Πλεύρης: 250 εκατ. ευρώ σε Κέντρα Υγείας μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης

«Ανοίγοντας το μέτρο σε όλους τους γιατρούς, λέμε στον πολίτη ότι, με ελευθερία επιλογής, θα σε παρακολουθεί ένας γιατρός, θα σου γράφει τις εξετάσεις, χωρίς καμία συμμετοχή του ασθενή. Άρα ο πολίτης είναι δωρεάν γραμμένος στο γιατρό», δήλωσε στον ΑΝΤ1 ο Υπουργός Υγείας, Θάνος Πλεύρης, τονίζοντας ότι 250 εκατ. ευρώ πάνε σε Κέντρα Υγείας μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης.

Εξήγησε για την κατ’οικον νοσηλεία, ότι, συνδέεται κυρίως με τον πληθυσμό που έχει προβλήματα κινητικότητας.

«Έχουμε νοσοκομειακοκεντρικό σύστημα, λόγω του ότι ο πολίτης δεν έχει πρόσβαση στην Πρωτοβάθμια Περίθαλψη κι αυτό τον στέλνει στο νοσοκομείο. Θέλουμε να έχει έναν πρώτο γιατρό που θα τον συμβουλεύει και θα τον κατευθύνει, χωρίς να τον αποκλείει από το νοσοκομείο», περιέγραψε τη φιλοσοφία του συστήματος.

«Προσπαθούμε να ανοίξουμε το σύστημα σε όλους τους γιατρούς»

Από πλευράς γιατρών, είπε πως, «προσπαθούμε να ανοίξουμε το σύστημα σε όλους τους γιατρούς. Οι γιατροί, πέρα από τους μισθούς τους, θα παίρνουν έξτρα χρήματα».

Σχετικά με τις ειδικότητες που θα συμπεριληφθούν στο πρόγραμμα, σημείωσε πως, «ο προσωπικός είναι ο γενικός γιατρός και ο οικογενειακός ο παθολόγος», δίνεται ωστόσο μέσω του προγράμματος η «δυνατότητα στους χρόνια πάσχοντες να έχουν τον ειδικό γιατρό τους».

Τι θα γίνει με τις συνταγογραφήσεις

Αναφορικά με το σύστημα συνταγογράφησης των εξετάσεων, ο Θάνος Πλεύρης είπε πως, «δεν αλλάζει κάτι στο σύστημα των εξετάσεων μέσω ΕΟΠΥΥ, αφού θα μπορεί να τις γράφει ο γιατρός». Συμπλήρωσε όμως ότι, παρατηρείται έλλειψη σε είδη εξετάσεων στα Κέντρα Υγείας κι αναγκάζεται ο πολίτης να πάει έξω.

«Αυτές οι ελλείψεις είτε θα καλυφθούν μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης, είτε το διαγνωστικό θα κάνει συνεργασία και ο πολίτης δεν θα πληρώνει», είπε σχετικά, εξηγώντας ότι, μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης, θα δοθούν 250.000.000 ευρώ σε Κέντρα Υγείας, ώστε να αναβαθμιστούν και «να μπορεί ο πολίτης να κάνει δωρεάν τις εξετάσεις του».

Για την επιτυχία του προγράμματος, συγκριτικά με τις αποτυχίες προηγούμενων, ο Υπουργός Υγείας εξήγησε πως το σχέδιο έχει τρεις άξονες.

Να επικοινωνηθεί σωστά, ώστε να το καταλάβει ο κόσμος
Να δοθούν κίνητρα στους πολίτες, όπως εκπτώσεις στη συμμετοχή τους σε ιατρικές πράξεις και προτεραιοποίηση σε ραντεβού
Να το «αγκαλιάσουν» οι γιατροί
Ως προς το ποιοι γιατροί θα συμμετέχουν στο πρόγραμμα, είπε πως «θα είναι ανοιχτό το σύστημα κι όποιος θέλει, θα μπαίνει. Η συμμετοχή εξαρτάται από το οικονομικό κίνητρο» και εξήγησε πως «ο οικογενειακός γιατρός παίρνει 2000 ευρώ, είτε έχει 2 είτε 2000 ασθενείς, στον προσωπικό θα παίρνει χρήματα ανάλογα με τον αριθμό των ασθενών του».

Δεν θα ισχύει το πλαφόν των ραντεβού

Ανέφερε επίσης, πως, δεν θα ισχύει το πλαφόν των ραντεβού όπως στους συμβεβλημένους γιατρούς του ΕΟΠΥΥ, που τελειώνουν γρήγορα, αναγκάζοντας τον πολίτη να πληρώσει για τις υπηρεσίες υγείας.

Το νομοσχέδιο ψηφίζεται αύριο ή την Τετάρτη και έπονται οι υπουργικές αποφάσεις. Θα υπάρξει μεταβατική περίοδος έως τον Αύγουστο.

Για το επικουρικό προσωπικό στα νοσοκομεία, ο Θάνος Πλεύρης εξήγησε πως οι συμβάσεις τους είναι έως τις 31/12 και δεν κόβεται, καθώς πρόκειται για το ειδικό προσωπικό που ήρθε να καλύψει τις θέσεις των ανεμβολίαστων υγειονομικών, που τέθηκαν σε αναστολή.

Ανεμβολίαστοι υγειονομικοί: «Όσο διαρκεί η πανδημία, θα είναι σε αναστολή»

«Όταν επιστρέφει ο ανεμβολίαστοs που εμβολιάστηκε, δεν επιστρέφει ο αναπληρωματικός, αφού καλύφθηκε η θέση του», διευκρίνισε λέγοντας πως, θέλουμε να βρούμε ρύθμιση, ώστε να παραμείνει αυτό το προσωπικό».

Ειδικά για τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς και το ενδεχόμενο επιστροφής τους στο ΕΣΥ, ξεκαθάρισε πως «έχουν επιλέξει να μην εργάζονται, γιατί η πολιτεία τους έθεσε σε αναστολή και ότι, «το μέτρο ισχύει μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου».

«Όσο διαρκεί η πανδημία, θα είναι σε αναστολή. Κατ’ελάχιστον οι γιατροί κι οι νοσηλευτές, παραβιάζουν τους κανόνες. Αν αλλάξουν τα δεδομένα της πανδημίας, θα το δούμε», σημείωσε, καταλήγοντας ότι, πρόκειται για 3500 υγειονομικούς που είναι σε αναστολή, οι 1000 εκ των οποίων έχουν νοσήσει και επέστρεψαν με το πιστοποιητικό νόσησης.

 

 

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Οξεία ηπατίτιδα σε μικρά παιδιά: Οι ειδικοί αναζητούν το μοτίβο μετάδοσης

Αδιευκρίνιστη παραμένει η αιτιολογία των όλο και περισσότερων κρουσμάτων οξείας ηπατίτιδας σε μικρά παιδιά.

Πλέον στις αιτίες που διερευνώνται προστέθηκε και το ενδεχόμενο πιθανής συσχέτισης με τον κορωνοιό.

Αυτό περιλαμβάνει την πιθανότητα, ως τρίτη κατά σειρά, ενός συγκεκριμένου αποτελέσματος της μετάλλαξης Όμικρον του SARS-CoV-2, ωστόσο η εμπλοκή του αδενοιού παραμένει η πιθανότερη με βάση τα μέχρι στιγμής επιστημονικά στοιχεία.

Ερευνάται ο ρόλος του κορωνοιού και η μετάδοση της νόσου μέσω σταγονιδίων

Ο ρόλος του κορωνοϊού, δηλαδή αν τα παιδιά που εμφάνισαν αυτή τη σπάνια μορφή ηπατίτιδας είχαν νοσήσει, ερευνάται, όπως και το ενδεχόμενο μετάδοσης της νόσου μέσω σταγονιδίων, καθώς υπάρχουν αναφορές στη βιβλιογραφία για κάποια περιστατικά ηπατίτιδας ύστερα από λοίμωξη με κορωνοϊό, στο διάστημα της πανδημίας, σε μικρά παιδιά. Όλα αυτά σε μια προσπάθεια να εντοπίσουν οι επιστήμονες ένα πιθανά κοινό μοτίβο μετάδοσης.

Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα εάν όλα τα παιδιά που εμφάνισαν αυτήν την αδιευκρίνιστης αιτιολογίας ηπατίτιδα είχαν κολλήσει παλαιότερα κορωνοϊό. Λαμβάνοντας υπόψη όμως ότι κάποια απ’ αυτά είχαν ιστορικό μόλυνσης και κάποια ενεργή μόλυνση με αδενοϊό 41 εξετάζεται η συσχέτιση των δύο ιών με τα περιστατικά.

Οι επιστήμονες συνιστούν ψυχραιμία

«Δεν θα πρέπει να υπάρχει μεγάλη ανησυχία καθώς τα περιστατικά αυτά εξακολουθούν να είναι σπάνια. Έχουν αναφερθεί 250 περιστατικά σε όλη τη βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη, δηλαδή σε 900 εκατ. ανθρώπους. Όμως μιλάμε για μια σοβαρή ηπατίτιδα που δεν οφείλεται στους κλασικούς ιούς της ηπατίτιδας και σε ορισμένα περιστατικά έχει πολύ σοβαρή εξέλιξη. Έχουν υπάρξει θάνατοι παιδιών και περιπτώσεις όπου χρειάστηκε μεταμόσχευση ήπατος», ` όπως έχει αναφέρει o Γιώργος Χρούσος, Ομότιμος Καθηγητής Παιδιατρικής ΕΚΠΑ και μέλος της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών.

Ο ίδιος επισημαίνει ότι σε κάθε περίπτωση η επιστημονική κοινότητα θα πρέπει να είναι έτοιμη σε περίπτωση που εμφανιστούν κρούσματα και στη χώρα μας, γεγονός που δε θεωρείται απίθανο. «Μάλλον, αλλά ακόμη δεν μπορούμε να το πούμε με απόλυτη σιγουριά, τα κρούσματα οφείλονται σε έναν ιό που στο παρελθόν δεν προκαλούσε ηπατίτιδα στα παιδιά – παρά μόνο σε κάποια ανοσοκατεσταλμένα παιδιά- αλλά κάτι συνέβη και πλέον δημιουργεί αυτή τη σοβαρή επίπτωση στην υγεία τους.

Ποια είναι τα ύποπτα συμπτώματα

Σύμφωνα πάντα με τον κ. Χρούσο εκτός από την κακουχία, τον εμετό και τη διάρροια, δηλαδή γαστρεντερολογικά προβλήματα, εάν οι γονείς δουν ότι το δέρμα του παιδιού κιτρινίζει ή τα μάτια ή τα ούρα αλλάζουν χρώμα τότε θα πρέπει άμεσα να επισκεφτούν τον παιδίατρο. «Ωστόσο, η πιθανότητα είναι απειροελάχιστη για να μη δημιουργείται άγχος και αγωνία στους γονείς», τονίζει.

Σε περίπτωση τώρα ενδεχόμενου κρούσματος που χρειαστεί να υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος, ο Ομότιμος Καθηγητής Παιδιατρικής ΕΚΠΑ διευκρινίζει ότι η χώρα μας έχει έρθει σε συμφωνία με δυο κέντρα του εξωτερικού.

Οι εκτιμήσεις του CDC για τα κρούσματα οξείας ηπατίτιδας

Οι αμερικανικές υγειονομικές αρχές ανακοίνωσαν ότι ερευνούν 109 περιπτώσεις ανεξήγητης ηπατίτιδας σε παιδιά στις ΗΠΑ, εκ των οποίων πέντε ήταν θανατηφόρες. Τα κρούσματα εμφανίστηκαν σε 25 αμερικανικές Πολιτείες και εδάφη και τα παιδιά που νόσησαν έχουν μέση ηλικία μόλις δύο ετών. Λόγω μάλιστα του πολύ νεαρού της ηλικίας, τα συγκεκριμένα παιδιά δεν είχαν εμβολιαστεί κατά της Covid-19.

 

 

Πηγή: https://healthpharma.gr/

Πλεύρης: Δεν αλλάζει τίποτε στο σύστημα των διαγνωστικών εξετάσεων

“Δεν αλλάζουμε κάτι στο σύστημα των εξετάσεων που υπάρχει τώρα, που πληρώνει ο ΕΟΠΥΥ και υπάρχει συμμετοχή. Συνεπώς, οι εξετάσεις γίνονται κανονικά, θα μπορεί να τις γράφει ο προσωπικός γιατρός και θα μπορεί να τις γράφει και ειδικός γιατρός”.

Τα παραπάνω ανέφερε τη Δευτέρα ο υπουργός Υγείας Θάνος Πλεύρης, εξηγώντας το νέο πλαίσιο στην εξωνοσοκομειακή (πρωτοβάθμια) φροντίδα που διαμορφώνεται με το κατατεθέν νομοσχέδιο.

Μιλώντας στον ΑΝΤ1, ο υπουργός σημείωσε πως το πρώτο στάδιο για τον προσωπικό ιατρό είναι να το καταλάβει ο κόσμος και το δεύτερο να δοθούν κίνητρα στους πολίτες:

“Τα κίνητρα θα συνδυάζονται με εκπτώσεις που μπορεί να έχουν ως προς τη συμμετοχή τους σε διάφορες ιατρικές πράξεις και φαρμακευτική αγωγή που υπάρχει σήμερα και αντίστοιχα σε προτεραιοποίηση σε ραντεβού τακτικά τα οποία γίνονται”, είπε, για να σημειώσει:

“Το τρίτο σκέλος, που είναι σημαντικό, είναι ότι πρέπει να το αγκαλιάσουν οι γιατροί. Βάζουμε τους γιατρούς των Κέντρων Υγείας και των ΤΟΜΥ που είναι γιατροί του δημοσίου συστήματος Υγείας με επιπλέον χρήματα. Βάζουμε τους ιδιώτες γιατρούς με συμβάσεις προφανώς, γιατί ο πολίτης θέλει να πάει στο γιατρό που ξέρει”.

Σύμφωνα με τον κ. Πλεύρη, η συμμετοχή στους γιατρούς συνδυάζεται με τα χρήματα τα οποία θα δώσεις: “Τι γίνεται σήμερα. Σήμερα, ο οικογενειακός γιατρός παίρνει 2.000 ευρώ είτε έχει 10 ασθενείς είτε έχει 2.000 ασθενείς. Όπως καταλαβαίνετε αυτό είναι αποτρεπτικό στο να γράψεις παραπάνω ασθενείς. Εμείς αλλάζουμε το μοντέλο και λέμε όσο περισσότερους ασθενείς γράφεις τόσο περισσότερα χρήματα θα παίρνεις”.

Όπως ανέφερε ο υπουργός, το νομοσχέδιο μπαίνει στην Ολομέλεια αύριο ή την Τετάρτη. “Έχουμε έναν χρόνο γύρω στον ένα μήνα να βγουν οι υπουργικές αποφάσεις και θα έχουμε ένα μεταβατικό στάδιο εγγραφής του πληθυσμού μέχρι τα τέλη του χρόνου”, τόνισε, λέγοντας πως ο στόχος μας είναι από την 1η Ιανουαρίου 2023 να έχουμε πλήρη εφαρμογή του προγράμματος.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Εξηγήσεις Πλεύρη για τον προσωπικό γιατρό

Με ελευθερία επιλογής οι πολίτες θα μπορούν να εγγραφούν σε ένα γιατρό ο οποίος θα είναι υπεύθυνος για την παρακολούθηση του φακέλου υγείας τους, χωρίς να επιβαρύνονται οικονομικά. Ο ίδιος θα είναι υπεύθυνος για την συνταγογράφηση και την ενημέρωση σχετικά με τις αναγκαίες εξετάσεις, όπως εξήγησε ο υπουργός  Υγείας, σχετικά με το νομοσχέδιο που θα κατατεθεί στην Ολομέλεια της Βουλής την προσεχή Τετάρτη.

Σε ένα μήνα αναμένεται να εκδοθούν οι υπουργικές αποφάσεις, ενώ θα ακολουθήσει ένα μεταβατικό στάδιο εγγραφής του πληθυσμού μέχρι τα τέλη του χρόνου. Επιδίωξη είναι από την 1η Ιανουαρίου το 2023 να τεθεί σε πλήρη εφαρμογή το πρόγραμμα.  Σε δηλώσεις του κ. Πλεύρη στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 και στην εκπομπή «Καλημέρα Ελλάδα» αναφέρθηκε σε προηγούμενές προσπάθειες μεταρρύθμισης  με τον «οικογενειακό γιατρό»  που δεν  καρποφόρησαν καθώς συμμετείχαν μόλις 800 γιατροί και περίπου 1.200.000 με 1.300.000 πολίτες.

Ο πολίτης θα είναι δωρεάν γραμμένος σε έναν προσωπικό γιατρό και από τον οποίο θα δέχεται συμβουλές και κατευθύνσεις, χωρίς να τον αποκλείει να απευθυνθεί σε άλλους γιατρούς. Επί του θέματος ο υπουργός σχολίασε ότι «επειδή ακριβώς δεν έχει συμβουλές στο πρώιμο στάδιο καταλήγει στο νοσοκομείο». Οι χρόνιοι πάσχοντες θα έχει τη δυνατότητα να  έχει ως προσωπικό γιατρό εκείνον που παρακολουθεί την πάθησή του, ενώ στον γενικό πληθυσμό συστήνεται να προτιμήσουν παθολόγους. Μάλιστα, θα δοθούν οικονομικά κίνητρα σε γιατρούς στα κέντρα υγείας και στα ΤΟΜΥ λόγου  για να εγγράψουν ασθενείς.

Ο κ. Πλεύρης διαβεβαίωσε ότι δεν θα αλλάξει η κάλυψη εξετάσεων από τον ΕΟΠΥΥ και την συμμετοχή του πολίτη, προσθέτοντας ότι τιςεξετάσεις «θα μπορεί να τις γράφει ο προσωπικός γιατρός, θα μπορεί να τις γράφει και ειδικός γιατρός». Επίσης, προβλέπονται επισκέψεις κατ’οίκον από τον προσωπικό γιατρό και τον ειδικό γιατρό.

Στο πλαίσιο ενίσχυσης της ΠΦΥ, θα αντληθούν πόροι αξίας  250 εκατομμύριών από το Ταμείο Ανάκαμψης σε 157 κέντρα υγείας  προκειμένου να αναβαθμιστούν.  Εφόσον μια υπηρεσία δεν την παρέχει το κέντρο υγείας, τότε με σύμβαση με ιδιώτη γιατρό θα καλύπτονται οι ανάγκες, αλλά ο πολίτης δεν θα επιβαρύνεται οικονομικά. Επίσης, το κενό θα είναι δυνατόν να καλυφθεί από το ιδιωτικό διαγνωστικό με δαπάνες του δημοσίου.

Κίνητρα θα δοθούν και στους πολίτες  με εκπτώσεις ως προς τη συμμετοχή τους σε διάφορες ιατρικές πράξεις και  την φαρμακευτική αγωγή και σε προτεραιοποίηση σε ραντεβού . Οφέλη θα έχουν και οι γιατροί με ένα νέο μοντέλο  που θα επιβραβεύει χρηματικά εκείνον τον γιατρό που εγγράφει περισσότερους ασθενείς.

 

 

Πηγη: https://virus.com.gr/

Σταγόνες για την πρεσβυωπία βάζουν τέλος στα γυαλιά, τους φακούς επαφής ακόμα και στο χειρουργείο

Νέες σταγόνες για την πρεσβυωπία φαίνεται ότι μπορούν να «γλιτώσουν» όσους έχουν πρεσβυωπία από τη χρήση γυαλιών, φακών επαφής και στην καλύτερη περίπτωση και από το…χειρουργείο.

Όταν οι άνθρωποι φτάνουν την ηλικία των 40 η όρασή τους αρχίζει να χειροτερεύει. Για αρκετούς ανθρώπους μπορεί να είναι δύσκολο να διαβάσουν τι γράφει στο κινητό τους και μπορεί να είναι αναγκαίο να ρυθμίζουν την φωτεινότητα στον υπολογιστή τους για να είναι σε θέση να διαβάζουν καλύτερα τα κείμενα που επιθυμούν, σύμφωνα με το news4health.gr.

Αυτή η πάθηση είναι γνωστή ως πρεσβυωπία και επηρεάζει περίπου 128 εκατομμύρια άτομα στις ΗΠΑ και πάνω από δεκάδες ανθρώπους παγκοσμίως.

Η πρεσβυωπία στην ουσία είναι η αδυναμία των ματιών να εστιάζουν σε αντικείμενα που βρίσκονται κοντά, με αποτέλεσμα να τα βλέπουμε θολά. Συνήθως ξεκινά στην ηλικία των 40 και σταδιακά κορυφώνεται στην ηλικία των 60.

Πώς λειτουργούν οι σταγόνες

Οι ερευνητές γνωρίζουν πλέον την βασική αιτία της πρεσβυωπίας, ωστόσο υπάρχει διχογνωμία σχετικά με τις αιτίες. Μέσα στο 2021 πάντως τα Κέντρα Ελέγχου Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (CDC) έδωσαν την έγκρισή τους για την κυκλοφορία νέων οφθαλμικών σταγόνων για τη θεραπεία της πρεσβυωπίας. Αυτές οι σταγόνες φαίνεται ότι μπορεί να γλιτώσουν πράγματι αρκετό κόσμο από τη χρήση των γυαλιών, τους φακούς επαφής ή το χειρουργείο για την πρεσβυωπία.

Για να κατανοήσει κανείς πως λειτουργούν οι σταγόνες πρέπει να ξέρει πως λειτουργεί το μάτι. Αρχικά, τα μέρη του ανθρώπινου ματιού επηρεάζονται από το φως που εισέρχεται μέσα για να μπορέσουν να παράγουν μια «καθαρή» εικόνα. Το πρώτο πράγμα που «χτυπάει» το φως είναι ο κερατοειδής χιτώνας. Κατόπιν το φως περνά από τη ίριδα και την κόρη του οφθαλμού, η οποία μπορεί να συρρικνωθεί ή να «μεγαλώσει» ώστε να μπορέσει να αφήσει περισσότερο ή λιγότερο φως να μπει μέσα στο μάτι. Έπειτα, διασχίζει τους φακούς, οι οποίοι «λυγίζουν» στο φως και εστιάζουν στο κέντρο του αμφιβληστροειδή χιτώνα. Τελικά, το φως μεταφέρεται στο οπτικό νεύρο και πάλι μετά πίσω στο φως ώστε να μπορέσει ο εγκέφαλος να «μεταφράσει» τη διαδικασία αυτή ως εικόνα .

Έτσι, για να παραχθεί μια καθαρή εικόνα, τα μάτια μας πρέπει να ρυθμίσουν πόσο μακριά το αντικείμενο είναι. Χρειάζονται τρία βασικά βήματα για να γίνει αυτό: Τα μάτια πρέπει να βλέπουν κατευθείαν το αντικείμενο, οι φακοί να αλλάξουν σχήμα και οι κόρες του ματιού να διασταλλούν.

Όταν αποφασίζει κανείς να κοιτάξεις εκεί που τον ενδιαφέρει, τότε ένας μικρός μυς στους φακούς επαφής αλλάζει το σχήμα των φακών και το κάνει παχύ. Όσο πιο «χοντροί» είναι οι φακοί τόσο περισσότερο φως περνά μέσα στο μάτι. Την ίδια ώρα οι κόρες διαστέλλονται για να μπλοκάρουν το φως από τα άλλα αντικείμενα.

Όταν το φως αναπηδά από ένα αντικείμενο και εισέρχεται στο μάτι , οι ακτίνες φωτός στο κέντρο είναι αυτές που παρέχουν μια καθαρή εικόνα. Το μπλοκάρισμα του φωτός που διασκορπίζει με τη στένωση της κόρης βοηθά στην ευκρίνεια της εικόνας των κοντινών αντικειμένων.

Μπορεί κανείς να κάνει προσομοίωση της διαδικασίας χρησιμοποιώντας την κάμερα στο κινητό του. Αρχικά μπορεί να εστιάσει με την κάμερα σε κάτι από απόσταση. Έπειτα, πρέπει να μετακινήσει τον αντίχειρά του στην εικόνα, κρατώντας τον περίπου 2 μέτρα μακριά. Ο αντίχειράς θα αρχίσει να ξεχωριάζει αλλά καθώς ο φακός της κάμεράς του αρχίσει να αλλάζει σχήμα και ο αντίχειράς του θα μπει στο επίκεντρο.

Ποια είναι η φαρμακευτική ουσία που κάτι όλη τη «δουλειά»

Οι σταγόνες αυτές «ρυθμίζουν» τους φακούς στο μάτι. Υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι με τους οποίους το μάτι εστιάζει στα αντικείμενα που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση: Οι φακοί αλλάζουν σχήμα και η κόρη του οφθαλμού μικραίνει. Η πρεσβυωπία περιορίζει την ικανότητα των φακών να αλλάζουν σχήμα και αυτές οι νέες σταγόνες έχουν την δυνατότητα να κάνουν το μάτι να μικραίνει.

Η στένωση της κόρης μειώνει την ποσότητα του φωτός και αυτό περιορίζει το φως που μπαίνει στο μάτι και έτσι αυτό μπορεί να εστιάσει καλύτερα στον αμφιβληστροειδή χιτώνα, δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο εύρος αποστάσεων για να εστιάσει στα αντικείμενα και να επιτρέψει στους ανθρώπους να βλέπουν καθαρά τόσο κοντινά όσο και μακρινά αντικείμενα. Με πιο απλά λόγια, η όρασή τους επανέρχεται και βλέπουν και πάλι καθαρά μπροστά τους.

Όταν βάλει κανείς τις σταγόνες αυτές χρειάζεσαι περίπου 15 λεπτά για να δράσει το συστατικό, η πιλοκαρπίνη. Η φαρμακευτική αυτή ουσία ανακαλύφθηκε αργά στο τέλος του 1800 και μπορεί να θεραπεύσει παθήσεις όπως είναι το γλαύκωμα και η οφθαλμική υπέρταση. Η δράση του μπορεί να κρατήσει περίπου 6 ώρες. Οι πιο συνηθισμένες παρενέργειες που έχουν αναφερθεί είναι ο πονοκέφαλος και τα κόκκινα μάτια.

 

Πηγη: https://www.dikaiologitika.gr/

Οι Στοχευμένες Θεραπείες για την Αντιμετώπιση του Καρκίνου στο Επίκεντρο

Η ανάγκη ανάπτυξης θεραπευτικών καινοτομιών για την αντιμετώπιση του καρκίνου σήμερα, είναι μεγάλη. 

Αν και ήδη μέχρι στιγμής, έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος και βελτίωση των φαρμάκων για την αντιμετώπιση πολλών ασθενειών, τα ερευνητικά δεδομένα για τον καρκίνο, δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά.

Οι 10ετείς στατιστικές επιβίωσης ατόμων με καρκίνους όπως του οισοφάγου και του πνεύμονα, για παράδειγμα, παρουσιάζουν αύξηση της τάξης του 10%, ενώ ο καρκίνος του παγκρέατος δεν έχει δείξει σημαντική βελτίωση από τη δεκαετία του 1970.

Η ανάπτυξη και εφαρμογή στοχευμένων θεραπειών για την αντιμετώπιση του καρκίνου, θα αποτελέσει σημαντικό βήμα προόδου στη βελτίωση της συνολικής ποιότητας ζωής των ασθενών.

Καθώς οι ερευνητές συνεχίζουν να ανακαλύπτουν περισσότερα, σχετικά με τα καρκινικά κύτταρα, νέες, στοχευμένες θεραπείες θα εμφανίζονται.

Ωστόσο, δεδομένης της πολύπλοκης φύσης του καρκίνου, στοχευμένες θεραπείες, όπως συζεύκτες αντισωμάτων-φαρμάκων (ADCs), πιθανότατα θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό και με άλλες μορφές θεραπείας.

Τα ADCs είναι μια σχετικά νέα κατηγορία αντικαρκινικών παραγόντων που χαρακτηρίζονται ως εξαιρετικά στοχευμένα φάρμακα.

Τα τελευταία 12 χρόνια, τα ADCs υφίστανται κλινικές δοκιμές, δίνοντας εντυπωσιακά αποτελέσματα στη θεραπεία της νόσου, ενώ υπόσχονται μεγαλύτερη πρόοδο και εξέλιξη των θεραπειών στο μέλλον.

Αρχικά, αναφέρονται τα μονοκλωνικά αντισώματα. Αυτά, φαίνεται πως λειτουργούν εξαιρετικά σε ορισμένους τύπους καρκίνου, ενώ έχουν μέτρια επίδραση σε άλλους.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές προχώρησαν σε σύζευξη του αντισώματος με κάποιον άλλο θεραπευτικό παράγοντα (χημειοθεραπεία, ακτινοβολία ή τοξίνες), γεγονός το οποίο οδήγησε σε εντυπωσιακά θετικά αποτελέσματα.

Η χρήση στοχευμένων θεραπειών με τη βοήθεια των ADCs, θα μπορούσε να φέρει την επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τη θεραπεία του καρκίνου.

Τα ADCs εξελίσσονται ως μία νέα θεραπευτική κατηγορία

Τα ADCs, ως συνδυασμοί αντισωμάτων και αντικαρκινικών φαρμάκων, μπορούν να δράσουν στοχευμένα έναντι επιφανειακών αντιγόνων που υπάρχουν σε συγκεκριμένα καρκινικά κύτταρα.

Οι αντικαρκινικοί παράγοντες, μπορούν στη συνέχεια να επιφέρουν εξαιρετική κυτταροτοξική δράση απευθείας στα καρκινικά κύτταρα.

Σε ορισμένους καρκίνους, τα «γυμνά» μονοκλωνικά αντισώματα λειτουργούν αρκετά καλά, ωστόσο σε άλλους, το ποσοστό επιτυχίας είναι μικρότερο.

Τότε, είμαστε σε θέση να βελτιώσουμε την κατανομή της θεραπείας, παρέχοντας έναν αντικαρκινικό παράγοντα μέσω του αντισώματος.

Το αντίσωμα, «αναγνωρίζει» συγκεκριμένους δείκτες επιφανείας στα καρκινικά κύτταρα που προσπαθούμε να στοχεύσουμε, ενώ το φάρμακο που φέρεται στο αντίσωμα, παρέχει την θεραπεία απευθείας σε αυτό το καρκινικό κύτταρο, με πιο άμεσο τρόπο.

Εκτός από τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα, υπάρχουν επίσης ανοσοτοξίνες και ραδιοφάρμακα, τα οποία μετά τη σύζευξη τους με το αντίσωμα και την προσέγγιση του στόχου, μπορούν να δράσουν απευθείας έναντι του καρκινικού κυττάρου.

Βελτίωση πρακτικών – η εξέλιξη των ADCs

Στόχος των κλινικών μελετών είναι η βελτίωση των θεραπειών, οι οποίες θα παρουσιάζουν λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες λόγω της στόχευσης.

Η μη στοχευμένη δράση των θεραπειών, είναι αυτή που θα οδηγήσει και σε μία πληθώρα ανεπιθύμητων ενεργειών λόγω της κυτταροτοξικότητας, γεγονός που χαρακτηρίζει τις παραδοσιακές μορφές θεραπείας του καρκίνου.

Υπάρχουν πολλά ADCs, που έχουν χρησιμοποιηθεί στον χώρο της αιματολογίας, με πρώτο το Mylotarg, το οποίο στόχευσε τα CD33 καρκινικά κύτταρα και έφερε τον θεραπευτικό παράγοντα αντι-τουμπουλίνη.

Το ADC το οποίο πραγματικά άνοιξε πόρτες, για τη θεραπεία αιματολογικών κακοηθειών, ήταν το Brentuximab vedotin, ένα αντι CD30 μονοκλωνικό αντίσωμα, συζευγμένο με την αντι-τουμπουλίνη MMAE.

Το CD30 αποτελεί έναν ικανό δείκτη επιφανείας του κυττάρου που μπορεί να αποτελέσει στόχο της χημειοθεραπείας.

Ο θεραπευτικός παράγοντας που φέρεται από το αντίσωμα, απελευθερώνεται ενδοκυτταρικά, γεγονός που σημαίνει ότι η χημειοθεραπεία διανέμεται απευθείας μέσα στο κύτταρο-στόχο.

Κάθε φορά που χορηγείται χημειοθεραπεία ενδοφλεβίως, στόχος είναι η διείσδυση του φαρμάκου στα καρκινικά κύτταρα, γεγονός που δυστυχώς δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε, εκτός αν χορηγηθεί μία μεγάλη ποσότητα φαρμάκου, πράγμα ανέφικτο λόγω των πολλών ανεπιθύμητων ενεργειών που θα υπάρξουν.

Χρησιμοποιώντας ένα αντίσωμα, δίνεται η δυνατότητα επίτευξης υψηλής συγκέντρωσης του φαρμάκου στο κύτταρο-στόχο, χωρίς να χορηγηθούν υψηλές δόσεις χημειοθεραπείας, μειώνοντας έτσι τις τοξικότητα και βελτιώνοντας εξαιρετικά την αποτελεσματικότητα.

Η πρώτη κλινική μελέτη, περιλάμβανε τη χρήση του Brentuximab vedotin για τη θεραπεία του λεμφώματος Hodgkin.

Η μελέτη έδειξε θετικά αποτελέσματα, βελτιώνοντας σημαντικά την επιβίωση. Το ADC αυτό, είναι επίσης το πρώτο που προστέθηκε στη θεραπεία κατά του καρκίνου, στοχεύοντας στο επιφανειακό αντιγόνο CD30 των Τ-κυττάρων των περιφερικών λεμφωμάτων και οδήγησε στον διπλασιασμό του ποσοστού επιβίωσης.

Το γεγονός αυτό, προσφέρει μεγάλη ελπίδα για την καταπολέμηση καρκινικών κυττάρων που φέρουν ως αντιγόνο επιφανείας το CD30.

Μέχρι στιγμής, η ενσωμάτωση των ADCs στη θεραπεία κατά τη διάρκεια των κλινικών δοκιμών, επέδειξε εξαιρετικά αποτελέσματα, αναδεικνύοντας τα ως πολύτιμο τύπο θεραπείας.

Εκτός του Brentuximab vedotin, αυτή τη στιγμή βρίσκονται και άλλα πολλά ADC σε εξέλιξη. Πρόσφατα, έγινε η παρουσίαση πολλών δεδομένων στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Αιματολογικής Εταιρείας (EHA) παρουσιάζοντας την emtansine Naratuximab, ένα ADC κατά του δείκτη επιφανείας CD37.

Η παρουσίαση περιλάμβανε επίσης δεδομένα από τη χορήγηση του Rituximab (αντίσωμα με στόχο το αντιγόνο επιφανείας CD20) σε ομάδα Β-κυττάρων υποτροπιάζοντος/ ανθεκτικού λεμφώματος.

Έδειξε ένα καλό προφίλ αποτελεσματικότητας/ασφάλειας, με υψηλά ποσοστά ανταπόκρισης.

Επιπλέον, πολύ λίγοι ασθενείς διέκοψαν λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών που σχετίζονταν με τη θεραπεία. Δεδομένων των χαρακτηριστικών αυτών, η συγκεκριμένη θεραπεία μπορεί να αποδειχθεί αρκετά χρήσιμη και να δώσει ελπίδα για την αντιμετώπιση του επιθετικού λεμφώματος.

Τι σημαίνει αυτό για τους ασθενείς;

Υπάρχουν διάφορες τρέχουσες κλινικές δοκιμές σε μια προσπάθεια επίτευξης διαφορετικών και καλύτερων αποτελεσμάτων.

Στόχος είναι η ανάπτυξη θεραπειών με στοχευμένους μηχανισμούς δράσης, ώστε να μειωθούν οι ανεπιθύμητες ενέργειες που οφείλονται στην τοξικότητα των φαρμάκων.

Η χημειοθεραπεία στοχεύει στη θανάτωση των καρκινικών κυττάρων, ωστόσο όμως επηρεάζει επίσης σημαντικά και τα υγιή κύτταρα σε όλο το σώμα, καθιστώντας την εξαιρετικά επώδυνη για τον ασθενή.

Οι στοχευμένες θεραπείες, δίνουν ελπίδα στους ασθενείς. Εκτός από αποτελεσματικές, θα είναι πολύ πιο ανεκτές, οδηγώντας σε λιγότερη νευροπάθεια και γαστρεντερικές τοξικότητες από ό,τι θα αντιμετώπιζαν με μια μη στοχευμένη θεραπευτική προσέγγιση.

Το γεγονός αυτό, θα οδηγήσει τελικά σε καλύτερη ποιότητα στην καθημερινή ζωή των ασθενών.

Πού θα πάμε από εδώ και πέρα;

Η ανάπτυξη μίας στοχευμένης θεραπείας δεν είναι εύκολο κατόρθωμα. Υπάρχουν τρία μέρη σε ένα ADC και όλα είναι απαραίτητα ώστε να είναι αποτελεσματικό.

Το αντίσωμα – το οποίο είναι το πρωτεϊνικό συστατικό που θα αναγνωρίσει τον στόχο, το ωφέλιμο φορτίο (το κυτταροτοξικό φάρμακο) και το συνδετικό.

Το συνδετικό συνδέει το φάρμακο με το αντίσωμα, προκειμένου αυτό να παραδοθεί απευθείας στο καρκινικό κύτταρο. Η πολυπλοκότητα που σχετίζεται με την ανάπτυξη αποτελεσματικών ADCs για θεραπεία, διασφαλίζει ότι αυτό δεν θα διαχωριστεί πριν φτάσει στον στόχο του.

Για εταιρείες δίχως εμπειρία, αυτό μπορεί να είναι δύσκολο. Για παράδειγμα, μιλώντας για το πρώτο ADC που ήταν διαθέσιμο στην αιματολογία, το οποίο ήταν το Mylotarg, ήταν περισσότερο ένας «πρωτόγονος» σύνδεσμος όπου μόνο τα μισά από τα μόρια είχαν επισημανθεί, φέροντας το αντικαρκινικό φάρμακο.

Τώρα, βλέποντας τα επόμενα CD30 ADCs, παρατηρούμε πως το 100% των μορίων επισημαίνονται, ενώ και η χρήση καλύτερου συνδετικού, βοήθησε σημαντικά ώστε να μην υπάρξει αποσύνδεση του αντισώματος από το φάρμακο, πριν φτάσει στο στόχο του, βελτιώνοντας τελικά τα συνολικά αποτελέσματα της θεραπείας.

Χρειάζεται σωστός σχεδιασμός για την ανάπτυξη ενός αποτελεσματικού και καλά στοχευμένου ADC.

Είναι δύσκολο να προβλέψουμε το τι θα γίνει στο μέλλον σε ό,τι αφορά την εξέλιξη των αντισωμάτων.

Τα ADCs ίσως να είναι μεγαλύτερα σε μέγεθος ή να υπάρχουν και άλλοι τρόποι με τους οποίους να μπορούμε να παρέχουμε στοχευμένες θεραπείες, χωρίς να χρησιμοποιούμε ολόκληρο το αντίσωμα.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, στόχος του μέλλοντος θα είναι πάντα η βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών οι οποίοι λαμβάνουν αντικαρκινικές θεραπείες.

 

 

Πηγή: https://www.medicalmanage.gr/

Ιατρικοί Σύλλογοι ΑΠ ΠΙΣ 12498 Χορήγηση Αιγίδας του Υπουργείου Υγείας

Ημερίδα με θέμα: «Το παιδί της διαβητικής μητέρας
στο φως της νέας γνώσης» που διοργανώνεται από τη Νεογνολογική Κλινική ΕΚΠΑ,
Αρεταίειο Νοσοκομείο .

 

Ημερίδα με θέμα:
«ΑΛΚΟΟΛ – ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ» που διοργανώνεται από το Ψυχιατρικό
Νοσοκομείο Αττικής, Μονάδα Απεξάρτησης από το Αλκοόλ.

 

12496_ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ_ΥΓΕΙΑΣ_15833_ΑΙΓΙΔΑ

Χορήγηση Αιγίδας του Υπουργείου Υγείας στη Διοργάνωση Ημερίδας με θέμα ΑΛΚΟΟΛ

ΙΑΤΡΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΑΠ ΠΙΣ 12498

Μουσείο Κέρινων Προπλασμάτων Δερματικών – Αφροδίσιων Νοσημάτων Νοσοκομείου «Ανδρέας Συγγρός»

Πρόκειται για το δεύτερο καλύτερο μουσείο κέρινων προπλασμάτων δερματικών παθήσεων σε ολόκληρο τον κόσμο. Το «στολίδι» αυτό, που εξυπηρέτησε για πολλά χρόνια τη μελέτη και την έρευνα των νέων επιστημόνων, κοσμεί τον χώρο του Νοσοκομείου «Ανδρέας Συγγρός» ως μουσείο, διατηρώντας τον εκπαιδευτικό του χαρακτήρα για μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές καθώς και επαγγελματίες υγείας, μέσω προγραμμάτων αγωγής υγείας με θέμα τις δερματοπάθειες και τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Ποιος ήταν όμως ο εμπνευστής του μουσείου και ποιος ο σκοπός της ίδρυσής του;

Στον προαύλιο χώρο του Νοσοκομείου «Ανδρέας Συγγρός», σε ένα πέτρινο μικρό οίκημα, στεγάζεται το πλήρως ανακαινισμένο Μουσείο Κέρινων Προπλασμάτων Δερματικών – Αφροδίσιων Νοσημάτων, ξετυλίγοντας την τέχνη των κέρινων προπλασμάτων και την ιστορία των αφροδίσιων νοσημάτων του 20ού αιώνα. Μια ιστορία που φανερώνει τον πόνο του ανθρώπου και τις προσπάθειες των γιατρών της εποχής να παρέχουν την καλύτερη ιατρική φροντίδα στους ασθενείς αυτούς. Κίνητρο: η ανθρώπινη ζωή. Στόχος: η κατανόηση, η μελέτη και, εν κατακλείδι, η ανακούφιση και η θεραπεία των ασθενών που υπέφεραν από επικίνδυνες νόσους. Μέσα σε αυτόν τον εντυπωσιακό χώρο ξεναγηθήκαμε και συζητήσαμε με τον διοικητή του Νοσοκομείου «Ανδρέας Συγγρός», καθηγητή Δημήτρη Ρηγόπουλο, όλη την ιστορία του μουσείου.

«Στον χώρο μας έχει γίνει μια τεράστια ανακαίνιση με τη βοήθεια χορηγών, ώστε να αξιοποιηθεί πλήρως ο χώρος και να υπάρχει πρόσβαση σε όλα τα εκθέματα. Αυτός ήταν και ο λόγος που δημιουργήσαμε το δεύτερο επίπεδο. Επίσης, έχουν τοποθετηθεί μηχανήματα κλιματισμού και αφύγρανσης, ώστε τα εκθέματα να μπορούν να συντηρηθούν σωστά και να βρίσκονται σε τέλεια κατάσταση.

Τα κέρινα προπλάσματα που βλέπετε, είναι εξαιρετικά συντηρημένα και αναδεικνύουν την τέχνη των καλλιτεχνών καθώς και την ακριβή εικόνα των ασθενειών της εποχής. Αξίζει να τονίσουμε ότι οι βιτρίνες που βλέπετε στον χώρο είναι οι αυθεντικές από ξύλο τριανταφυλλιάς. Ακόμα και τα τζάμια είναι τα αυθεντικά κρύσταλλα και είναι φτιαγμένα στο χέρι. Εάν δείτε τα βιομηχανοποιημένα κρύσταλλα και τα συγκρίνετε με τα χειροποίητα, θα καταλάβετε πόσο μεγάλη διαφορά έχουν.

Ο σκοπός του μουσείου, πλέον, είναι καθαρά ιστορικός. Εξάλλου, πολλά από τα νοσήματα που απεικονίζονται δεν υπάρχουν πλέον, ενώ κάποια άλλα δεν έχουν την ίδια μορφή που είχαν. Οι τρόποι θεραπείας έχουν αλλάξει και έχουν βοηθήσει στην αποθεραπεία, ακόμη και στην εξαφάνιση, κάποιων παθήσεων. Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον παραμένει στην ειδικότητα των δερματολόγων, οι οποίοι όμως το επισκέπτονται και αυτοί για ιστορικούς περισσότερο λόγους», σημείωσε ο καθηγητής Δημήτρης Ρηγόπουλος.

Το μουσείο λειτουργεί καθημερινά για το κοινό από τη Δευτέρα μέχρι την Παρασκευή 9:00 – 13:30. Τηλέφωνο επικοινωνίας για κλείσιμο ραντεβού: 210-7293394.

Η ιστορία του μουσείου
Σε μια εποχή όπου η τεχνολογία (η φωτογραφία) ήταν παντελώς απούσα, η αξία των κέρινων προπλασμάτων ήταν η ιδεώδης λύση στην αποτύπωση και μελέτη των δερματικών και άλλων νοσημάτων της εποχής εκείνης, τόσο για τους γιατρούς όσο και για τους νέους φοιτητές.

Το 1912, δημιουργήθηκε το Μουσείο Κέρινων Προπλασμάτων στο Νοσοκομείο «Α. Συγγρός» παρόμοιο με αυτό του Νοσοκομείου St. Louis του Παρισιού. Εμπνευστής και αρχικός κατασκευαστής ήταν ο ίδιος ο καθηγητής Γεώργιος Θ. Φωτεινός, ο οποίος σπούδασε στο Παρίσι από το 1902 – 1905 και επεδίωξε να μάθει την τέχνη αυτή κοντά στον περίφημο κατασκευαστή Jules Baretta, ο οποίος όμως αρνήθηκε πεισματικά να μεταδώσει τη γνώση του. Τελικά, συνεχίζοντας τις σπουδές του στο Βερολίνο και με την υποστήριξη του καθηγητή Lassar, έπεισε τον καθηγητή προπλασμάτων του Μουσείου της Πανεπιστημιακής Κλινικής του Βερολίνου, γλύπτη Kasten, να τον μυήσει στην τέχνη αυτή.

Το μουσείο του Νοσοκομείου «Α. Συγγρός» περιέχει 1.660 κέρινα προπλάσματα αφροδίσιων και δερματικών νόσων που αρχικά δημιουργήθηκαν από τον καθηγητή Γ. Θ. Φωτεινό και συνεχίστηκαν από ειδικά εκπαιδευμένους τεχνίτες όπως ο ζωγράφος Κ.Χ. Μητρόπουλος (Σχολή Καλών Τεχνών, 1892). Στη συνέχεια, την κατασκευή των κέρινων προπλασμάτων συνέχισε ο γιος του, Γεώργιος Κ. Μητρόπουλος, ο οποίος όπως αναφέρεται από τους παλιούς εργαζομένους του νοσοκομείου, ξεπέρασε στην τέχνη και τον πατέρα του, και από την αγάπη του στην εργασία αυτή έμενε μέσα στο νοσοκομείο.

Από τη μεγάλη συλλογή των κέρινων προπλασμάτων του Μουσείου «Α. Συγγρός» τα 12 είναι προσωπική δωρεά προς τον καθηγητή Γ. Θ. Φωτεινό από το Hôpital du Midi του Παρισιού. Ο καθηγητής Γ.Θ. Φωτεινός δώρισε το 1913 στη Στρατιωτική Σχολή του Παρισιού Val de Grace, μετά από παράκληση του αρχιάτρου Arnaud, αρχηγού της στρατιωτικής υγειονομικής αποστολής στην Ελλάδα, εξήντα (60) προπλάσματα που απεικόνιζαν βλάβες από κρυοπαγήματα και τραύματα των μαχητών – στρατιωτών της πολιορκίας του Μπιζανίου. Αυτά δε αποτελούν μόνιμα εκθέματα του μουσείου της παραπάνω Σχολής και φυλάσσονται σε ειδική προθήκη όπου υπάρχει επιγραφή με τη χώρα προέλευσής τους και το όνομα του δωρητή. Επίσης, δέκα (10) προπλάσματα εκτίθενται στο Μουσείο της Ιστορίας της Ιατρικής του Πανεπιστήμιου Αθηνών, που στεγάζεται στο πρώτο κτίριο του Πανεπιστημίου, στην Πλάκα.

Τα κέρινα προπλάσματα αποτελούσαν ουσιαστικό μάρτυρα της δερματολογικής εικονογραφίας και είναι το σημείο όπου η τέχνη συνεργάζεται με την επιστήμη. Αποτελούν το κύριο μέσο διδασκαλίας καθώς και ενθύμιο των ασθενών που εμπιστεύτηκαν στους τεχνίτες το βασανισμένο σώμα τους, με σκοπό να συνεισφέρουν στην ιατρική γνώση.

Το 1860, τα κέρινα προπλάσματα βρήκαν εφαρμογές πάνω σε νοσήματα του δέρματος. Ήταν ένα βήμα πολύ καθοριστικό για την εποπτική απόδοση της δερματολογίας. Η νοσηλεία των ασθενών με δερματοπάθειες, η καθιέρωση της δερματολογίας ως ειδικότητας και η θέληση των εκπαιδευτών να δώσουν στους φοιτητές εικόνες πιο πιστές για τις ασθένειες του δέρματος, κατέστησαν την κατασκευή των κέρινων προπλασμάτων απαραίτητο μέσο διδασκαλίας. Τα κέρινα προπλάσματα αποτύπωσαν τέλεια τις ασθένειες του δέρματος, ξεπέρασαν σε ποιότητα τις γκραβούρες, τις ακουαρέλες και τις λιθογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο διδασκαλίας μέχρι τότε. Η φωτογραφία δεν αντικατέστησε αμέσως τα κέρινα προπλάσματα, που συνέχισαν να δημιουργούνται μέχρι το 1958. Την περίοδο εκείνη σταμάτησε η παραγωγή των κέρινων προπλασμάτων για την απεικόνιση των νοσημάτων και αντικαταστάθηκε από τις νεότερες τεχνικές.

Η τέχνη των κέρινων προπλασμάτων
Η κατασκευή ενός κέρινου προπλάσματος χρειαζόταν τη συνεργασία του ασθενούς με το δερματολογικό νόσημα, ενός γιατρού που θα εκτιμούσε την περίπτωση και ενός τεχνίτη εκμαγείου, ικανού να αναπαράγει τη νόσο με όλες τις λεπτομέρειες που θα έδιναν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, τόσο στην αποτύπωση όσο και για τη διατήρηση του προπλάσματος. Η πρώτη παρουσίαση των κέρινων προπλασμάτων που απεικόνιζαν δερματολογικά νοσήματα έγινε στο Παρίσι το 1889, στο Διεθνές Συνέδριο Δερματολογίας – Αφροδισιολογίας.

Στην πράξη, η γαλλική τεχνική είχε τρεις φάσεις: την κατασκευή ενός καλουπιού από γύψο, την κατεργασία του κομματιού από λιωμένο κερί που κυλάει μέσα στο καλούπι και το τελείωμα του κέρινου προπλάσματος. Η δημιουργία του προπλάσματος άρχιζε με την εφαρμογή του υγρού γύψου πάνω στον άρρωστο, που κάλυπτε και τις παραμικρές λεπτομέρειες της βλάβης (εκμαγείο). Αυτό το εκμαγείο αλειφόταν με σαπούνι ή με λάδι, για να κλείσουν οι πόροι και για να διευκολυνθεί αργότερα η αποκόλληση του κεριού από το καλούπι. Το λιωμένο κερί (σε θερμοκρασία 60 °C) που χυνόταν μέσα στο καλούπι, κρύωνε και στερεοποιούνταν. Το κερί συνήθως ήταν άσπρο κερί Σμύρνης ή, σπανιότερα, άσπρο σπερματσέτο που γινόταν από λάδι κεφαλιού φάλαινας.

 

 

πΗΓΗ: https://hellenicmedicalreview.gr/

Ψωρίαση: Νεότερες θεραπευτικές εξελίξεις

Με πληροφορίες από την έκθεση του CADTH με τίτλο «Biologics in Plaque Psoriasis», που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2021

Όπως αναφέρουν οι οδηγίες της Επιτροπής Διαγνωστικών και Θεραπευτικών Πρωτοκόλλων που δημοσιεύτηκαν τον Αύγουστο του 2018, «η θεραπευτική προσέγγιση της ψωρίασης εξαρτάται από την κλινική μορφή της, τη βαρύτητά της (PASI), την έκταση του σώματος που προσβάλλει (BSA), την επίδραση στην ποιότητα ζωής του ασθενούς (DLQI), τις συν-νοσηρότητες που παρουσιάζει ο ασθενής και τα συν-χορηγούμενα φάρμακα».

Σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες των Διαγνωστικών/Θεραπευτικών Πρωτοκόλλων του 2018, ο ορισμός της βαρύτητας της νόσου χαρακτηρίζεται με βάση τον πίνακα που ακολουθεί.

Η κατά πλάκας ψωρίαση [Plaque psoriasis (PsO)] είναι η πιο κοινή μορφή ψωρίασης, που επηρεάζει περίπου το 90% των ασθενών. Η PsO είναι μια πολυσυστημική ασθένεια, επειδή σχετίζεται με σοβαρές συννοσηρότητες, όπως η ψωριασική αρθρίτιδα, η καρδιαγγειακή νόσος, το μεταβολικό σύνδρομο, η παχυσαρκία, η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου και η κατάθλιψη. Η σοβαρότητα της νόσου, οι σχετικές συννοσηρότητες, οι προτιμήσεις του ασθενούς, η αποτελεσματικότητα και η αξιολόγηση της ατομικής ανταπόκρισης του ασθενούς, καθορίζουν και τον τύπο της θεραπείας. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση της σοβαρότητας και της έκτασης της ψωρίασης και του σχετικού της αντίκτυπου στην ποιότητα ζωής περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τον Δείκτη Περιοχής και Σοβαρότητας της Ψωρίασης (PASI), την επιφάνεια του σώματος (BSA) και τον Δερματολογικό Δείκτη Ποιότητας Ζωής (DLQI). Οι θεραπείες πρώτης γραμμής περιλαμβάνουν τη φωτοθεραπεία, τα τοπικά στεροειδή, τη χρήση βιταμίνης D τοπικά, και από του στόματος συστημικά αντιφλεγμονώδη φάρμακα όπως η μεθοτρεξάτη, η ασιτρετίνη και η κυκλοσπορίνη.

Η μέτρια έως σοβαρή μορφή της νόσου σε ενήλικες που δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία πρώτης γραμμής, αντιμετωπίζεται με βιολογικά φάρμακα. Τα βιολογικά προϊόντα παλαιότερης γενιάς που χορηγούνται για την PsO, περιλαμβάνουν φάρμακα κατά του παράγοντα νέκρωσης όγκων (TNF), όπως είναι το etanercept, το adalimumab, το infliximab και το certolizumab pegol, και έναν αναστολέα κατά της ιντερλευκίνης [anti-interleukin (IL)-12/IL-23], όπως είναι το ustekinumab. Προσφάτως, μια νέα γενιά βιολογικών προϊόντων έχουν εγκριθεί για χρήση στην αντιμετώπιση της PsO. Σε αυτά περιλαμβάνονται αναστολείς κατά της ιντερλευκίνης 17 (αντι-IL-17: secukinumab, ixekizumab, brodalumab) και αναστολείς κατά της ιντερλευκίνης 23 [αντι-IL-23: (guselkumab, tildrakizumab και risankizumab)]. Ορισμένες κατηγορίες ασθενών απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή της κατάλληλης βιολογικής θεραπείας για την PsO. Για παράδειγμα, μόνο 4 βιολογικοί παράγοντες έχουν εγκριθεί για χορήγηση σε παιδιά: etanercept, ustekinumab, ixekizumab και secukinumab. Μελέτες, επίσης, έχουν δείξει ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα φύλα όσον αφορά τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων της PsO, τα πρότυπα συνταγογράφησης και τα αποτελέσματα της θεραπείας. Μια συστηματική ανασκόπηση από τους Sandhu et al. (2020) όσον αφορά τη χορήγηση βιολογικών παραγόντων σε έναν ηλικιωμένο πληθυσμό με PsO, συνέστησε στενότερη παρακολούθηση και συνετό έλεγχο, επειδή οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες και η διακοπή της αγωγής λόγω ανεπιθύμητων ενεργειών ήταν συχνότερες. Τέλος, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η PsO είναι μια χρόνια νόσος που διαρκεί καθ’ όλην τη διάρκεια της ζωής του ασθενούς (διά βίου πάθηση) και οι υποτροπές είναι συχνές μετά τη διακοπή της θεραπείας. Ως εκ τούτου, μπορεί να χρειαστούν πολλαπλές θεραπευτικές επιλογές καθ ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής της συγκεκριμένης νόσου.

Θεραπευτικές επιλογές
Θεραπεία της ήπιας ψωρίασης

θεραπεία πρώτης επιλογής
Η ήπια μορφή της νόσου αποτελεί ένδειξη για τοπική θεραπεία και φωτοθεραπεία, ενώ η μέτρια-σοβαρή, ένδειξη για συστηματική θεραπεία. Η τοπική θεραπεία και η φωτοθεραπεία μπορεί να συνδυαστούν και με τη συστηματική θεραπεία.

Τοπική θεραπεία
Σύμφωνα με τις οδηγίες των θεραπευτικών πρωτοκόλλων του 2018, η τοπική θεραπεία για την αντιμετώπιση της ήπιας ψωρίασης περιλαμβάνει:

  • Κορτικοστεροειδή
  • Ανάλογα της βιταμίνης D3 (Calcipotriol, calcitriol)
  • Έτοιμο, σταθερό σκεύασμα γέλης/αφρού καλσιποτριόλης (ανάλογο της βιταμίνης D) και διπροπιονικής βηταμεθαζόνης (calcipotriol monohydrate+betamethasone dipropionate)
  • Ρετινοειδή (tazarotene)
  • Πίσσα (Tar)
  • Διθρανόλη (dithranol)
  • Αναστολείς καλσινευρίνης: pimecrolimus, tacrolimus (οι παράγοντες αυτοί, αν και δεν έχουν επίσημη ένδειξη, έχουν δείξει καλή αποτελεσματικότητα σε σημαντικό αριθμό κλινικών μελετών και στην κλινική πρακτική χορηγούνται κυρίως για τις βλάβες που εντοπίζονται στο πρόσωπο, στις παρατριμματικές περιοχές, καθώς και για την ψωρίαση στην παιδική ηλικία).
  • Κερατολυτικά (σαλικυλικό οξύ: salicilique acid – ουρία: urea)
  • Τα παραπάνω τοπικά σκευάσματα μπορούν να δοθούν σε κυκλικό σχήμα θεραπείας, ως μονοθεραπεία ή συνδυαστικά.

Θεραπεία δεύτερης επιλογής
Ως δεύτερης επιλογής θεραπεία, οι οδηγίες των θεραπευτικών πρωτοκόλλων του 2018 περιλαμβάνουν:

  • Φωτοθεραπεία (Τοπική PUVA, UVB-nb)
  • Excimer Laser.

Θεραπεία μέτριας – σοβαρής ψωρίασης
Στην αντιμετώπιση της ψωρίασης μέτριας – σοβαρής μορφής οι οδηγίες των θεραπευτικών πρωτοκόλλων του 2018 προτείνουν:

  • θεραπεια πρωτησ επιλογήΣ
  • Φωτοθεραπεία: (PUVA, UVB-nb ευρέος φάσματος, PUVA, Excimer Laser)
  • Κυκλοσπορίνη: (2,5 – 5mgr/Kgr ΒΣ/ημέρα, από του στόματος). Σε περίπτωση συνεχούς χορήγησης του φαρμάκου, συνιστάται να μην ξεπεραστούν τα δύο έτη.
  • Μεθοτρεξάτη: (5-30mgr/εβδομάδα, από του στόματος ή ενδομυϊκά, ή υποδορίως – συνιστάται συγχορήγηση φυλλικού οξέος 1-5mgr)
  • Ασιτρετίνη: [ως μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με PUVA (Re- PUVA) ή σε συνδυασμό με UVB (Re-UVB)], (0,3-1mgr/Kgr ΒΣ/ημέρα από του στόματος)
  • Εστέρες φουμαρικού οξέος (δεν διατίθενται στην Ελλάδα).

Βιολογικοί παράγοντες

Σημαντικές επισημάνσεις
Το κείμενο που ακολουθεί βασίζεται στο μεγαλύτερο μέρος του στην έκθεση του CADTH με τίτλο «Biologics in Plaque Psoriasis», που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 2021.

Στον Καναδά έχουν εγκριθεί 11 βιολογικοί παράγοντες για τη θεραπεία των ενήλικων ασθενών που πάσχουν από μέτριας έως σοβαρής μορφής ψωρίαση κατά πλάκας [plaque psoriasis (PsO)].

Αυτοί οι βιολογικοί παράγοντες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, με βάση τον μηχανισμό δράσης και την ημερομηνία έγκρισης από τον αντίστοιχο ρυθμιστικό οργανισμό του Καναδά (Health Canada):

  • Οι παλιάς γενιάς βιολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν: τους αντινεοπλασματικούς παράγοντες νέκρωσης ή παράγοντες νέκρωσης όγκων [anti–tumour necrosis factor (TNF)], όπως είναι το etanercept, το adalimumab, το infliximab και το certolizumab pegol, και τον αναστολέα της ιντερλευκίνης [(IL)-12/IL-23 inhibitor] ustekinumab, που έχουν εγκριθεί στον Καναδά πριν από το 2010.
  • Οι νέας γενιάς βιολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν: τους αναστολείς της ιντερλευκίνης 17 «anti-IL-17 inhibitors» secukinumab, ixekizumab, και brodalumab, καθώς και τους αναστολείς της ιντερλευκίνης 23 «anti-IL-23 inhibitors» guselkumab, tildrakizumab, και risankizumab, που εγκρίθηκαν στον Καναδά από το 2015 και μετά.

Ο Καναδικός Οργανισμός Αξιολόγησης Τεχνολογιών Υγείας (CADTH) έκανε ανασκόπηση των τριών από τους πέντε βιολογικούς παράγοντες παλιάς γενιάς, καθώς και των έξι βιολογικών παραγόντων νέας γενιάς. Για όλα τα προϊόντα έγιναν ανασκοπήσεις από τον οργανισμό και συστάσεις της Καναδικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων Φαρμάκων (CDEC). Οι κλινικές μελέτες των περισσότερων βιολογικών παραγόντων νέας γενιάς περιλάμβαναν σαφείς ενδείξεις (direct evidence) που αποδεικνύουν υπεροχή ή στατιστικά σημαντικά υψηλότερα ποσοστά αποτελεσματικότητας σε σύγκριση με το δραστικό φάρμακο σύγκρισης των αντίστοιχων βιολογικών παραγόντων παλαιάς γενιάς. Σύμφωνα με τον CADTH, οι κλινικές μελέτες για τα βιολογικά προϊόντα νέας γενιάς ενσωμάτωσαν επίσης πιο αυστηρά μέτρα όσον αφορά τα αποτελέσματα της πρωτογενούς έκβασης της μελέτης.

Τα βιολογικά προϊόντα παλιάς γενιάς προϋπήρχαν της διαδικασίας διαπραγμάτευσης της Πανκαναδικής Φαρμακευτικής Συμμαχίας (pCPA), εκτός από το certolizumab, γεγονός που θα μπορούσε να συνεπάγεται ανόμοιες συμφωνίες αποζημίωσης για αυτά τα φάρμακα.

Στην έκθεσή του ο CADTH σημειώνει ότι τα πρότυπα χρήσης βιολογικών παραγόντων παλιάς έναντι νέας γενιάς, όσον αφορά την αποζημίωσή τους στην περιοχή του Οντάριο, έδειξαν ότι ένα σημαντικό ποσοστό νέων ασθενών υποβλήθηκε σε θεραπεία με βιολογικούς παράγοντες παλαιάς γενιάς (54% το 2019 και 37% το 2020) παρά τη διαθεσιμότητα πολλαπλών βιολογικών παραγόντων νέας γενιάς.

Τέλος, αξίζει να υπογραμμίσουμε ότι σύμφωνα με την έκθεση του CADTH, οι βιολογικοί παράγοντες νέας γενιάς υποβλήθηκαν σε διαπραγματεύσεις μέσω της pCPA και κατέθεσαν σαφείς ενδείξεις για την υπεροχή τους έναντι των συγκριτικών βιολογικών παραγόντων παλαιάς γενιάς, κάτι που μπορεί τελικά να αποδειχθεί ότι έχει σημαντική αξία για τους ασθενείς και τους πληρωτές.

Η χορήγηση βιολογικών παραγόντων στην ψωρίαση
Η θεραπευτική αντιμετώπιση της ψωρίασης, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, περιλαμβάνει διάφορες μορφές θεραπείας. Τα βιολογικά φάρμακα περιλαμβάνουν μονοκλωνικά αντισώματα και πρωτεΐνες σύντηξης, οι οποίες προέρχονται από ζωντανά συστήματα. Καθώς αυτές οι θεραπείες έχουν λιγότερες ανεπιθύμητες ενέργειες σε σύγκριση με τις συμβατικές θεραπείες, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για μακροχρόνια θεραπεία.

Η πρώτη κατηγορία βιολογικών παραγόντων που εγκρίθηκαν για την ψωρίαση κατά πλάκας ήταν οι αντι-TNF παράγοντες (παράγοντες νέκρωσης όγκων), όπως τα adalimumab, etanercept, και infliximab, καθώς και ανταγωνιστές της ιντερλευκίνης (IL) -12 και IL-23, όπως το ustekinumab.

Σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2017, το adalimumab ενδείκνυται για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής χρόνιας ψωρίασης κατά πλάκας σε ενήλικες ασθενείς οι οποίοι είναι υποψήφιοι για συστηματική θεραπεία. Το φάρμακο χορηγείται υποδορίως, και μετά από 16 εβδομάδες θεραπείας, οι ασθενείς με ανεπαρκή ανταπόκριση μπορούν να προσαρμόσουν το δοσολογικό σχήμα σύμφωνα με τις οδηγίες του θεράποντος γιατρού που παρακολουθεί τον ασθενή. Σύμφωνα με την EPAR, «η έναρξη και επίβλεψη της θεραπείας πρέπει να πραγματοποιούνται από εξειδικευμένους γιατρούς, με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία των παθήσεων για τις οποίες έχει εγκριθεί το εν λόγω φάρμακο».

Αντίστοιχα, σύμφωνα με την περίληψη EPAR του 2014, το etanercept μπορεί να χορηγηθεί στην ψωρίαση κατά πλάκας «σε ενήλικες με μέτρια έως σοβαρή μορφή της ασθένειας και σε ασθενείς από την ηλικία των έξι ετών με μακροχρόνια σοβαρή μορφή της ασθένειας. Το etanercept χορηγείται σε ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν στην αγωγή ή δεν μπορούν να λάβουν άλλες αγωγές για τη συγκεκριμένη νόσο».

Η έναρξη και η επίβλεψη της θεραπείας με etanercept πρέπει να πραγματοποιούνται από ειδικό γιατρό με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται το φάρμακο. Το etanercept χορηγείται με υποδόρια ένεση. Για τη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας μπορεί επίσης να χορηγηθεί θεραπεία 50 mg δύο φορές την εβδομάδα κατά τις 12 πρώτες εβδομάδες θεραπείας. Στους ασθενείς ηλικίας κάτω των 18 ετών, η δόση εξαρτάται από το σωματικό βάρος. Η ένεση μπορεί να πραγματοποιηθεί από τον ασθενή ή από νοσηλευτή, υπό την προϋπόθεση ότι έχουν λάβει κατάλληλη εκπαίδευση.

Σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2016, η έναρξη και η επίβλεψη της θεραπείας με infliximab πρέπει να γίνονται από ειδικευμένο γιατρό με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία των νόσων για τις οποίες χορηγείται το φάρμακο. Το infliximab χορηγείται με ενδοφλέβια έγχυση διάρκειας μίας ή δύο ωρών. Η δόση του φαρμάκου για όλες τις νόσους για τις οποίες χορηγείται το φάρμακο, εκτός της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, είναι 5 mg ανά κιλό σωματικού βάρους. Όλοι οι ασθενείς παρακολουθούνται για οποιαδήποτε αντίδραση κατά τη διάρκεια της έγχυσης και επί μία έως δύο ώρες τουλάχιστον μετά από αυτήν.

Το infliximab είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει σχεδιαστεί ώστε να δεσμεύει μια πρωτεΐνη που ονομάζεται παράγοντας νέκρωσης των όγκων άλφα (TNF-α) και να αναστέλλει τη δράση της. Ο παράγοντας TNF-α συμμετέχει στην πρόκληση φλεγμονής και απαντά σε υψηλά επίπεδα σε ασθενείς που πάσχουν από νόσους για τη θεραπεία των οποίων χορηγείται το φάρμακο. Αναστέλλοντας τη δράση του παράγοντα TNF-α, το infliximab μειώνει τη φλεγμονή και τα λοιπά συμπτώματα αυτών των νόσων.

Σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2020, το ustekinumab είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής ψωρίασης κατά πλάκας. Το φάρμακο χορηγείται σε ενήλικες και παιδιά ηλικίας 6 ετών και άνω, που δεν ανταποκρίθηκαν ή δεν μπορούν να λάβουν άλλες συστημικές θεραπείες για την ψωρίαση, όπως με κυκλοσπορίνη, μεθοτρεξάτη ή PUVA (συνδυασμός ψωραλενίου και υπεριώδους ακτινοβολίας Α). Η PUVA είναι ένας τύπος θεραπείας κατά την οποία ο ασθενής, πριν από την έκθεσή του σε υπεριώδη ακτινοβολία, λαμβάνει ένα φάρμακο που ονομάζεται ψωραλένιο. Στην ψωρίαση κατά πλάκας και στην ψωριασική αρθρίτιδα, το ustekinumab χορηγείται με υποδόρια ένεση. Σε ενήλικες η συνήθης δόση είναι 45 mg, ενώ στα παιδιά η δόση εξαρτάται από το σωματικό τους βάρος. Τέλος, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι και αυτό το φάρμακο πρέπει να λαμβάνεται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία των παθήσεων για τις οποίες αυτό χορηγείται.

Νεότεροι βιολογικοί παράγοντες
Έκτοτε όμως έχουν αναπτυχθεί αρκετά άλλα βιολογικά φάρμακα, γνωστά ως «νεότεροι βιολογικοί παράγοντες». Σε αυτά περιλαμβάνονται φάρμακα κατά της IL-17 (όπως secukinumab, ixekizumab, brodalumab) και φάρμακα αντι-IL-23, όπως το risankizumab, το tildrakizumab και το guselkumab.

Ο Καναδικός Οργανισμός Αξιολόγησης Τεχνολογιών Υγείας (CADTH) έχει ήδη επανεξετάσει και προτείνει τα νεότερα βιολογικά φάρμακα, όπως το secukinumab, από το 2014, το ixekizumab το 2016, το brodalumab το 2018 και το risankizumab το 2019, για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής ψωρίασης κατά πλάκας.

Σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2020, το secukinumab είναι φάρμακο που δρα στο ανοσοποιητικό σύστημα και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής ψωρίασης κατά πλάκας σε ενήλικες και ασθενείς άνω των έξι ετών που χρήζουν θεραπείας με φάρμακο χορηγούμενο από το στόμα ή με ένεση. Η θεραπεία πρέπει να χορηγείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία των παθήσεων για τις οποίες χρησιμοποιείται το συγκεκριμένο φάρμακο.

Η δόση του φαρμάκου εξαρτάται από τη νόσο για την οποία λαμβάνεται το φάρμακο. Συνήθως παρατηρείται βελτίωση της πάθησης εντός 16 εβδομάδων θεραπείας. Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν δεν υπάρχει βελτίωση μετά από 16 εβδομάδες. Η δόση για παιδιά εξαρτάται από το σωματικό τους βάρος. Μετά από κατάλληλη εκπαίδευση, οι ασθενείς (ή τα άτομα που τους φροντίζουν) μπορούν να πραγματοποιούν μόνοι τους την ένεση.

Το secukinumab είναι μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει σχεδιαστεί ώστε να προσκολλάται σε ένα μόριο-αγγελιαφόρο που βρίσκεται στο ανοσοποιητικό σύστημα, την ιντερλευκίνη 17Α. Η ιντερλευκίνη 17Α συμμετέχει στην πρόκληση φλεγμονής αλλά και σε άλλες διαδικασίες του ανοσοποιητικού συστήματος που προκαλούν ψωρίαση, ψωριασική αρθρίτιδα και αξονική σπονδυλαρθρίτιδα.

Το brodalumab, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2017, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας. Χρησιμοποιείται σε ενήλικες των οποίων η νόσος είναι μέτρια έως σοβαρή και οι οποίοι απαιτείται να λάβουν συστηματική θεραπεία. Το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης.

Το brodalumab διατίθεται υπό μορφή ενέσιμου διαλύματος σε προγεμισμένες σύριγγες. Χορηγείται με υποδόρια ένεση. Η συνιστώμενη δόση είναι 210 mg μία φορά την εβδομάδα τις πρώτες τρεις εβδομάδες και, εφεξής, κάθε δύο εβδομάδες. Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν η κατάσταση του ασθενούς δεν βελτιωθεί μετά από 12 έως 16 εβδομάδες. Μετά από εκπαίδευση, οι ασθενείς μπορούν να κάνουν μόνοι τους την ένεση με το φάρμακο, εφόσον ο γιατρός το κρίνει σκόπιμο.

Το ixekizumab, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2016, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής ψωρίασης κατά πλάκας σε ενήλικες ασθενείς οι οποίοι χρειάζονται συστηματική θεραπεία. Το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης.

Το ixekizumab διατίθεται υπό μορφή ένεσης σε προγεμισμένες σύριγγες και πένες. Χορηγείται με υποδόρια ένεση. Η πρώτη δόση των 160 mg (δύο ενέσεις) ακολουθείται από μία ένεση των 80 mg κάθε δύο εβδομάδες για τις πρώτες 12 εβδομάδες και κάθε 4 εβδομάδες στη συνέχεια. Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν η κατάσταση δεν βελτιωθεί μετά από 16 έως 20 εβδομάδες. Μετά από εκπαίδευση, οι ασθενείς μπορούν να κάνουν μόνοι τους την ένεση με Taltz, εφόσον ο γιατρός τους το κρίνει σκόπιμο.

Το risankizumab, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2021, είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας σε ενήλικες ασθενείς με μέτρια έως σοβαρή νόσο οι οποίοι χρήζουν συστηματικής θεραπείας. Το risankizumab είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει σχεδιαστεί ώστε να προσκολλάται στην ιντερλευκίνη 23 (IL-23) και να αναστέλλει τη δράση της. Η ιντερλευκίνη 23 συμμετέχει στην πρόκληση φλεγμονής που σχετίζεται με αρθρίτιδα και τον σχηματισμό ψωρίασης κατά πλάκας. Αναστέλλοντας τη δράση της IL-23, το risankizumab μειώνει τη φλεγμονή και άλλα συμπτώματα που συνδέονται με την ψωρίαση κατά πλάκας και την ψωριασική αρθρίτιδα.
Το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας ή της ψωριασικής αρθρίτιδας.

Το risankizumab διατίθεται σε προγεμισμένες σύριγγες και προγεμισμένες συσκευές τύπου πένας. Χορηγείται με υποδόρια ένεση σε περιοχή όπου δεν υπάρχει ψωρίαση, συνήθως στους μηρούς ή στην κοιλιά. Η συνιστώμενη δόση είναι 150 mg. Οι δύο πρώτες δόσεις των 150 mg χορηγούνται με διαφορά 4 εβδομάδων, ενώ οι επόμενες δόσεις χορηγούνται κάθε 12 εβδομάδες.

Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν η κατάσταση του ασθενούς δεν βελτιωθεί μετά από 16 εβδομάδες. Μετά από εκπαίδευση, οι ασθενείς μπορούν να κάνουν μόνοι τους την ένεση με το φάρμακο, εφόσον ο γιατρός το κρίνει σκόπιμο.

Το guselkumab, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2018, είναι ένας ακόμη από τους «νεότερους βιολογικούς παράγοντες», που δρα στο ανοσοποιητικό σύστημα και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας σε ενήλικες ασθενείς με νόσο μέτριας έως σοβαρής μορφής στους οποίους οι θεραπείες απευθείας εφαρμογής στο δέρμα δεν κρίνονται κατάλληλες.

Το guselkumab είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει σχεδιαστεί ώστε να προσκολλάται στην ιντερλευκίνη 23 και να αναστέλλει τη δράση της. Η ιντερλευκίνη 23 είναι μια αγγελιαφόρος ουσία, που ελέγχει την ανάπτυξη και την ωρίμαση ορισμένων τύπων Τ κυττάρων. Αυτά τα Τ κύτταρα, τα οποία αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού, συμμετέχουν στην πρόκληση της φλεγμονής που συνδέεται με τον σχηματισμό της ψωρίασης κατά πλάκας. Αναστέλλοντας τη δράση της ιντερλευκίνης 23, το φάρμακο μειώνει τη φλεγμονή και τα συμπτώματα που σχετίζονται με τη νόσο.

Το guselkumab πρέπει να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας.

Το guselkumab διατίθεται υπό μορφή διαλύματος προς έγχυση σε προγεμισμένες συσκευές τύπου πένας ή σύριγγες. Χορηγείται με υποδόρια ένεση σε περιοχή όπου δεν εμφανίζεται ψωρίαση. Η συνιστώμενη δόση είναι 100 mg ως εφάπαξ δόση, ακολουθούμενη από την επόμενη δόση μετά από 4 εβδομάδες και, στη συνέχεια, 100 mg κάθε 8 εβδομάδες. Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν η κατάσταση του ασθενούς δεν βελτιωθεί μετά από 16 εβδομάδες. Μετά από εκπαίδευση, οι ασθενείς μπορούν να κάνουν μόνοι τους την ένεση με το φάρμακο, εφόσον ο γιατρός το κρίνει σκόπιμο.

Το tildrakizumab, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2018, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας. Χρησιμοποιείται σε ενήλικες ασθενείς με νόσο μέτριας έως σοβαρής μορφής, στους οποίους οι θεραπείες απευθείας εφαρμογής στο δέρμα δεν κρίνονται κατάλληλες.

Το tildrakizumab είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που έχει σχεδιαστεί ώστε να προσκολλάται στην ιντερλευκίνη 23 και να αναστέλλει τη δράση της. Η ιντερλευκίνη 23 είναι μια ουσία που ελέγχει την ανάπτυξη και την ωρίμαση ορισμένων τύπων Τ κυττάρων. Αυτά τα Τ κύτταρα, τα οποία αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος, συμμετέχουν στην πρόκληση της φλεγμονής που συνδέεται με την ανάπτυξη της ψωρίασης κατά πλάκας. Αναστέλλοντας τη δράση της ιντερλευκίνης 23, το tildrakizumab μειώνει τη φλεγμονή και τα συμπτώματα που σχετίζονται με τη νόσο.

Το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιείται υπό την επίβλεψη γιατρού με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης κατά πλάκας.

Το tildrakizumab διατίθεται σε μορφή διαλύματος προς έγχυση σε προγεμισμένες σύριγγες για υποδόρια χορήγηση. Η συνιστώμενη δόση είναι μία ένεση των 100 mg, ακολουθούμενη από την επόμενη δόση μετά από 4 εβδομάδες και, στη συνέχεια, μία ένεση των 100 mg ανά 12 εβδομάδες. Η δόση μπορεί να αυξηθεί στα 200 mg σε ορισμένους ασθενείς, για παράδειγμα σε ασθενείς που έχουν προσβληθεί σοβαρά από τη νόσο ή έχουν σωματικό βάρος άνω των 90 kg. Ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει τη διακοπή της θεραπείας, εάν η κατάσταση του ασθενούς δεν βελτιωθεί μετά από 28 εβδομάδες.

Μετά από εκπαίδευση, οι ασθενείς μπορούν να κάνουν μόνοι τους την ένεση με tildrakizumab, εφόσον ο γιατρός το κρίνει σκόπιμο.

Τέλος, στην κατηγορία αυτή, των νεότερων βιολογικών παραγόντων, θα πρέπει να προσθέσουμε το «γηραιότερο» μέλος αυτής της ομάδας, που είναι το apremilast.

Το apremilast, σύμφωνα με την περίληψη της Ευρωπαϊκής Δημόσιας Έκθεσης Αξιολόγησης (EPAR) του 2014, είναι φάρμακο που χορηγείται για τη θεραπεία ενηλίκων με μέτρια έως σοβαρή ψωρίαση κατά πλάκας. Χορηγείται σε ασθενείς που δεν μπορούν να λάβουν ή δεν αποκρίθηκαν σε άλλες συστημικές θεραπείες (θεραπείες για ολόκληρο το σώμα) για την ψωρίαση, περιλαμβανομένων της κυκλοσπορίνης, της μεθοτρεξάτης και της PUVA (συνδυασμός ψωραλενίου και υπεριώδους ακτινοβολίας Α). Η PUVA, όπως αναφέραμε και παραπάνω, είναι ένας τύπος θεραπείας κατά την οποία ο ασθενής πριν από την έκθεσή του σε υπεριώδη ακτινοβολία λαμβάνει ένα φάρμακο το οποίο περιέχει μια ένωση που ονομάζεται ψωραλένιο.

Το apremilast αναστέλλει τη δράση της φωσφοδιεστεράσης 4 (PDE4), ενός ενζύμου στο εσωτερικό των κυττάρων. Το συγκεκριμένο ένζυμο συμβάλλει στην ενεργοποίηση της παραγωγής μορίων-αγγελιαφόρων στο ανοσοποιητικό σύστημα, τα οποία ονομάζονται κυτοκίνες και συμμετέχουν στη διαδικασία δημιουργίας φλεγμονής, καθώς και σε άλλες διαδικασίες που προκαλούν την ψωρίαση και την ψωριασική αρθρίτιδα. Αναστέλλοντας τη φωσφοδιεστεράση 4, το apremilast μειώνει τα επίπεδα των εν λόγω κυτοκινών στον οργανισμό και, συνεπώς, μειώνει τη φλεγμονή και άλλα συμπτώματα της ψωρίασης και της ψωριασικής αρθρίτιδας.

Η έναρξη της θεραπείας με το συγκεκριμένο φάρμακο πρέπει να πραγματοποιείται από γιατρό με πείρα στη διάγνωση και στη θεραπεία της ψωρίασης ή της ψωριασικής αρθρίτιδας.

Το φάρμακο διατίθεται υπό μορφή δισκίων (10, 20 και 30 mg). Η θεραπεία ξεκινά με τη χορήγηση δόσης 10 mg την ημέρα 1, η οποία ακολούθως αυξάνεται σταδιακά σε διάστημα μίας εβδομάδας έως τη συνιστώμενη δόση των 30 mg δύο φορές την ημέρα. Οι ασθενείς με σοβαρή νεφρική ανεπάρκεια πρέπει να λαμβάνουν χαμηλότερες δόσεις. Η απόκριση στη θεραπεία πρέπει να αξιολογείται τακτικά και η χρήση του apremilast πρέπει να επανεξετάζεται εάν δεν παρατηρείται βελτίωση μετά από έξι μήνες θεραπείας.


Βιβλιογραφικές αναφορές
Sandhu VK, Ighani A, Fleming P, Lynde CW. Biologic Treatment in Elderly Patients With Psoriasis: A Systematic Review. J Cutan Med Surg. 2020 Mar/Apr;24(2):174-186. doi: 10.1177/1203475419897578. Epub 2020 Jan 17. PMID: 31950853.
CADTH Health Technology Review: Biologics in Plaque Psoriasis, Canadian Journal of Health Technologies November 2021 Volume 1 Issue 11
https://www.cadth.ca/sites/default/files/ES/ES0357%20Biologics%20in%20Plaque%20Psoriasis_%20Final.pdf
https://www.moh.gov.gr/articles/health/domes-kai-draseis-­gia-thn-ygeia/kwdikopoihseis/therapeytika-prwtokolla-syntagografhshs/diagnwstika-kai-therapeytika-prwtokolla-syntagografhshs/5235-diagnwstika-kai-therapeytika-prwtokolla-pswriashs
Ferreira C, Azevedo A, Nogueira M, Torres T. Management of psoriasis in pregnancy – a review of the evidence to date. Drugs Context. 2020 Mar 9;9:2019-11-6. doi: 10.7573/dic.2019-11-6. PMID: 32201494; PMCID: PMC7067229.
Feldman SR. Treatment of psoriasis in adults. In: Post T, ed. UpToDate. Waltham (MA): UpToDate; 2021: https://www.uptodate.com/contents/treatment-of-psoriasis-in -adults. Accessed 2021 Jun 8.
Canadian Psoriasis Network. Plaque psoriasis. 2021; https:// www.canadianpsoriasisnetwork.com/psoriasis/forms-of-psoriasis/ . Accessed 2021 Jun 18.

 

 

πΗΓΗ:https://hellenicmedicalreview.gr/

Αρνητικές οι επιπτώσεις της παχυσαρκίας στη γονιμότητα των γυναικών

Οδηγεί σε αντίσταση στην ινσουλίνη, υπερινσουλιναιμία
και αύξηση των ανδρογόνων
Η παχυσαρκία αποτελεί μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας με σημαντικές
επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία των ατόμων αλλά και στο περιβάλλον
τους. Η συχνότητά της συνεχίζει να αυξάνεται διεθνώς. Πράγματι, 39% των
ενηλίκων είναι υπέρβαροι και 13% παχύσαρκοι σε παγκόσμιο επίπεδο. Στις
γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας η παχυσαρκία οδηγεί σε αντίσταση στην
ινσουλίνη, υπερινσουλιναιμία και αύξηση των ανδρογόνων, με αποτέλεσμα
διαταραχές στον εμμηνορρυσιακό κύκλο και υπογονιμότητα. Αυξάνει μάλιστα τον
κίνδυνο για διαφόρους τύπους καρκίνων, μεταξύ των οποίων και γυναικολογικών.
Επιπρόσθετα, οι παχύσαρκες γυναίκες που μένουν έγκυες παρουσιάζουν
συχνότερα σακχαρώδη διαβήτη κύησης, προεκλαμψία και διάφορες επιπλοκές
κατά τον τοκετό. Οι Καθηγήτριες της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, Σταυρούλα
Πάσχου, Ευανθία Κασσή, Μελπομένη Πέππα, Ειρήνη Λαμπρινουδάκη και
Θεοδώρα Ψαλτοπούλου συνοψίζουν τις κατευθυντήριες οδηγίες που ισχύουν
σήμερα για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας σε ενήλικες. Οι οδηγίες αυτές
προτείνουν κλιμάκωση των θεραπευτικών μέτρων ανάλογα με το Δείκτη Μάζας
Σώματος (ΔΜΣ) και την συνύπαρξη άλλων νοσημάτων. Ο ΔΜΣ υπολογίζεται
με βάση το βάρος και το ύψος. Σε όλους τους υπέρβαρους (ΔΜΣ>25 kg/m2) ή
παχύσαρκους (ΔΜΣ>30 kg/m2) ασθενείς προτείνεται περιορισμός της θερμιδικής
πρόσληψης και αύξηση της σωματικής δραστηριότητας. Σε παχύσαρκα άτομα
(ΔΜΣ>30 kg/m2) ή άτομα με ΔΜΣ >27 kg/m2 και παρουσία νοσημάτων που
επιδεινώνονται από την παχυσαρκία συνιστάται συχνά επιπρόσθετη φαρμακευτική
αγωγή, από τους στόματος ή ενέσιμη. Χειρουργική αντιμετώπιση με βαριατρικές
επεμβάσεις συστήνεται σε άτομα με ΔΜΣ>40 kg/m2 ή ΔΜΣ>35 kg/m2 και
παρουσία συννοσηροτήτων. Σχετικά με τις φαρμακευτικές θεραπείες, συνολικά 5
επιλογές έχουν έγκριση επί του παρόντος από τον αμερικανικό FDA και αφορούν
στην ορλιστάτη, στο συνδυασμό φαιντερμίνης και τοπιραμάτης, στο συνδυασμό
ναλτρεξόνης και βουπροπιόνης, στη λιραγλουτίδη και στη σεμαγλουτίδη. Οι
πρώτες 3 λαμβάνονται από του στόματος, η λιραγλουτίδη δίδεται ως ημερήσια
υποδόρια ένεση, ενώ η σεμαγλουτίδη ως εβδομαδιαία υποδόρια ένεση. Στην
Ελλάδα κυκλοφορούν οι περισσότερες από τις ανωτέρω φαρμακευτικές επιλογές,
που πρέπει φυσικά να χορηγούνται με οδηγία και παρακολούθηση από ειδικούς
ιατρούς. Στο γενικό πληθυσμό ως συννοσηρότητες λογίζονται η αρτηριακή
υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, η δυσλιπιδαιμία, η υπνική άπνοια, η μη
αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος και η καρδιαγγειακή νόσος. Η παχυσαρκία
όμως δημιουργεί προβλήματα και στη γονιμότητα και στην έκβαση της κύησης.
Από την άλλη, είναι σημαντικότατες οι ευνοϊκές αλλαγές από την έγκαιρη απώλεια
βάρους πριν την κύηση. Η ιατρική κοινότητα θα πρέπει να επιδείξει μεγαλύτερη
ευαισθησία ιδιαίτερα όσον αφορά την παχυσαρκία στις γυναίκες αναπαραγωγικής
ηλικίας. Επιπρόσθετες παράμετροι που αντλούνται από το γυναικολογικό ιστορικό
θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για έγκαιρη εντατικοποίηση της θεραπείας.
Βέβαια, τα φάρμακα για την παχυσαρκία δεν έχουν μελετηθεί στην κύηση και δεν
μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά τη διάρκειά της. Οπότε, χρειάζεται κατάλληλη
συμβουλευτική και έγκαιρη παρέμβαση πριν την προσπάθεια για τεκνοποίηση.

 

 

Πηγη:HealthDaILY