Συντάκτης: grammateia

η ορμονική θεραπεία της εμμηνόπαυσης δεν φαίνεται να έχει καμία επίδραση στην ανάπτυξη καρδιακών παθήσεων και έχει συνδεθεί με πρόσθετους κινδύνους.

Οι ειδικοί συμβουλεύουν για άλλη μια φορά τους γιατρούς και τις γυναίκες να μην χρησιμοποιούν ορμονοθεραπεία στην εμμηνόπαυση για να αποτρέψουν χρόνιες ασθένειες — 20 χρόνια αφότου μια δοκιμή ορόσημο διέψευσε αυτές τις ελπίδες.

Εμμηνόπαυση και ορμονοθεραπεία

Σε ενημερωμένες συστάσεις, η Ειδική Ομάδα Προληπτικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ (USPSTF) επαναλαμβάνει τις προηγούμενες συμβουλές της για την ορμονοθεραπεία στην εμμηνόπαυση: Δεν πρέπει να συνταγογραφείται ως τρόπος μείωσης των κινδύνων καρδιακής νόσου, εγκεφαλικού ή οποιασδήποτε άλλης χρόνιας κατάστασης υγείας.

Αυτό βασίζεται σε χρόνια αποδεικτικών στοιχείων ότι ενώ η ορμονική θεραπεία μπορεί να μειώσει ορισμένους κινδύνους ασθενειών, δεν έχει καμία επίδραση σε άλλες — και, το πιο ανησυχητικό, αυξάνει τους κινδύνους ασθενειών όπως ο καρκίνος του μαστού, το εγκεφαλικό και η άνοια. “Καταλήξαμε ότι δεν υπάρχει καθαρό όφελος. Τα οφέλη και οι κίνδυνοι αλληλοεξουδετερώνονται”, δήλωσε ο Δρ Τζέιμς Στίβερμερ, μέλος της ομάδας Task Force.

Το USPSTF είναι μια ομάδα εθελοντών εμπειρογνωμόνων που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση που κάνει συστάσεις για προληπτικές πρακτικές υγειονομικής περίθαλψης, όπως έλεγχοι ασθενειών και χρήση φαρμάκων για τη μείωση των κινδύνων ασθενειών.

Η Task Force κυκλοφόρησε για πρώτη φορά με συστάσεις σχετικά με την ορμονοθεραπεία στην εμμηνόπαυση πριν από 20 χρόνια, μετά τη δημοσιοποίηση των ευρημάτων από μια δοκιμή ορόσημο που ονομάζεται Women’s Health Initiative. Δημιουργήθηκε για να δοκιμάσει τη μακροχρόνια πεποίθηση ότι η λήψη ορμονών μετά την εμμηνόπαυση θα μπορούσε να βοηθήσει στην προστασία των γυναικών από καρδιακές παθήσεις και άλλες σημαντικές χρόνιες παθήσεις.

Τα αποτελέσματα της δοκιμής ανέτρεψαν αυτή τη σκέψη. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ορμονική θεραπεία στην πραγματικότητα αύξησε τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, εγκεφαλικού επεισοδίου, θρόμβων αίματος και καρκίνου του μαστού.

Στα χρόνια που πέρασαν, περαιτέρω έρευνες υποστήριξαν αυτά τα ευρήματα: Στην καλύτερη περίπτωση, η ορμονική θεραπεία της εμμηνόπαυσης δεν φαίνεται να έχει καμία επίδραση στην ανάπτυξη καρδιακών παθήσεων και έχει συνδεθεί με πρόσθετους κινδύνους — συμπεριλαμβανομένης της υψηλότερης πιθανότητας εμφάνισης ακράτειας ούρων, χοληδόχου κύστης ασθένεια ή άνοια.

Φαίνεται ότι υπάρχουν ορισμένα οφέλη, συμπεριλαμβανομένου του μειωμένου κινδύνου καταγμάτων των οστών και του καρκίνου του παχέος εντέρου. Αλλά δεν υπερτερούν των κινδύνων, σύμφωνα με το USPSTF. Και με τα χρόνια, η επιτροπή έχει ενημερώσει τις συστάσεις της αρκετές φορές — καταλήγοντας πάντα στο ίδιο συμπέρασμα. Οι περιοδικές ενημερώσεις αποτελούν μέρος της διαδικασίας της Task Force, είπε ο Stevermer, έτσι ώστε να μπορούν να αξιολογηθούν τυχόν νέα στοιχεία.

Αλλά επίσης δεν είναι κακό να επαναλάβουμε αυτή τη συγκεκριμένη σύσταση, σύμφωνα με την Δρ Alison Huang, καθηγήτρια ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Φρανσίσκο. Συνέγραψε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε την 1η Νοεμβρίου με τις συστάσεις στο Journal of the American Medical Association. «Πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμη μερικές γυναίκες που ελπίζουν ότι η ορμονοθεραπεία κατά την εμμηνόπαυση θα τις κρατήσει υγιείς», είπε η Χουάνγκ. Μερικοί γιατροί, πρόσθεσε, έχουν επίσης αυτή την πεποίθηση.

Στα χρόνια που πέρασαν από τη δοκιμή Women’s Health Initiative, ορισμένοι υποστήριξαν ότι ο χρόνος της ορμονοθεραπείας στην εμμηνόπαυση μπορεί να είναι καθοριστικός: Οι γυναίκες σε αυτή τη δοκιμή είχαν συχνά περάσει αρκετά από την εμμηνόπαυση και η θεωρία είναι ότι η ορμονική υποκατάσταση μπορεί να αποφέρει οφέλη μόνο εάν ξεκινήσει νωρίς. στην αρχή της εμμηνόπαυσης.

Αλλά δεν υπάρχει καμία βάσιμη απόδειξη ότι συμβαίνει αυτό, είπαν τόσο ο Huang όσο και ο Stevermer. “Εάν θέλετε να διατηρήσετε την υγεία σας”, είπε ο Huang, “αυτή δεν είναι η σωστή στρατηγική. Νομίζω ότι αυτές οι ενημερωμένες συστάσεις το ενισχύουν.” Τόνισε επίσης ένα άλλο σημείο: Ακόμα κι αν η ορμονοθεραπεία ήταν ευεργετική για σύντομο χρονικό διάστημα και προκαλούσε βλάβη πριν από τότε, θα ήταν δύσκολο να εφαρμοστεί αυτό στην πράξη. «Πόση ώρα το παίρνεις;» είπε ο Χουάνγκ. «Πότε σταματάς;»

Όλα αυτά, και οι δύο γιατροί τόνισαν ότι οι συστάσεις αφορούν μόνο την πρόληψη ασθενειών. Κανείς δεν λέει ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να χρησιμοποιούν ορμονοθεραπεία για τη θεραπεία των συμπτωμάτων της εμμηνόπαυσης, συμπεριλαμβανομένων των έντονων εξάψεων και της κολπικής ξηρότητας.

Στην πραγματικότητα, είπε ο Huang, η ορμονοθεραπεία είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία που υπάρχει για τις εξάψεις και τις νυχτερινές εφιδρώσεις — οι οποίες, για ορισμένες γυναίκες, μπορεί να είναι εξουθενωτικές. Όταν χρησιμοποιείται ορμονική θεραπεία για τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ συμβουλεύει τη λήψη της χαμηλότερης δόσης που βοηθά, για το συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα.

Δεδομένων των πιθανών κινδύνων, ωστόσο, πολλές γυναίκες θέλουν μη ορμονικές επιλογές. Δυστυχώς, είπε ο Huang, καμία δεν έχει ακόμη αποδειχθεί τόσο αποτελεσματική όσο η ορμονοθεραπεία. Επιπλέον, πρόσθεσε, εναλλακτικές λύσεις όπως τα αντικαταθλιπτικά και το αντισπασμωδικό φάρμακο γκαμπαπεντίνη δεν έχουν υποστεί τον αυστηρό έλεγχο ασφαλείας που έχει η ορμονική θεραπεία.

Αυτό που είναι ξεκάθαρο, είπαν και οι δύο γιατροί, είναι ότι οι ορμόνες δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για την πρόληψη ασθενειών. Τα καλά νέα, είπε ο Stevermer, είναι ότι υπάρχουν αποδεδειγμένοι τρόποι για τον περιορισμό των κινδύνων καρδιακών παθήσεων, εγκεφαλικού και διαφόρων μορφών καρκίνου — που κυμαίνονται από μια υγιεινή διατροφή και άσκηση, μέχρι την ανίχνευση και θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης και του διαβήτη, έως τον έλεγχο του μαστού και καρκίνους του παχέος εντέρου.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, οφείλουμε να φροντίζουμε την ψυχική μας υγεία είτε με τη βοήθεια ειδικών, είτε με άλλους διάφορους τρόπους.

Στο πλαίσιο των εθνικών προσπαθειών για την ενίσχυση της ψυχικής υγείας, είναι ζωτικής σημασίας όχι μόνο η προστασία και η προώθηση της ψυχικής ευημερίας όλων, αλλά και η αντιμετώπιση των αναγκών των ατόμων με προβλήματα ψυχικής υγείας.

Πώς φροντίζουμε την ψυχική μας υγεία;

Αυτό θα πρέπει να γίνει μέσω της φροντίδας ψυχικής υγείας που βασίζεται στην κοινότητα, η οποία είναι πιο προσιτή και αποδεκτή από την ιδρυματική φροντίδα, βοηθά στην πρόληψη των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προσφέρει καλύτερα αποτελέσματα ανάκαμψης για άτομα με παθήσεις ψυχικής υγείας. Η φροντίδα ψυχικής υγείας με βάση την κοινότητα θα πρέπει να παρέχεται μέσω ενός δικτύου αλληλένδετων υπηρεσιών που περιλαμβάνει:

• υπηρεσίες ψυχικής υγείας που ενσωματώνονται στη γενική υγειονομική περίθαλψη, συνήθως σε γενικά νοσοκομεία και μέσω της ανταλλαγής εργασιών με μη ειδικούς παρόχους φροντίδας στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας
• κοινοτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας που μπορεί να περιλαμβάνουν κοινοτικά κέντρα και ομάδες ψυχικής υγείας, ψυχοκοινωνική αποκατάσταση, υπηρεσίες υποστήριξης ομοτίμων και υπηρεσίες υποστηριζόμενης διαβίωσης
• υπηρεσίες που παρέχουν φροντίδα ψυχικής υγείας σε κοινωνικές υπηρεσίες και περιβάλλοντα εκτός υγείας, όπως η προστασία των παιδιών, οι σχολικές υπηρεσίες υγείας και οι φυλακές.

Το τεράστιο χάσμα φροντίδας για κοινές παθήσεις ψυχικής υγείας όπως η κατάθλιψη και το άγχος σημαίνει ότι οι χώρες πρέπει επίσης να βρουν καινοτόμους τρόπους για να διαφοροποιήσουν και να κλιμακώσουν τη φροντίδα για αυτές τις καταστάσεις, για παράδειγμα μέσω μη εξειδικευμένης ψυχολογικής συμβουλευτικής ή ψηφιακής αυτοβοήθειας.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Οι άνθρωποι που λάμβαναν ενδονοσοκομειακή θεραπεία για μείζονα κατάθλιψη είχαν αυξημένη συνδεσιμότητα του εγκεφάλου μετά από μόλις έξι εβδομάδες, αναφέρουν Γερμανοί ερευνητές.

Νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι ο εγκέφαλος είναι πολύ πιο ευέλικτος από ό,τι πιστεύαμε κάποτε και μπορεί να αλλάξει γρήγορα κατά τη διάρκεια της θεραπείας για τη μείζονα κατάθλιψη. Οι άνθρωποι που λάμβαναν ενδονοσοκομειακή θεραπεία για μείζονα κατάθλιψη είχαν αυξημένη συνδεσιμότητα του εγκεφάλου μετά από μόλις έξι εβδομάδες, αναφέρουν Γερμανοί ερευνητές.

 Πώς επηρεάζεται ο εγκέφαλος από την κατάθλιψη;

Συνέκριναν τη συνδεσιμότητα του εγκεφάλου — διάφορες περιοχές του εγκεφάλου που δρουν μαζί για τη δημιουργία σκέψης, συναισθημάτων και συμπεριφοράς — σε 109 ασθενείς με σοβαρή κατάθλιψη με αυτήν σε μια ομάδα ελέγχου 55 εθελοντών χωρίς κατάθλιψη. Οι μαγνητικές τομογραφίες χρησιμοποιήθηκαν για να προσδιοριστεί ποιες περιοχές του εγκεφάλου επικοινωνούσαν με άλλους πριν και μετά τη θεραπεία.

“Βρήκαμε ότι η θεραπεία για την κατάθλιψη άλλαξε την υποδομή του εγκεφάλου, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τις προηγούμενες προσδοκίες. Οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία εμφάνισαν μεγαλύτερο αριθμό συνδέσεων από ό,τι είχαν δείξει πριν από τη θεραπεία”, δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Jonathan Repple, ο οποίος ήταν μέλος του Πανεπιστημίου του Muenster. ομάδα που έκανε τη μελέτη. Τώρα είναι καθηγητής προγνωστικής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Η έρευνα παρουσιάστηκε πρόσφατα σε συνάντηση του Ευρωπαϊκού Κολλεγίου Νευροψυχοφαρμακολογίας, στη Βιέννη και διαδικτυακά.

Για τη μελέτη, οι ασθενείς με κατάθλιψη υποβλήθηκαν σε θεραπεία με ηλεκτροσπασμοθεραπεία (ECT), ψυχολογική θεραπεία ή φαρμακευτική αγωγή ή συνδυασμό όλων των θεραπειών. Στη συνέχεια, οι ερευνητές επανεξέτασαν τον εγκέφαλο των συμμετεχόντων, μετρώντας τον αριθμό των συνδέσεων. Έκαναν και πάλι τεστ για κατάθλιψη. Το αποτέλεσμα: Οι ασθενείς που έδειξαν τη μεγαλύτερη ανταπόκριση στη θεραπεία είχαν αναπτύξει περισσότερες νέες συνδέσεις από εκείνους που έδειξαν μικρή ανταπόκριση, είπε ο Repple.

«Μια δεύτερη σάρωση που δείχνει ότι δεν υπάρχουν επιδράσεις χρόνου σε υγιείς μάρτυρες υποστηρίζει τα ευρήματά μας ότι βλέπουμε κάτι που σχετίζεται με την ασθένεια και πιο σημαντικό τη θεραπεία αυτής της ασθένειας», δήλωσε ο Repple σε δελτίο τύπου της συνάντησης.

«Διαπιστώσαμε ότι αυτές οι αλλαγές έγιναν σε μια περίοδο μόνο περίπου έξι εβδομάδων, ήμασταν έκπληκτοι με την ταχύτητα απόκρισης», πρόσθεσε. «Δεν έχουμε εξήγηση για το πώς γίνονται αυτές οι αλλαγές ή γιατί πρέπει να συμβαίνουν με τόσο διαφορετικές μορφές θεραπείας». Τα αποτελέσματα ευθυγραμμίζονται με την τρέχουσα πεποίθηση ότι ο εγκέφαλος έχει πολύ μεγαλύτερη ευελιξία να προσαρμοστεί από ό,τι πιστεύαμε κάποτε.

Η δημιουργία αλλαγών στον εγκέφαλο με την πάροδο του χρόνου είναι μια κοινή ώθηση των θεραπειών για την κατάθλιψη, συμπεριλαμβανομένων των αντικαταθλιπτικών, της ψυχοθεραπείας και της ηλεκτροσπασμοθεραπείας. Αλλά η έρευνα για συγκεκριμένες απαντήσεις στη θεραπεία είναι περιορισμένη, είπαν οι συγγραφείς της μελέτης.

Το επόμενο ερώτημα είναι εάν διαφορετικές θεραπείες μπορεί να είναι σε θέση να αλλάξουν στοχευμένα δίκτυα εγκεφάλου ή εάν οι διαταραχές στα δίκτυα του εγκεφάλου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να επιλέξετε ποια θεραπεία θα είναι χρήσιμη. Τα ευρήματα που παρουσιάζονται σε ιατρικές συναντήσεις θεωρούνται προκαταρκτικά έως ότου δημοσιευτούν σε περιοδικό με κριτές.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

“Υπάρχουν πολλά συγκεχυμένα δεδομένα που υποδεικνύουν τη σημασία της ντοπαμίνης και των υποδοχέων της ντοπαμίνης στη σχιζοφρένεια”, δήλωσε ο δρ Σνάιντερ, ο οποίος δεν συμμετείχε σε αυτό το ερευνητικό πρόγραμμα. “Το βασικό πράγμα που έκαναν αυτοί οι ερευνητές είναι να συλλέξουν δεδομένα που τα βάζουν όλα μαζί και με τρόπο πειστικό για να αποδείξουν ότι τα συστήματα ντοπαμίνης είναι εκτός ελέγχου στη σχιζοφρένεια και ότι αυτό είναι αιτιώδες για τη νόσο”.

Σχιζοφρένεια: Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Lieber για την Ανάπτυξη του Εγκεφάλου (LIBD) πιστεύουν ότι έλυσαν έναν γρίφο που προκαλεί τους επιστήμονες για περισσότερα από 70 χρόνια: πώς η χημική ουσία του εγκεφάλου, η ντοπαμίνη, σχετίζεται με τη σχιζοφρένεια, τη συχνά καταστροφική εγκεφαλική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από παραληρητική σκέψη, ψευδαισθήσεις και άλλες μορφές ψύχωσης. Μέσα από τη διερεύνηση της έκφρασης των γονιδίων στον κερκοφόρο πυρήνα -μια περιοχή του εγκεφάλου που συνδέεται με τη λήψη συναισθηματικών αποφάσεων- οι ερευνητές βρήκαν φυσικές αποδείξεις ότι τα νευρωνικά κύτταρα δεν είναι σε θέση να ελέγχουν με ακρίβεια τα επίπεδα της ντοπαμίνης και εντόπισαν επίσης τον γενετικό μηχανισμό που ελέγχει τη ροή της ντοπαμίνης. Τα ευρήματά τους δημοσιεύθηκαν σήμερα στο περιοδικό Nature Neuroscience.

“Μέχρι τώρα, οι επιστήμονες δεν ήταν σε θέση να αποκρυπτογραφήσουν αν η σύνδεση της ντοπαμίνης ήταν ένας αιτιολογικός παράγοντας ή αποκλειστικά ένας τρόπος για τη θεραπεία της σχιζοφρένειας”, δήλωσε ο Daniel R. Weinberger, M.D., διευθύνων σύμβουλος και διευθυντής του Ινστιτούτου Lieber και συν-συγγραφέας της μελέτης. “Έχουμε τις πρώτες αποδείξεις ότι η ντοπαμίνη είναι αιτιολογικός παράγοντας στη σχιζοφρένεια”. Η ντοπαμίνη, ένας τύπος νευροδιαβιβαστή, δρα ως χημικός αγγελιοφόρος που στέλνει σήματα μεταξύ νευρώνων – νευρικών κυττάρων στον εγκέφαλο – για να αλλάξει τη δραστηριότητα και τη συμπεριφορά τους. Η ντοπαμίνη είναι ο νευροδιαβιβαστής ανταμοιβής που επιτρέπει στους ανθρώπους να αισθάνονται ευχαρίστηση.

Σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας, η σχιζοφρένεια είναι 1 από τις 15 κύριες αιτίες αναπηρίας παγκοσμίως, με ψυχωτικά συμπτώματα όπως ψευδαισθήσεις, παραληρητικές ιδέες και διαταραγμένη σκέψη, καθώς και μειωμένη έκφραση συναισθημάτων, μειωμένα κίνητρα για την επίτευξη στόχων, δυσκολία στις κοινωνικές σχέσεις, κινητικές διαταραχές και γνωστικές διαταραχές. Τα συμπτώματα συνήθως ξεκινούν στα τέλη της εφηβείας ή στις αρχές της ενήλικης ζωής, αν και η γνωστική εξασθένιση και οι ασυνήθιστες συμπεριφορές εμφανίζονται μερικές φορές στην παιδική ηλικία. Οι τρέχουσες θεραπείες για τη σχιζοφρένεια περιλαμβάνουν αντιψυχωσικά φάρμακα τα οποία αντιμετωπίζουν τα συμπτώματα της ψύχωσης, αλλά όχι την αιτία.

“Μία από τις σημαντικότερες παρενέργειες των φαρμάκων που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της σχιζοφρένειας είναι η έλλειψη ευχαρίστησης και χαράς”, δήλωσε η Δρ Τζένιφερ Έργουιν, ερευνήτρια στο Ινστιτούτο και μία από τους συγγραφείς της έκθεσης. “Θεωρητικά, αν μπορούσαμε να στοχεύσουμε ειδικά τον υποδοχέα της ντοπαμίνης με φάρμακα, αυτό θα μπορούσε να είναι μια νέα στρατηγική θεραπείας που δεν θα περιόριζε τόσο πολύ τη χαρά του ασθενούς”.  Οι επιστήμονες γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες ότι τα ακανόνιστα επίπεδα ντοπαμίνης έχουν κάποια σχέση με την ψύχωση και αποτελούν κρίσιμο παράγοντα στη σχιζοφρένεια, τη νόσο Αλτσχάιμερ και άλλες νευροψυχιατρικές διαταραχές. Τα φάρμακα που αυξάνουν την ντοπαμίνη στον εγκέφαλο, όπως οι αμφεταμίνες, είναι γνωστό ότι προκαλούν ψύχωση. Τα φάρμακα που θεραπεύουν την ψύχωση το κάνουν μειώνοντας τη δραστηριότητα της ντοπαμίνης.

Αυτές οι παρατηρήσεις ενέπνευσαν γενιές επιστημόνων να προσπαθήσουν να κατανοήσουν αν -και πώς- η ανισορροπία της ντοπαμίνης σχετίζεται πραγματικά με τη σχιζοφρένεια. Η ντοπαμίνη μεταδίδει πληροφορίες στον εγκέφαλο αλληλεπιδρώντας με πρωτεΐνες στην επιφάνεια των εγκεφαλικών κυττάρων, που ονομάζονται υποδοχείς ντοπαμίνης. Μελετώντας αυτούς τους υποδοχείς, οι επιστήμονες του Ινστιτούτου Lieber κατέληξαν σε νέα στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι η ντοπαμίνη αποτελεί αιτιολογικό παράγοντα για τη σχιζοφρένεια. Οι ερευνητές εξέτασαν εκατοντάδες δείγματα εγκεφάλων μετά θάνατον που δόθηκαν στο Ινστιτούτο Lieber από πάνω από 350 άτομα, ορισμένα με σχιζοφρένεια και άλλα χωρίς ψυχιατρική νόσο.

Επέλεξαν να επικεντρωθούν στον κερκοφόρο πυρήνα, ένα τμήμα του εγκεφάλου που είναι κρίσιμα σημαντικό για τη μάθηση του τρόπου με τον οποίο οι σύνθετες ιδέες και συμπεριφορές γίνονται πιο αυτόματες και διαισθητικές, αλλά και επειδή διαθέτει το πλουσιότερο απόθεμα ντοπαμίνης στον εγκέφαλο. Μελέτησαν επίσης μια περιοχή του ανθρώπινου γονιδιώματος που μεγάλες διεθνείς γενετικές μελέτες έχουν εντοπίσει ότι συνδέεται με τον κίνδυνο εμφάνισης σχιζοφρένειας. Η περιοχή αυτή περιέχει τα γονίδια για τους πρωτεϊνικούς υποδοχείς που ανταποκρίνονται στη ντοπαμίνη, γεγονός που υποδεικνύει τη σύνδεση ντοπαμίνης-σχιζοφρένειας. Αλλά ενώ τα γενετικά δεδομένα υποδηλώνουν το πολύ-πολύ έναν ρόλο των υποδοχέων της ντοπαμίνης στον κίνδυνο για σχιζοφρένεια, τα δεδομένα δεν είναι πειστικά και δεν προσδιορίζουν ποια είναι στην πραγματικότητα η σχέση.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Lieber προχώρησαν κρίσιμα παραπέρα στην ανακάλυψη των μηχανισμών που καθιστούν τους υποδοχείς ντοπαμίνης παράγοντα κινδύνου. Ο μηχανισμός υπάρχει συγκεκριμένα σε έναν υποτύπο του υποδοχέα της ντοπαμίνης, που ονομάζεται αυτοϋποδοχέας, ο οποίος βρίσκεται στην “αρσενική” πλευρά της σύνδεσης μεταξύ των νευρώνων, το προσυναπτικό τερματικό. Αυτός ο αυτοϋποδοχέας ρυθμίζει πόση ντοπαμίνη απελευθερώνεται από τον προσυναπτικό νευρώνα. Εάν οι αυτοϋποδοχείς είναι υποβαθμισμένοι, η ροή της ντοπαμίνης εντός του εγκεφάλου ελέγχεται ανεπαρκώς και η ντοπαμίνη ρέει υπερβολικά πολύ για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η μειωμένη έκφραση αυτού του αυτοϋποδοχέα στον εγκέφαλο εξηγεί τις γενετικές ενδείξεις κινδύνου για ασθένεια. Αυτό συνάδει με την επικρατούσα υπόθεση ότι η υπερβολική ντοπαμίνη παίζει ρόλο στην ψύχωση και αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι ο γρίφος ντοπαμίνη-σχιζοφρένεια επιτέλους λύθηκε. Ο πρωτοπόρος νευροεπιστήμονας δρ Sol Snyder χαιρέτισε τη μελέτη ως μια σημαντική ανακάλυψη που προετοιμαζόταν πολλές δεκαετίες. Ο δρ Σνάιντερ είναι διακεκριμένος καθηγητής νευροεπιστήμης, φαρμακολογίας και ψυχιατρικής και ιδρυτής του Τμήματος Νευροεπιστήμης της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς, το οποίο φέρει το όνομά του. Ήταν ο επιστήμονας που ανακάλυψε ότι τα αντιψυχωσικά φάρμακα δρουν μειώνοντας την ντοπαμίνη του εγκεφάλου.

“Υπάρχουν πολλά συγκεχυμένα δεδομένα που υποδεικνύουν τη σημασία της ντοπαμίνης και των υποδοχέων της ντοπαμίνης στη σχιζοφρένεια”, δήλωσε ο δρ Σνάιντερ, ο οποίος δεν συμμετείχε σε αυτό το ερευνητικό πρόγραμμα. “Το βασικό πράγμα που έκαναν αυτοί οι ερευνητές είναι να συλλέξουν δεδομένα που τα βάζουν όλα μαζί και με τρόπο πειστικό για να αποδείξουν ότι τα συστήματα ντοπαμίνης είναι εκτός ελέγχου στη σχιζοφρένεια και ότι αυτό είναι αιτιώδες για τη νόσο”. ”Για δεκαετίες, οι άνθρωποι συζητούσαν για τη σχέση της ντοπαμίνης με τη σχιζοφρένεια”, δήλωσε ο Δρ Σνάιντερ. “Συνήθιζαν να λένε: “Λοιπόν, είναι ενδιαφέρον να το υποθέτουμε, αλλά δεν υπάρχουν στέρεες αποδείξεις”. Αλλά τώρα που έχουμε στη διάθεσή μας πολύ πιο αυστηρά δεδομένα, επανερχόμαστε διαρκώς στην ίδια ιστορία. Δεν χρειάζεται πλέον να το αποκαλείτε υπόθεση”.

 

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Τα ευρήματα μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση των αλληλεπιδράσεων μεταξύ του ξενιστή και των εντερικών βακτηρίων σε εντερικές ασθένειες όπως η νόσος του Crohn, η κοιλιοκάκη ή η χρόνια φλεγμονή του παχέος εντέρου (ελκώδης κολίτιδα) και να αποτελέσουν τη βάση για νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις.

Πανεπιστήμιο της Βέρνης: Οι άνθρωποι έχουν εξίσου πολλά μικρόβια στη μικροβιακή τους χλωρίδα όσο και κύτταρα στο σώμα, και τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται στο παχύ έντερο (κόλον). Αποτελούν σημαντικό μέρος της “πέψης” μας, επειδή μπορούν να συλλέξουν ενέργεια από πολλές τροφές που αποφεύγουν τα πεπτικά μας ένζυμα. Δυστυχώς, ενώ είναι εύκολη η συλλογή δειγμάτων κοπράνων, ήταν σε μεγάλο βαθμό αδύνατη η μελέτη του κατώτερου λεπτού εντέρου, επειδή αυτό μπορεί να προσεγγιστεί μόνο κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης ή μετά από κάθαρση του εντερικού περιεχομένου για να επιτραπεί η ασφαλής διέλευση ενός ενδοσκοπίου. Το μικροβίωμα του λεπτού εντέρου έχει παραμείνει σχεδόν “terra incognita” εντός του ανθρώπινου γαστρεντερικού σωλήνα, παρά το γεγονός ότι το λεπτό έντερο είναι απαραίτητο για τη ζωή και απορροφά το 90% όλων των θερμίδων μας.

Οι ερευνητές με επικεφαλής τους Andrew Macpherson και Bahtiyar Yilmaz από το Τμήμα Βιοϊατρικής Έρευνας του Πανεπιστημίου της Βέρνης και την Πανεπιστημιακή Κλινική Σπλαχνικής Χειρουργικής και Ιατρικής του Inselspital κατάφεραν τώρα να εξετάσουν τα εντερικά βακτήρια του ανθρώπινου λεπτού εντέρου με έναν απλό και καινοτόμο τρόπο και να δείξουν πώς υποστηρίζουν την πεπτική διαδικασία αντιδρώντας δυναμικά στην ανθρώπινη διατροφική κατάσταση. Ενώ τα εντερικά βακτήρια (μικροβιόκοσμος) του παχέος εντέρου παραμένουν σχετικά σταθερά καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής, εκείνα του λεπτού εντέρου έχει αποδειχθεί ότι είναι πολύ ασταθή: εξαφανίζονται σε μεγάλο βαθμό όταν νηστεύουμε κατά τη διάρκεια της νύχτας και επανεμφανίζονται όταν τρώμε το πρωί. Τα ευρήματα αυτά είναι σημαντικά για την καλύτερη κατανόηση της ανάπτυξης εντερικών ασθενειών όπως η κοιλιοκάκη ή η νόσος του Crohn. Η μελέτη δημοσιεύεται στο περιοδικό Cell Host and Microbe.

Άμεση πρόσβαση στα εντερικά βακτήρια

Οι ερευνητές μπόρεσαν να εξετάσουν ασθενείς των οποίων το κατώτερο λεπτό έντερο (ειλεός) είχε χρειαστεί χειρουργική επέμβαση για καρκίνο. Αφού οι ασθενείς αυτοί έχουν επουλωθεί, σε ορισμένες περιπτώσεις ο ειλεός καταλήγει ως ένα τεχνητό άνοιγμα στο κοιλιακό τοίχωμα. Με αυτόν τον τρόπο, οι ερευνητές είχαν άμεση πρόσβαση στα βακτήρια του λεπτού εντέρου και ήταν σε θέση να εξετάσουν τι συνέβαινε σε “πραγματικό χρόνο”. Τα βακτηριακά δείγματα αναλύθηκαν με τις πιο πρόσφατες μεθόδους αλληλούχισης. Αποδείχθηκε ότι ο αριθμός των βακτηρίων στον ειλεό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη διατροφική κατάσταση του ασθενούς: οι περίοδοι χωρίς τροφή εξαλείφουν σε μεγάλο βαθμό τα βακτήρια στο λεπτό έντερο. Μετά από ένα γεύμα, τα βακτήρια “ανθίζουν” και πάλι.

Παρά αυτές τις διακυμάνσεις της “βιομάζας” που σχετίζονται με τη διατροφή, οι διάφοροι τύποι βακτηρίων δεν εξαφανίζονται, ακόμη και αν ο αριθμός τους είναι πολύ μικρός. “Αντίθετα, κάθε είδος αποτελείται από έναν μεγάλο αριθμό υποειδών που συνυπάρχουν -όπως οι διαφορετικές παραλλαγές τhw COVID-19 που εμφανίζονται και εξαφανίζονται στον ανθρώπινο πληθυσμό- και οι αναλογίες κάθε υποείδους αλλάζουν πολύ γρήγορα, ακόμη και μέσα σε λίγες ώρες από την κατανάλωση ενός γεύματος”, δήλωσε ο Δρ Bahtiyar Yilmaz, πρώτος συγγραφέας της μελέτης.

Αποτελεσματική και απλή μέθοδος

Η στενή συνεργασία μεταξύ κλινικής και βασικής έρευνας, που υπάρχει μεταξύ του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Βέρνης και του Πανεπιστημίου της Βέρνης, αποδείχθηκε εδώ ιδιαίτερα πολύτιμη: “Η διαθεσιμότητα διαφορετικών τύπων δειγμάτων, σε συνδυασμό με την άνευ προηγουμένου τεκμηρίωση των κλινικών λεπτομερειών από το ιατρικό προσωπικό του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Βέρνης και η σε βάθος αλληλούχιση μικροβίων με την πλατφόρμα αλληλούχισης νέας γενιάς του Πανεπιστημίου της Βέρνης καθιστούν τη μελέτη μας μοναδική”, λέει ο Yilmaz. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η χρήση “δειγμάτων οστομίας είναι πολύ αποτελεσματική και απλή για τον χαρακτηρισμό της εντερικής χλωρίδας του λεπτού εντέρου. Οι ερευνητές μπόρεσαν επίσης να αποδείξουν ότι τα δείγματα από ασθενείς με στομία του λεπτού εντέρου είναι αντιπροσωπευτικά της εντερικής χλωρίδας του λεπτού εντέρουχωρίς χειρουργική επέμβαση.

“Οικοσύστημα” στο λεπτό έντερο

“Θεωρούμε αυτές τις αλλαγές στα εντερικά βακτήρια στο λεπτό έντερο ως ένα οικοσύστημα”, εξήγησε ο Andrew Macpherson, επικεφαλής της μελέτης και κύριος συγγραφέας. “Επειδή το σύστημα είναι τόσο ευέλικτο, κάθε βακτηριακό είδος μπορεί να προσαρμοστεί σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον στο λεπτό έντερο αλλάζοντας τις αναλογίες των υποειδών και έτσι να αποτρέψει το είδος στο σύνολό του από το να πεθάνει”. Με αυτόν τον τρόπο, τα εντερικά βακτήρια αποφεύγουν την εξαφάνιση ειδών -εκτός αν υπάρχουν “στενωποί” λόγω ασθενειών, υποσιτισμού ή περιβαλλοντικής ρύπανσης. Τα ευρήματα μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση των αλληλεπιδράσεων μεταξύ του ξενιστή και των εντερικών βακτηρίων σε εντερικές ασθένειες όπως η νόσος του Crohn, η κοιλιοκάκη ή η χρόνια φλεγμονή του παχέος εντέρου (ελκώδης κολίτιδα) και να αποτελέσουν τη βάση για νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Παράλληλα, καταγράφηκε αυξημένη παρουσία αρκετών μικροβίων γνωστών ως ανθεκτικών στα μικρόβια. Στο 20% των ασθενών αυτά τα ανθεκτικά μικρόβια είχαν εισέλθει στην κυκλοφορία του αίματος, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο δευτερογενούς λοίμωξης πέρα από την Covid-19. «Τα ευρήματα μάς δείχνουν ότι η λοίμωξη με κορωνοϊό έχει άμεση επίπτωση στην υγιή ισορροπία των μικροβίων στο έντερο, θέτοντας τους ασθενείς σε περαιτέρω κίνδυνο», δήλωσε ο δρ Κάλντγουελ.

Covid-19: Η λοίμωξη με τον κορωνοϊό μπορεί να επιφέρει μείωση στον αριθμό και να διαταράξει τη σύνθεση των βακτηριακών ειδών στο έντερο του ασθενούς. Κάτι που έχει ως συνέπεια να ανοίξει ο δρόμος για άλλα δυνητικά επικίνδυνα μικρόβια, προκειμένου να πολλαπλασιασθούν και να προκαλέσουν άλλες λοιμώξεις, σύμφωνα με μια νέα μικρή αμερικανική επιστημονική έρευνα. Προηγούμενες μελέτες είχαν βρει ενδείξεις ότι η διατάραξη του εντερικού μικροβιώματος συνδέεται με αυξημένη πιθανότητα σοβαρής Covid-19. Επίσης, η νέα μελέτη έλαβε υπόψη της ότι η αλόγιστη χρήση αντιβιοτικών κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη πιο ανθεκτικών παθογόνων μικροοργανισμών και σε αύξηση των βαριών λοιμώξεων.

Μέχρι τώρα παρέμενε ασαφές ποιο προηγείται: η λοίμωξη με κορωνοϊό διαταράσσει το μικροβίωμα του εντέρου ή, αντίστροφα, ένα ήδη εξασθενημένο έντερο καθιστά τον άνθρωπο πιο ευάλωτο στον κορωνοϊό; Η νέα μελέτη φαίνεται να ενισχύει την πρώτη εξήγηση. Είναι η πρώτη έρευνα που επιβεβαιώνει ότι από μόνος του ο κορωνοϊός -και όχι η χρήση αντιβιοτικών όπως κάποιοι υποστήριξαν- αρκεί για να προξενήσει ζημιά στο εντερικό μικροβίωμα. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή μικροβιολογίας Κεν Κάλντγουελ της Ιατρικής Σχολής Grossman του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και του ιατρικού κέντρου Langone Health, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Communications», μελέτησαν 96 ανθρώπους που είχαν νοσηλευθεί λόγω Covid-19. Διαπιστώθηκε ότι οι περισσότεροι είχαν χαμηλή μικροβιακή βιοποικιλότητα στο έντερό τους και μάλιστα ένας στους τέσσερις ασθενείς είχε κατά βάση μόνο ένα κυρίαρχο είδος βακτηρίου.

Παράλληλα, καταγράφηκε αυξημένη παρουσία αρκετών μικροβίων γνωστών ως ανθεκτικών στα μικρόβια. Στο 20% των ασθενών αυτά τα ανθεκτικά μικρόβια είχαν εισέλθει στην κυκλοφορία του αίματος, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο δευτερογενούς λοίμωξης πέρα από την Covid-19. «Τα ευρήματα μάς δείχνουν ότι η λοίμωξη με κορωνοϊό έχει άμεση επίπτωση στην υγιή ισορροπία των μικροβίων στο έντερο, θέτοντας τους ασθενείς σε περαιτέρω κίνδυνο», δήλωσε ο δρ Κάλντγουελ.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Η Paula Einhorn, M.D., υπεύθυνη προγράμματος του Εθνικoύ Ινστιτούτου Καρδιάς, Πνευμόνων και Αίματος (NHLBI) για τη μελέτη, δήλωσε ότι όχι μόνο προσφέρει νέα στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο η πανδημία επηρέασε την υπέρταση, αλλά υπογραμμίζει επίσης την αξία της αυτοφροντίδας για την παρακολούθηση και τον έλεγχο της αύξησης της αρτηριακής πίεσης.

Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας: Οι ενήλικες με υπέρταση είδαν μια μικρή, αλλά συνεπακόλουθη, αύξηση των επιπέδων της αρτηριακής τους πίεσης κατά τη διάρκεια των πρώτων οκτώ μηνών της πανδημίας COVID-19, ενώ ο αριθμός των φορών που μετρήθηκε η αρτηριακή τους πίεση μειώθηκε σημαντικά, σύμφωνα με μελέτη που υποστηρίχθηκε από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας. Τα ευρήματα, τα οποία δημοσιεύονται σήμερα στο περιοδικό Hypertension, αποτελούν μια από τις πιο εκτεταμένες μελέτες των τάσεων της αρτηριακής πίεσης κατά τους πρώτους μήνες της πανδημίας. Χρησιμοποιώντας δεδομένα από τρία μεγάλα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης των ΗΠΑ, τα ευρήματα προστίθενται στα αυξανόμενα στοιχεία ότι ο έλεγχος της αρτηριακής πίεσης επιδεινώθηκε σε άτομα με υπέρταση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Παρόλα αυτά, το πρόβλημα δεν ήταν σχεδόν τόσο σοβαρό όσο περίμεναν, ενδεχομένως λόγω της ταχείας υιοθέτησης της τηλεϊατρικής και της παρακολούθησης της αρτηριακής πίεσης στο σπίτι. Η επιτυχής χρήση αυτών των εναλλακτικών λύσεων αντί των προσωπικών επισκέψεων στο ιατρείο προσφέρει έναν λόγο να είμαστε αισιόδοξοι για τη βελτίωση του ελέγχου της αρτηριακής πίεσης σε μελλοντικές καταστροφές και καταστάσεις έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Η υπέρταση, ή υψηλή αρτηριακή πίεση, επηρεάζει πάνω από 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους παγκοσμίως. Οι ερευνητές γνωρίζουν εδώ και αρκετό καιρό ότι ο κακός έλεγχος της αρτηριακής πίεσης αποτελεί παράγοντα κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα, συμπεριλαμβανομένων της καρδιακής προσβολής και του εγκεφαλικού επεισοδίου, καθώς και παράγοντα κινδύνου για πιο σοβαρές ασθένειες COVID-19. Ωστόσο, ο έλεγχος της αρτηριακής πίεσης παραμένει μια συνεχής πρόκληση: Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, μόνο περίπου 1 στους 4 ενήλικες με υπέρταση στις ΗΠΑ έχει υπό έλεγχο την κατάστασή του. Κατά την πανδημία COVID-19 παρατηρήθηκαν εκτεταμένες εντολές παραμονής στο σπίτι και κλειδώματα, γεγονός που ώθησε ορισμένους ερευνητές να διερευνήσουν τον αντίκτυπό της σε αυτούς τους ασθενείς.

Στην παρούσα μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν τα ηλεκτρονικά αρχεία δεδομένων 137.593 ενηλίκων με υπέρταση και συνέκριναν τα αποτελέσματα της αρτηριακής πίεσης πριν από την πανδημία (Αύγουστος 2018 έως Ιανουάριος 2020) με εκείνα κατά τη διάρκεια της κορύφωσης της πανδημίας (Απρίλιος 2020 έως Ιανουάριος 2021). Τα δεδομένα προέρχονταν από τρία μεγάλα συστήματα υγείας: Cedars-Sinai στο Λος Άντζελες, Ιατρικό Κέντρο Irving του Πανεπιστημίου Κολούμπια στη Νέα Υόρκη και Ochsner Health στη Νέα Ορλεάνη. Ο μέσος όρος ηλικίας των ασθενών ήταν 66 έτη, ενώ το 57% ήταν γυναίκες και το 30% ήταν μαύροι. Οι ερευνητές ανακάλυψαν κατ’ αρχάς ότι ο αριθμός των μετρήσεων της αρτηριακής πίεσης που είχαν κάνει οι ασθενείς μειώθηκε σημαντικά κατά τους τρεις πρώτους μήνες της πανδημίας – έως και 90% σε σύγκριση με πριν από την πανδημία. Ενώ οι μετρήσεις αυτές σταδιακά αυξήθηκαν καθώς περνούσαν οι μήνες, ο συνολικός αριθμός των μετρήσεων στο τέλος της περιόδου μελέτης παρέμεινε κάτω από τα προ της πανδημίας επίπεδα. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι αυτό οφειλόταν εν μέρει στις ακυρώσεις ή αναβολές των προσωπικών επισκέψεων στο ιατρείο.

Καμπύλη Kaplan-Meier για την πρωταρχική έκβαση.

Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης τις μεμονωμένες μετρήσεις της αρτηριακής πίεσης και το ποσοστό των ασθενών με σταθερά επίπεδα αρτηριακής πίεσης κάτω από 140/90 χιλιοστά υδραργύρου (mmHg) – τον ευρέως χρησιμοποιούμενο δείκτη για την υψηλή αρτηριακή πίεση. Διαπίστωσαν ότι οι συστολικές μετρήσεις των ασθενών (ο πάνω αριθμός) αυξήθηκαν κατά μέσο όρο κατά 1,79 mmHg, ενώ οι διαστολικές μετρήσεις (ο κάτω αριθμός) αυξήθηκαν κατά μέσο όρο κατά 1,30 mmHg. Αν και οι αυξήσεις αυτές φαίνονται μικρές, μελέτες δείχνουν ότι μόλις 2 mmHg αύξηση της αρτηριακής πίεσης μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο σοβαρών καρδιαγγειακών επεισοδίων έως και 5%. “Αναμέναμε ότι ο έλεγχος της αρτηριακής πίεσης θα ήταν χειρότερος λόγω της μειωμένης σωματικής δραστηριότητας, του άγχους, του κακού ύπνου και άλλων παραγόντων κινδύνου καρδιαγγειακής νόσου που επιδεινώθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας”, δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης Hiroshi Gotanda, M.D., Ph.D., επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Γενικής Εσωτερικής Ιατρικής στο Ιατρικό Κέντρο Cedars-Sinai. “Αλλά τα αποτελέσματα ήταν καλύτερα από ό,τι περιμέναμε, πιθανώς λόγω της χρήσης της τηλεϊατρικής και της παρακολούθησης της αρτηριακής πίεσης στο σπίτι”. “Γνωρίζουμε τώρα ότι η αρτηριακή πίεση μπορεί να ελεγχθεί σχετικά με τη χρήση της τεχνολογίας”, δήλωσε ο Gotanda, ο οποίος είναι επίσης ασκούμενος γηριατρικός γιατρός. “Αυτό είναι ένα σημαντικό μήνυμα για το σπίτι όταν αντιμετωπίσουμε άλλες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία στο μέλλον”.

Οι ερευνητές σκοπεύουν να διερευνήσουν τον αντίκτυπο αυτών των ελαφρών αυξήσεων της αρτηριακής πίεσης στα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της καρδιαγγειακής υγείας, όπως η συχνότητα εγκεφαλικών επεισοδίων και καρδιακών προσβολών, καθώς και να προσδιορίσουν εάν ορισμένες ομάδες μπορεί να είχαν δυσκολία πρόσβασης σε πόρους τηλεϊατρικής. Προηγούμενες μελέτες δείχνουν ότι οι ασθενείς από ορισμένες φυλετικές ή εθνοτικές μειονοτικές ομάδες ή με περιορισμένη γνώση της αγγλικής γλώσσας ή χαμηλό ψηφιακό γραμματισμό έχουν λιγότερες πιθανότητες πρόσβασης σε εργαλεία τηλεϊατρικής. Η Paula Einhorn, M.D., υπεύθυνη προγράμματος του Εθνικoύ Ινστιτούτου Καρδιάς, Πνευμόνων και Αίματος (NHLBI) για τη μελέτη, δήλωσε ότι όχι μόνο προσφέρει νέα στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο η πανδημία επηρέασε την υπέρταση, αλλά υπογραμμίζει επίσης την αξία της αυτοφροντίδας για την παρακολούθηση και τον έλεγχο της αύξησης της αρτηριακής πίεσης. Πρόσθεσε ότι τα άτομα με υπέρταση θα πρέπει να συνεχίσουν να επισκέπτονται τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης προσωπικά ή εξ αποστάσεως και να ακολουθούν τις συστάσεις για τον τρόπο ζωής και τη φαρμακευτική αγωγή.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Σε υβριδικό συνέδριο του ΓΝ «Γ.Παπανικολάου»
Yβριδικό συνέδριο με θέμα «Σύγχρονα θέματα στα νοσήματα της Πνευμονικής Κυκλοφορίας» διοργανώνεται από την Κλινική Αναπνευστικής Ανεπάρκειας ΑΠΘ του ΓΝ «Γεώργιος Παπανικολάου» στις 4-5 Νοεμβρίου 2022 στο ΚΕΔΕΑ ΑΠΘ.Οι εξελίξεις της έρευνας στα νοσήματα της πνευμονικής κυκλοφορίας κατά τα τελευταία χρόνια υπήρξαν καταιγιστικές. Αυτό το γεγονός είχε ουσιαστικές επιπτώσεις στη θεραπευτική αντιμετώπιση των παθήσεων αυτών και οδήγησε πρόσφατα στην έκδοση των νέων κατευθυντήριων οδηγιών της ECS/ERS. Υπό το πρίσμα των παραπάνω εξελίξεων, η ενημέρωση των πνευμονολόγων στον τομέα αυτό θεωρείται επιβεβλημένη και οδήγησε στη διοργάνωση του συνεδρίου με θέμα «Σύγχρονα θέματα στα νοσήματα της Πνευμονικής Κυκλοφορίας» από την Κλινική Αναπνευστικής Ανεπάρκειας ΑΠΘ του Νοσοκομείου «Γ.Παπανικολάου».

 

 

Πηγη:HealthDaily

Όλες οι ασθενείς θα πρέπει να ελέγχονται για το γονίδιο
BRACA
Για «καταρράκτη» εξελίξεων στον τομέα των θεραπευτικών επιλογών για την αντιμετώπιση του καρκίνου των ωοθηκών από το 2003 και μετά, έκανε λόγο ο καθηγητής Θεραπευτικής Παθολογίας-Ογκολογίας, ΕΚΠΑ, 2η Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ ΠΓΝ«ΑΤΤΙΚΟΝ» , Αριστοτέλης Μπάμιας, στην ομιλία του στο 7th Cancer Conference.Όπως τόνισε ωστόσο, η θεραπεία του καρκίνου των ωοθηκών είναι ένας συνδυασμός χειρουργικής και φαρμακευτικής (συστηματικής) αντιμετώπισης, για αυτό και είναι αναγκαία η ύπαρξη εξειδικευμένων κέντρων με κατάλληλες υποδομές όπου οι χειρούργοι συνεργάζονται με τους ογκολόγους -παθολόγους για την επίτευξη των βέλτιστων θεραπευτικών αποτελεσμάτων. Ως παράδειγμα ανέφερε το Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα» το οποίο όπως τόνισε αποτελεί κέντρο εκπαίδευσης νέων γιατρών ακόμα και από το εξωτερικό. Όσον αφορά τη μεγάλη πρόοδο στη φαρμακευτική αντιμετώπιση του καρκίνου των ωοθηκών, ο κ. Μπάμιας τόνισε ότι αυτή οφείλεται κυρίως στην κατανόηση της βιολογίας της νόσου και στο ρόλο που παίζει το γονίδιο BRCA. Για αυτό και όπως είπε όλες οι ασθενείς με προχωρημένο ορώδες καρκίνωμα ωοθηκών υψηλού βαθμού κακοήθειας θα πρέπει να ελέγχονται για γενετικές μεταβολές του γονιδίου BRCA.H ανοσοθεραπεία και οι στοχευμένες θεραπείες εμπλουτίζουν τη θεραπευτική φαρέτρα για την αντιμετώπιση του καρκίνου των ωοθηκών, ενώ σύντομα, οι θεραπευτικές επιλογές θα πολλαπλασιαστούν όπως διαφαίνεται, βελτιώνοντας ακόμα περισσότερο την πρόγνωση του νοσήματος που πλέον θεωρείται χρόνιο, κατέληξε ο καθηγητής

 

 

Πηγη:HealthDaily

Η ελάχιστη υπολειπόμενη νόσος οδηγός για τις θεραπευτικές αποφάσεις
Για τις πολλαπλές θεραπευτικές εξελίξεις στην αντιμετώπιση του Πολλαπλού Μυελώματος τα τελευταία χρόνια, μίλησε η Ειρήνη Κατωδρύτου, Aιματολόγος, Διευθύντρια ΕΣΥ Αιματολογικής Κλινικής, A.N.Θ. «ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ», Πρόεδρος του τμήματος Πλασματοκυτταρικών δυσκρασιών της ΕΑΕ και Ιδρυτικό μέλος της Κυπριακής Αιματολογικής Εταιρείας, στο 7th Cancer Conference. Όπως ανέφερε η έγκριτη επιστήμων, τόσο η ποιότητα ζωής των ασθενών, όσο και η συνολική επιβίωση έχουν βελτιωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια χάρη σε νέους συνδυασμούς φαρμάκων στην 1η γραμμή θεραπείας με βάση τα μονοκλωνικά αντισώματα.Έχουν κυκλοφορήσεις επίσης νέα φάρμακα στην υποτροπιάζουσα/ανθεκτική νόσο ( αντισώματα συνδεδεμένα με κυτταροστατικά, διειδικά αντισώματα, CAR T cells). Παράλληλα, τρέχουν μελέτες που ενσωματώνουν τις νέες ανοσοθεραπείες και φάρμακα στις πρώιμες γραμμές θεραπείας και στη θεραπεία συντήρησης. Σύμφωνα με τις νέες κατευθυντήριες γραμμές για τη νόσο, ο θεραπευτικός σχεδιασμός αποφασίζεται με βάση την ελάχιστη υπολειπόμενη νόσο. Παράλληλα και η ιατρική ακριβείας αναμένεται να παίξει ρόλο στις θεραπευτικές εξελίξεις της νόσου.

 

 

Πηγη:HealthDaily