Ψωρίαση: Νεότερες θεραπευτικές εξελίξεις

Με πληροφορίες από την έκθεση του CADTH με τίτλο «Biologics in Plaque Psoriasis», που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2021

Όπως αναφέρουν οι οδηγίες της Επιτροπής Διαγνωστικών και Θεραπευτικών Πρωτοκόλλων που δημοσιεύτηκαν τον Αύγουστο του 2018, «η θεραπευτική προσέγγιση της ψωρίασης εξαρτάται από την κλινική μορφή της, τη βαρύτητά της (PASI), την έκταση του σώματος που προσβάλλει (BSA), την επίδραση στην ποιότητα ζωής του ασθενούς (DLQI), τις συν-νοσηρότητες που παρουσιάζει ο ασθενής και τα συν-χορηγούμενα φάρμακα».

Σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες των Διαγνωστικών/Θεραπευτικών Πρωτοκόλλων του 2018, ο ορισμός της βαρύτητας της νόσου χαρακτηρίζεται με βάση τον πίνακα που ακολουθεί.

Η κατά πλάκας ψωρίαση [Plaque psoriasis (PsO)] είναι η πιο κοινή μορφή ψωρίασης, που επηρεάζει περίπου το 90% των ασθενών. Η PsO είναι μια πολυσυστημική ασθένεια, επειδή σχετίζεται με σοβαρές συννοσηρότητες, όπως η ψωριασική αρθρίτιδα, η καρδιαγγειακή νόσος, το μεταβολικό σύνδρομο, η παχυσαρκία, η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου και η κατάθλιψη. Η σοβαρότητα της νόσου, οι σχετικές συννοσηρότητες, οι προτιμήσεις του ασθενούς, η αποτελεσματικότητα και η αξιολόγηση της ατομικής ανταπόκρισης του ασθενούς, καθορίζουν και τον τύπο της θεραπείας. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση της σοβαρότητας και της έκτασης της ψωρίασης και του σχετικού της αντίκτυπου στην ποιότητα ζωής περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τον Δείκτη Περιοχής και Σοβαρότητας της Ψωρίασης (PASI), την επιφάνεια του σώματος (BSA) και τον Δερματολογικό Δείκτη Ποιότητας Ζωής (DLQI). Οι θεραπείες πρώτης γραμμής περιλαμβάνουν τη φωτοθεραπεία, τα τοπικά στεροειδή, τη χρήση βιταμίνης D τοπικά, και από του στόματος συστημικά αντιφλεγμονώδη φάρμακα όπως η μεθοτρεξάτη, η ασιτρετίνη και η κυκλοσπορίνη.

Η μέτρια έως σοβαρή μορφή της νόσου σε ενήλικες που δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία πρώτης γραμμής, αντιμετωπίζεται με βιολογικά φάρμακα. Τα βιολογικά προϊόντα παλαιότερης γενιάς που χορηγούνται για την PsO, περιλαμβάνουν φάρμακα κατά του παράγοντα νέκρωσης όγκων (TNF), όπως είναι το etanercept, το adalimumab, το infliximab και το certolizumab pegol, και έναν αναστολέα κατά της ιντερλευκίνης [anti-interleukin (IL)-12/IL-23], όπως είναι το ustekinumab. Προσφάτως, μια νέα γενιά βιολογικών προϊόντων έχουν εγκριθεί για χρήση στην αντιμετώπιση της PsO. Σε αυτά περιλαμβάνονται αναστολείς κατά της ιντερλευκίνης 17 (αντι-IL-17: secukinumab, ixekizumab, brodalumab) και αναστολείς κατά της ιντερλευκίνης 23 [αντι-IL-23: (guselkumab, tildrakizumab και risankizumab)]. Ορισμένες κατηγορίες ασθενών απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή της κατάλληλης βιολογικής θεραπείας για την PsO. Για παράδειγμα, μόνο 4 βιολογικοί παράγοντες έχουν εγκριθεί για χορήγηση σε παιδιά: etanercept, ustekinumab, ixekizumab και secukinumab. Μελέτες, επίσης, έχουν δείξει ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα φύλα όσον αφορά τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων της PsO, τα πρότυπα συνταγογράφησης και τα αποτελέσματα της θεραπείας. Μια συστηματική ανασκόπηση από τους Sandhu et al. (2020) όσον αφορά τη χορήγηση βιολογικών παραγόντων σε έναν ηλικιωμένο πληθυσμό με PsO, συνέστησε στενότερη παρακολούθηση και συνετό έλεγχο, επειδή οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες και η διακοπή της αγωγής λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών ήταν συχνότερες. Τέλος, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η PsO είναι μια χρόνια νόσος που διαρκεί καθ’ όλην τη διάρκεια της ζωής του ασθενούς (διά βίου πάθηση) και οι υποτροπές είναι συχνές μετά τη διακοπή της θεραπείας. Ως εκ τούτου, μπορεί να χρειαστούν πολλαπλές θεραπευτικές επιλογές καθ ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής της συγκεκριμένης νόσου.

Θεραπευτικές επιλογές
Θεραπεία της ήπιας ψωρίασης

θεραπεία πρώτης επιλογής
Η ήπια μορφή της νόσου αποτελεί ένδειξη για τοπική θεραπεία και φωτοθεραπεία, ενώ η μέτρια-σοβαρή, ένδειξη για συστηματική θεραπεία. Η τοπική θεραπεία και η φωτοθεραπεία μπορεί να συνδυαστούν και με τη συστηματική θεραπεία.

Τοπική θεραπεία
Σύμφωνα με τις οδηγίες των θεραπευτικών πρωτοκόλλων του 2018, η τοπική θεραπεία για την αντιμετώπιση της ήπιας ψωρίασης περιλαμβάνει:

  • Κορτικοστεροειδή
  • Ανάλογα της βιταμίνης D3 (Calcipotriol, calcitriol)
  • Έτοιμο, σταθερό σκεύασμα γέλης/αφρού καλσιποτριόλης (ανάλογο της βιταμίνης D) και διπροπιονικής βηταμεθαζόνης (calcipotriol monohydrate+betamethasone dipropionate)
  • Ρετινοειδή (tazarotene)
  • Πίσσα (Tar)
  • Διθρανόλη (dithranol)
  • Αναστολείς καλσινευρίνης: pimecrolimus, tacrolimus (οι παράγοντες αυτοί, αν και δεν έχουν επίσημη ένδειξη, έχουν δείξει καλή αποτελεσματικότητα σε σημαντικό αριθμό κλινικών μελετών και στην κλινική πρακτική χορηγούνται κυρίως για τις βλάβες που εντοπίζονται στο πρόσωπο, στις παρατριμματικές περιοχές, καθώς και για την ψωρίαση στην παιδική ηλικία).
  • Κερατολυτικά (σαλικυλικό οξύ: salicilique acid – ουρία: urea)
  • Τα παραπάνω τοπικά σκευάσματα μπορούν να δοθούν σε κυκλικό σχήμα θεραπείας, ως μονοθεραπεία ή συνδυαστικά.

Θεραπεία δεύτερης επιλογής
Ως δεύτερης επιλογής θεραπεία, οι οδηγίες των θεραπευτικών πρωτοκόλλων του 2018 περιλαμβάνουν:

  • Φωτοθεραπεία (Τοπική PUVA, UVB-nb)
  • Excimer Laser.

Θεραπεία μέτριας – σοβαρής ψωρίασης
Στην αντιμετώπιση της ψωρίασης μέτριας – σοβαρής μορφής οι οδηγίες των θεραπευτικών πρωτοκόλλων του 2018 προτείνουν:

  • θεραπεια πρωτησ επιλογήΣ
  • Φωτοθεραπεία: (PUVA, UVB-nb ευρέος φάσματος, PUVA, Excimer Laser)
  • Κυκλοσπορίνη: (2,5 – 5mgr/Kgr ΒΣ/ημέρα, από του στόματος). Σε περίπτωση συνεχούς χορήγησης του φαρμάκου, συνιστάται να μην ξεπεραστούν τα δύο έτη.
  • Μεθοτρεξάτη: (5-30mgr/εβδομάδα, από του στόματος ή ενδομυϊκά, ή υποδορίως – συνιστάται συγχορήγηση φυλλικού οξέος 1-5mgr)
  • Ασιτρετίνη: [ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με PUVA (Re- PUVA) ή σε συνδυασμό με UVB (Re-UVB)], (0,3-1mgr/Kgr ΒΣ/ημέρα από του στόματος)
  • Εστέρες φουμαρικού οξέος (δεν διατίθενται στην Ελλάδα).

Βιολογικοί παράγοντες

Σημαντικές επισημάνσεις
Το κείμενο που ακολουθεί βασίζεται στο μεγαλύτερο μέρος του στην έκθεση του CADTH με τίτλο «Biologics in Plaque Psoriasis», που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2021.

Στον Καναδά έχουν εγκριθεί 11 βιολογικοί παράγοντες για τη θεραπεία των ενήλικων ασθενών που πάσχουν από μέτριας έως σοβαρής μορφής ψωρίαση κατά πλάκας [plaque psoriasis (PsO)].

Αυτοί οι βιολογικοί παράγοντες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, με βάση τον μηχανισμό δράσης και την ημερομηνία έγκρισης από τον αντίστοιχο ρυθμιστικό οργανισμό του Καναδά (Health Canada):

  • Οι παλιάς γενιάς βιολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν: τους αντινεοπλασματικούς παράγοντες νέκρωσης ή παράγοντες νέκρωσης όγκων [anti–tumour necrosis factor (TNF)], όπως είναι το etanercept, το adalimumab, το infliximab και το certolizumab pegol, και τον αναστολέα της ιντερλευκίνης [(IL)-12/IL-23 inhibitor] ustekinumab, που έχουν εγκριθεί στον Καναδά πριν από το 2010.
  • Οι νέας γενιάς βιολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν: τους αναστολείς της ιντερλευκίνης 17 «anti-IL-17 inhibitors» secukinumab, ixekizumab, και brodalumab, καθώς και τους αναστολείς της ιντερλευκίνης 23 «anti-IL-23 inhibitors» guselkumab, tildrakizumab, και risankizumab, που εγκρίθηκαν στον Καναδά από το 2015 και μετά.

Ο Καναδικός Οργανισμός Αξιολόγησης Τεχνολογιών Υγείας (CADTH) έκανε ανασκόπηση των τριών από τους πέντε βιολογικούς παράγοντες παλιάς γενιάς, καθώς και των έξι βιολογικών παραγόντων νέας γενιάς. Για όλα τα προϊόντα έγιναν ανασκοπήσεις από τον οργανισμό και συστάσεις της Καναδικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Φαρμάκων (CDEC). Οι κλινικές μελέτες των περισσότερων βιολογικών παραγόντων νέας γενιάς περιλάμβαναν σαφείς ενδείξεις (direct evidence) που αποδεικνύουν υπεροχή ή στατιστικά σημαντικά υψηλότερα ποσοστά αποτελεσματικότητας σε σύγκριση με το δραστικό φάρμακο σύγκρισης των αντίστοιχων βιολογικών παραγόντων παλαιάς γενιάς. Σύμφωνα με τον CADTH, οι κλινικές μελέτες για τα βιολογικά προϊόντα νέας γενιάς ενσωμάτωσαν επίσης πιο αυστηρά μέτρα όσον αφορά τα αποτελέσματα της πρωτογενούς έκβασης της μελέτης.

Τα βιολογικά προϊόντα παλιάς γενιάς προϋπήρχαν της διαδικασίας διαπραγμάτευσης της Πανκαναδικής Φαρμακευτικής Συμμαχίας (pCPA), εκτός από το certolizumab, γεγονός που θα μπορούσε να συνεπάγεται ανόμοιες συμφωνίες αποζημίωσης για αυτά τα φάρμακα.

Στην έκθεσή του ο CADTH σημειώνει ότι τα πρότυπα χρήσης βιολογικών παραγόντων παλιάς έναντι νέας γενιάς, όσον αφορά την αποζημίωσή τους στην περιοχή του Οντάριο, έδειξαν ότι ένα σημαντικό ποσοστό νέων ασθενών υποβλήθηκε σε θεραπεία με βιολογικούς παράγοντες παλαιάς γενιάς (54% το 2019 και 37% το 2020) παρά τη διαθεσιμότητα πολλαπλών βιολογικών παραγόντων νέας γενιάς.

Τέλος, αξίζει να υπογραμμίσουμε ότι σύμφωνα με την έκθεση του CADTH, οι βιολογικοί παράγοντες νέας γενιάς υποβλήθηκαν σε διαπραγματεύσεις μέσω της pCPA και κατέθεσαν σαφείς ενδείξεις για την υπεροχή τους έναντι των συγκριτικών βιολογικών παραγόντων παλαιάς γενιάς, κάτι που μπορεί τελικά να αποδειχθεί ότι έχει σημαντική αξία για τους ασθενείς και τους πληρωτές.

Η χορήγηση βιολογικών παραγόντων στην ψωρίαση
Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ψωρίασης, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, περιλαμβάνει διάφορες μορφές θεραπείας. Τα βιολογικά φάρμακα περιλαμβάνουν μονοκλωνικά αντισώματα και πρωτεΐνες σύντηξης, οι οποίες προέρχονται από ζωντανά συστήματα. Καθώς αυτές οι θεραπείες έχουν λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες σε σύγκριση με τις συμβατικές θεραπείες, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για μακροχρόνια θεραπεία.

Η πρώτη κατηγορία βιολογικών παραγόντων που εγκρίθηκαν για την ψωρίαση κατά πλάκας ήταν οι αντι-TNF παράγοντες (παράγοντες νέκρωσης όγκων), όπως τα adalimumab, etanercept, και infliximab, καθώς και ανταγωνιστές της ιντερλευκίνης (IL) -12 και IL-23, όπως το ustekinumab.

Σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2017, το adalimumab ενδείκνυται για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής χρόνιας ψωρίασης κατά πλάκας σε ενήλικες ασθενείς οι οποίοι είναι υποψήφιοι για συστηματική θεραπεία. Το φάρμακο χορηγείται υποδορίως, και μετά από 16 εβδομάδες θεραπείας, οι ασθενείς με ανεπαρκή ανταπόκριση μπορούν να προσαρμόσουν το δοσολογικό σχήμα σύμφωνα με τις οδηγίες του θεράποντος γιατρού που παρακολουθεί τον ασθενή. Σύμφωνα με την EPAR, «η έναρξη και επίβλεψη της θεραπείας πρέπει να πραγματοποιούνται από εξειδικευμένους γιατρούς, με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία των παθήσεων για τις οποίες έχει εγκριθεί το εν λόγω φάρμακο».

Αντίστοιχα, σύμφωνα με την περίληψη EPAR του 2014, το etanercept μπορεί να χορηγηθεί στην ψωρίαση κατά πλάκας «σε ενήλικες με μέτρια έως σοβαρή μορφή της ασθένειας και σε ασθενείς από την ηλικία των έξι ετών με μακροχρόνια σοβαρή μορφή της ασθένειας. Το etanercept χορηγείται σε ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν στην αγωγή ή δεν μπορούν να λάβουν άλλες αγωγές για τη συγκεκριμένη νόσο».

Η έναρξη και η επίβλεψη της θεραπείας με etanercept πρέπει να πραγματοποιούνται από ειδικό γιατρό με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται το φάρμακο. Το etanercept χορηγείται με υποδόρια ένεση. Για τη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας μπορεί επίσης να χορηγηθεί θεραπεία 50 mg δύο φορές την εβδομάδα κατά τις 12 πρώτες εβδομάδες θεραπείας. Στους ασθενείς ηλικίας κάτω των 18 ετών, η δόση εξαρτάται από το σωματικό βάρος. Η ένεση μπορεί να πραγματοποιηθεί από τον ασθενή ή από νοσηλευτή, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν λάβει κατάλληλη εκπαίδευση.

Σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2016, η έναρξη και η επίβλεψη της θεραπείας με infliximab πρέπει να γίνονται από ειδικευμένο γιατρό με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία των νόσων για τις οποίες χορηγείται το φάρμακο. Το infliximab χορηγείται με ενδοφλέβια έγχυση διάρκειας μίας ή δύο ωρών. Η δόση του φαρμάκου για όλες τις νόσους για τις οποίες χορηγείται το φάρμακο, εκτός της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, είναι 5 mg ανά κιλό σωματικού βάρους. Όλοι οι ασθενείς παρακολουθούνται για οποιαδήποτε αντίδραση κατά τη διάρκεια της έγχυσης και επί μία έως δύο ώρες τουλάχιστον μετά από αυτήν.

Το infliximab είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει σχεδιαστεί ώστε να δεσμεύει μια πρωτεΐνη που ονομάζεται παράγοντας νέκρωσης των όγκων άλφα (TNF-α) και να αναστέλλει τη δράση της. Ο παράγοντας TNF-α συμμετέχει στην πρόκληση φλεγμονής και απαντά σε υψηλά επίπεδα σε ασθενείς που πάσχουν από νόσους για τη θεραπεία των οποίων χορηγείται το φάρμακο. Αναστέλλοντας τη δράση του παράγοντα TNF-α, το infliximab μειώνει τη φλεγμονή και τα λοιπά συμπτώματα αυτών των νόσων.

Σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2020, το ustekinumab είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής ψωρίασης κατά πλάκας. Το φάρμακο χορηγείται σε ενήλικες και παιδιά ηλικίας 6 ετών και άνω, που δεν ανταποκρίθηκαν ή δεν μπορούν να λάβουν άλλες συστημικές θεραπείες για την ψωρίαση, όπως με κυκλοσπορίνη, μεθοτρεξάτη ή PUVA (συνδυασμός ψωραλενίου και υπεριώδους ακτινοβολίας Α). Η PUVA είναι ένας τύπος θεραπείας κατά την οποία ο ασθενής, πριν από την έκθεσή του σε υπεριώδη ακτινοβολία, λαμβάνει ένα φάρμακο που ονομάζεται ψωραλένιο. Στην ψωρίαση κατά πλάκας και στην ψωριασική αρθρίτιδα, το ustekinumab χορηγείται με υποδόρια ένεση. Σε ενήλικες η συνήθης δόση είναι 45 mg, ενώ στα παιδιά η δόση εξαρτάται από το σωματικό τους βάρος. Τέλος, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι και αυτό το φάρμακο πρέπει να λαμβάνεται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία των παθήσεων για τις οποίες αυτό χορηγείται.

Νεότεροι βιολογικοί παράγοντες
Έκτοτε όμως έχουν αναπτυχθεί αρκετά άλλα βιολογικά φάρμακα, γνωστά ως «νεότεροι βιολογικοί παράγοντες». Σε αυτά περιλαμβάνονται φάρμακα κατά της IL-17 (όπως secukinumab, ixekizumab, brodalumab) και φάρμακα αντι-IL-23, όπως το risankizumab, το tildrakizumab και το guselkumab.

Ο Καναδικός Οργανισμός Αξιολόγησης Τεχνολογιών Υγείας (CADTH) έχει ήδη επανεξετάσει και προτείνει τα νεότερα βιολογικά φάρμακα, όπως το secukinumab, από το 2014, το ixekizumab το 2016, το brodalumab το 2018 και το risankizumab το 2019, για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής ψωρίασης κατά πλάκας.

Σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2020, το secukinumab είναι φάρμακο που δρα στο ανοσοποιητικό σύστημα και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής ψωρίασης κατά πλάκας σε ενήλικες και ασθενείς άνω των έξι ετών που χρήζουν θεραπείας με φάρμακο χορηγούμενο από το στόμα ή με ένεση. Η θεραπεία πρέπει να χορηγείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία των παθήσεων για τις οποίες χρησιμοποιείται το συγκεκριμένο φάρμακο.

Η δόση του φαρμάκου εξαρτάται από τη νόσο για την οποία λαμβάνεται το φάρμακο. Συνήθως παρατηρείται βελτίωση της πάθησης εντός 16 εβδομάδων θεραπείας. Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν δεν υπάρχει βελτίωση μετά από 16 εβδομάδες. Η δόση για παιδιά εξαρτάται από το σωματικό τους βάρος. Μετά από κατάλληλη εκπαίδευση, οι ασθενείς (ή τα άτομα που τους φροντίζουν) μπορούν να πραγματοποιούν μόνοι τους την ένεση.

Το secukinumab είναι μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει σχεδιαστεί ώστε να προσκολλάται σε ένα μόριο-αγγελιαφόρο που βρίσκεται στο ανοσοποιητικό σύστημα, την ιντερλευκίνη 17Α. Η ιντερλευκίνη 17Α συμμετέχει στην πρόκληση φλεγμονής αλλά και σε άλλες διαδικασίες του ανοσοποιητικού συστήματος που προκαλούν ψωρίαση, ψωριασική αρθρίτιδα και αξονική σπονδυλαρθρίτιδα.

Το brodalumab, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2017, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας. Χρησιμοποιείται σε ενήλικες των οποίων η νόσος είναι μέτρια έως σοβαρή και οι οποίοι απαιτείται να λάβουν συστηματική θεραπεία. Το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης.

Το brodalumab διατίθεται υπό μορφή ενέσιμου διαλύματος σε προγεμισμένες σύριγγες. Χορηγείται με υποδόρια ένεση. Η συνιστώμενη δόση είναι 210 mg μία φορά την εβδομάδα τις πρώτες τρεις εβδομάδες και, εφεξής, κάθε δύο εβδομάδες. Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν η κατάσταση του ασθενούς δεν βελτιωθεί μετά από 12 έως 16 εβδομάδες. Μετά από εκπαίδευση, οι ασθενείς μπορούν να κάνουν μόνοι τους την ένεση με το φάρμακο, εφόσον ο γιατρός το κρίνει σκόπιμο.

Το ixekizumab, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2016, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής ψωρίασης κατά πλάκας σε ενήλικες ασθενείς οι οποίοι χρειάζονται συστηματική θεραπεία. Το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης.

Το ixekizumab διατίθεται υπό μορφή ένεσης σε προγεμισμένες σύριγγες και πένες. Χορηγείται με υποδόρια ένεση. Η πρώτη δόση των 160 mg (δύο ενέσεις) ακολουθείται από μία ένεση των 80 mg κάθε δύο εβδομάδες για τις πρώτες 12 εβδομάδες και κάθε 4 εβδομάδες στη συνέχεια. Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν η κατάσταση δεν βελτιωθεί μετά από 16 έως 20 εβδομάδες. Μετά από εκπαίδευση, οι ασθενείς μπορούν να κάνουν μόνοι τους την ένεση με Taltz, εφόσον ο γιατρός τους το κρίνει σκόπιμο.

Το risankizumab, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2021, είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας σε ενήλικες ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή νόσο οι οποίοι χρήζουν συστηματικής θεραπείας. Το risankizumab είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει σχεδιαστεί ώστε να προσκολλάται στην ιντερλευκίνη 23 (IL-23) και να αναστέλλει τη δράση της. Η ιντερλευκίνη 23 συμμετέχει στην πρόκληση φλεγμονής που σχετίζεται με αρθρίτιδα και τον σχηματισμό ψωρίασης κατά πλάκας. Αναστέλλοντας τη δράση της IL-23, το risankizumab μειώνει τη φλεγμονή και άλλα συμπτώματα που συνδέονται με την ψωρίαση κατά πλάκας και την ψωριασική αρθρίτιδα.
Το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας ή της ψωριασικής αρθρίτιδας.

Το risankizumab διατίθεται σε προγεμισμένες σύριγγες και προγεμισμένες συσκευές τύπου πένας. Χορηγείται με υποδόρια ένεση σε περιοχή όπου δεν υπάρχει ψωρίαση, συνήθως στους μηρούς ή στην κοιλιά. Η συνιστώμενη δόση είναι 150 mg. Οι δύο πρώτες δόσεις των 150 mg χορηγούνται με διαφορά 4 εβδομάδων, ενώ οι επόμενες δόσεις χορηγούνται κάθε 12 εβδομάδες.

Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν η κατάσταση του ασθενούς δεν βελτιωθεί μετά από 16 εβδομάδες. Μετά από εκπαίδευση, οι ασθενείς μπορούν να κάνουν μόνοι τους την ένεση με το φάρμακο, εφόσον ο γιατρός το κρίνει σκόπιμο.

Το guselkumab, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2018, είναι ένας ακόμη από τους «νεότερους βιολογικούς παράγοντες», που δρα στο ανοσοποιητικό σύστημα και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας σε ενήλικες ασθενείς με νόσο μέτριας έως σοβαρής μορφής στους οποίους οι θεραπείες απευθείας εφαρμογής στο δέρμα δεν κρίνονται κατάλληλες.

Το guselkumab είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει σχεδιαστεί ώστε να προσκολλάται στην ιντερλευκίνη 23 και να αναστέλλει τη δράση της. Η ιντερλευκίνη 23 είναι μια αγγελιαφόρος ουσία, που ελέγχει την ανάπτυξη και την ωρίμαση ορισμένων τύπων Τ κυττάρων. Αυτά τα Τ κύτταρα, τα οποία αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού, συμμετέχουν στην πρόκληση της φλεγμονής που συνδέεται με τον σχηματισμό της ψωρίασης κατά πλάκας. Αναστέλλοντας τη δράση της ιντερλευκίνης 23, το φάρμακο μειώνει τη φλεγμονή και τα συμπτώματα που σχετίζονται με τη νόσο.

Το guselkumab πρέπει να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας.

Το guselkumab διατίθεται υπό μορφή διαλύματος προς έγχυση σε προγεμισμένες συσκευές τύπου πένας ή σύριγγες. Χορηγείται με υποδόρια ένεση σε περιοχή όπου δεν εμφανίζεται ψωρίαση. Η συνιστώμενη δόση είναι 100 mg ως εφάπαξ δόση, ακολουθούμενη από την επόμενη δόση μετά από 4 εβδομάδες και, στη συνέχεια, 100 mg κάθε 8 εβδομάδες. Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν η κατάσταση του ασθενούς δεν βελτιωθεί μετά από 16 εβδομάδες. Μετά από εκπαίδευση, οι ασθενείς μπορούν να κάνουν μόνοι τους την ένεση με το φάρμακο, εφόσον ο γιατρός το κρίνει σκόπιμο.

Το tildrakizumab, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2018, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας. Χρησιμοποιείται σε ενήλικες ασθενείς με νόσο μέτριας έως σοβαρής μορφής, στους οποίους οι θεραπείες απευθείας εφαρμογής στο δέρμα δεν κρίνονται κατάλληλες.

Το tildrakizumab είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει σχεδιαστεί ώστε να προσκολλάται στην ιντερλευκίνη 23 και να αναστέλλει τη δράση της. Η ιντερλευκίνη 23 είναι μια ουσία που ελέγχει την ανάπτυξη και την ωρίμαση ορισμένων τύπων Τ κυττάρων. Αυτά τα Τ κύτταρα, τα οποία αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος, συμμετέχουν στην πρόκληση της φλεγμονής που συνδέεται με την ανάπτυξη της ψωρίασης κατά πλάκας. Αναστέλλοντας τη δράση της ιντερλευκίνης 23, το tildrakizumab μειώνει τη φλεγμονή και τα συμπτώματα που σχετίζονται με τη νόσο.

Το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας.

Το tildrakizumab διατίθεται σε μορφή διαλύματος προς έγχυση σε προγεμισμένες σύριγγες για υποδόρια χορήγηση. Η συνιστώμενη δόση είναι μία ένεση των 100 mg, ακολουθούμενη από την επόμενη δόση μετά από 4 εβδομάδες και, στη συνέχεια, μία ένεση των 100 mg ανά 12 εβδομάδες. Η δόση μπορεί να αυξηθεί στα 200 mg σε ορισμένους ασθενείς, για παράδειγμα σε ασθενείς που έχουν προσβληθεί σοβαρά από τη νόσο ή έχουν σωματικό βάρος άνω των 90 kg. Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν η κατάσταση του ασθενούς δεν βελτιωθεί μετά από 28 εβδομάδες.

Μετά από εκπαίδευση, οι ασθενείς μπορούν να κάνουν μόνοι τους την ένεση με tildrakizumab, εφόσον ο γιατρός το κρίνει σκόπιμο.

Τέλος, στην κατηγορία αυτή, των νεότερων βιολογικών παραγόντων, θα πρέπει να προσθέσουμε το «γηραιότερο» μέλος αυτής της ομάδας, που είναι το apremilast.

Το apremilast, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2014, είναι φάρμακο που χορηγείται για τη θεραπεία ενηλίκων με μέτρια έως σοβαρή ψωρίαση κατά πλάκας. Χορηγείται σε ασθενείς που δεν μπορούν να λάβουν ή δεν αποκρίθηκαν σε άλλες συστημικές θεραπείες (θεραπείες για ολόκληρο το σώμα) για την ψωρίαση, περιλαμβανομένων της κυκλοσπορίνης, της μεθοτρεξάτης και της PUVA (συνδυασμός ψωραλενίου και υπεριώδους ακτινοβολίας Α). Η PUVA, όπως αναφέραμε και παραπάνω, είναι ένας τύπος θεραπείας κατά την οποία ο ασθενής πριν από την έκθεσή του σε υπεριώδη ακτινοβολία λαμβάνει ένα φάρμακο το οποίο περιέχει μια ένωση που ονομάζεται ψωραλένιο.

Το apremilast αναστέλλει τη δράση της φωσφοδιεστεράσης 4 (PDE4), ενός ενζύμου στο εσωτερικό των κυττάρων. Το συγκεκριμένο ένζυμο συμβάλλει στην ενεργοποίηση της παραγωγής μορίων-αγγελιαφόρων στο ανοσοποιητικό σύστημα, τα οποία ονομάζονται κυτοκίνες και συμμετέχουν στη διαδικασία δημιουργίας φλεγμονής, καθώς και σε άλλες διαδικασίες που προκαλούν την ψωρίαση και την ψωριασική αρθρίτιδα. Αναστέλλοντας τη φωσφοδιεστεράση 4, το apremilast μειώνει τα επίπεδα των εν λόγω κυτοκινών στον οργανισμό και, συνεπώς, μειώνει τη φλεγμονή και άλλα συμπτώματα της ψωρίασης και της ψωριασικής αρθρίτιδας.

Η έναρξη της θεραπείας με το συγκεκριμένο φάρμακο πρέπει να πραγματοποιείται από γιατρό με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης ή της ψωριασικής αρθρίτιδας.

Το φάρμακο διατίθεται υπό μορφή δισκίων (10, 20 και 30 mg). Η θεραπεία ξεκινά με τη χορήγηση δόσης 10 mg την ημέρα 1, η οποία ακολούθως αυξάνεται σταδιακά σε διάστημα μίας εβδομάδας έως τη συνιστώμενη δόση των 30 mg δύο φορές την ημέρα. Οι ασθενείς με σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια πρέπει να λαμβάνουν χαμηλότερες δόσεις. Η απόκριση στη θεραπεία πρέπει να αξιολογείται τακτικά και η χρήση του apremilast πρέπει να επανεξετάζεται εάν δεν παρατηρείται βελτίωση μετά από έξι μήνες θεραπείας.


Βιβλιογραφικές αναφορές
Sandhu VK, Ighani A, Fleming P, Lynde CW. Biologic Treatment in Elderly Patients With Psoriasis: A Systematic Review. J Cutan Med Surg. 2020 Mar/Apr;24(2):174-186. doi: 10.1177/1203475419897578. Epub 2020 Jan 17. PMID: 31950853.
CADTH Health Technology Review: Biologics in Plaque Psoriasis, Canadian Journal of Health Technologies November 2021 Volume 1 Issue 11
https://www.cadth.ca/sites/default/files/ES/ES0357%20Biologics%20in%20Plaque%20Psoriasis_%20Final.pdf
https://www.moh.gov.gr/articles/health/domes-kai-draseis-­gia-thn-ygeia/kwdikopoihseis/therapeytika-prwtokolla-syntagografhshs/diagnwstika-kai-therapeytika-prwtokolla-syntagografhshs/5235-diagnwstika-kai-therapeytika-prwtokolla-pswriashs
Ferreira C, Azevedo A, Nogueira M, Torres T. Management of psoriasis in pregnancy – a review of the evidence to date. Drugs Context. 2020 Mar 9;9:2019-11-6. doi: 10.7573/dic.2019-11-6. PMID: 32201494; PMCID: PMC7067229.
Feldman SR. Treatment of psoriasis in adults. In: Post T, ed. UpToDate. Waltham (MA): UpToDate; 2021: https://www.uptodate.com/contents/treatment-of-psoriasis-in -adults. Accessed 2021 Jun 8.
Canadian Psoriasis Network. Plaque psoriasis. 2021; https:// www.canadianpsoriasisnetwork.com/psoriasis/forms-of-psoriasis/ . Accessed 2021 Jun 18.

 

 

πΗΓΗ:https://hellenicmedicalreview.gr/

Αρνητικές οι επιπτώσεις της παχυσαρκίας στη γονιμότητα των γυναικών

Οδηγεί σε αντίσταση στην ινσουλίνη, υπερινσουλιναιμία
και αύξηση των ανδρογόνων
Η παχυσαρκία αποτελεί μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας με σημαντικές
επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία των ατόμων αλλά και στο περιβάλλον
τους. Η συχνότητά της συνεχίζει να αυξάνεται διεθνώς. Πράγματι, 39% των
ενηλίκων είναι υπέρβαροι και 13% παχύσαρκοι σε παγκόσμιο επίπεδο. Στις
γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας η παχυσαρκία οδηγεί σε αντίσταση στην
ινσουλίνη, υπερινσουλιναιμία και αύξηση των ανδρογόνων, με αποτέλεσμα
διαταραχές στον εμμηνορρυσιακό κύκλο και υπογονιμότητα. Αυξάνει μάλιστα τον
κίνδυνο για διαφόρους τύπους καρκίνων, μεταξύ των οποίων και γυναικολογικών.
Επιπρόσθετα, οι παχύσαρκες γυναίκες που μένουν έγκυες παρουσιάζουν
συχνότερα σακχαρώδη διαβήτη κύησης, προεκλαμψία και διάφορες επιπλοκές
κατά τον τοκετό. Οι Καθηγήτριες της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, Σταυρούλα
Πάσχου, Ευανθία Κασσή, Μελπομένη Πέππα, Ειρήνη Λαμπρινουδάκη και
Θεοδώρα Ψαλτοπούλου συνοψίζουν τις κατευθυντήριες οδηγίες που ισχύουν
σήμερα για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας σε ενήλικες. Οι οδηγίες αυτές
προτείνουν κλιμάκωση των θεραπευτικών μέτρων ανάλογα με το Δείκτη Μάζας
Σώματος (ΔΜΣ) και την συνύπαρξη άλλων νοσημάτων. Ο ΔΜΣ υπολογίζεται
με βάση το βάρος και το ύψος. Σε όλους τους υπέρβαρους (ΔΜΣ>25 kg/m2) ή
παχύσαρκους (ΔΜΣ>30 kg/m2) ασθενείς προτείνεται περιορισμός της θερμιδικής
πρόσληψης και αύξηση της σωματικής δραστηριότητας. Σε παχύσαρκα άτομα
(ΔΜΣ>30 kg/m2) ή άτομα με ΔΜΣ >27 kg/m2 και παρουσία νοσημάτων που
επιδεινώνονται από την παχυσαρκία συνιστάται συχνά επιπρόσθετη φαρμακευτική
αγωγή, από τους στόματος ή ενέσιμη. Χειρουργική αντιμετώπιση με βαριατρικές
επεμβάσεις συστήνεται σε άτομα με ΔΜΣ>40 kg/m2 ή ΔΜΣ>35 kg/m2 και
παρουσία συννοσηροτήτων. Σχετικά με τις φαρμακευτικές θεραπείες, συνολικά 5
επιλογές έχουν έγκριση επί του παρόντος από τον αμερικανικό FDA και αφορούν
στην ορλιστάτη, στο συνδυασμό φαιντερμίνης και τοπιραμάτης, στο συνδυασμό
ναλτρεξόνης και βουπροπιόνης, στη λιραγλουτίδη και στη σεμαγλουτίδη. Οι
πρώτες 3 λαμβάνονται από του στόματος, η λιραγλουτίδη δίδεται ως ημερήσια
υποδόρια ένεση, ενώ η σεμαγλουτίδη ως εβδομαδιαία υποδόρια ένεση. Στην
Ελλάδα κυκλοφορούν οι περισσότερες από τις ανωτέρω φαρμακευτικές επιλογές,
που πρέπει φυσικά να χορηγούνται με οδηγία και παρακολούθηση από ειδικούς
ιατρούς. Στο γενικό πληθυσμό ως συννοσηρότητες λογίζονται η αρτηριακή
υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, η δυσλιπιδαιμία, η υπνική άπνοια, η μη
αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος και η καρδιαγγειακή νόσος. Η παχυσαρκία
όμως δημιουργεί προβλήματα και στη γονιμότητα και στην έκβαση της κύησης.
Από την άλλη, είναι σημαντικότατες οι ευνοϊκές αλλαγές από την έγκαιρη απώλεια
βάρους πριν την κύηση. Η ιατρική κοινότητα θα πρέπει να επιδείξει μεγαλύτερη
ευαισθησία ιδιαίτερα όσον αφορά την παχυσαρκία στις γυναίκες αναπαραγωγικής
ηλικίας. Επιπρόσθετες παράμετροι που αντλούνται από το γυναικολογικό ιστορικό
θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για έγκαιρη εντατικοποίηση της θεραπείας.
Βέβαια, τα φάρμακα για την παχυσαρκία δεν έχουν μελετηθεί στην κύηση και δεν
μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά τη διάρκειά της. Οπότε, χρειάζεται κατάλληλη
συμβουλευτική και έγκαιρη παρέμβαση πριν την προσπάθεια για τεκνοποίηση.

 

 

Πηγη:HealthDaILY

Η Δ.Ο.Θ. συνεχίζει την Παγκόσμια εκστρατεία για τη θαλασσαιμία

Για 18η συνεχή χρονιά
Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Θαλασσαιμίας, είχε θέμα «Ενημερώσου. Μοιράσου.
Νοιάσου: Συνεργασία με την παγκόσμια κοινότητα για τη βελτίωση της γνώσης για
τη θαλασσαιμία», φιλοδοξώντας να μεταδώσει το μήνυμα πως όσο περισσότερη
ορθή ενημέρωση και γνώση έχουμε για αυτή τη σοβαρή πάθηση, τόσο
περισσότερες πιθανότητες έχουμε να επιτύχουμε ένα καλύτερο μέλλον για κάθε
ασθενή. Η παγκόσμια εκστρατεία που διεξάγει η ΔΟΘ για 18η συνεχή χρονιά
υπογραμμίζει ότι η συλλογική δράση για την ενίσχυση της ευαισθητοποίησης
και της κατανόησης γύρω από τη θαλασσαιμία είναι ζωτικής σημασίας για την
αποτελεσματική αντιμετώπισή της.
«Παρά την «εξάπλωση» της θαλασσαιμίας με αυξανόμενο ρυθμό παγκοσμίως,
η ευαισθητοποίηση και η ενημέρωση του κοινού σχετικά με αυτήν, καθώς και
οι εθνικά συντονισμένες ενέργειες των αρμόδιων υγειονομικών αρχών για την
αποτελεσματική πρόληψη, έλεγχο και διαχείρισή της, παραμένουν εξαιρετικά
περιορισμένες σε πληθώρα χωρών. Σήμερα καλούμε για την εντατικοποίηση
τέτοιων προσπαθειών και τη συλλογική κινητοποίηση όλων των εμπλεκόμενων
φορέων για να αλλάξει αυτό», δήλωσε η Δρ Ανδρούλλα Ελευθερίου,
Εκτελεστική Διευθύντρια της ΔΟΘ.
Η ΔΟΘ έχει ξεκινήσει από τα μέσα Μαρτίου μια μαζική διαδικτυακή εκστρατεία
με πλούσιο υλικό επικοινωνίας για τη διάδοση των μηνυμάτων και των χρήσιμων
πληροφοριών της Εκστρατείας «Ενημερώσου. Μοιράσου. Νοιάσου για τη
Θαλασσαιμία!» και για την ενθάρρυνση της ενεργού συμμετοχής όλων των
υποστηρικτών. Επιπλέον, η Ομοσπονδία έχει αναπτύξει 4 νέα ενημερωτικά
φυλλάδια που εξηγούν με απλό και περιεκτικό τρόπο ένα ευρύ φάσμα θεμάτων
που αφορούν τη νόσο. Αυτό το υλικό διατέθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της
ΔΟΘ, σε περισσότερες από 20 γλώσσες, σε μια προσπάθεια να προσεγγίσει όσο
το δυνατόν περισσότερα άτομα και ΜΚΟ από όλο τον κόσμο και να τους παράσχει
πολύτιμες πληροφορίες για τη διάγνωση, πρόληψη, θεραπεία και έρευνα της
θαλασσαιμίας.

 

Πηγη:HealthDaily

Ατοπική δερματίτιδα: Χωρίς πρόσβαση σε νέες θεραπείες οι ασθενείς

Η Ελλάδα παραμένει μια χώρα που ακόμα δεν έχει προχωρήσει τις διαδικασίες, ώστε να αποζημιώνεται κάποια στοχευμένη θεραπεία.

Χωρίς πρόσβαση στις σύγχρονες στοχευμένες θεραπείες (βιολογικές θεραπείες και αναστολείς κινασών JAK), παραμένουν εκατοντάδες συμπολίτες μας, που πάσχουν από ατοπική δερματίτιδα.

Συνέπεια της κατάστασης αυτής είναι οι ασθενείς να αντιμετωπίζονται ως πολίτες τρίτης κατηγορίας και να λαμβάνουν θεραπείες, όπως η κυκλοσπορίνη, που έχει ένδειξη για την ατοπική δερματίτιδα αλλά δεν είναι κατάλληλες για μακροχρόνια χρήση.

Και αυτό γιατί, σχετίζονται με ένα ευρύ φάσμα παρενεργειών, όπως νεφροτοξικότητα, υπέρταση, γαστρεντερική και ηπατική τοξικότητα, μυελοκαταστολή και λευκοπενία.

Ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα, που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή ατοπική δερματίτιδα είναι οι λιγοστές θεραπευτικές επιλογές που έχουν στη διάθεσή τους οι ιατροί, με δυσάρεστο επακόλουθο να υποθεραπεύονται, εξαιτίας έλλειψης συστηματικών θεραπειών με ευνοϊκό προφίλ οφέλους/κινδύνου, κατάλληλων για μακροχρόνια χρήση.

Και όλα αυτά, συμβαίνουν γιατί η Ελλάδα παραμένει μια χώρα που ακόμα δεν έχει προχωρήσει τις διαδικασίες, ώστε να αποζημιώνεται κάποια στοχευμένη θεραπεία.

Χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατεί και της δυσμενούς μεταχείρισης που βιώνουν οι Έλληνες ασθενείς, είναι το γεγονός ότι οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Αυστρία, η Ελβετία, η Σουηδία, η Ισπανία, η Ιρλανδία,η Φιλανδία και άλλες έχουν ήδη αποζημιώσει περισσότερες από δυο στοχευμένες θεραπείες.

Ως εκ τούτου, υπάρχει ακάλυπτη και μεγάλη ιατρική ανάγκη για τους ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή ατοπική δερματίτιδα, οι οποίοι αναζητούν μία ασφαλή και αποτελεσματική θεραπεία χωρίς να βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους.

Ατοπική δερματίτιδα: Τι είναι

Η ατοπική δερματίτιδα είναι ένα αυτοάνοσο φλεγμονώδες νόσημα, με κύριο σύμπτωμα τον έντονο κνησμό που καθ’ομολογία των ίδιων των ασθενών κάνει τη ζωή τους δύσκολη και βασανιστική.
Υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα προσβάλλει το 10-20% των παιδιών και το 1-5 % των ενηλίκων με διακυμάνσεις ανά γεωγραφική περιοχή.

Όπως επισημαίνει ο Σταμάτης Γρηγορίου MD, PhD, Επίκουρος καθηγητής Δερματολογίας Αφροδισιολογίας, 1η Πανεπιστημιακή Δερματολογική Κλινική, Νοσοκομείο Α. Συγγρός τα τελευταία έτη έχει τεκμηριωθεί το φαινόμενο της «ατοπικής πορείας», δηλαδή η μεταγενέστερη εμφάνιση άσθματος ή αλλεργική ρινίτιδας τα επόμενα χρόνια στους πάσχοντες από ατοπική δερματίτιδα και μάλιστα συχνότερα σε όσους έχουν βαρύτερη νόσο και παραμένουν χωρίς ικανοποιητική θεραπεία.

Τα αίτια της ατοπικής δερματίτιδας

Τα ακριβή αίτια δεν είναι πλήρως γνωστά αλλά οι παράγοντες που ενοχοποιούνται μεταξύ άλλων είναι:
– Κληρονομικότητα
– Ανοσολογικοί παράγοντες
– Περιβαλλοντικοί παράγοντες
Αλλεργιογόνα όπως γύρη, τρίχωμα ζώων, ακάρεα, σκόνη και μούχλα
Στρες
Υπερβολική εφίδρωση
Διαβήτης
Πού εμφανίζεται κυρίως η ατοπική δερματίτιδα

Η ασθένεια μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιαδήποτε σημείο του σώματός. Όμως στα παιδιά πιο συχνά εμφανίζεται κυρίως στο πρόσωπο και στους ενήλικες στα γόνατα, τους αγκώνες και στον λαιμό, στους καρπούς, στους αστραγάλους και τα χέρια.

Σύμφωνα με τον ειδικό οι εκζεματικές βλάβες που εμφανίζονται στον κορμό, στο πρόσωπο και στα άκρα, δηλαδή σε εντοπίσεις εμφανείς στον κοινωνικό περίγυρο τους και πολλές φορές οροροούν και επιμολύνονται αναγκάζουν τους ασθενείς σε επιλογές ρούχων που να καλύπτουν τις βλάβες, αλλά και σε περιορισμό δραστηριοτήτων ελεύθερου χρόνου όπως η έξοδος στην παραλία.

Ο ιδρώτας τους καλοκαιρινούς μήνες επιτείνει τον κνησμό με αποτέλεσμα τον περιορισμό δραστηριοτήτων κινητικότητας.

Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο κ. Γρηγορίου ο κνησμός στην διάρκεια της νύχτας, μειώνει τις ώρες και την ποιότητα του ύπνου με αποτέλεσμα την συχνή απουσία από την εργασία την επόμενη μέρα ή την παρουσία με μειωμένη παραγωγικότητα λόγω κόπωσης ή έλλειψης συγκέντρωσης.

Στους μαθητές και φοιτητές ο κνησμός και η διαταραχές του ύπνου προκαλούν δυσχέρεια στο διάβασμα και την παρακολούθηση των μαθημάτων.

Τέλος, επειδή η διαταραχή της νόσου διαδράμει με υφέσεις και εξάρσεις, που δεν μπορούν να προληφθούν με τις υπάρχουσες κλασσικές συστηματικές θεραπείες η κύρια ανησυχία των ασθενών είναι το πότε θα εμφανιστεί η επόμενη απρόβλεπτη έξαρση

 

 

Πηγη: https://www.healthreport.gr/

Κορονοϊός: Πόσο γρήγορα μεταλλάσσεται – Έρευνα

Όλοι οι ιοί, συμπεριλαμβανομένου και του Sars-CoV-2, μεταλλάσσονται συνεχώς. Πόσο γρήγορα όμως συμβαίνει αυτό;

Η Guardian αναμεταδίδει έρευνα επιστημόνων που απαντούν σε αυτά το κρίσιμο ερώτημα. Σύμφωνα με τους ειδικούς ο Sars-CoV-2 είναι ένας εξαιρετικά γρήγορος όταν πρόκειται για μεταλλάξεις. Όμως, ο ιός μεταλλάσσεται σχετικά αργά. Οι ιοί της γρίπης, για παράδειγμα, μεταλλάσσονται τουλάχιστον τέσσερις φορές ταχύτερα.

Ο Sars-CoV-2 έχει, ωστόσο, κάποια «μεταλλακτικά σπριντ» για μικρά χρονικά διαστήματα, όπως δείχνει η έρευνα των επιστημόνων. Κατά τη διάρκεια ενός από αυτά τα σπριντ, ο ιός μπορεί να μεταλλαχθεί τέσσερις φορές ταχύτερα από το κανονικό για μερικές εβδομάδες.

Κατά τη διάρκεια ενός από αυτά τα σπριντ, ο ιός μπορεί να μεταλλαχθεί τέσσερις φορές ταχύτερα από το κανονικό για μερικές εβδομάδες.

Μετά από τέτοια σπριντ, η γενεαλογία έχει περισσότερες μεταλλάξεις, μερικές από τις οποίες μπορεί να παρέχουν πλεονέκτημα έναντι άλλων γενεαλογιών. Παραδείγματα περιλαμβάνουν μεταλλάξεις που μπορούν να βοηθήσουν τον ιό να γίνει πιο μεταδοτικός, να προκαλέσει πιο σοβαρή ασθένεια ή να αποφύγει την ανοσολογική μας αντίδραση και έτσι έχουμε την εμφάνιση νέων παραλλαγών.

Το γιατί ο ιός υφίσταται μεταλλαξιακά σπριντ που οδηγούν στην εμφάνιση παραλλαγών δεν είναι σαφές, πάντως. Υπάρχουν όμως δύο κύριες θεωρίες σχετικά με την προέλευση της Όμικρον και το πώς «συσσώρευσε» τόσες πολλές μεταλλάξεις.

Πρώτον, ο ιός θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί σε χρόνιες (παρατεταμένες) λοιμώξεις σε άτομα που είναι ανοσοκατασταλμένα (έχουν εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα).

Δεύτερον, ο ιός θα μπορούσε να έχει «μεταπηδήσει» σε ένα άλλο είδος, πριν μολύνει ξανά τους ανθρώπους.

Τι άλλα κόλπα «κρύβει» ο ιός;

Μία μετάλλαξη δεν είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούν να προκύψουν παραλλαγές. Η παραλλαγή Όμικρον XE φαίνεται να προέκυψε από ένα συμβάν ανασυνδυασμού. Αυτό συμβαίνει όταν ένας μόνο ασθενής μολύνθηκε ταυτόχρονα με τον BA.1 και τον BA.2. Αυτή η «διπλή» μόλυνση οδήγησε σε μια «ανταλλαγή γονιδιώματος» και σε μια υβριδική παραλλαγή.

Άλλες περιπτώσεις ανασυνδυασμού στον Sars-CoV-2 έχουν αναφερθεί μεταξύ Δέλτα και Όμικρον, με αποτέλεσμα αυτό που ονομάστηκε Deltacron.

Μέχρι στιγμής, οι ανασυνδυασμοί δεν φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη μεταδοτικότητα ή να προκαλούν πιο σοβαρά περιστατικά. Αυτό όμως μπορεί να αλλάξει γρήγορα με τους νέους ανασυνδυασμούς. Έτσι, οι επιστήμονες τούς παρακολουθούν στενά.

 

 

Πηγη: https://www.healthreport.gr/

Κορωνοϊός: Πρώτο κρούσμα της υποπαραλλαγής BA.5 στη Νέα Ζηλανδία

Το υπουργείο Υγείας της Νέας Ζηλανδίας ανακοίνωσε τον εντοπισμό του πρώτου κρούσματος της υποπαραλλαγής BA.5 της παραλλαγής Όμικρον του νέου κορωνοϊού, κατά τη διάρκεια ελέγχου σε πύλη εισόδου της χώρας.

Το πρόσωπο που φέρει την υποπαραλλαγή BA.5 ταξίδεψε στη Νέα Ζηλανδία από τη Νότια Αφρική. Την 1η Μαΐου, το υπουργείο είχε ανακοινώσει τον εντοπισμό του πρώτου κρούσματος της υποπαραλλαγής BA.4, φορέας της οποίας ήταν επίσης υπήκοος Νότιας Αφρικής που ταξίδεψε στη χώρα.

Παράλληλα, το υπουργείο Υγείας ανακοίνωσε ότι επιβεβαιώθηκαν 12.392 κρούσματα του SARS-CoV-2 στην κοινότητα. Ο κυλιόμενος ημερήσιος μέσος όρος των κρουσμάτων την τελευταία εβδομάδα βρίσκεται στα 7.510 κρούσματα, ελαφρά αυξημένος από την περασμένη Κυριακή (7.414).

Τις προηγούμενες 24 ώρες, υπέκυψαν άλλοι 3 ασθενείς εξαιτίας της COVID-19, με τον επίσημο απολογισμό της πανδημίας να φθάνει τους 860 νεκρούς επί συνόλου 986.261 επιβεβαιωμένων μολύνσεων.

Η πρωθυπουργός Τζασίντα Αρντέρν ανακοίνωσε σήμερα μέσω ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης πως τίθεται σε απομόνωση, καθώς ο σύντροφός της Κλαρκ Γκέιφορντ διαγνώστηκε πως μολύνθηκε από τον ιό.

Ένα νέο κύμα της πανδημίας του κορωνοϊού ξεσπά στη Νότια Αφρική λόγω των ΒΑ.4 και ΒΑ.5

Εξάλλου, στη νότια Αφρική έχει ξεσπάσει ένα νέο κύμα της πανδημίας Covid-19, το οποίο οφείλεται στην εμφάνιση δύο νέων υποπαραλλαγών της Όμικρον. Πρόκειται για τις ΒΑ.4 και ΒΑ.5.

«Οι Νοτιοαφρικανοί επιστήμονες, που ταυτοποίησαν την Όμικρον στο τέλος του περασμένου έτους, ανέφεραν τώρα δύο άλλες υποπαραλλαγές της Όμικρον, τις BA.4 και BA.5, ως αιτία μιας κορύφωσης των κρουσμάτων στη Νότια Αφρική» δήλωσε ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ, Τέντρος Αντανόμ Γκεμπρεγέσους, σε συνέντευξη Τύπου που είχε παραχωρήσει πριν από λίγες ημέρες.

«Είναι πολύ νωρίς να ξέρουμε αν αυτές οι νέες υποπαραλλαγές μπορούν να προκαλέσουν σοβαρότερες μορφές της νόσου σε σχέση με τις άλλες υποπαραλλαγές της Όμικρον», αλλά τα πρώτα δεδομένα δείχνουν ότι τα εμβόλια συνεχίζουν να προσφέρουν ισχυρή προστασία από τις σοβαρές μορφές της Covid και μειώνουν τους κινδύνους θανάτου, δήλωσε.

 

 

Πηγή: https://healthpharma.gr/

Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή: Τα πλεονεκτήματα του νέου πλαισίου

Αλλάζουν τα δεδομένα στο πεδίο της τεκνοποίησης με το νέο σχέδιο νόμου που προωθεί το υπουργείο Υγείας, το οποίο προβλέπει σημαντικές αλλαγές στηθεραπεία Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής στη χώρα μας.

Το νομοσχέδιο, το οποίο εγκρίθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο, πρόκειται να κατατεθεί στη Βουλή για αλλαγές και ψηφοφορία και, εν συνεχεία, θα δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με την τελική μορφή των ρυθμίσεων.

«Οι αλλαγές αυτές είναι αποτέλεσμα των εισηγήσεων της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρών Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής, προς την κυβέρνηση ήδη από το έτος 2020. Λόγω της πανδημίας COVID-19 υπήρξαν καθυστερήσεις, αλλά η προσθήκη των νέων ρυθμίσεων έρχεται να βελτιώσει ένα νομικό πλαίσιο, το οποίο είναι ήδη προοδευτικό και ίσως το πιο ορθό στην Ευρωπαϊκή Ένωση», αναφέρει ο δρΧάρης Χηνιάδης, Γυναικολόγος Αναπαραγωγής, Αντιπρόεδρος της ΥΓΕΙΑ IVFΕμβρυογένεσις, Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Νοσοκομείου Μητέρα και συνιδρυτής του Μη Κερδοσκοπικού Σωματείου Υποβοήθησης της Αναπαραγωγής Be-Live.

Σημαντικές αλλαγές

Το νομοσχέδιο αυξάνει το όριο ηλικίας μέχρι το οποίο μπορεί μια γυναίκα να υποβληθεί σε θεραπεία εξωσωματικής γονιμοποίησης στα 54 έτη από τα 52 που ισχύει σήμερα. Υπενθυμίζεται ότι, λόγω των περιορισμών που επέφερε η πανδημία καθυστέρησε η θεραπεία χιλιάδων ζευγαριών, μετά όμως από γνωμοδότηση της Εθνικής Αρχής Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής, η οποία επικυρώθηκε με σχετική ρύθμιση νόμου, το όριο αυξήθηκε από τα 50 στα 52 έτη, τον Ιούνιο του 2021.

Το νέο πλαίσιο επιτρέπει, επίσης, την κατάψυξη ωαρίων στις γυναίκες, όχι μόνο για ιατρικούς λόγους, όπως για παράδειγμα σε περίπτωση καρκίνου ή σοβαρής ασθένειας, αλλά και για κοινωνικούς λόγους, το γνωστό “socialfreezing”, που πλέον είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο σε όλη την υφήλιο.

Επιπλέον, καταργεί μια αναχρονιστική ρύθμιση, η οποία απαιτούσε από τον/την σύζυγο να εγκρίνει την κατάψυξη ωοθηκικού, ή ορχικού ιστού ή σπερματος του άλλου συντρόφου. Πλέον, κάθε άντρας ή γυναίκα έχει τη δυνατότητα να καταψύξει το γενετικό του υλικό, χωρίς προηγούμενη συναίνεση του ή της συντρόφου του.

Οι ρυθμίσεις αυτές είναι ιδιαίτερα σημαντικές καθώς, σύμφωνα με έρευνα της διαΝΕΟσις, σχεδόν μία στις τέσσερις γεννήσεις στην Ελλάδα αφορά σε γυναίκες ηλικίας 35-39 ετών, ενώ την ίδια ώρα, η χώρα μας εμφανίζει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά πρώτων γεννήσεων από μητέρες ηλικίας άνω των 40 στην Ευρώπη (5,3%).

Τέλος, είναι γνωστό ότι εξωσωματική γονιμοποίηση είναι ο μοναδικός τρόπος για να προχωρήσουν σε τεκνοποίηση ασθενείς που φέρουν τον ιό HIV, χωρίς να τον μεταδώσουν στο παιδί τους. Στην Ελλάδα μπορούσε ένα ζευγάρι να προχωρήσει σε τέτοια θεραπεία, όμως, ήταν πολύ απαιτητικές οι προϋποθέσεις. Οι νέες ρυθμίσεις καθιστούν ευκολότερη τη διαδικασία.

«Οι Γυναικολόγοι Αναπαραγωγής είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι που λειτουργούμε σε μία χώρα με αυστηρούς κανονισμούς, όπου ναι μεν οι προϋποθέσεις άσκησης της Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής υπόκεινται στους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά ταυτόχρονα έχουμε ένα νομικό πλαίσιο το οποίο εκσυγχρονίζεται διαρκώς και μας δίνει τη δυνατότητα να εξυπηρετούμε με τον καλύτερο τρόπο και να θεραπεύουμε, όχι μόνο τα ζευγάρια που διαμένουν στην Ελλάδα, αλλά και χιλιάδες άλλα που έρχονται από το εξωτερικό, αναγνωρίζοντας τις δυνατότητες που τους παρέχει τόσο ο ελληνικός νόμος, όσο και η εξαιρετική ποιότητα των σημαντικών Μονάδων Υποβοήθησης Αναπαραγωγής της χώρας μας», αναφέρει ο δρΧηνιάδης.

Ενίσχυση του ιατρικού τουρισμού

Η αύξηση του ανώτατου επιτρεπόμενου ορίου ηλικίας για να υποβληθεί μια γυναίκα σε ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή στα 54 έτη, σε συνδυασμό με το υπόλοιπο εκσυγχρονισμένο πλαίσιο, εκτιμάται ότι θα ενισχύσει τον ιατρικό τουρισμό της χώρας μας, καθιστώντας το περιβάλλον στην Ελλάδα εξαιρετικά φιλικό για τα υπογόνιμα ζευγάρια που ταξιδεύουν στην πατρίδα μας από άλλες χώρες του κόσμου προκειμένου να αποκτήσουν παιδί. Το νομοθετικό πλαίσιο στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αποκλείει από τις θεραπείες υποβοηθούμενης αναπαραγωγής γυναίκες ηλικίας μεγαλύτερης των 45 ετών.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα δεδομένα, τα τελευταία 40 χρόνια, έχουν γεννηθεί παγκοσμίως 8 εκατ. παιδιά με τις μεθόδους της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής. Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται ανά τον κόσμο περίπου 2,5 εκατ. κύκλοι υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και γεννιούνται περίπου 500.000 παιδιά.

Στην Ελλάδα, βάσει των επίσημων στοιχείων του 2018 που κατέθεσε η Εθνική Αρχή Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής στον Ευρωπαϊκό Φορέα ESHRE, πραγματοποιήθηκαν περισσότεροι από 15.000 κύκλοι υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και γεννήθηκαν περισσότερα από 2.500 παιδιά.

 

 

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Όσο αυξάνει η περίμετρος της μέσης τόσο αυξάνει και αυτός ο κίνδυνος για την υγεία των γυναικών

Η παχυσαρκία επηρεάζει και την υγεία των οστών, καθιστώντας τις γυναίκες πιο επιρρεπείς σε κατάγματα, σύμφωνα με νεότερα ερευνητικά στοιχεία. Αντιθέτως οι άνδρες δεν φαίνεται να διατρέχουν τον ίδιο κίνδυνο

Το βαρύ φορτίο των καταγμάτων σηκώνουν οι υπέρβαρες και παχύσαρκες γυναίκες, σε αντίθεση με τους άντρες, για τους οποίους ισχύει το ακριβώς αντίθετο: οι ελλιποβαρείς άντρες είναι πιο επιρρεπείς σε κατάγματα. Η συγκεκριμένη έρευνα παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο για την Παχυσαρκία (ECO) στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας (4-7 Μαΐου).

Για να διερευνήσουν περισσότερο πώς διαφέρουν οι πιθανότητες της φθοράς των οστών ανάμεσα στα φύλα, οι Καναδοί ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία περίπου 20.000 ατόμων ηλικίας 40-70 ετών από το Κεμπέκ του Καναδά, μέρος της μελέτης CARTaGENE, τη χρονική περίοδο 2009 με 2010. Οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν μία φορά στο αρχικό στάδιο της μελέτης και ακολούθως παρακολουθήθηκαν μέχρι το 2016.

Οι διαφορές ανάμεσα στα φύλα ήταν αξιοσημείωτες. Για τις γυναίκες, η μεγαλύτερη περιφέρεια της μέσης και ο υψηλότερος ΔΜΣ ήταν παράγοντες που αύξαναν τον κίνδυνο κατάγματος. Για κάθε αύξηση στην περιφέρεια της μέσης κατά 5 εκατοστά, αυξανόταν και ο κίνδυνος κατάγματος κατά 3% σε οποιοδήποτε σημείο και κατά 7% στο περιφερικό τμήμα των κάτω άκρων. Από την άλλη, ο αυξάνων ΔΜΣ παρουσίασε διακυμάνσεις αναφορικά με την επικινδυνότητα. Πιο συγκεκριμένα, σε σύγκριση με τις γυναίκες με ΔΜΣ 25 (kg/m²), εκείνες με ΔΜΣ 27,5-40 εμφάνισαν μεγαλύτερο κίνδυνο καταγμάτων του περιφερικού τμήματος των κάτω άκρων. Η αύξηση του κινδύνου αυξήθηκε γραμμικά από 5% σε άτομα με ΔΜΣ 27,5 kg/m² και σε 40% σε άτομα με ΔΜΣ 40 kg/m².

Αντιστρόφως ανάλογα ήταν τα αποτελέσματα για τους άντρες, καθώς οι αύξησεις στην περιφέρεια της μέσης και στον ΔΜΣ δεν έφεραν περαιτέρω αυξήσεις στα ποσοστά των καταγμάτων. Ωστόσο, οι άντρες με ΔΜΣ ≤17,5 (ελλιποβαρείς) είχαν διπλάσιες πιθανότητες να παρουσιάσουν κάταγμα του άνω άκρου σε σχέση με τους άνδρες με ΔΜΣ 25 .

Οι ερευνητές σχολιάζουν τα αποτελέσματα αυτά λέγοντας ότι «τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η σχέση μεταξύ παχυσαρκίας και καταγμάτων είναι περίπλοκη και ποικίλλει ανάλογα με το φύλο. Στις γυναίκες, υπήρχε μια γραμμική σχέση μεταξύ της περιφέρειας της μέσης και της συχνότητας του κατάγματος σε οποιοδήποτε σημείο και στο κάτω άκρο, ιδιαίτερα στον αστράγαλο».

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Covid: Οι θάνατοι μεταξύ ηλικιωμένων μπορεί να οφείλονται σε γενετικό όριο στην κυτταρική διαίρεση

Η ικανότητα του ανοσοποιητικού σας συστήματος να καταπολεμά την COVID-19, όπως κάθε μόλυνση, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητά του να αναπαράγει τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που είναι αποτελεσματικά στην καταστροφή του ιού SARS-CoV-2 που προκαλεί την ασθένεια.

Η ικανότητα του ανοσοποιητικού σας συστήματος να καταπολεμά την COVID-19, όπως κάθε μόλυνση, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητά του να αναπαράγει τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος που είναι αποτελεσματικά στην καταστροφή του ιού SARS-CoV-2 που προκαλεί την ασθένεια. Αυτά τα κλωνοποιημένα ανοσοκύτταρα δεν μπορούν να δημιουργηθούν άπειρα και μια βασική υπόθεση μιας νέας μελέτης του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον είναι ότι η ικανότητα του σώματος να δημιουργεί αυτά τα κλωνοποιημένα κύτταρα μειώνεται σημαντικά σε μεγάλη ηλικία. Σύμφωνα με ένα μοντέλο που δημιουργήθηκε από τον καθηγητή έρευνας του UW, James Anderson, αυτό το γενετικά προκαθορισμένο όριο στο ανοσοποιητικό σας σύστημα μπορεί να είναι το κλειδί για το γιατί η COVID-19 έχει τόσο καταστροφική επίδραση στους ηλικιωμένους.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στις 31 Μαρτίου στο The Lancet eBioMedicine και περιγράφει λεπτομερώς αυτή τη μοντελοποιημένη σχέση μεταξύ γήρανσης, COVID-19 και θνησιμότητας. “Όταν το DNA χωρίζεται σε κυτταρική διαίρεση, το τελικό κάλυμμα – που ονομάζεται τελομερές – γίνεται λίγο πιο σύντομο με κάθε διαίρεση”, εξηγεί ο Άντερσον, ο οποίος είναι μοντελιστής βιολογικών συστημάτων στη Σχολή Επιστημών Υδάτων και Αλιείας. “Μετά από μια σειρά αντιγραφών ενός κυττάρου, γίνεται πολύ κοντό και σταματά την περαιτέρω διαίρεση. Δεν έχουν όλα τα κύτταρα ή όλα τα ζώα αυτό το όριο, αλλά τα κύτταρα του ανοσοποιητικού στον άνθρωπο έχουν αυτήν την κυτταρική ζωή.” Το ανοσοποιητικό σύστημα του μέσου ανθρώπου είναι αρκετά καλό παρά αυτό το όριο μέχρι τα 50 περίπου χρόνια.

Τότε είναι που αρκετά βασικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, που ονομάζονται Τ κύτταρα, έχουν βραχύνει τα τελομερή και δεν μπορούν να κλωνοποιηθούν γρήγορα μέσω της κυτταρικής διαίρεσης σε αρκετά μεγάλους αριθμούς για να επιτεθούν και να καθαρίσουν τον ιό COVID-19, ο οποίος έχει το χαρακτηριστικό της απότομης μείωσης του αριθμού των κυττάρων του ανοσοποιητικού, είπε ο Άντερσον. Είναι σημαντικό, πρόσθεσε, ότι τα μήκη των τελομερών κληρονομούνται από τους γονείς σας. Κατά συνέπεια, υπάρχουν κάποιες διαφορές σε αυτά τα μήκη μεταξύ των ανθρώπων σε κάθε ηλικία, καθώς και στο πόσο χρονών γίνεται ένα άτομο πριν εξαντληθούν κατά κύριο λόγο αυτά τα μήκη. Η βασική διαφορά μεταξύ αυτής της κατανόησης της γήρανσης, η οποία έχει ένα όριο για το πότε το ανοσοποιητικό σας σύστημα έχει εξαντληθεί από το συλλογικό μήκος τελομερών και η ιδέα ότι όλοι γερνάμε σταθερά με την πάροδο του χρόνου είναι η πιο συναρπαστική ανακάλυψη της έρευνάς του.

“Ανάλογα με τους γονείς σου και πολύ λίγο με το πώς ζεις, τη μακροζωία σου ή, όπως υποστηρίζει η εφημερίδα μας, η απάντησή σου στην COVID-19 εξαρτάται από το ποιος ήσασταν όταν γεννηθήκατε”, είπε, “κάτι που είναι κάπως μεγάλη υπόθεση.” Για να δημιουργήσουν αυτό το μοντέλο, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δημόσια διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με τη θνησιμότητα από την COVID-19 από το Κέντρο Ελέγχου Νοσημάτων και το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ και μελέτες για τα τελομερή, πολλά από τα οποία δημοσιεύτηκαν από τους συν-συγγραφείς τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Η συγκέντρωση πληροφοριών μήκους τελομερών για ένα άτομο ή συγκεκριμένα δημογραφικά στοιχεία, είπε, θα μπορούσε να βοηθήσει τους γιατρούς να γνωρίζουν ποιος ήταν λιγότερο ευαίσθητος.

Και στη συνέχεια θα μπορούσαν να διαθέσουν πόρους, όπως ενισχυτικές βολές, σύμφωνα με τις οποίες πληθυσμοί και άτομα μπορεί να είναι πιο ευαίσθητα στην COVID-19. “Είμαι μοντελιστής και βλέπω τα πράγματα μέσω μαθηματικών εξισώσεων που ερμηνεύω δουλεύοντας με βιολόγους, αλλά οι βιολόγοι πρέπει να εξετάσουν τις πληροφορίες μέσω του μοντέλου για να καθοδηγήσουν τα ερευνητικά τους ερωτήματα”, είπε ο Άντερσον, παραδέχοντας ότι “το όνειρο ενός μοντελιστής είναι να μπορείς πραγματικά να επηρεάζεις τους μεγάλους βιολόγους να σκέφτονται σαν μοντελιστές. Αυτό είναι πιο δύσκολο.”

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/