γιγαντώνονται και άλλα προσπερνιούνται ως ασήμαντα, εκεί που σε συντροφεύει ο πόνος. Οφείλουμε το 2022 να μπορούμε να εξασφαλίσουμε ότι οι ασθενείς, που μπορεί να είναι η μητέρα, ο πατέρας, ο αδερφός, ο φίλος μας ή οποιοσδήποτε άλλος, θα έχουν ομαλή μετάβαση, σεβόμενοι πάντοτε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια», επισήμανε η κ. Αναστασιάδου.

«Έπειτα από μία μακρά επιστημονική διαδρομή ανακαλύπτω ότι ένα από τα πιο δύσκολα μέρη της κλινικής μου ζωής είναι η φροντίδα ασθενούς τελικού σταδίου και η προσέγγιση στα άδυτα του επικείμενου τέλους», σημείωσε και πρόσθεσε: «Πολλές φορές, είμαστε τα τελευταία πρόσωπα που αντικρίζει ο ασθενής με καρκίνο προτού περάσει στο επέκεινα. Στο “τράνζιτ για τον κάτω κόσμο”, οι άνθρωποι δικαιούνται γαλήνη. Έχουν να αποχαιρετήσουν τόσα και τόσα μάτια αγαπημένα. Τόσος ψυχής πόνος… Ας κατευναστεί τουλάχιστον ο σωματικός… Όσα τα επιτεύγματα της ιατρικής, άλλα τόσα πρέπει να είναι τα βήματα της παρηγορικής φροντίδας».

Η κ. Αναστασιάδου τόνισε ακόμη πως «σε όλες τις χώρες του πολιτισμένου κόσμου προσφέρεται αυτή η υπηρεσία στον πολίτη. Θέλω να πιστεύω ότι η ηγεσία του τόπου μας θα αφυπνιστεί, θα αντιληφθεί και θα δράσει για τη λειτουργία σύγχρονων δομών παρηγορητικής φροντίδας. Αποτελεί δείκτη πολιτισμού ενός λαού».

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Υψηλά επίπεδα ανθεκτικότητας στα φάρμακα σε βακτήρια που συχνά προκαλούν λοιμώξεις του αίματος στα νοσοκομεία έκαναν την εμφάνισή τους την πρώτη χρονιά της πανδημίας, όπως προκύπτει από τα στοιχεία μιας έκθεσης του 2020 που αφορά 87 χώρες και δόθηκε στη δημοσιότητα από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ).

Η ανησυχία για τα παθογόνα αυτά, γνωστά ως υπερβακτήρια, που είναι ανθεκτικά στα υπάρχοντα φάρμακα, δεν είναι κάτι νέο.

Η παρατεταμένη υπερβολική χρήση και/ή λανθασμένη χρήση των υπαρχουσών θεραπειών, ειδικά στα αντιβιοτικά, έχει βοηθήσει τα μικρόβια και τα βακτήρια να γίνουν ανθεκτικά σε πολλές θεραπείες, ενώ οι πληροφορίες για τις θεραπείες υποκατάστασης που βρίσκονται σε εξέλιξη είναι περιορισμένες.

Η έκθεση του ΠΟΥ έδειξε επίπεδα υψηλότερα από 50% ανθεκτικότητας στα βακτήρια που συνήθως προκαλούν απειλητικές για τη ζωή λοιμώξεις του αίματος στα νοσοκομεία, όπως το Klebsiella pneumoniae και το Acinetobacter spp.

Οι λοιμώξεις αυτές συχνά απαιτούν ως θεραπεία αντιβιοτικά “έσχατης λύσης”, δηλαδή φάρμακα που χρησιμοποιούνται όταν δεν έχουν αποτέλεσμα όλα τα άλλα αντιβιοτικά.

Περίπου το 8% των λοιμώξεων του αίματος, που προκαλούνται από το βακτήριο Klebsiella pneumoniae, έγιναν ανθεκτικές σε μία ζωτικής σημασίας ομάδα φαρμάκων “έσχατης λύσης”, που ονομάζονται καρβαπενέμες, αναφέρεται στην έκθεση.

Αντιμικροβιακή αντίσταση

Τα ποσοστά αντιμικροβιακής αντίστασης (AMR) παραμένουν πολύ υψηλά, αλλά τα αντιβιοτικά “έσχατης λύσης” έχουν μόλις αρχίσει να χάνουν την αποτελεσματικότητά τους, όπως δήλωσε η δρ Κάρμεν Πεσόα-Σίλβα, η επικεφαλής του Παγκόσμιου Συστήματος Παρακολούθησης Αντιμικροβιακής Αντίστασης, σε συνέντευξη Τύπου.

Το μήνυμα ελπίδας, είπε η ίδια, είναι ότι “έχουμε ένα πολύ μικρό παράθυρο ευκαιρίας…για να αντιμετωπίσουμε την απειλή”.

Παρότι υπάρχει μια συντονισμένη προσπάθεια να περιοριστεί η αχαλίνωτη χρήση αντιβιοτικών, ο ρυθμός της νέας έρευνας παραμένει μη ικανοποιητικός.

Η προσπάθεια, το κόστος και ο χρόνος που απαιτούνται για να λάβει έγκριση ένα αντιβιοτικό και η περιορισμένη απόσβεση της επένδυσης έχουν αποθαρρύνει τους παρασκευαστές φαρμάκων καθώς οι θεραπείες πρέπει να έχουν χαμηλό κόστος και είναι σχεδιασμένα για να χρησιμοποιούνται όσο λιγότερο γίνεται ώστε να περιοριστεί η ανθεκτικότητα στα φάρμακα.

Ως αποτέλεσμα, η μερίδα του λέοντος στην ανάπτυξη των αντιβιοτικών περιορίζεται σε λιγοστά εργαστήρια μικρών βιοφαρμακευτικών εταιρειών καθώς η πλειονότητα των μεγαλύτερων του χώρου αυτού είναι επικεντρωμένη σε πιο κερδοφόρες αγορές.

Μόνο λίγες μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες παραμένουν στο παιχνίδι–ανάμεσά τους οι GSK and Merck–από πάνω από 20 που ήταν τα χρόνια του ’80.

Κυρίαρχη αιτία θανάτου

Μια παγκόσμια ανάλυση που έγινε σημείο αναφοράς και δημοσιεύτηκε νωρίτερα φέτος διαπίστωσε ότι πάνω από 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν το 2018 εξαιτίας μολύνσεων από βακτήρια ανθεκτικά στα αντιβιοτικά, καθιστώντας την AMR κυρίαρχη αιτία θανάτου παγκοσμίως, περισσότερο από το HIV/AIDS ή την ελονοσία.

“Η πολιτική δέσμευση (σχετικά με την AMR) θα πρέπει σήμερα επειγόντως να γίνει από φιλοδοξία δράση”, λέει ο Τόμας Κουένι, ο γενικός διευθυντής της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ενώσεων και Παρασκευαστών Φαρμακευτικών Προϊόντων.

Οι συγγραφείς της έκθεσης του ΠΟΥ είπαν ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα για να εντοπιστούν οι λόγοι που ευθύνονται για την AMR στην περίοδο που εξετάστηκε στην έκθεση και σε ποιο βαθμό αυτή (η AMR) συνδέεται με την εντονότερη χρήση αντιβιοτικών στη διάρκεια της πανδημίας.

Τα ποσοστά της AMR επίσης παραμένουν δύσκολα στην ερμηνεία τους εξαιτίας των ανεπαρκών εξετάσεων και της περιορισμένης δυνατότητας των εργαστηρίων, κυρίως σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, τονίζουν οι συγγραφείς της έκθεσης.

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Η χώρα μας έχει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη. Ποιες είναι οι 11 πρώτες, σύμφωνα με πρόσφατη επιδημιολογική έκθεση.

Πάνω από το όριο της επιδημίας (10%), παραμένουν τα ποσοστά των ατόμων στην Ευρώπη που προσέρχονται σε γιατρούς με συμπτώματα λοίμωξης του αναπνευστικού και τα τεστ βγαίνουν θετικά στη γρίπη. Τη προηγούμενη εβδομάδα “σκαρφάλωσε” στο 20%, από 15% την προηγούμενη.

Σε τρεις ευρωπαϊκές χώρες, ωστόσο, η θετικότητα των τεστ είναι από 40% και πάνω. Πρόκειται για τη Γερμανία, την Ελλάδα και την Ιταλία. Τα ποσοστά διαμορφώνονται ως εξής:

• Γερμανία (50%).
• Ελλάδα (46%).
• Ιταλία (40%).
• Σλοβακία (37%).
• Γαλλία (26%).
• Εσθονία (26%).
• Πολωνία (25%).
• Βέλγιο (22%).
• Ισπανία (18%),
• Ολλανδία (17%).
• Λουξεμβούργο (15%).
• Τσεχία (11%).

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου Νοσημάτων (ECDC) και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) σε πρόσφατη έκθεσή τους για τη δραστηριότηατ της γρίπης στη Γηραιά Ήπειρο.

Οι συντάκτες της έκθεσης τονίζουν πως η δραστηριότητα της γρίπης αυξάνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη, με 14 χώρες να αναφέρουν δραστηριότητα με μέτρια έως πολύ υψηλή ένταση.

Οι εργαστηριακές εξετάσεις έχουν δείξει πως επικρατούν ιοί τύπου Α και Β, με το υποστέλεχος Α(Η3Ν2) να κυριαρχεί. Ο ιός τύπου Β επικρατεί στην ανατολική Ευρώπη και ο Α (Η3Ν2) στη δυτική, όπου αυξάνονται οι ανιχνεύσεις του πανδημικού στελέχους Α (Η1Ν1)pdm. Καταγράφονται νοσηλείες σε απλούς θαλάμους και ΜΕΘ.

Συγκυτιακός ιός

Στην ίδια έκθεση, παρατίθενται στοιχεία και για την πορεία των λοιμώξεων με συγκυτιακό ιό (RSV). Όπως αναφέρεται, σε 21 ευρωπαϊκά κράτη εντοπίζονται ποσοστά θετικότητας RSV πάνω από 3%, για τρεις ή περισσότερες διαδοχικές εβδομάδες.

Πρόκειται για τις χώρες: Βέλγιο, Βουλγαρία, Τσεχία, Κροατία, Δανία, Εσθονία, Γαλλία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ισλανδία, Ιρλανδία, Λετονία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία, Πολωνία, Σλοβακία, Σλοβενία, Ισπανία και Σουηδία.

Από τις αρχές Οκτωβρίου έως τις 4 Δεκεμβρίου, έχουν αναφερθεί 30.113 επιβεβαιωμένα κρούσματα σε 283.826 δείγματα που αναλύθηκαν (θετικότητα 10,6%) σε ασθενείς από νοσοκομεία, σχολεία και δομές πρωτοβάθμιας περίθαλψης.

Οι υγειονομικές Αρχές της Μάλτας ανέφεραν 250 κρούσματα, συμπεριλαμβανομένων πέντε ασθενών σε ΜΕΘ και οκτώ θανάτους. Από τους ασθενείς, οι 143 ήταν παιδιά έως 4 ετών (57%), εκ των οποίων τα 80 κάτω του 1 έτους.

Οι ειδικοί του ECDC επισημαίνουν πως στις χώρες με υψηλή δραστηριότητα, η θετικότητα έχει αυξηθεί από 4% στις αρχές Οκτωβρίου στο 32% στις αρχές Δεκεμβρίου.

Σχολιάζουν πως ο RSV είναι ένας κοινός αναπνευστικός ιός που γενικά οδηγεί σε ήπια αναπνευστικά συμπτώματα. Μπορεί, ωστόσο, να οδηγήσει σε σοβαρή ασθένεια μεταξύ βρεφών και ηλικιωμένων και αποτελεί κύρια αιτία βρογχιολίτιδας και πνευμονίας στα βρέφη.

Ορισμένες χώρες έχουν αναφέρει αύξηση των ανιχνεύσεων RSV πολύ νωρίς κατά τη διάρκεια της σεζόν, με αναφορές αύξηση των εισαγωγών σε παιδιατρικά νοσοκομεία στη Γαλλία, στην Ιρλανδία, στην Ισπανία, στη Σουηδία και στις ΗΠΑ.

Η περίδος δραστηριότητας του RSV ξεκίνησε φέτος πιο νωρίς από ό,τι σε περιόδους πριν από την πανδημία, πιθανότατα λόγω συνδυασμού αυξημένης επαφής μεταξύ των παιδιών σε παιδικούς σταθμούς και σχολεία, μετά την πλήρη χαλάρωση των παρεμβάσεων στο πλαίσιο της πανδημίας και του ανταγωνισμού μεταξύ των ιών του αναπνευστικού (RSV, κορωνοϊού και γρίπης).

Πηγή: https://www.iatronet.gr/

Βρετανοί γιατροί υπερασπίστηκαν την αποτελεσματικότητα καινοτόμας θεραπείας κατά επιθετικής μορφής λευχαιμίας, η οποία είναι η πιο συνηθισμένη μορφή καρκίνου στα παιδιά, αφού παρατηρήθηκε ύφεση στην πρώτη ασθενή που επωφελήθηκε από αυτήν.

Η Αλίσα, μια 13χρονη έφηβη, διαγνώστηκε με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία T το 2021. Ωστόσο ο καρκίνος του αίματος που είχε δεν ανταποκρίθηκε στις συμβατικές θεραπείες, κυρίως την χημειοθεραπεία και μεταμόσχευση μυελού των οστών.

Ως εκ τούτου μετείχε σε κλινική δοκιμή του νοσοκομείου παίδων Great Ormond Street Hospital for Children του Λονδίνου για μια νέα θεραπεία που χρησιμοποιεί γενετικά τροποποιημένα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που προέρχονται από υγιή εθελοντή.

Σε 28 ημέρες παρουσίασε ύφεση, η οποία της επέτρεψε να υποβληθεί σε δεύτερη μεταμόσχευση μυελού των οστών για την αποκατάσταση του ανοσοποιητικού της συστήματος, διευκρίνισαν αυτό το σαββατοκύριακο οι Βρετανοί ερευνητές στην ετήσια σύνοδο της Αμερικανικής Αιματολογικής Εταιρείας.

Έξι μήνες αργότερα, η Αλίσα “είναι καλά” και έχει επιστρέψει στο σπίτι της στο Λέστερ, στην κεντρική Αγγλία, όπου βρίσκεται υπό ιατρική παρακολούθηση.

“Χωρίς αυτήν την πειραματική θεραπεία, η μόνη επιλογή της Αλίσα θα ήταν οι παρηγορητικές θεραπείες”, αναφέρει το νοσοκομείο σε ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα.

Η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία επηρεάζει τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, τα B και T λεμφοκύτταρα, τα οποία καταπολεμούν και προστατεύουν από τους ιούς.

Η Αλίσα είναι η πρώτη ασθενής που γίνεται γνωστό ότι έλαβε τροποποιημένα T λεμφοκύτταρα, σημείωσε το νοσοκομείο. Η θεραπεία περιλαμβάνει την χημική μετατροπή γραμμάτων του κώδικα DNA.

Οι ερευνητές του νοσοκομείου και αυτοί του University College London είχαν συμβάλει στην ανάπτυξη της χρήσης τροποποιημένων T λεμφοκυττάρων για την αντιμετώπιση λευχαιμιών σε B λεμφοκύτταρα το 2015.

Ωστόσο αυτά τα T λεμφοκύτταρα που είχαν σχεδιαστεί για να επιτίθενται στα καρκινικά κύτταρα κατέληξαν να σκοτώνουν το ένα το άλλο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας παραγωγής, ωθώντας τους επιστήμονες να σκεφτούν άλλες λύσεις.

“Πρόκειται για μια εξαιρετική ένδειξη του τρόπου με τον οποίο, με εξειδικευμένες ομάδες και υποδομές, μπορούμε να συνδυάσουμε τις τεχνολογίες αιχμής στο εργαστήριο με συγκεκριμένα αποτελέσματα στο νοσοκομείο για τους ασθενείς”, δήλωσε ο Ουασίμ Κάσιμ, σύμβουλος ανοσολόγος και καθηγητής στο GOSH.

Αυτό “ανοίγει το δρόμο σε άλλες νέες θεραπείες και εν τέλει σε ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά που νοσούν”, πρόσθεσε. Η λευχαιμία είναι η πιο συνηθισμένη μορφή καρκίνου στα παιδιά.

Η Αλίσα δηλώνει σε ανακοίνωση ότι έκανε τη δοκιμή για τον εαυτό της, αλλά και για τα άλλα παιδιά που νοσούν.

“Ελπίζω ότι αυτό θα αποδείξει ότι η έρευνα λειτουργεί και ότι θα μπορεί να προταθεί σε περισσότερα παιδιά”, που υποφέρουν από την ασθένεια αυτή, προσθέτει η μητέρα της η Κιόνα.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ο καθηγητής επισημαίνει πως αναμένονται εξάρσεις ιώσεων του αναπνευστικού, “μέχρι να επανέλθει το ανοσοποιητικό σύστημα σε κανονικότητα”…

Για την έξαρση εποχικών ιώσεων και γρίπης αλλά και τις ελλείψεις που παρατηρούνται στα φαρμακεία μίλησε χθες ο καθηγητής μικροβιολογίας Αθανάσιος Τσακρής, επισημαίνοντας ότι για τα επόμενα δύο χρόνια θα υπάρχουν εξάρσεις αναπνευστικών ιών, “μέχρι να επανέλθει το ανοσοποιητικό μας σύστημα σε κανονικότητα”.

Σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ, τόνισε πως από το καλοκαίρι τα περιστατικά γρίπης θύμισαν την πανδημία του  2019 κι αυτό έχει να κάνει με το ότι δεν είχαμε εκτεθεί σε κοινούς αναπνευστικούς ιούς επί δύο χρόνια, τόνισε ο καθηγητής και πρόσθεσε:

Το κύμα που αποτελεί και μείγμα πολλών ιών όπως αδενοϊοί και κοκσάκι, είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Την τελευταία εβδομάδα η αύξηση ανέρχεται σε 40% και βλέπουμε παιδιά για μεγάλο χρονικό διάστημα με συνεχείς λοιμώξεις από δεύτερο και τρίτο ιό.

Ο κ. Τσακρής είπε ότι και για τα Χριστούγεννα αναμένεται έξαρση ενώ παραμένει άγνωστο ποιοι τελικά ιοί θα επικρατήσουν. “Αναμένουμε ραγδαία αύξηση κορονοϊού και μείωση της των κρουσμάτων γρίπης”, είπε χαρακτηριστικά ενώ για τις ελλείψεις στα φάρμακα σχολίασε ότι δεν δικαιολογούνται αφού η έξαρση ήταν αναμενόμενη.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Μιλάει στο iatronet.gr ο Νίκος Πολύζος, καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, επιβλέπων της ερευνητικής ομάδας.

“Προτίμηση” των Ελλήνων στα πρωτότυπα φάρμακα στις παιδικές ηλικίες και στα γενόσημα στις μεγαλύτερες, δείχνουν τα στοιχεία πρόσφατης μελέτης, που διενεργήθηκε από ερευνητές του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.

Από τη μελέτη προκύπτει πως ο στόχος χρήσης γενοσήμων φαίνεται να επιτυγχάνεται στις συσκευασίες, που καταναλώθηκαν ως πέρυσι εξωνοσοκομειακά, αφού αυξήθηκε από το 15% που ήταν στο παρελθόν, σε 30%. Η δαπάνη, ωστόσο, για τα γενόσημα διατηρείται στο 16% της συνολικής, καθώς τα πρωτότυπα σκευάσματα είναι και πιο ακριβά.

Ενδεικτικό είναι πως το 2015 είχαν διατεθεί στην ελληνική αγορά (εκτός νοσοκομείων) 47,5 εκατομμύρια “κουτιά” (εμβαλάγια) γενοσήμων φαρμάκων, τα οποία έφτασαν πέρυσι στα 73 εκατομμύρια. Η συνολική δαπάνη για τα γενόσημα ήταν 565 εκατομμύρια ευρώ και έφτασε στα 785 εκατομμύρια.

Μικρότερη ήταν η αύξηση στη χρήση πρωτοτύπων φαρμάκων, με την κατανάλωση να διαμορφώνεται πέρυσι στα 170 εκατομμύρια “κουτιά”, έναντι 154 εκατομμυρίων το 2015. Η δαπάνη για τα πρωτότυπα ήταν 3 δισ. ευρώ και έφτασε στα 3,8 δισεκατομμύρια.

Από αυτά αφαιρούνται οι συμμετοχές των ασθενών και οι επιστροφές των εταιρειών. Στο σύνολο των δαπανών του ΕΟΠΥΥ, το 17% αφορά γενόσημα και το 83% πρωτότυπα φάρμακα. 

Αξιοσημείωτο είναι πως η ζήτηση για πρωτότυπα φάρμακα στα παιδιά είναι 86% και στις άλλες ηλικίες κυμαίνεται από 71% έως 72%. Στους άνω των 60 ετών, τα γενόσημα αφορούν το 30% της ζήτησης.

Γιατί επιλέγουν

“Οι διαφορές αυτές σχετίζονται με το ότι στις παιδικές ηλικίες οι γονείς προτιμούν τα πρωτότυπα, για τα οποία δεν υπάρχουν ίσως πολλές επιλογές σε γενόσημα”, εξηγεί στο iatronet.gr ο Νίκος Πολύζος (φωτογραφία), καθηγητής Διοίκησης Οργάνωσης Υπηρεσιών Υγείας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, επιβλέπων της ερευνητικής ομάδας.

Σύμφωνα με τον κ. Πολύζο, στις ηλικίες άνω των 60 ετών, λαμβάνονται κυρίως φάρμακα κατά τις λιπιδαιμίας και της υπέρτασης, για τα οποία υπάρχουν διαθέσιμα πολλά γενόσημα. Οι ηλικιωμένοι τα προτιμούν, καθώς είναι μειωμένη η συμμετοχή τους.

Για την κατανάλωση φαρμάκων στα νοσοκομεία, σε άλλη έρευνα, που έγινε, με την Ένωση Ασθενών Ελλάδας, υπό την ευθύνη του, ο καθηγητής σημειώνει πως το 2020 διατέθηκαν για φάρμακα 1,1 δισ. ευρώ και για φάρμακα εκτός νοσοκομείων 4,7 δισεκατομμύρια. Όπως αναφέρει, το 2009 η συνολική δαπάνη ήταν 7,5 δισ. (1,1 + 6,2 δισ.).

Η χρήση γενοσήμων στα νοσοκομεία είναι κάτω από 30%. Παρά την αύξηση στην κατανάλωση, η δαπάνη παραμένει κάτω από 20%, καθώς τα πρωτότυπα είναι πιο ακριβά.

Σχολιάζοντας τα ευρήματα της μελέτης, ο κ. Πολύζος υπογραμμίζει πως τα εξωνοσοκομειακά στοιχεία προέκυψαν από την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, η οποία παρέχει πολύτιμα δεδομένα, όχι μόνο στους ερευνητές, αλλά και στον ΕΟΠΥΥ και σε όσους ασκούν πολιτική Υγείας.

Μεγάλες ανισότητες

Ο καθηγητής αναφέρει χαρακτηριστικά πως τα στοιχεία αποκαλύπτουν κρίσιμες παραμέτρους της φαρμακευτικής (και όχι μόνο) δαπάνης. Μεταξύ αυτών, είναι το στοιχείο πως 11 μεγάλα νοσοκομεία έχουν το ένα τρίτο της κατανάλωσης των νοσοκομειακών φαρμάκων του ΕΣΥ.

Ο έλεγχος – διευκρινίζει – των μεγάλων συνταγογραφήσεων στα μεγάλα νοσοκομεία ή στις μεγάλες θεραπευτικές κατηγορίες μπορεί να δώσει πολύτιμα συμπεράσματα σε σχέση με την ανάγκη αλλαγής πολιτικών. “Πρέπει να αξιολογούμε τα στοιχεία μήνα με τον μήνα, βάζοντας και το ΕΣΥ στο σύστημα”, λέει.

Σε σχέση με την αυξητική τάση που σημειώνεται στην κατανάλωση φαρμάκων, ο κ. Πολύζος αναφέρει πως η πανδημία έχει συμμετοχή, ενώ εφαρμόζονται μερικώς τα θεραπευτικά πρωτόκολλα. Επισημαίνει, επίσης, πως δεν εφαρμόζονται μέτρα, όπως το “price volume agreements” (“θέλω τόσα, πληρώνω τόσο”), που υπάρχει στο εξωτερικό – από τη κοινωνική ασφάλιση εξωνοσοκομειακά – και από το ΕΣΥ νοσοκομειακά.

Βάζει, δε, στην εξίσωση και τον “προσωπικό γιατρό”, λέγοντας πως πάνω από το 50% των φαρμάκων συνταγογραφούνται από δύο ειδικότητες οι οποίες συμμετέχουν στον θεσμό: παθολόγοι και γενικοί γιατροί. Εάν προστεθούν και οι καρδιολόγοι, το ποσοστό φτάνει στο 75%. “Μπορεί να γίνεται έλεγχος σε αυτές τις ειδικότητες, μέσω και του προσωπικού γιατρού”, επισημαίνει.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/