Ερευνητές του ΙΤΕ ρίχνουν φως στον μηχανισμό της ρύθμισης της γήρανσης μέσω επαναπροσδιορισμού του μεταβολισμού

Ηράκλειο, 3 Φεβρουαρίου 2022

Διεπιστημονική συνεργασία μεταξύ δύο ερευνητικών Ινστιτούτων του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ), του Ινστιτούτου Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας (ΙΜΒΒ), στο Ηράκλειο, και του Ινστιτούτου Επιστημών Χημικής Μηχανικής (ΙΕΧΜΗ), στην Πάτρα, ρίχνει φως σε έναν νέο μηχανισμό ρύθμισης της γήρανσης, μέσω επαναπρογραμματισμού του κυτταρικού μεταβολισμού. Τα νέα ευρήματα που δημοσιεύονται σήμερα σε ένα από τα πιο έγκριτα διεθνή επιστημονικά περιοδικά, το Nature Communications, αναμένεται να βοηθήσουν στην ανάπτυξη εφαρμογών με στόχο την αντιμετώπιση μεταβολικών νοσημάτων και παθολογιών που συνοδεύουν τη γήρανση.

Ο μεταβολισμός είναι το πολύπλοκο δίκτυο βιοχημικών αντιδράσεων που μετατρέπουν την ενέργεια που προσλαμβάνει ένας οργανισμός μέσω των τροφών, σε χημική ενέργεια που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τα κύτταρα. Αποτελεί δε θεμελιώδη βιολογική διαδικασία, απολύτως απαραίτητη για την ανάπτυξη και τη διατήρηση της ζωής. Το κυτταρικό οργανίδιο που είναι κατεξοχήν υπεύθυνο για τη παραγωγή χημικής ενέργειας σε όλα τα ευκαρυωτικά κύτταρα είναι το μιτοχόνδριο. Μεταξύ άλλων, στα μιτοχόνδρια πραγματοποιούνται και τα τελικά στάδια διάσπασης της γλυκόζης, ενός από τους βασικούς υδατάνθρακες που μεταβολίζουν τα κύτταρα. Είναι σημαντικό ότι οι βασικές μεταβολικές διεργασίες συνδέονται στενά και καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τον ρυθμό της γήρανσης.

Ιωάννα Δασκαλάκη – Ειρήνη Λιονάκη, Νεκτάριος Ταβερναράκης – Μαρία Κλάπα, Ηλίας Γκίκας  – Μαρία Κωνσταντίνα Ιωαννίδη

 

Χρησιμοποιώντας ως πειραματικό σύστημα το νηματώδη Caenorhabditis elegans, οι Ερευνητές του ΙΜΒΒ, Δρ. Ειρήνη Λιονάκη, Δρ. Ηλίας Γκίκας, Δρ. Ιωάννα Δασκαλάκη και Δρ. Νεκτάριος Ταβερναράκης (Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης και Πρόεδρος του ΙΤΕ), σε συνεργασία με την Δρ. Μαρία-Κωνσταντίνα Ιωαννίδη και την Δρ. Μαρία Ι. Κλάπα (ΙΕΧΜΗ), αποκάλυψαν ότι η μείωση του αριθμού των μιτοχονδρίων σε συγκεκριμένους ιστούς αυξάνει σημαντικά τη διάρκεια ζωής.

Η μείωση αυτή της μιτοχονδριακής μάζας, που μπορεί να επιτευχθεί με κατάλληλες γενετικές ή φαρμακολογικές παρεμβάσεις, συνδέεται άρρηκτα με μείωση της παραγωγής ελεύθερων ριζών οξυγόνου, ενεργοποίηση μηχανισμών απόκρισης σε στρες και αύξηση της πρόσληψης γλυκόζης από το περιβάλλον. Ανάλυση του μεταβολικού προφίλ σε πειραματόζωα με αυξημένη διάρκεια ζωής, ανέδειξε ειδικές μεταβολικές αλλαγές που αφορούν επαναπροσδιορισμό του τρόπου με τον οποίο αυτά χρησιμοποιούν τη γλυκόζη, επάγοντας την παραγωγή ενός άλλου μεταβολίτη, της σερίνης. Η σερίνη είναι ένα αμινοξύ που μπορεί να παραχθεί από τη γλυκόζη μέσω μίας σειράς βιοχημικών αντιδράσεων. Η παρεμπόδιση, με καταλλήλους καταστολείς, αυτής της ενζυμικής ακολουθίας παραγωγής σερίνης, αναιρεί τα οφέλη του μειωμένου αριθμού μιτοχονδρίων στο προσδόκιμο επιβίωσης, αποκαθιστώντας σχέση αιτίου-αιτιατού ανάμεσα στο μιτοχονδριακό περιεχόμενο των κυττάρων, την παράγωγη σερίνης και τη μακροβιότητα.

Είναι γνωστό ότι η παρατεταμένη έκθεση σε υψηλά επίπεδα γλυκόζης συνδέεται με την εμφάνιση σοβαρών μεταβολικών νοσημάτων, όπως η παχυσαρκία και ο διαβήτης. Στη νέα τους μελέτη, οι Ερευνητές του ΙΤΕ δείχνουν πως αυξημένα επίπεδα πρόσληψης γλυκόζης μειώνουν σημαντικά το προσδόκιμο επιβίωσης, αυξάνοντας το οξειδωτικό στρες. Αντίθετα, παρεμβάσεις μείωσης της μιτοχονδριακής μάζας σε συγκεκριμένους ιστούς, προστατεύουν από τη γλυκοτοξικότητα και βελτιώνουν σημαντικά το προσδόκιμο επιβίωσης κάτω από συνθήκες έκθεσης σε αυξημένα επίπεδα γλυκόζης.

Τα αποτελέσματα της έρευνας που δημοσιεύεται σήμερα, αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα του φαινομένου της γήρανσης, οδηγώντας σε αναθεώρηση προηγούμενων απλουστευμένων αντιλήψεων για το πώς η γήρανση επηρεάζεται από τα γονίδια και το περιβάλλον. Τα συμπεράσματα της μελέτης είναι καθοριστικής σημασίας για την κατανόηση της γήρανσης στον άνθρωπο, και αναμένεται ότι θα αξιοποιηθούν για την αντιμετώπιση συνοδών νοσημάτων, τα οποία χαρακτηρίζονται από μεταβολικές διαταραχές, με στοχευμένες θεραπευτικές παρεμβάσεις, έχοντας ως στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής στις μεγάλες ηλικίες.

 

Ερευνητική ομάδα

ΙΜΒΒ-ITE: Ειρήνη Λιονάκη, Ηλίας Γκίκας, Ιωάννα Δασκαλάκη & Νεκτάριος Ταβερναράκης

ΙΕΧΜΗ-ITE: Μαρία-Κωνσταντίνα Ιωαννίδη & Μαρία Ι. Κλάπα

 

Σχετικοί σύνδεσμοι: https://tavernarakislab.gr/

https://www.nature.com/articles/s41467-022-28272-1

 

Στοιχεία επικοινωνίας:

Δρ. Ειρήνη Λιονάκη

Μεταδιδακτορική Ερευνήτρια

Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας (ΙΜΒΒ)

Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ)

eMail: [email protected] | Τηλ. 2810 391065

 

ή

 

Καθ. Νεκτάριος Ταβερναράκης

Καθηγητής, Ιατρική Σχολή, Πανεπιστήμιο Κρήτης

Διευθυντής Ερευνών, ΙΜΒΒ-ΙΤΕ

Πρόεδρος, Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ)

eMail: [email protected] | Τηλ.: +30 2810391069

 

 

Πηγη: https://www.amna.gr/

Υψηλότερος ο κίνδυνος εγκεφαλικού στους ηλικιωμένους στις τρεις πρώτες μέρες από τη διάγνωση της Covid

Στοιχεία για σχεδόν 37.400 ανθρώπους άνω των 65 ετών (μέση ηλικία 80 ετών), οι οποίοι είχαν διαγνωστεί με κορωνοϊό το 2020 και 2021 και είχαν νοσηλευτεί, ανέλυσαν ερευνητές των CDC στις ΗΠΑ

Ο κίνδυνος εκδήλωσης ενός ισχαιμικού εγκεφαλικού στους ηλικιωμένους που διαγιγνώσκονται με Covid-19 είναι υψηλότερος μέσα στις πρώτες τρεις ημέρες από τη διάγνωση της λοίμωξης, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη.

Οι ερευνητές των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική ανακοίνωση σε διεθνές συνέδριο της American Stroke Association για τα εγκεφαλικά στη Νέα Ορλεάνη, ανέλυσαν στοιχεία για σχεδόν 37.400 ανθρώπους άνω των 65 ετών (μέση ηλικία 80 ετών), οι οποίοι είχαν διαγνωστεί με κορωνοϊό το 2020 και 2021 και είχαν νοσηλευτεί

Διαπιστώθηκε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος εγκεφαλικού υπάρχει μέσα στο πρώτο τριήμερο από τη διάγνωση, όντας δέκα φορές υψηλότερος σε σχέση είτε με την περίοδο πριν τη διάγνωση της Covid-19 είτε έναν μήνα μετά τη διάγνωσή της. Μετά τις πρώτες τρεις ημέρες από τη διάγνωση, ο κίνδυνος εγκεφαλικού μειώνεται γρήγορα, αλλά παραμένει σχετικά μεγαλύτερος σε σχέση με την περίοδο πριν τη διάγνωση της Covid-19 ή έναν μήνα μετά τη διάγνωσή της.

Αναλυτικά, τις 4 έως 7 ημέρες μετά τη διάγνωση ο κίνδυνος είναι 60% μεγαλύτερος, τις 8 έως 14 ημέρες είναι 44% μεγαλύτερος, ενώ 15 έως 28 ημέρες μόνο 9% μεγαλύτερος. Οι άνθρωποι 65 έως 74 ετών έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εγκεφαλικού μετά τη διάγνωση Covid-19 σε σχέση με εκείνους άνω των 85 ετών, καθώς και όσους δεν έχουν ιστορικό εγκεφαλικού.

Τα εγκεφαλικά συμβαίνουν όταν ένα αιμοφόρο αγγείο στον εγκέφαλο μπλοκάρεται (ισχαιμικά) ή διαρρηγνύεται (αιμορραγικά), εμποδίζοντας έτσι το οξυγόνο και τα θρεπτικά συστατικά να φθάσουν σε αυτόν. Η αδυναμία στα χέρια, η δυσκολία στην ομιλία και η παραμόρφωση του προσώπου είναι μερικά από τα προειδοποιητικά σημάδια ενός εγκεφαλικού.

 

 

Πηγη: https://ygeiamou.gr/

Πλεύρης: Απόλυση ή αναστολή σύμβασης για όλο το 2022 για τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς

Τι είπε για το πιστοποιητικό εμβολιασμού, τους τριψήφιους θανάτους ημερησίως από κορωνοϊό, τα χάπια και τα εμβόλια, αλλά και τις μονιμοποιήσεις χιλιάδων επικουρικών γιατρών στο ΕΣΥ

Η πανδημία κορωνοϊού παραμένει «παρούσα», τονίζει ο υπουργός Υγείας, Θάνος Πλεύρης. Όπως ανέφερε μιλώντας στον ΑΝΤ1, από τα δεδομένα για τον τριψήφιο αριθμό θανάτων καθημερινά προκύπτει πως «το 85% των θανάτων αφορά ανεμβολίαστους ασθενείς, ηλικίας άνω των 70 ετών», σημειώνοντας πως έχει ζητήσει να κοιτάξουν ο ΕΟΔΥ και ο κ. Ζαούτης και με διαφορετικό πρίσμα τους φακέλους.

Σχετικά με την έξαρση στους νεκρούς από επιπλοκές του κορωνοϊού, ο κ. Πλεύρης είπε πως «το τέταρτο κύμα της Δέλτα μας βρήκε σε μικρότερη εμβολιαστική κάλυψη, καθυστερούν πολλά περιστατικά να φτάσουν στα νοσοκομεία, ενώ και σε πολλά περιφερειακά νοσοκομεία δεν υπάρχει η ίδια παροχή φροντίδας με τα νοσοκομεία μεγάλων πόλεων και αυτό πρέπει να διορθωθεί»

Για τους συμβασιούχους επικουρικούς υγειονομικούς που έχουν ενταχθεί στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, ο κ. Πλεύρης ανέφερε πως «για τους 12.000 επικουρικούς, που λήγουν οι συμβάσεις τους στις 31 Μαρτίου, θα κάνουμε ρύθμιση για παράταση των συμβάσεων μέχρι περίπου το τέλος του έτους, ενώ παράλληλα θα υπάρξει μοριοδότηση τους, λόγω της εμπειρίας που έχουν αποκομίσει και παράλληλα βγαίνει προκήρυξη για 4.000 θέσεις στο ΕΣΥ».

Αναφορικά με την αναστολή σύμβασης που ισχύει για τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς, ο Υπουργός Υγείας είπε αρχικώς πως «δεν είναι στην σκέψη μας μια επέκταση της αναστολής σε όσους δεν έχουν κάνει την ενισχυτική δόση του εμβολίου».

Συμπλήρωσε πως «για όσους υγειονομικούς δεν έχουν εμβολιαστεί, λήγει στις 31 Μαρτίου η αναστολή σύμβασης. Στις 31 Μαρτίου η Κυβέρνηση ή θα παρατείνει την διορία αυτή ή θα πει ότι είναι προαπαιτούμενος ο εμβολιασμός για να προσφέρει κάποιος τις υπηρεσίες του στο ΕΣΥ. Ακόμη δεν έχει ληφθεί απόφαση, ωστόσο η εισήγηση η δική μου είναι πως όποιος δεν εμβολιαστεί, δεν μπορεί να είναι στο ΕΣΥ».

Ο Θάνος Πλεύρης προσέθεσε πως «οι παραγγελίες που κάνουμε και σε φάρμακα και σε εμβόλια είναι για το σύνολο του 2022. Η πρόβλεψη της ΕΕ είναι πως και σε αποκλιμάκωση να μπούμε σε ότι αφορά τα κρούσματα και τους σκληρούς δείκτες, θα πρέπει να υπάρχει μια παρακολούθηση και της κατάστασης το φθινόπωρο. Επομένως, αν υπάρξει παράταση στην αναστολή (σύμβασης των ανεμβολίαστων υγειονομικών) θα είναι για μεγάλο διάστημα, πιθανώς μέχρι το τέλος του έτους, για αυτό θα είναι μέχρι τότε και η επέκταση των συμβάσεων των επικουρικών υγειονομικών».

Σχετικά με τα αντι-ικά χάπια κατά του κορωνοϊού, ο Υπουργός Υγείας είπε πως «αφού ολοκληρώθηκε η πρώτη παρτίδα των μονοκλωνικών αντισωμάτων, έχουμε για πρώτη φορά τα χάπια της Merck και πλέον έχουμε την παράδοση κατ΄ οίκον των χαπιών που εγκρίνονται από τους γιατρούς και την Επιτροπή. Προς τα τέλη του μήνα ή στις αρχές Μαρτίου θα έχουμε τις πρώτες παρτίδες και των χαπιών της Pfizer και θα υπάρχει επάρκεια χαπιών».

Επεσήμανε ωστόσο πως «παραμένει το εμβόλιο η πρώτη άμυνα μας, το χάπι είναι επικουρικό. Σε έναν ανεμβολίαστο, ακόμη και αν πάρει το χάπι, παραμένει μεγάλος ο κίνδυνος για την ζωή του. Έρευνες αναφέρουν πως αν δώσουμε 1000 χάπια, μπορούμε να αποσοβήσουμε 50 θανάτους, που δεν είναι καθόλου λίγοι».

«Η Ελλάδα φέρνει όλα τα εμβόλια που εγκρίνει ο EMA. Ότι εγκρίνει ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων έρχεται και στην Ελλάδα. Είχαμε και παλαιότερα το εμβόλιο της Johnson που δεν ήταν τεχνολογίας m-rna», σημείωσε ο κ. Πλεύρης.

Τέλος, για το πιστοποιητικό εμβολιασμού που λήγει στο 7μήνο μετά από την δεύτερη δόση, ο Υπουργός Υγείας είπε πως «για να φθάσουμε από το 67% στο 84% του ενήλικου πληθυσμού που έχει εμβολιαστεί, πήραμε μια σειρά από σκληρές αποφάσεις. Ήδη, το 85% όσων είχαν δικαίωμα, έχουν κάνει την αναμνηστική δόση. Πιστεύω και αυτοί που δεν την έχουν κάνει, θα σπεύσουν να κάνουν την αναμνηστική δόση».

 

 

Πηγη: https://ygeiamou.gr/

Ιωάννης Μπλαταδάκης : Οι κυτταρικές θεραπείες είναι η πιο σημαντική εξέλιξη τα τελευταία 15 χρόνια

Ο κ. Ιωάννης Μπαλταδάκης Διευθυντής της Αιματολογικής Κλινικής και της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» μίλησε στην εκπομπή Opinion Health του healthweb.gr για τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά με τη θεραπευτική αντιμετώπιση του λεμφώματος αλλά και άλλων αιματολογικών κακοηθειών, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του καρκίνου που είναι σήμερα, 4 Φεβρουαρίου.

Κύριε Μπαλταδάκη ποιες είναι οι εξελίξεις σχετικά με τη θεραπευτική αντιμετώπιση τόσο του λεμφώματος  αλλά και άλλων αιματολογικών κακοηθειών;

Νομίζω η πιο σημαντική εξέλιξη που έχει συμβεί μέσα στα τελευταία 10-15 χρόνια είναι η ανάπτυξη θεραπειών που μας επιτρέπουν να αντιμετωπίζουμε με μεγαλύτερη ειδικότητα αιματολογικά νοσήματα, επειδή αυτές οι θεραπείες στοχεύουν είτε στους γενετικούς μηχανισμούς είτε στα αντιγόνα που εκφράζονται από τα νεοπλασματικά νοσήματα του αίματος, με αποτέλεσμα να μειώνεται σταδιακά ο ρόλος της χημειοθεραπείας και να αυξάνεται η εφαρμογή αυτών των νεότερων θεραπειών που έχουν πραγματικά ιδιαίτερα σημαντικά αποτελέσματα.

Ποιες είναι αυτές οι θεραπείες;

Αυτές οι θεραπείες είναι είτε νεότεροι παράγοντες που στοχεύουν στους γενετικούς μηχανισμούς των αιματολογικών νοσημάτων, είτε μονοκλωνικά αντισώματα που στρέφονται έναντι συγκεκριμένων αντιγόνων που εκφράζονται από τα νεοπλασματικά κύτταρα και τελευταία μία πάρα πολύ σημαντική εξέλιξη είναι και οι κυτταρικές θεραπείες.

Οι θεραπείες με CAR-T;

Ναι, οι κυτταρικές θεραπείες κυρίως αυτή τη στιγμή αφορούν σε αυτά τα CAR λεμφοκύτταρα, τα οποία είναι λεμφοκύτταρα που προέρχονται είτε από τον ίδιο τον ασθενή είτε από κάποιον υγιή δότη, κυρίως από τον ασθενή αυτή τη στιγμή, και τα οποία τροποποιούνται γενετικά στο εργαστήριο έτσι ώστε να αναγνωρίζουν τα κύτταρα της νόσου και να μπορούν να τα καταστρέφουν.

Πόσοι είναι οι ασθενείς αυτή τη στιγμή που έχουν λάβει την θεραπεία στην Ελλάδα;

Υπολογίζω ότι είναι περίπου, πλησιάζουμε τους 50 ασθενείς που έχουν λάβει αυτή τη θεραπεία και στα 3 κέντρα στα οποία άρχισαν αυτές οι θεραπείες, δύο κέντρα για ενήλικες, τον «Ευαγγελισμό» και το νοσοκομείο «Παπανικολάου» στη Θεσσαλονίκη και ένα παιδιατρικό κέντρο, στο νοσοκομείο παίδων «Αγία Σοφία» και το ογκολογικό κέντρο «Μαριάννα Βαρδινογιάννη» και τελευταία βέβαια προστέθηκε άλλο ένα κέντρο, στο «Αττικόν» νοσοκομείο το οποίο άρχισε να διενεργεί αυτές τις θεραπείες. Οπότε ο αριθμός των ασθενών πρόκειται να αυξηθεί με την πάροδο του χρόνου σημαντικά.

Οι θεραπείες με CAR κύτταρα χρησιμοποιούνται και για την αντιμετώπιση του λεμφώματος;

Χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση κυρίως, η πιο συχνή ένδειξη είναι η αντιμετώπιση λεμφωμάτων. Εδώ θα κάνω μία παρένθεση, τα λεμφώματα, ειδικά η πιο συχνή κατηγορία των λεμφωμάτων που είναι τα λεμφώματα από μεγάλα Β-Λεμφοκύτταρα, αυτά είναι πλέον ιάσιμα σε ένα ποσοστό 60% με τις συμβατικές, με το συμβατικό συνδυασμό χημειοθεραπείας και ανοσοθεραπείας. Όμως σε ένα ποσοστό 40% δεν επιτυγχάνεται ο έλεγχος της νόσου. Και αυτό ήταν μέχρι πρόσφατα μία ιατρική ανάγκη που δεν είχε καλυφθεί. Εδώ λοιπόν έγκειται ο ρόλος των CAR λεμφοκυττάρων τα οποία έχουν αποδειχθεί τα τελευταία χρόνια μία πολύ αποτελεσματική θεραπεία γι’ αυτούς τους ασθενείς των οποίων το νόσημα δεν ελέγχεται με τη συμβατική θεραπεία και επιτυγχάνουν και είναι αποτελεσματικά και από ότι δείχνουν τα αποτελέσματα μακροπρόθεσμα τουλάχιστον το 40% των ασθενών μπορεί να ιαθεί με αυτές τις θεραπείες.

  • Επίσης, σήμερα εκτός από το συχνότερο τύπο των λεμφωμάτων, η εφαρμογή των θεραπειών με CAR λεμφοκύτταρα, επεκτείνεται και σε άλλους τύπους λεμφωμάτων, αυτά που λέμε μη επιθετικά λεμφώματα και εκεί τα αποτελέσματα φαίνεται ότι είναι ακόμη πιο θετικά, με ποσοστά ανταπόκρισης που ξεπερνούν το 70% ή το 80%.

Σε ποιες ηλικίες κυρίως είναι πιο αποτελεσματικές οι θεραπείες αυτές; Ενδείκνυται και για παιδιά;

Στα παιδιά κυρίως το νόσημα το οποίο θεραπεύεται με CAR λεμφοκύτταρα είναι μία μορφή οξείας λευχαιμίας, η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία που είναι η συχνότερη λευχαιμία της παιδικής ηλικίας, η οποία είναι μεν ιάσιμη σε μεγάλο ποσοστό, περίπου 90% με την τρέχουσα θεραπεία, όμως στο 10%-20% των παιδιών που δεν γίνονται καλά με την καθιερωμένη θεραπεία, τα CAR λεμφοκύτταρα έχουν πολύ αξιόλογη δράση, επιτυγχάνεται ανταπόκριση στο 80% περίπου των περιπτώσεων αυτών και τουλάχιστον τα μισά από αυτά τα παιδιά μπορούν να γίνουν καλά μόνο με αυτή τη θεραπεία, ενώ τα υπόλοιπα μπορεί το αποτέλεσμα της κυτταρικής θεραπείας να εδραιωθεί, να σταθεροποιηθεί με μία μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων από υγιή δότη, με αποτέλεσμα να έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες να επιτύχουμε τελικά την ίαση. Στα παιδιά λοιπόν η ένδειξη αυτή τη στιγμή είναι η οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία, στους ενήλικες για τους μεν νεαρούς ενήλικες είναι ένδειξη, υπάρχει και η ένδειξη της οξείας λεμφοβλαστικής λευχαιμίας που επεκτείνεται πλέον σήμερα ηλικιακά και σε μεγαλύτερες ηλικίες αλλά κύρια ένδειξη είναι τα λεμφώματα.

Πρακτικά κύριε Μπαλταδάκη πως γίνεται η διαχείριση των ασθενών με λέμφωμα; Δηλαδή από τη στιγμή που θα γίνει η διάγνωση μέχρι και την έναρξη της θεραπείας;

Από τη στιγμή που θα γίνει η διάγνωση και θα καθοριστεί ο ιστολογικός τύπος του λεμφώματος που είναι πολύ σημαντικό, οι ασθενείς λαμβάνουν θεραπεία, η οποία θεραπεία είναι αυτό που λέμε ανοσοχημειοθεραπεία, δηλαδή είναι συνδυασμός ανοσοθεραπείας και χημειοθεραπείας. Η ανοσοθεραπεία κυρίως αναφέρεται σε μονοκλωνικά αντισώματα τα οποία αναγνωρίζουν κάποιο αντιγόνο του λεμφώματος και μπορούν έτσι να καταστρέψουν τα λεμφωματικά κύτταρα. Αν λοιπόν στο 60% περίπου των ασθενών αυτή η θεραπεία, η ανοσοχημειοθεραπεία, που έχει καθιερωθεί την τελευταία 20ετία επιτυγχάνει την ίαση της νόσου. Εάν όμως δεν επιτευχθεί η ίαση της νόσου, αν το λέμφωμα δηλαδή υποτροπιάσει ή αν δεν ανταποκριθεί στην αρχική θεραπεία πλέον σήμερα υπάρχει η κυτταρική θεραπεία, οπότε οι ασθενείς παραπέμπονται σε ένα από τα κέντρα στα οποία εφαρμόζεται η κυτταρική θεραπεία, που ουσιαστικά είναι μονάδες μεταμόσχευσης αιμοποιητικών κυττάρων. Εκεί γίνεται εκτίμηση του ασθενή και προγραμματίζεται γρήγορα να γίνει συλλογή λεμφοκυττάρων, να μαζέψουμε δηλαδή τα λεμφοκύτταρα του ασθενή με μία ειδική μέθοδο που λέγεται λευκαφαίρεση. Όταν λοιπόν τα λεμφοκύτταρα συλλεγούν αυτά αποστέλλονται στο κεντρικό εργαστήριο της εταιρείας που παρέχει τα παράγωγα της κυτταρικής θεραπείας, το οποίο κεντρικό εργαστήριο βρίσκεται είτε στην Αμερική αλλά τελευταία βρίσκονται αυτά τα εργαστήρια, έχουν δημιουργηθεί τέτοια κέντρα παραγωγής και στην Ευρώπη. Εκεί γίνεται γενετική τροποποίηση των λεμφοκυττάρων του κάθε ασθενή, ώστε αυτά τα λεμφοκύτταρα να εκφράζουν κάποιους υποδοχείς που να τους επιτρέπουν, να αναγνωρίζουν τα λεμφωματικά κύτταρα ή τα λευχαιμικά κύτταρα και να μπορούν να επιτεθούν για να τα καταστρέψουν. Αφού γίνει αυτή η τροποποίηση των λεμφοκυττάρων, τα κύτταρα επιστρέφουν στο μεταμοσχευτικό κέντρο και χορηγούνται, ο ασθενής εισάγεται στη μονάδα μεταμόσχευσης και λαμβάνει μία ήπια θεραπεία προετοιμασίας και στη συνέχεια λαμβάνει αυτά τα κύτταρα, τα δικά του κύτταρα δηλαδή που έχουν τροποποιηθεί γενετικά, τα οποία όταν πλέον εισέλθουν στον οργανισμό μπορούν και αναγνωρίζουν τα αντιγόνα που εκφράζονται στην επιφάνεια των νεοπλασματικών κυττάρων, πολλαπλασιάζονται τα λεμφοκύτταρα και μπορούν έτσι και καταστρέφουν τα νεοπλασματικά κύτταρα.

  • Όπως αντιλαμβάνεστε αυτός είναι ένας μηχανισμός εντελώς καινούριος σε σχέση με το μηχανισμό που δρα η χημειοθεραπεία και γι’ αυτό το λόγο βλέπουμε σε ασθενείς οι οποίοι έχουν λάβει πολλαπλές γραμμές χημειοθεραπείας και χωρίς να ανταποκρίνεται, χωρίς να ελέγχεται το νόσημά τους μπορούμε με αυτή τη θεραπεία να δούμε μέσα σε 2 ή 4 εβδομάδες μία εντυπωσιακή ανταπόκριση και αυτοί οι ασθενείς ουσιαστικά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να είναι ελεύθεροι και να έχουν  την δυνατότητα να γίνουν καλά με αυτή τη θεραπεία οι ασθενείς.

Πιστεύετε ότι μπορεί η θεραπεία αυτή, κάποια στιγμή, να αντικαταστήσει την χημειοθεραπεία;

 Αυτό είναι ίσως πρόωρο να το πούμε αλλά σίγουρα υπάρχει η τάση αυτές οι θεραπείες, η ανοσοθεραπεία δηλαδή ή η κυτταρική θεραπεία να εφαρμόζεται σε πιο πρώιμη φάση της νόσου, ενδεχομένως και σαν πρώτη γραμμής θεραπεία, οπότε υπάρχει αυτή η προοπτική να αντικαταστήσει την χημειοθεραπεία αλλά αυτό πρέπει να αποδειχθεί από κλινικές μελέτες, οι οποίες τώρα σχεδιάζονται και βρίσκονται στο στάδιο του προγραμματισμού για την υλοποίησή τους.

 Θα είναι μία πολύ σημαντική εξέλιξη αυτή. Πως αξιολογείτε τις μελλοντικές εξελίξεις στο πεδίο των κυτταρικών και γονιδιακών θεραπειών. Πιστεύετε ότι θα μπορούσε να υπάρχει επέκταση της χρήσης τους σε περισσότερα νοσήματα;

 Κοιτάξτε, είναι αλήθεια ότι οι κυτταρικές και γονιδιακές θεραπείες που οι γονιδιακές θεραπείες είναι ένας ευρύτερος όρος αλλά περιλαμβάνουν και τις θεραπείες που χορηγούμε όπου χορηγείται, χρησιμοποιείται γενετικό υλικό για να θεραπεύσει γενετικά νοσήματα, κληρονομικά δηλαδή νοσήματα, όπως είναι οι αιμοσφαιρινοπάθειες, η μεσογειακή η μεσογειακή αναιμία, είναι γεγονός λοιπόν ότι αυτές οι θεραπείες και οι κυτταρικές θεραπείες που τις αναφέραμε πριν αλλά και οι γονιδιακές θεραπείες έχουν βρει εφαρμογές σε νοσήματα τα οποία χαρακτηρίζονται καταρχήν σπάνια νοσήματα, αλλά οι ενδείξεις τους στη συνέχεια επεκτείνονται και σε άλλα παρεμφερή αλλά ενδεχομένως και συχνότερα νοσήματα. Οπότε σίγουρα υπάρχει περιθώριο εξέλιξης και διεύρυνσης των εφαρμογών αυτών των θεραπειών.

 Η εμπειρία των ίδιων των ασθενών που έλαβαν τις κυτταρικές και γονιδιακές θεραπείες πως είναι, πως βίωσαν την καινοτόμα αυτή θεραπευτική προσέγγιση;

Νομίζω ότι είναι μία θετική εμπειρία, γιατί οι ασθενείς αυτοί, που αυτή τη στιγμή έχουν ένδειξη για να λάβουν αυτή την θεραπεία είναι ασθενείς πολυθεραπευμένοι, όπως λέμε στην ιατρική, δηλαδή έχουν λάβει πολλές γραμμές θεραπείας συνήθως χημειοθεραπείας, χωρίς αποτέλεσμα και είναι πραγματικά σημαντικό όταν τους προσφέρετε μία θεραπεία που μπορεί να τους απαλλάξει από το νόσημά τους ή να τους ανακουφίσει από το νόσημά τους, σε σύντομο χρόνο και χωρίς να εκτίθενται στις παρενέργειες της χημειοθεραπείας. Βέβαια και οι κυτταρικές θεραπείες έχουν επιπλοκές σημαντικές, οι οποίες κυρίως εμφανίζεται μέσα στις πρώτες δύο εβδομάδες και πρέπει γι’ αυτό το λόγο αυτές οι θεραπείες πρέπει να χορηγούνται σε κέντρα διαπιστευμένα στα οποία υπάρχει επαρκής στελέχωση, επαρκής υποδομή και επαρκής εκπαίδευση του προσωπικού αντιμετωπίζονται οι παρενέργειες και αυτά τα κέντρα είναι οι μονάδες μεταμόσχευσης αιμοποιητικών κυττάρων.

Όπως η μονάδα μεταμόσχευσης στον «Ευαγγελισμό» που είσαστε και διευθυντής και κάνετε μία πολύ σημαντική δουλειά εκεί. Το ελληνικό σύστημα Υγείας πιστεύετε ότι μπορεί να υποστηρίξει τους συγκεκριμένους ασθενείς;

 Κοιτάξτε, οι θεραπείες είναι θεραπείες υψηλού κόστους αλλά καλύπτονται από το Εθνικό Σύστημα Υγείας, καλύπτεται και από τον ΕΟΠΥΥ καλύπτεται η δαπάνη γι΄ αυτές τις θεραπείες, για όλους τους ασθενείς, οπότε υπάρχει αυτό που λέμε η καθολική πρόσβαση των ασθενών στη θεραπεία και μάλιστα με όλες τις διαδικασίες που προβλέπονται, δηλαδή γι’ αυτά τα κυτταρικά παράγοντα που χρησιμοποιούμε έχει γίνει και η διαδικασία διαπραγμάτευσης της τιμής τους από την αρμόδια επιτροπή του Υπουργείου Υγείας ώστε η διαδικασία αποζημίωσης να ακολουθεί όλους προβλεπόμενους κανόνες.

Άρα θα λέγατε ότι υπάρχει ένα θετικό πρόσημο ως προς την υποστήριξη του συστήματος υγείας προς τους ασθενείς;

Ακριβώς, ναι. Υπάρχει ένα θετικό πρόσημο και αυτές οι θεραπείες μπορούν να καλυφθούν για όλους τους ασθενείς μας, το κόστος αυτών των θεραπειών. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι ότι για την υλοποίηση αυτών των θεραπειών χρειάζεται να υπάρχουν οι κατάλληλες, επαρκείς υποδομές στα μεταμοσχευτικά κέντρα, ώστε να μπορούν να διεκπεραιώσουν αυτούς τους ασθενείς, γιατί όπως καταλαβαίνετε με την ολοένα και μεγαλύτερη ανάπτυξη αυτών των θεραπειών αυξάνεται ο πληθυσμός των ασθενών που πρέπει να εξυπηρετηθούν από τις μονάδες μεταμόσχευσης αιμοποιητικών κυττάρων. Γι΄ αυτό χρειάζεται ενίσχυση των μονάδων μεταμόσχευσης ώστε να μπορούν να ανταποκριθούν στον επιπλέον αριθμό ασθενών που πρέπει να εξυπηρετήσουν.

Δηλαδή να αυξηθεί ο αριθμός λέτε των μονάδων μεταμόσχευσης;

Ο αριθμός κυρίως, αν όχι ο αριθμός των μονάδων, ο αριθμός των κλινών, η δυναμικότητα δηλαδή των μονάδων.

Η δυναμικότητα, σημαντικό.

Υπάρχει βέβαια και η προοπτική αυτές οι θεραπείες να μπορούν σε κάποιους ασθενείς να χορηγούνται και σε εξωτερική βάση στο επόμενο διάστημα αλλά και αυτό προϋποθέτει την ανάπτυξη μίας υποδομής που θα μπορεί να παρακολουθεί στενά τους ασθενείς και θα μπορεί να τους υποδέχεται στο νοσοκομείο στην περίπτωση που χρειαστεί να νοσηλευτούν για κάποιο διάστημα. Είναι οι προκλήσεις που έχουμε για τα επόμενα χρόνια.

Για παράδειγμα στη μονάδα μεταμόσχευσης μυελού των οστών, στον «Ευαγγελισμό» όπου είστε και διευθυντής, πόσες κλίνες υπάρχουν;

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 9 κλίνες μεταμόσχευσης, οι οποίες πρέπει να εξυπηρετήσουν και τις ανάγκες της μεταμόσχευσης αιμοποιητικών κυττάρων, δηλαδή της μεταμόσχευσης σε νοσήματα κυρίως σε αιματολογικές κακοήθειες, όπου η μεταμόσχευση είναι θεραπεία ίασης γι’ αυτά τα νοσήματα και παράλληλα πρέπει να εξυπηρετήσουν πλέον αυτές οι κλίνες και τις ανάγκες των κυτταρικών θεραπειών που σχεδόν διπλασιάζουν τον όγκο δουλειάς που πρέπει να επιτελέσει μία μονάδα μεταμόσχευσης. Γι΄ αυτό είναι σημαντικό να αυξηθεί η δυναμικότητα των μονάδων μεταμόσχευσης και στον «Ευαγγελισμό» αλλά και στα υπόλοιπα κέντρα.

Πέρα από αυτό, εσείς ως γιατρός τι άλλο ίσως χρειάζεστε για την καλύτερη διαχείριση των ασθενών σας;

Νομίζω ότι είναι σημαντικό να ενισχυθεί το υποστηρικτικό δίκτυο γι’ αυτούς τους ασθενείς, το οποίο περιλαμβάνει περιλαμβάνει προσωπικό που έχει μεγάλη σημασία, του εκπαιδευμένου, του ειδικευμένου νοσηλευτικού προσωπικού και όλες βέβαια τις άλλες ειδικότητες επαγγελματιών υγείας, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, νομίζω θα είναι πολύ σημαντικό με δεδομένη την αύξηση των θεραπειών πέρα από την ιατρική στελέχωση να ενισχυθεί και όλο το στελεχικό δυναμικό των κέντρων που πραγματοποιούν αυτές τις θεραπείες.

Και κλείνοντας κύριε Μπαλταδάκη να σας ρωτήσω την περίοδο της πανδημίας, πως επηρεάστηκαν οι ασθενείς που χρειάζονται κυτταρική θεραπεία από όλη αυτή την κατάσταση της πανδημίας;

Ήταν μία δύσκολη και είναι μία δύσκολη περίοδος για διάφορους λόγους. Ένας λόγος είναι ότι σε κάποιες περιπτώσεις απαιτείται η υποστήριξη αυτών των ασθενών από μονάδα εντατικής θεραπείας και κατά την περίοδο της πανδημίας ότι αρκετές κλίνες των μονάδων εντατικής θεραπείας διατίθενται για την θεραπεία των ασθενών με Covid, οπότε μειώνεται η διαθεσιμότητα αναγκαστικά των κλινών εντατικής θεραπείας και σε κάποιες περιπτώσεις η μείωση αυτή πραγματικά ήταν ένας περιοριστικός παράγοντας γιατί αντιλαμβάνεστε δεν μπορούμε να αναλάβουμε να κάνουμε κυτταρική θεραπεία σε έναν ασθενή, σε μία φάση που ξέρουμε ότι δεν υπάρχει περίπτωση αν χρειαστεί μονάδα εντατικής θεραπείας έστω και για λίγες ημέρες, δεν θα υπάρχει κρεβάτι εντατικής θεραπείας, γιατί θα βρίσκεται σε εξέλιξη ένα μεγάλο επιδημικό κύμα Covid.

Αυτό δηλαδή σημαίνει κύριε Μπαλταδάκη ότι υπήρχαν και ασθενείς οι οποίοι δεν έλαβαν για μεγάλο διάστημα την θεραπεία τους; Ή δεν έλαβαν καθόλου την θεραπεία τους;

Αυτό σίγουρα δημιούργησε κάποια καθυστέρηση για κάποιους ασθενείς, δεν θα έλεγα ότι δεν έλαβαν τη θεραπεία τους, ευτυχώς, γιατί έγινε προσπάθεια, επειδή αυτές οι θεραπείες ήταν μία σημαντική πρόοδος και η έναρξη της πανδημίας ουσιαστικά συνέπεσε με την έναρξη αυτών των θεραπειών, υπήρχε η βούληση στο νοσοκομείο να προχωρήσουν αυτές οι θεραπείες οπότε βρέθηκε τελικά ένας τρόπος να εξυπηρετείται και αυτή η ανάγκη, χωρίς όμως να μπορούμε να πούμε ότι δεν δημιουργήθηκε σημαντική δυσκολία. Για κάποιους ασθενείς ίσως υπήρξε κάποια καθυστέρηση αλλά καταφέραμε να αναπτύξουμε αυτό τον τομέα των κυτταρικών θεραπειών εν μέσω της πανδημίας και αυτό είναι πιστεύω σημαντικό.

Οπότε να υπάρχει μία ισορροπία ώστε να μην είναι πολύ μεγάλο το διάστημα της καθυστέρησης για την θεραπεία στους ασθενείς.

Ξέρετε αυτές οι θεραπείες δεν μπορούν να περιμένουν, οι ασθενείς που έχουν ένδειξη γι’ αυτή τη θεραπεία έχουν κάποιο νόσημα που εξ’ ορισμού δεν ελέγχεται με τη συμβατική χημειοθεραπεία. Άρα η κατάστασή τους δεν επιδέχεται μεγάλης αναμονής και γι’ αυτό είναι σημαντικό να υπάρχει η δυνατότητα αυτοί οι ασθενείς να διεκπεραιώνονται γρήγορα και αυτό αυξάνει και την πιθανότητα να ωφεληθούν από τη θεραπεία.

Άρα η κάθε μία ημέρα που περνάει είναι πολύ σημαντική γι’ αυτούς τους ασθενείς.

Ακριβώς. Και αυτό συνεπάγεται μεγάλη προσπάθεια από την πλευρά των μεταμοσχευτικών κέντρων για να ανταποκριθούν σε αυτή την ανάγκη των ασθενών.

Ας ευχηθούμε να ξεπεραστούν αυτά τα προβλήματα γιατί λόγω της πανδημίας υπάρχουν πολλοί  ασθενείς με  άλλα νοσήματα που έχουν δύσκολή πρόσβαση στο νοσοκομείο  .

 Ναι αυτό είναι ένα γενικότερο πρόβλημα. Βέβαια οι αιματολογικοί ασθενείς είναι ασθενείς που εξ’ ορισμού χρειάζονται πολύ στενή παρακολούθηση και μέχρι τώρα έχουμε καταφέρει να τους την προσφέρουμε με μία υπερπροσπάθεια βέβαια που χρειάζεται σε κάποιες περιπτώσεις αλλά σίγουρα είναι σημαντικό αυτό να ενισχυθεί τα επόμενα χρόνια.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Όμικρον Πανδημία: Γιατί πάει πίσω η χαλάρωση των μέτρων – τι φοβούνται οι ειδικοί

Το ένα να μην πέσουμε σε κρούσματα όλον τον Φεβρουάριο ή το μεγαλύτερο μέρος του μήνα, με 15.000 έως 20.000 κρούσματα κινητούς μέσους όρους, και τo δυσμενέστερο σενάριο, να υπάρχει πιθανότητα υποτροπιασμού, κατά το επιδημιολογικό μοτίβο άλλων χωρών.

Όμικρον Πανδημία: Η πανδημία δεν παύει να μας εκπλήσσει δυσάρεστα, όχι μόνο εμάς, τους πολίτες, αλλά και τους ειδικούς. Η κατάσταση είναι τόσο ρευστή που από την μια ημέρα στην άλλη τα δεδομένα αλλάζουν. Έτσι, ενώ όλα έδειχναν ότι το επόμενο διάστημα θα βλέπαμε και άλλη χαλάρωση στα μέτρα, όλα πάγωσαν. Αξιοσημείωτο είναι ότι τόσο η καθηγήτρια Λοιμωξιολογίας και μέλος της Επιτροπής Βάνα Παπαευαγγέλου και ο επίκουρος καθηγητής Επιδημιολογίας και μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων, Γκίκας Μαγιορκίνης, έβαλαν φρένο στις όποιες σκέψεις για χαλάρωση λέγοντας: «Έχουμε καιρό ακόμη για να φτάσουμε σε μαγικά νούμερα και η απόφαση για την χαλάρωση των μέτρων θέλει μεγάλη σκέψη».

Με βάση τα επιδημιολογικά στοιχεία και τα προγνωστικά μοντέλα που έχουν στη διάθεσή τους οι ειδικοί, στα τέλη Φεβρουαρίου οι διασωληνωμένοι ασθενείς θα παραμένουν κοντά στους 500. Και μπορεί αυτός ο αριθμός να δείχνει αποκλιμάκωση των λεγόμενων σκληρών δεικτών, αλλά οι ανεμβολίαστοι, ειδικά οι άνω των 70 θα εξακολουθούν να χάνουν τη ζωή τους.

Με αυτά τα δεδομένα δεν θα επανέλθουν τόσο γρήγορα, αύξηση της χωρητικότητας στα γήπεδα, όρθιοι σε μπαρ και αλλού, περισσότεροι πελάτες ανά τραπέζι στην εστίαση, από έξι που είναι σήμερα, αλλά και μείωση της τηλεργασίας. Όσο για τη μάσκα, οι ειδικοί λένε σε όλους τους τόνους ότι θα είναι το τελευταίο μέτρο που θα καταργηθεί.

Φόβοι για «κύμα πάνω στο κύμα»

Βέβαιος ότι θα εμφανιστεί νέο στέλεχος του κορωνοϊού δήλωσε  ο καθηγητής Πνευμονολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Νίκος Τζανάκης, μιλώντας μάλιστα για «κύμα πάνω στο κύμα».

«Ενδεχομένως να δούμε και επιδείνωση των δεικτών, αν εμφανιστεί νέα υποπαραλλαγή. Ένα κύμα πάνω στο κύμα, ίσως μια μεγαλύτερη έξαρση αναμένεται, ο ιός δεν έχει εξαντλήσει τις εκπλήξεις του», προειδοποίησε.

Εξέφρασε την ελπίδα «το νέο στέλεχος να είναι λιγότερο νοσογόνο και να μην επιβαρύνει το ΕΣΥ», αλλά επισήμανε ότι είναι κατά ενός απαγορευτικού, λέγοντας πως «δεν πρέπει να κλείσουμε, αλλά να πάρουμε στοχευμένα μέτρα με την κοινωνία έξω».

Δύο σενάρια

Ο καθηγητής έκανε λόγο για δύο σενάρια.

Το ένα να μην πέσουμε σε κρούσματα όλον τον Φεβρουάριο ή το μεγαλύτερο μέρος του μήνα, με 15.000 έως 20.000 κρούσματα κινητούς μέσους όρους, και τo δυσμενέστερο σενάριο, να υπάρχει πιθανότητα υποτροπιασμού, κατά το επιδημιολογικό μοτίβο άλλων χωρών.

Τόνισε, επίσης, ότι «στην Κρήτη έχουμε τουλάχιστον 90% Όμικρον και στις νοσηλείες και στα κρούσματα, σιγά σιγά και στις ΜΕΘ». «Προφανώς η Όμικρον δεν έχει την ίδια νοσηρότητα με τη Δέλτα, αλλά και με μειωμένο ρυθμό θα δώσει νοσηλείες», εξήγησε ο κ. Τζανάκης.

«Περιμέναμε να αρχίσει να μειώνεται από αυτή την εβδομάδα ο αριθμός των νεκρών, δεν φαίνεται αυτό, είμαστε σε δύο εβδομάδες κορύφωσης, ελπίζουμε τις επόμενες μέρες να βλέπουμε κάτω από 90 νεκρούς την ημέρα και σταδιακά να πέσουμε περαιτέρω», σημείωσε ο καθηγητής.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Αγχώδεις Διαταραχές: Οι άνδρες που τείνουν να ανησυχούν έχουν αυξημένους παράγοντες κινδύνου για καρδιακή νόσο και εγκεφαλικό

Ο υψηλότερος νευρωτισμός συσχετίστηκε επίσης με 13% υψηλότερη πιθανότητα εμφάνισης έξι ή περισσότερων παραγόντων κινδύνου για καρδιομεταβολική νόσο, ενώ υψηλότερα επίπεδα ανησυχίας συσχετίστηκαν με κίνδυνο 10%, σύμφωνα με τη δημοσιευμένη έκθεση.

Αγχώδεις Διαταραχές: Τα ευρήματα αυξάνουν την πιθανότητα ότι η θεραπεία των αγχωδών διαταραχών μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο για καρδιομεταβολική νόσο, σύμφωνα με ερευνητές Μπορείτε να ανησυχείτε για να αντιμετωπίσετε μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιακής νόσου και εγκεφαλικού. Ειδικά αν είστε μεσήλικας, σύμφωνα με μια νέα μελέτη. Σύμφωνα με δημοσιευμένη μελέτη, οι μεσήλικες άνδρες που ανησυχούν περισσότερο ή είναι επιρρεπείς στο να αισθάνονται υπερβολικοί, σε σύγκριση με εκείνους με χαμηλότερα επίπεδα ανησυχίας και άγχους, ανέπτυξαν περισσότερους παράγοντες υψηλού κινδύνου για καρδιακές παθήσεις, εγκεφαλικό και διαβήτη τύπου 2 νωρίτερα στη ζωή τους. Τα ευρήματα αυξάνουν επίσης την πιθανότητα ότι η θεραπεία των αγχωδών διαταραχών μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο καρδιομεταβολικής νόσου.

Μια ομάδα ερευνητών από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βοστώνης πραγματοποίησε μια μελέτη που παρακολούθησε άνδρες στις ΗΠΑ για περισσότερες από 4 δεκαετίες.

Οι ερευνητές της Βοστώνης δήλωσαν στη μελέτη ότι οι άνδρες που είναι επιρρεπείς στην ανησυχία και το άγχος μπορεί να χρειαστεί να παρακολουθούν τους παράγοντες κινδύνου για καρδιομεταβολική νόσο, που περιλαμβάνουν τη διατήρηση υγιούς βάρους και τη λήψη φαρμάκων για τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης και της χοληστερόλης. Σύμφωνα με δημοσιευμένη μελέτη, οι μεσήλικες άνδρες που ανησυχούν περισσότερο ή είναι επιρρεπείς στο να αισθάνονται υπερβολικοί, σε σύγκριση με εκείνους με χαμηλότερα επίπεδα ανησυχίας και άγχους, ανέπτυξαν περισσότερους παράγοντες υψηλού κινδύνου για καρδιακές παθήσεις, εγκεφαλικό και διαβήτη τύπου 2 νωρίτερα στη ζωή τους.

«Ενώ οι συμμετέχοντες ήταν κυρίως λευκοί άνδρες, τα ευρήματά μας δείχνουν ότι υψηλότερα επίπεδα άγχους ή ανησυχίας μεταξύ των ανδρών συνδέονται με βιολογικές διεργασίες που μπορεί να προκαλέσουν καρδιακές παθήσεις και μεταβολικές παθήσεις», δήλωσε σε δελτίο τύπου η Lewina Lee, Ph.D., επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης και επίκουρος καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βοστώνης.

Ο Lee, ο οποίος είναι επίσης ερευνητής και κλινικός ψυχολόγος στο Εθνικό Κέντρο για τη Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες στο Υπουργείο Υποθέσεων Βετεράνων των ΗΠΑ, στη Βοστώνη, πρόσθεσε: «Αυτές οι συσχετίσεις μπορεί να είναι παρούσες πολύ νωρίτερα στη ζωή από ό,τι συνήθως εκτιμάται – ενδεχομένως κατά την παιδική ηλικία ή τη νεαρή ηλικία ενηλικιότητας”.

Οι ερευνητές παρακολούθησαν τη σχέση μεταξύ του άγχους και των παραγόντων κινδύνου καρδιομεταβολικής νόσου σε διάστημα σαράντα ετών. Ανέλυσαν δεδομένα που ελήφθησαν από συμμετέχοντες στη Μελέτη Κανονιστικής Γήρανσης, μια διαχρονική μελέτη που εξετάζει τις διαδικασίες γήρανσης στους άνδρες, στην κλινική εξωτερικών ασθενών Υποθέσεων Βετεράνων των ΗΠΑ στη Βοστώνη.

Οι ερευνητές εξέτασαν 1.561 άνδρες (97% λευκούς) βετεράνους και μη, οι οποίοι δεν είχαν ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου ή καρκίνου εκείνη την εποχή και οι οποίοι ήταν κατά μέσο όρο ηλικίας 53 ετών το 1975.

Οι συμμετέχοντες ολοκλήρωσαν δοκιμές για να παρέχουν βασικές αξιολογήσεις νευρωτισμού και ανησυχίας.

Ο Lee εξήγησε στην έκδοση: “Ο νευρωτισμός είναι ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητας που χαρακτηρίζεται από την τάση να ερμηνεύει καταστάσεις ως απειλητικές, αγχωτικές και/ή συντριπτικές.

Τα άτομα με υψηλά επίπεδα νευρωτισμού είναι επιρρεπή να βιώσουν αρνητικά συναισθήματα – όπως ο φόβος, το άγχος, η λύπη και ο θυμός – πιο έντονα και πιο συχνά».

Ο Lee εξήγησε περαιτέρω στην έκδοση: “Η ανησυχία αναφέρεται στις προσπάθειές μας για επίλυση προβλημάτων γύρω από ένα ζήτημα του οποίου η μελλοντική έκβαση είναι αβέβαιη και δυνητικά θετική ή αρνητική.

Η ανησυχία μπορεί να είναι προσαρμοστική, για παράδειγμα, όταν μας οδηγεί σε εποικοδομητικές λύσεις.

Ωστόσο, το να ανησυχείτε μπορεί επίσης να είναι ανθυγιεινό, ειδικά όταν γίνεται ανεξέλεγκτο και παρεμβαίνει στην καθημερινή μας λειτουργία».

Κάθε τρία έως πέντε χρόνια, οι συμμετέχοντες υποβάλλονταν σε φυσικές εξετάσεις με αιματολογικές εξετάσεις μέχρι να πεθάνουν ή να εγκαταλείψουν τη μελέτη.

Η ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε δεδομένα που συλλέχθηκαν μέχρι το 2015.

Οι ερευνητές μέτρησαν επτά παράγοντες καρδιομεταβολικού κινδύνου που συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια των επισκέψεων παρακολούθησης, οι οποίοι περιελάμβαναν συστολική και διαστολική αρτηριακή πίεση (ανώτερος αριθμός και κάτω αριθμός αντίστοιχα), τριγλυκερίδια, επίπεδα σακχάρου στο αίμα νηστείας, ολική χοληστερόλη, παχυσαρκία (εκτιμάται με δείκτη μάζας σώματος) και ερυθροκύτταρα ρυθμός καθίζησης (ESR), που είναι δείκτης φλεγμονής.

Σε κάθε συμμετέχοντα δόθηκε μια βαθμολογία μέτρησης παραγόντων κινδύνου αποτελούμενη από έναν βαθμό για καθέναν από τους επτά παράγοντες κινδύνου που ταξινομήθηκαν ως υψηλού κινδύνου. Στη συνέχεια, οι ερευνητές κατηγοριοποίησαν τους άνδρες ανάλογα με το εάν ανέπτυξαν ή όχι έξι ή περισσότερους παράγοντες υψηλού κινδύνου κατά τις περιόδους παρακολούθησης.

Σύμφωνα με τον Lee, ένα άτομο που έχει έξι ή περισσότερους καρδιομεταβολικούς δείκτες υψηλού κινδύνου υποδηλώνει ότι το άτομο είναι πολύ πιθανό να αναπτύξει ή να έχει ήδη αναπτύξει καρδιομεταβολική νόσο.

Οι ερευνητές βρήκαν ότι οι συμμετέχοντες με υψηλότερα επίπεδα νευρωτισμού σε όλες τις ηλικίες είχαν υψηλότερους αριθμούς καρδιομεταβολικών παραγόντων υψηλού κινδύνου.

Ο υψηλότερος νευρωτισμός συσχετίστηκε επίσης με 13% υψηλότερη πιθανότητα εμφάνισης έξι ή περισσότερων παραγόντων κινδύνου για καρδιομεταβολική νόσο, ενώ υψηλότερα επίπεδα ανησυχίας συσχετίστηκαν με κίνδυνο 10%, σύμφωνα με τη δημοσιευμένη έκθεση.

Οι συγγραφείς της μελέτης είπαν επίσης ότι ο μέσος αριθμός καρδιομεταβολικών παραγόντων υψηλού κινδύνου αυξήθηκε κατά περίπου έναν ανά δεκαετία, μεταξύ 33 και 65 ετών, με μέσο όρο 3,8 παράγοντες κινδύνου έως την ηλικία των 65 ετών. Αυτό ακολουθήθηκε από μια πιο αργή αύξηση ανά δεκαετία μετά την ηλικία των 65 ετών. Ο Lee είπε στην ανακοίνωση: «Βρήκαμε ότι ο κίνδυνος καρδιομεταβολικής νόσου αυξανόταν όσο οι άνδρες γερνούσαν, από τα 30 έως τα 80 τους, ανεξάρτητα από τα επίπεδα άγχους, ενώ οι άνδρες που είχαν υψηλότερα επίπεδα άγχους και ανησυχίας είχαν σταθερά υψηλότερη πιθανότητα να αναπτύξουν καρδιομεταβολική νόσο από εκείνους με χαμηλότερα επίπεδα άγχους ή ανησυχίας».

Ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης είπε επίσης ότι αν και οι ερευνητές δεν γνώριζαν εάν η θεραπεία του άγχους και της ανησυχίας μπορεί να μειώσει τον καρδιομεταβολικό κίνδυνο, πρότειναν ότι τα άτομα που είναι επιρρεπή στο άγχος και την ανησυχία πρέπει να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στην καρδιομεταβολική υγεία τους.

Ο Lee πρότεινε αυτά τα άτομα να κάνουν συνήθεις εξετάσεις υγείας και να είναι προληπτικά με τη διαχείριση της υψηλής αρτηριακής πίεσης μέσω φαρμάκων και τη διατήρηση ενός υγιούς βάρους.

Οι ερευνητές σημείωσαν ότι η μελέτη επικεντρώθηκε κυρίως στους λευκούς άνδρες και οι μελλοντικές μελέτες πρέπει να αξιολογήσουν εάν αυτές οι συσχετίσεις υπάρχουν επίσης μεταξύ διαφορετικών εθνοτικών και φυλετικών ομάδων και γυναικών.

Οι συγγραφείς της μελέτης σημείωσαν ότι δεν είχαν δεδομένα σχετικά με το εάν οι συμμετέχοντες είχαν διαγνωστεί με αγχώδη διαταραχή Οι ειδικοί στον τομέα της υγείας λένε ότι η θεραπεία για τις αγχώδεις διαταραχές περιλαμβάνει συνήθως ψυχοθεραπεία ή φαρμακευτική αγωγή ή συνδυασμό των δύο.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Πανδημία Κόσμος: Το ψυχολογικό αποτύπωμα του κορωνοϊού

Οι ηλικιωμένοι επηρεάστηκαν περισσότερο και η απαίτηση να περάσουν περισσότερο χρόνο στο σπίτι χωρίς φυσική δραστηριότητα, εργασιακή απασχόληση και επαφή με την οικογένεια αποτέλεσε μία μεγάλη πρόκληση για πολλούς.

Πανδημία Κόσμος: Η πανδημία του κορωνοϊού έχει κυριαρχήσει τα τελευταία δύο χρόνια στις ζωές όλων μας. Η πανδημία συνοδεύτηκε από απώλειες σε πολλαπλά επίπεδα: ανθρώπινης ζωής πάνω από όλα αλλά και κοινωνικής, καθώς και οικονομικής φύσεως. Τα περιοριστικά μέτρα, η απουσία κοινωνικών συναναστροφών, η επαφή με την έννοια του θανάτου, τα οικονομικά προβλήματα αλλά και η αβεβαιότητα έχουν τροφοδοτήσει τα ψυχικά προβλήματα. Οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να συμπεριφέρονται ως εν δυνάμει άρρωστα ή – ακόμη χειρότερα- θανατηφόρα όντα, να εγκλειστούν και να βιώσουν την αίσθηση της απειλής για τον εαυτό τους ή για τους άλλους.

Οι ψυχολογικές επιπτώσεις ή πιο σφαιρικά, το ψυχολογικό αποτύπωμα της νόσου μοιάζει να αποτελεί ένα ανεξάντλητο και ιδιαίτερα περίπλοκο πεδίο και οι διάφορες πτυχές της νόσου οδήγησαν σε μία ψυχιατρική «πανδημία», η οποία δεν γνωρίζουμε σε πόσο καιρό θα υποχωρήσει.

Η διαχείριση των προβλημάτων που προκάλεσε η πανδημία εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που συνθέτουν τη ζωή του κάθε ανθρώπου αλλά και από την προσαρμοστική ικανότητα κάθε ψυχισμού, την αντοχή του στη μοναξιά, στη ματαίωση και στον φόβο.

Έτσι, ένα τμήμα του πληθυσμού εμφάνισε πρωτίστως αγχώδεις και καταθλιπτικές διαταραχές, θυμό, επιθετικότητα, απελπισία, φοβική ή ψυχαναγκαστική συμπτωματολογία. Παράλληλα, πολλοί ασθενείς με ιστορικό ψυχικών προβλημάτων υποτροπίασαν.

Σύμφωνα με μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Lancet», τα περιστατικά μείζονος κατάθλιψης και αγχώδους διαταραχής έχουν αυξηθεί κατά 28% και 26% αντίστοιχα κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Έρευνα κατέγραψε συναισθήματα μελαγχολίας, απαισιοδοξίας για το μέλλον και έλλειψης όρεξης για ζωή, άγχος, υπερένταση, φόβο αλλά και θυμό που φτάνει έως τις ανεξέλεγκτες εκρήξεις.

Έντονα είναι και τα φαινόμενα σωματοποίησης, όπως ο πονοκέφαλος, η αδυναμία, η ζαλάδα, οι στομαχικές διαταραχές, η δυσκολία στην αναπνοή και ο πόνος στο στήθος.

Στο παρόν θα προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε ορισμένους από τους αιτιολογικούς παράγοντες που συνετέλεσαν στην ύπαρξη της ψυχικής διάστασης της νόσου αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αυτοί επηρέασαν τον ψυχισμό μας.

Η άγνοια και η αβεβαιότητα

Όταν ξέσπασε η πανδημία της Covid-19 και ειδικά μετά την εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων, οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους, πολιορκημένοι από έναν αόρατο εχθρό. Οι γνώσεις των περισσοτέρων γύρω από τον ιό είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες, με εύλογο αποτέλεσμα να επηρεάζονται και πολύ πιο εύκολα από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και τις όποιες πληροφορίες που μεταλαμπαδεύονται διαρκώς από ειδήμονες και μη.

Δυστυχώς, από την αρχή της πανδημίας δεν υπήρξε ουσιαστική ιατρική ενημέρωση για τη φύση του ιού, τη συμπτωματολογία, τους τρόπους μετάδοσης και τις επιπλοκές, με αποτέλεσμα την πληροφόρηση και πολλές φορές την παραπληροφόρηση μέσω του διαδικτύου.

Οι πολίτες αντιμετωπίστηκαν υπό το πρίσμα της αναγκαιότητας πειθαρχίας στα περιοριστικά μέτρα προστασίας και αποκλείστηκαν από τη γνώση των αιτιών και των σκοπών των αλλαγών των συνθηκών της ζωής τους, με αποτέλεσμα ουσιαστικά τον σταδιακό περιορισμό της κριτικής ικανότητας και σκέψης και της τυφλής υπακοής.

Χωρίς να αμφισβητούμε την ανάγκη της προστασίας, η απουσία πληροφοριών γύρω από τη σκοπιμότητα και τη λογική διαφόρων πτυχών των μέτρων, οδήγησε σε επίταση της ανασφάλειας των πολιτών.

Ορισμένοι βίωσαν έντονα τον φόβο της άγνοιας αυτής και άλλοι βίωσαν έντονα την ανάγκη πίστης σε μία αυθεντία.

Η ιατρική κοινότητα δυστυχώς, αν και ίσως εύλογα, φαίνεται να παρασύρθηκε από τον κύκλο της άγνοιας: το σύντομο, για έναν ιό, χρονικό διάστημα γνωριμίας μας μαζί του είχε σαν αποτέλεσμα πολύ συχνά ο κάθε γιατρός να εστιάζει στα βαριά περιστατικά, με απρόβλεπτη και κακή έκβαση και να κατευθύνει με βάση αυτά τους ασθενείς. Η στάση αυτή, αν και κατανοητή, επιτείνει την αβεβαιότητα των ασθενών.

Η αβεβαιότητα αυτή ξεκινάει ήδη από τη διαδικασία διάγνωσης: Για να γίνει κανονικά μία ορθή διάγνωση απαιτείται η λήψη ιστορικού, η κλινική εξέταση του ασθενούς και οι κατάλληλες διαγνωστικές εξετάσεις. Η πλήρης απουσία πρωτοβάθμιων δομών υγείας καθώς και ο βαθμός μεταδοτικότητας του ιού, οδήγησαν στην αποκλειστική διάγνωση μέσω διαγνωστικών τεστ, χωρίς την παρέμβαση του κλινικού ιατρού.

Ως εκ τούτου, οι ασθενείς αφήνονται έρμαια μίας τρομακτικής διάγνωσης χωρίς να έχουν εικόνα της προσωπικής τους κλινικής εικόνας και κατ’ επέκταση χωρίς ιατρική καθοδήγηση ή συμβουλευτική.

Οι συνέπειες των lockdown

Οι περιορισμοί στην ελευθερία του ατόμου, οι οποίοι προέκυψαν μέσω των lockdown και των λοιπών μέτρων που επιβλήθηκαν, προκάλεσαν πολλές φορές μία έντονη έως αβάσταχτη δυσφορία στους ανθρώπους, τόσο λόγω των ουσιαστικών αλλαγών που επέφεραν στην καθημερινότητά τους, όσο και λόγω της προσπάθειας νοητικής διαχείρισης αυτών των αλλαγών.

Ενώπιον του άγνωστου ιού και των δυνητικά τρομακτικών επιπτώσεων προκρίθηκαν αρχικά η αδρανοποίηση κάθε εργασιακής και κοινωνικής δραστηριότητας. Αναδύθηκε ουσιαστικά ένας νέος κόσμος και πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καταφέρει να βρουν τη θέση που θα ήθελαν και θα άντεχαν να έχουν μέσα σε αυτόν.

Η επιβολή μέτρων περιορισμού έγινε ευρέως αποδεκτή και δημιούργησε την αίσθηση ότι κανείς δεν μπορεί πλέον να λαμβάνει μόνος αποφάσεις για τον εαυτό του, δεδομένης της προσπάθειας περιορισμού της μετάδοσης. Το αίσθημα αυτό όμως επεκτάθηκε σε μια γενικότερη αίσθηση ανήμπορου και αβοήθητου ως προς τη δυνατότητα αυτονομίας και αυτόβουλης δράσης.

Ο εγκλεισμός, συνοδευόμενος από αυστηρά πρόστιμα για την παραβίαση των νόμων κυκλοφορίας οδήγησε πολλούς ανθρώπους σε κλειστοφοβικά συναισθήματα. Η αποστολή μηνυμάτων

ενημέρωσης του υπουργείου για τη μετακίνηση προκάλεσε ένα αίσθημα αστυνομοκρατίας, που σε πολλούς ανθρώπους οδήγησε σε ένα επιπλέον αίσθημα τρομοκρατίας αντί ασφάλειας.

Η γενικευμένη τηλε-εργασία περιόρισε ακόμη περισσότερο τις ουσιαστικές κοινωνικές συναναστροφές αλλά και την κινητοποίηση των ατόμων.

Η οικονομική και κοινωνική ρευστότητα δημιουργούν ούτως ή άλλως ανασφάλεια στους ανθρώπους που πλήττονται και τους καθιστούν ψυχικά ευάλωτους. Στα πλαίσια της πανδημίας, η κοινωνική και οικονομική ζωή των περισσοτέρων διαταράχτηκε χωρίς μάλιστα να υπάρχει κάποια προοπτική ως προς το χρονικό διάστημα επίλυσης του προβλήματος και επαναφοράς στην όποια «κανονικότητα» διέθετε ο καθένας.

Η ανεργία, η καταστρατήγηση βασικών εργασιακών δικαιωμάτων λόγω εκμετάλλευσης και κακοποιητικής συμπεριφοράς εργοδοτών, καθώς και τα εκτεταμένα οικονομικά προβλήματα που προέκυψαν, αποτέλεσαν στρεσογόνες συνθήκες και προκάλεσαν σε πολλούς ανθρώπους αγχώδεις και καταθλιπτικές συμπτωματολογίες.

Ο τρόπος διαχείρισης και η παρουσίαση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης

Υπήρξαν ξεκάθαρα ορισμένα ζητήματα όσον αφορά στον τρόπο διαχείρισης της πανδημίας, που οδήγησαν σε μία έντονη ανασφάλεια των ανθρώπων: Η πλήρης απουσία πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, σε συνδυασμό με την απαξίωση των δημοσίων νοσοκομείων έχουν τρομακτικές συνέπειες σε κοινωνικό, υγειονομικό και ψυχολογικό επίπεδο.

Δεν επιλέχθηκε η φροντίδα σε πρώιμα στάδια της νόσου, με αποτέλεσμα οι ασθενείς να νιώθουν ουσιαστικά αβοήθητοι, ερχόμενοι αντιμέτωποι με τη διάγνωση απλά σε μορφή χαρτιού χωρίς την παρακολούθηση από θεράποντα ιατρό.

Ο θάνατος άρχισε να επικρεμάται πάνω από τα κεφάλια όλων και προβλήθηκε εξουθενωτικά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και μάλιστα με τρόπο τόσο εκδραματισμένο, ώστε το αίσθημα τρόμου να φαίνεται μονόδρομος. Οι άνθρωποι, προκειμένου να αποφύγουν τον κίνδυνο, εθίστηκαν εν μέρει στην παρακολούθηση των ειδήσεων, στη γνώση του αριθμού «κρουσμάτων» και νεκρών.

Ακόμη και όσοι προσπάθησαν να προστατευτούν από το κλίμα αυτό, διαπίστωσαν εν τέλει, ότι στις μέρες μας η επικαιρότητα θα σε βρει είτε το θέλεις είτε όχι. Οι αλγόριθμοι βρίσκουν πάντα τρόπο να τα έχουμε στην οθόνη μας τα «νέα», με διάφορους τρόπους. Οι διαδικτυακές συζητήσεις φίλων, τα «stories» στο Instagram και οι ειδήσεις οδηγούν αναπόφευκτα στην έκθεση σε εικόνες και «πληροφόρησης» και τρόμου.

Μέσα σε λίγη ώρα παρελαύνει μπροστά μας ο τρόμος, ο θάνατος, η απόγνωση, η μιζέρια μέσα σε ελάχιστες σταγόνες αισιόδοξων μηνυμάτων.

Παράλληλα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έδωσαν ένα βήμα δημοσίου λόγου σε όλους. Η ελευθερία του λόγου και της άποψης πέρασε σε ένα επίπεδο άκριτης γνωστοποίησης «ερευνών» και επιστημονικών απόψεων από τους πάντες χωρίς το απαραίτητο υπόβαθρο και με τον κίνδυνο έτσι την πρόκληση επιπλέον συναισθημάτων φόβου αλλά και θυμού στους αναγνώστες των «πληροφοριών» αυτών.

Έρευνα του Πανεπιστημίου του Bradford έδειξε ότι η έκθεσή μας σε βίαιες εικόνες και σοκαριστικά γεγονότα μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορεί μακροπρόθεσμα να προκαλέσει μετατραυματικό στρες, κάτι το οποίο βίωσαν αρκετοί συνάνθρωποί μας την περίοδο της πανδημίας

Η καθημερινή επαφή με δυσάρεστες ειδήσεις επιδρά στη συναισθηματική μας κατάσταση, με τρόπους που μπορεί συχνά να μην αντιλαμβανόμαστε μέχρι να βρεθούμε στις «κατάλληλες» συνθήκες.

Ταυτόχρονα, με τη συστηματική τρομοκράτηση μέσω των μέσω ενημέρωσης, η ανύπαρκτη ενίσχυση του δημοσίου συστήματος υγείας, ο υπερκορεσμός του λόγω της πληθώρας περιστατικών αλλά και ο τρόπος παρουσίασης των δημοσίων νοσοκομείων από τα μέσα, διέσπειρε και ρίζωσε την εντύπωση ότι η προσέλευση ενός ασθενούς σε ένα νοσοκομείο θα οδηγήσει αναπόφευκτα στη νοσηλεία και πιθανόν και σε ολέθριες συνέπειες. Αυτή η ανασφάλεια οδήγησε, μεταξύ των άλλων και στην παραμέληση άλλων χρόνιων νοσημάτων.

Η πόλωση και ο διχασμός

Ο φόβος της μεταδοτικότητας δημιούργησε γενικά φαινόμενα υπέρμετρου ατομικισμού και έλλειψης αλληλεγγύης, στο όνομα της προστασίας, με αποτέλεσμα την επίταση του αισθήματος της μοναξιάς.

Οι άνθρωποι μετατράπηκαν σε μία εν δυνάμει κινούμενη απειλή για τον εαυτό τους και τους άλλους, με αποτέλεσμα την καχύποπτη και φοβισμένη στάση απέναντι στον απέναντι, στον δίπλα ή ακόμη και σε κάποιον που συναντάμε τυχαία στον δρόμο.

Οι διαμάχες ανάμεσα στους έχοντες διαφορετικές απόψεις περί της πανδημίας εξαπλώθηκαν ταχύτατα και ήταν πολλές φορές οξείες, με αποτέλεσμα να ανακύψουν διάφορα προβλήματα σχέσεων.

Στο σημείο αυτό οφείλω να τονίσω ότι η μεταφορά των διενέξεων εντός των μονάδων παροχής υπηρεσιών υγείας εκ μέρους των επαγγελματιών υγείας προκάλεσε πόνο, περιθωριοποίηση και ψυχική ένταση και αποτελεί μία ηθικά απαράδεκτη πράξη, καθότι η παροχή υπηρεσιών υγείας οφείλει να αφορά στο σύνολο των ανθρώπων και όχι σε επιλεγμένες ομάδες.

Η χειραγωγική ενοχοποίηση διαφόρων μερίδων του πληθυσμού είτε αυτοί ήταν αρχικά οι νέοι είτε αργότερα οι ανεμβολίαστοι συμπολίτες μας, επέτειναν τις εντάσεις και οδήγησαν σε μία αναπόφευκτη πόλωση και στον διχασμό, με επακόλουθα αισθήματα θυμού, απόγνωσης, ντροπής και μοναξιάς.

Οι άνθρωποι βρέθηκαν μόνοι να ψάχνουν τον «φταίχτη», έχοντας την ανάγκη κατά αυτόν τον τρόπο να τον τιμωρήσουν και να αυξήσουν έτσι έμμεσα τις ελπίδες τους να ξεφύγουν από τον όλεθρο αυτό.

Ο συγγραφέας Aldus Huxley, περιγράφοντας μία δυστοπική πραγματικότητα πλήρους έλλειψης ατομικών ελευθεριών αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο στόχος της άσκησης προπαγάνδας σε μια ομάδα ανθρώπων, είναι να τους κάνει να ξεχάσουν ότι μια άλλη ομάδα ανθρώπων είναι άνθρωποι.

Ο κοινωνικός αποκλεισμός και η απομόνωση

Είτε μέσω των μέτρων εγκλεισμού είτε λόγω της προσπάθειας αυτοπροστασίας, η οποία επιτείνεται από το αίσθημα του φόβου, η κοινωνική απομόνωση είναι ένα από τα βασικά φαινόμενα που συνόδευσαν την πανδημία του κορωνοϊού.

Η προσπάθεια να υποκατασταθούν όλες οι επαφές με επικοινωνία εξ αποστάσεως ενέχει από ψυχολογικής απόψεως πολλούς κινδύνους. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς και η τεχνολογία εξ αποστάσεως επικοινωνίας, όταν χρησιμοποιούνται ορθολογικά, είναι αδιαμφισβήτητα ένας παράγοντας προώθησης των επαφών. Δεν μπορούν όμως να αποτελέσουν υποκατάστατο των προσωπικών κοινωνικών σχέσεων. Κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε πώς σχετιζόμαστε.

Οι ηλικιωμένοι επηρεάστηκαν περισσότερο και η απαίτηση να περάσουν περισσότερο χρόνο στο σπίτι χωρίς φυσική δραστηριότητα, εργασιακή απασχόληση και επαφή με την οικογένεια αποτέλεσε μία μεγάλη πρόκληση για πολλούς.

Η απομόνωση μπορεί να οδηγήσει σε ένα διάχυτο αίσθημα ανασφάλειας, σε μείωση της ικανότητας έκφρασης επιθυμιών και συναισθημάτων, με αποτέλεσμα συχνά τη συσσώρευσή τους αλλά και σε περιορισμό της κριτικής ικανότητας λόγω περιορισμού της κοινωνικής συνδιαλλαγής και του φόβου της μοναξιάς. Το επιπλέον επικίνδυνο στοιχείο είναι ότι οι επιπτώσεις αυτές ενδέχεται εν τέλει να εντείνουν την τάση απομόνωσης, καθώς δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος εστίασης στο ατομικό επίπεδο και επιφυλακτικότητας απέναντι στο συνάνθρωπο.

Η ιατρικοποίηση κάθε πτυχής της ανθρώπινης ζωής ξεκίνησε με γνώμονα την προστασία από τον ιό αλλά κατέληξε να μετατραπεί σε μία κοινωνική φυλακή. Οι κοινωνικές και προσωπικές σχέσεις έχουν δεχθεί τέτοιο πλήγμα, που παραμένει αμφίβολο το πώς, το πότε και το αν θα επανέλθουν σε οικείους ρυθμούς και τρόπους.

Η έννοια της ατομικής ευθύνης

H ατομική ευθύνη στα πλαίσια της πανδημίας μετατράπηκε σε έναν ευρέως και ορισμένες φορές άκριτα χρησιμοποιούμενο όρο.

Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο πολίτης οφείλει να προστατεύει το σύστημα υγείας και ότι όποιος δεν το κάνει αποτελεί έναν εν δυνάμει εχθρό. Οφείλουμε ιατρικά να αναλογιστούμε πόσες ομάδες ανθρώπων θα έπρεπε στην περίπτωση αυτή να συμπεριλάβουμε στους εχθρούς μας: καπνιστές, ουσιοεξαρτημένους, σακχαροδιαβητικούς οι οποίοι δε θρέφονται σωστά, παχύσαρκους, είναι μόνο ορισμένα παραδείγματα.

Τα μέτρα που πάρθηκαν ήταν σαφώς ελλιπή, με αποτέλεσμα η ατομική ευθύνη να προβάλλεται ως η αποκλειστική αναγκαιότητα, δημιουργώντας ένα έντονο αίσθημα άγχους στους ανθρώπους αλλά και θυμού απέναντι σε όσους, με βάση την κοινή γνώμη, θεωρήθηκαν ως ατομικιστές.

Η ατομική ευθύνη είναι μια αυτονόητη κοινωνική έννοια και κανείς δεν πρέπει να αμφισβητεί την αξία της, καθότι δύναται να ενισχύσει το αίσθημα κοινωνικής αλληλεγγύης.

Η πλήρης ατομικοποίηση της ευθύνης, όμως, με στόχο την αποποίηση των γενικών ευθυνών, μπορεί να οδηγήσει στην αποκοινωνικοποίηση του ατόμου και σε έντονα συναισθήματα θυμού και επιθετικότητας.

Ο φόβος του θανάτου

Η πανδημία του κορωνοϊού έφερε τον άνθρωπο αντιμέτωπο με ένα δυνητικά θανατηφόρο εχθρό, γεγονός το οποίο καλύπτεται ευνόητα πάντα από ένα πέπλο φόβου.

Ο φόβος του θανάτου είναι αρχέγονο συναίσθημα και, όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης, ασύμβατο με τη ζωή και η καθημερινή ενασχόληση με τον κίνδυνο αυτό αλλά και με το βίωμα των θανάτων αγαπημένων προσώπων ή απλά το άκουσμα των τραγικών αριθμών, είχε ποικίλες ψυχολογικές συνέπειες.

Ο θάνατος μας θυμίζει την ευαλωτότητά μας και το πεπερασμένο της ύπαρξής μας και οι άνθρωποι υιοθετούν ποικίλες συμπεριφορές προκειμένου να αποφύγουν το – μοιραίο κάποια στιγμή- τέλος.

Επίσης, ο θάνατος ενός αγαπημένου μας, εκτός από την υπενθύμιση της δικής μας ευαλωτότητας, συνοδεύεται από αισθήματα απώλειας που υπονομεύουν τις γνωστικές μας άμυνες και μας κάνουν πιο ευάλωτους σε αρνητικές σκέψεις.

Στην εποχή της πανδημίας μάλιστα, οι άνθρωποι κλήθηκαν να αποχαιρετήσουν τους δικούς τους χωρίς να έχουν τη δυνατότητα της τελευταίας κουβέντας, του τελευταίου αγγίγματος, της θλιβερής επαφής κατά τη διάρκεια της κηδείας, χωρίς ουσιαστικά να μπορέσουν να βιώσουν όλες τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εξελίσσεται η διαδικασία του πένθους.

Σε ορισμένα νεκροταφεία –ενδεικτικά στη Θεσσαλονίκη, στην Καλαμάτα κ.α.– έχει προβλεφθεί πλέον ειδική «ζώνη» για την ταφή των θυμάτων του κορωνοϊού, οδηγώντας έτσι ασθενείς απομονωμένους κατά το τελευταίο στάδιο της ζωής τους, στην απομόνωση και στον θάνατο.

Ασθενείς με ψυχαναγκασμούς, άγχος υγείας, γενικευμένο άγχος, φοβίες αλλά και κατάθλιψη, επηρεάστηκαν έντονα από τα προσωπικά βιώματα αλλά και από τις μεταφερόμενες πληροφορίες.

Το εντυπωσιακότερο ίσως όλων είναι ότι ο βομβαρδισμός με πληροφορίες που σχετίζονται με την έννοια του θανάτου και την επικινδυνότητα του ιού, δημιούργησε ένα είδος προπαρασκευαστικού θρήνου, με το που ερχόμαστε σε επαφή με την τρομακτική διάγνωση.

Συνολικά θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο αυτονόητο: ο κορωνοϊός είναι ένας υπαρκτός και ισχυρός εχθρός που έχει διαταράξει τις ζωές μας σε πολλαπλά επίπεδα, με προεξάρχον ενδεχομένως το ψυχολογικό.

Είναι επιτακτική η ανάγκη προβληματισμού και σωστής διαχείρισης των προβλημάτων που προκύπτουν, ώστε «ο θαυμαστός καινούριος κόσμος» που προκύπτει, να μην είναι ένας κόσμος μαζικά και ανεπανόρθωτα ψυχικά άρρωστος.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr

Άνοια: Βελτιώσεις στην ποιότητα του αέρα επιβραδύνουν τη γνωστική έκπτωση

Νέα έρευνα δείχνει ότι η βελτίωση της ποιότητας του αέρα μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερη υγεία του εγκεφάλου σε μεγαλύτερη ηλικία.

Η έκθεση σε υψηλότερα επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης στα τελευταία χρόνια σχετίζεται με την άνοια. Τα αποτελέσματα από μελέτες που συνδέουν την ατμοσφαιρική ρύπανση με τη μείωση της γνωστικής λειτουργίας που σχετίζεται με την ηλικία είναι ανάμεικτα. Μια νέα μελέτη στην οποία συμμετείχαν γυναίκες ηλικίας 74 έως 92 ετών δείχνει ότι η διαμονή σε τοποθεσίες με μεγαλύτερες βελτιώσεις στην ποιότητα του αέρα στα τέλη της ζωής συσχετίστηκε με βραδύτερους ρυθμούς γνωστικής έκπτωσης. Αυτά τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι η μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης μπορεί να επηρεάσει θετικά την υγεία του εγκεφάλου.

Η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Δρ Νταϊάνα Γιουνάν, πρώην Ανώτερη Ερευνητική Συνεργάτης στο USC Keck School of Medicine, στο Λος Άντζελες, δήλωσε πως, «βρήκαμε ότι οι γυναίκες που ζουν σε τοποθεσίες με μεγαλύτερη βελτίωση στην ποιότητα του αέρα έτειναν να έχουν πιο αργή πτώση στη γνωστική τους ικανότητα, λειτουργία, που ισοδυναμούσε με το να είσαι περίπου 1 ή 1,5 χρόνο νεότερος». Η μελέτη, της οποίας ηγήθηκαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, δημοσιεύτηκε στο PLOS Medicine.

Οι δυσμενείς επιπτώσεις της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην ανθρώπινη υγεία είναι ευρέως αναγνωρισμένες. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα χαμηλότερα επίπεδα ατμοσφαιρικών ρύπων συνδέονται με μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και μείωση του επιπολασμού των αναπνευστικών ασθενειών. Προηγούμενη έρευνα είχε δείξει ότι η έκθεση στην ατμοσφαιρική ρύπανση είχε συσχετισμό με αυξημένο κίνδυνο άνοιας. Η Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος (EPA) θέσπισε τα Εθνικά Πρότυπα Ποιότητας του Περιβάλλοντος Αέρα το 1970 για την προστασία της ανθρώπινης υγείας. Η επακόλουθη υιοθέτηση πολιτικών για τον περιορισμό της ατμοσφαιρικής ρύπανσης είχε ως αποτέλεσμα τη σταδιακή μείωση των επιπέδων ατμοσφαιρικής ρύπανσης τα τελευταία 50 χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι η βελτιωμένη ποιότητα του αέρα παρατείνει το προσδόκιμο ζωής στους ηλικιωμένους, σώζει ζωές σε ενήλικες, προάγει την ανάπτυξη των πνευμόνων, μειώνει τον κίνδυνο άσθματος στα παιδιά (..). Σε αυτή τη μελέτη, θέσαμε ένα μεγάλο ερώτημα: τα οφέλη για τη δημόσια υγεία που προκύπτουν από τη βελτίωση της ποιότητας του αέρα στις ΗΠΑ βοηθούν τους ηλικιωμένους Αμερικανούς να διατηρήσουν την υγεία του εγκεφάλου τους;» σημείωσε η Δρ Γιουνάν.

Εκτίμηση των επιπέδων ατμοσφαιρικής ρύπανσης

Η παρούσα μελέτη περιελάμβανε 2.232 γυναίκες ηλικίας 74–92 ετών που εγγράφηκαν στη μελέτη Women’s Health Initiative Memory Study-Epidemiology of Cognitive Health Outcomes μεταξύ 2008 και 2012. Καμμία από τις συμμετέχουσες – που ζούσαν σε διαφορετικά περιβάλλοντα στις ΗΠΑ – δεν είχε διάγνωση άνοιας κατά την εγγραφή στη μελέτη. Οι ερευνητές χορήγησαν τηλεφωνικές ετήσιες αξιολογήσεις στις συμμετέχουσες για τη μέτρηση της γενικής γνωστικής λειτουργίας. Εκτός από τη σειρά των τεστ για την αξιολόγηση της γενικής γνωστικής λειτουργίας, οι συμμετέχουσες έλαβαν επίσης ένα τεστ για την αξιολόγηση της επεισοδιακής μνήμης. Η επεισοδιακή μνήμη είναι η ικανότητα ανάκλησης προσωπικών εμπειριών και γεγονότων του παρελθόντος και τα ελλείμματα σε αυτήν την ικανότητα είναι ένα από τα πρώιμα σημάδια της νόσου του Αλτσχάιμερ.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές υπολόγισαν βελτιώσεις στην ποιότητα του αέρα για κάθε συμμετέχουσα κατά την περίοδο 10 ετών πριν από την εγγραφή τους στη μελέτη. Σύμφωνα με τη διεύθυνση κατοικίας των γυναικών κατά τη διάρκεια αυτού του χρονικού πλαισίου, οι ερευνητές υπολόγισαν την ετήσια έκθεση τους στην ατμοσφαιρική ρύπανση με τη βοήθεια μοντέλων και δεδομένων παρακολούθησης της EPA. Συγκεκριμένα, η ομάδα εκτίμησε την έκθεση των γυναικών που συμμετείχαν στη μελέτη σε διοξείδιο του αζώτου και λεπτά σωματίδια ή PM2,5, τα οποία περιλαμβάνουν ατμοσφαιρικούς ρύπους με διάμετρο 2,5 μικρομέτρων και μικρότερη.

Η ομάδα εκτίμησε τις βελτιώσεις στην ποιότητα του αέρα, υπολογίζοντας τη διαφορά μεταξύ της μέσης τριετούς έκθεσης στην ατμοσφαιρική ρύπανση αμέσως πριν από την εγγραφή και 10 χρόνια πριν από την έναρξη της συμμετοχής τους.

Πιο αργή γνωστική έκπτωση

Οι ερευνητές βρήκαν μείωση των επιπέδων διοξειδίου του αζώτου και PM2,5 κατά την περίοδο 10 ετών πριν από την εγγραφή στη μελέτη. Επιπλέον, παρατήρησαν μείωση της γενικής γνωστικής λειτουργίας και της επεισοδιακής μνήμης σε μια μέση περίοδο 6 ετών μετά την εγγραφή.

Η παραμονή σε περιοχές με μεγαλύτερη μείωση των επιπέδων ατμοσφαιρικής ρύπανσης κατά τη διάρκεια του 10ετούς χρονικού πλαισίου που προηγήθηκε της εγγραφής στη μελέτη είχε συσχετίσεις με βραδύτερη μείωση της γενικής γνωστικής λειτουργίας και της επεισοδιακής μνήμης.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η διαμονή σε τοποθεσίες με μεγαλύτερες βελτιώσεις στην ποιότητα του αέρα είχε συσχετίσεις με βραδύτερη μείωση της γενικής γνωστικής λειτουργίας που αντιστοιχούσε σε γυναίκες που ήταν 0,9 έως 1,2 χρόνια νεότερες. Ομοίως, οι βελτιώσεις στην ποιότητα του αέρα είχαν συσχετίσεις με μείωση της επεισοδιακής μνήμης συγκρίσιμη με τις γυναίκες που ήταν 1,4 έως 1,6 χρόνια νεότερες.

Αυτά τα δεδομένα υποδηλώνουν ότι η μείωση των επιπέδων ατμοσφαιρικής ρύπανσης κάτω από τα υποχρεωτικά όρια της EPA θα μπορούσε ενδεχομένως να ωφελήσει τη γνωστική υγεία.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Γιώργος Παυλάκης: Φυσικά και αργούμε να τελειώσουμε με τον κορωνοϊό

«Φυσικά και αργούμε να τελειώσουμε με τον κορωνοϊό» όπως υπογράμμισε ο γιατρός – ερευνητής Γιώργος Παυλάκης, χαρακτηρίζοντας, δε, «μακάβριο αστείο» ότι η πανδημία θα τελειώσει τον Φεβρουάριο.

Τρομάζει η «επιμονή» που δείχνει ο κορωνοϊός στην Ελλάδα αφού οι «σκληροί» δείκτες της πανδημίας βρίσκονται στα ύψη. Χθες, για ακόμα μια ημέρα οι νεκροί ξεπέρασαν τους εκατό, αφού 106 συνάνθρωποί μας έχασαν τη ζωή τους από επιπλοκές της Covid-19.

Την ίδια ώρα 568 ασθενείς με κορωνοϊό δίνουν μάχη για τη ζωή τους αφού είναι διασωληνωμένοι. Τα κρούσματα, επίσης, παραμένουν σε υψηλά επίπεδα με 17.662 μολύνσεις να ανακοινώνονται από τον ΕΟΔΥ.
Γιώργος Παυλάκης: Κρούει τον κώδωνα του κινδύνου

«Φυσικά και αργούμε να τελειώσουμε με τον κορωνοϊό», όπως υπογράμμισε ο γιατρός – ερευνητής Γιώργος Παυλάκης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ.

«Η αισιοδοξία πριν το τσουνάμι έφερε το τσουνάμι», συμπλήρωσε ο κ. Παυλάκης, υπογραμμίζοντας πως «Με 20.000 – 30.000 κρούσματα κάθε μέρα δεν βλέπετε ότι όλοι γύρω σας μολύνονται, ολόκληρες οικογένειες;».

«Το Πάσχα πρέπει να κερδηθεί. Δεν καταλαβαίνω γιατί λένε Απόκριες θα κάνουμε, Πάσχα στο χωριό θα κάνουμε. Πρέπει να κοπούν τα κρούσματα», διευκρίνισε.

Επαναφορά του lockdown

Αναφορικά με το πώς θα γίνει αυτό, ο κ. Παυλάκης ανέφερε το παράδειγμα της Αυστρίας. «Έκοψε το τσουνάμι με δύο εβδομάδες lockdown. Η Ελλάδα θα μπορούσε να το κάνει».

«Η πραγματικότητα μας δείχνει ότι έπρεπε να το ξανακάνουμε», συμπλήρωσε ο κ. Παυλάκης λέγοντας ότι ο κ. Μπόρις Τζόνσον έφερε καταστροφικά αποτελέσματα στην αρχή της πανδημίας, λέγοντας «ας το περάσουν όλοι να τελειώνουμε».

Τέλος, ο καθηγητής χαρακτήρισε λάθος την άποψη «να γίνει ο κορωνοϊός ενδημικός να τελειώνουμε». «Ενδημικές ασθένειες προκαλούν τεράστια προβλήματα. Μια ενδημική νόσος θα είναι μεγάλος μπελάς», τόνισε ο καθηγητής.

Η ανησυχία για νέα μετάλλαξη

Την ίδια στιγμή, βέβαιος ότι θα εμφανιστεί νέο στέλεχος του κορωνοϊού εμφανίστηκε ο καθηγητής Πνευμονολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Νίκος Τζανάκης, μιλώντας μάλιστα για «κύμα πάνω στο κύμα».

«Ενδεχομένως να δούμε και επιδείνωση των δεικτών, αν εμφανιστεί νέα υποπαραλλαγή. Ένα κύμα πάνω στο κύμα, ίσως μια μεγαλύτερη έξαρση αναμένεται, ο ιός δεν έχει εξαντλήσει τις εκπλήξεις του», προειδοποίησε.

Ο κ. Τζανάκης εξέφρασε την ελπίδα «το νέο στέλεχος να είναι λιγότερο νοσογόνο και να μην επιβαρύνει το ΕΣΥ», αλλά επισήμανε ότι είναι κατά ενός απαγορευτικού, λέγοντας πως «δεν πρέπει να κλείσουμε, αλλά να πάρουμε στοχευμένα μέτρα με την κοινωνία έξω».

Τα δύο σενάρια

Ο καθηγητής έκανε λόγο για δύο σενάρια. Το ένα να μην πέσουμε σε κρούσματα όλο τον Φεβρουάριο ή το μεγαλύτερο μέρος του μήνα, με 15.000 έως 20.000 κρούσματα κινητούς μέσους όρους, και τo δυσμενέστερο σενάριο, να υπάρχει πιθανότητα υποτροπιασμού, κατά το επιδημιολογικό μοτίβο άλλων χωρών.

Τόνισε, επίσης, ότι «στην Κρήτη έχουμε τουλάχιστον 90% Όμικρον και στις νοσηλείες και στα κρούσματα, σιγά σιγά και στις ΜΕΘ». «Προφανώς η Όμικρον δεν έχει την ίδια νοσηρότητα με τη Δέλτα, αλλά και με μειωμένο ρυθμό θα δώσει νοσηλείες», εξήγησε ο κ. Τζανάκης.

«Περιμέναμε να αρχίσει να μειώνεται από αυτή την εβδομάδα ο αριθμός των νεκρών, δεν φαίνεται αυτό, είμαστε σε δύο εβδομάδες κορύφωσης, ελπίζουμε τις επόμενες μέρες να βλέπουμε κάτω από 90 νεκρούς την ημέρα και σταδιακά να πέσουμε περαιτέρω», σημείωσε ο καθηγητής.

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Ι. Κωτσιόπουλος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: Αναβαθμίζουμε με ουσιαστικό τρόπο τη φροντίδα των ογκολογικών ασθενών

Ψηφιακό πρόγραμμα που αφορά στη διαχείριση του καρκίνου, σχεδιάζει το υπουργείο Υγείας. Στο στάδιο της προετοιμασίας βρίσκεται η δημιουργία “ολοκληρωμένου ψηφιακού συστήματος φροντίδας ογκολογικών αιματολογικών ασθενών”, και παράλληλα όπως δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του καρκίνου, ο Γενικός Γραμματέας Υπηρεσιών Υγείας του υπουργείου Υγείας, Ιωάννης Κωτσιόπουλος, δρομολογούνται δράσεις, στo πλαίσιο του Προγράμματος της «Κατ’ Οίκον Νοσηλείας», που εστιάζουν στην παροχή θεραπείας στο σπίτι και στους ογκολογικούς ασθενείς, αξιοποιώντας την τεχνολογία.

Το Ολοκληρωμένο Σύστημα Φροντίδας Ογκολογικών Αιματολογικών Ασθενών είναι 1 από τα 5 προγράμματα Ψηφιακής Υγείας που χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης. Η συνολική αξία του προγράμματος είναι 37,2 εκατομμύρια ευρώ. Το σύστημα προορίζεται να καλύψει με ψηφιακές διαδικασίες όλα την αντιμετώπιση του καρκίνου και περιλαμβάνει:

Την ανάπτυξη Εθνικού Αρχείου Νεοπλασιών (Μητρώο Καρκίνου). Η Ελλάδα είναι μία από τις ελάχιστες χώρες της Ευρώπης που δε διαθέτει συστηματική καταγραφή νεοπλασιών και κατά συνέπεια η ανάπτυξη του Εθνικού Μητρώου Καρκίνου είναι υψηλότατης προτεραιότητας.

Ογκολογικό Πληροφοριακό Σύστημα που θα εγκατασταθεί σε 10-12 επιλεγμένα Νοσοκομεία και θα παρέχει:

Ψηφιακή Πλατφόρμα που θα φιλοξενεί τα Ογκολογικά Συμβούλια των Νοσοκομείων ώστε να σχεδιάζεται η βέλτιστη θεραπεία για κάθε ασθενή από διεπιστημονικές ομάδες ιατρών που θα συνεργάζονται .

Σύστημα Σχεδιασμού και Διαχείρισης Χημειοθεραπειών που θα περιλαμβάνει: σχεδιασμό με βάση θεραπευτικά πρωτόκολλα, ακριβή και ασφαλή προετοιμασία των κυτταροστατικών φαρμάκων στο νοσοκομείο και παρακολούθηση της χορήγησης τους.

Υποστήριξη των ασθενών με ηλεκτρονικές εφαρμογές (apps), ώστε ο ασθενής να έχει πρόσβαση, ανά πάσα στιγμή, σε βασικά στοιχεία του φακέλου του, να διαχειρίζεται το πρόγραμμα της θεραπείας του, να αναφέρει συμπτώματα και παρενέργειες θεραπείας και να υποστηρίζεται στην αντιμετώπισή τους, να επικοινωνεί εύκολα με το γιατρό του, να ενημερώνεται για τη νόσο του ακόμα και να μοιράζεται το φόβο και την αγωνία του.

Επιπλέον, σχεδιάζονται παράλληλες δράσεις, επίσης χρηματοδοτούμενες από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης, στo πλαίσιο του Προγράμματος της «Κατ’ Οίκον Νοσηλείας», που εστιάζουν στην παροχή θεραπείας στο σπίτι και στους ογκολογικούς ασθενείς αξιοποιώντας και σε αυτή την περίπτωση την τεχνολογία. Στόχος , σύμφωνα με τον κ. Κωτσιόπουλο, είναι η μείωση της ταλαιπωρίας του ασθενή, φυσικής ή/και ψυχολογικής, απαλλάσσοντάς τον από την μετάβαση στο Νοσοκομείο και παρέχοντας τη θεραπεία, με απόλυτη ασφάλεια στον οικείο του χώρο (εφόσον αυτό είναι εφικτό) .

“Αξιοποιώντας τις δυνατότητες της τεχνολογίας, ευελπιστούμε να αναβαθμίσουμε με ουσιαστικό τρόπο την φροντίδα των ογκολογικών ασθενών, δημιουργώντας ένα ψηφιακό πλέγμα υπηρεσιών που θα υποστηρίζει το έργο των ιατρών όλων των ειδικοτήτων αλλά και θα καθοδηγεί τον ίδιο τον ασθενή σε όλες τις φάσεις της νόσου”, δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Ιωάννης Κωτσιόπουλος.

Σημειώνεται ότι σήμερα βρισκόμαστε στο στάδιο της προετοιμασίας των διαγωνιστικών διαδικασιών για την προμήθεια των συστημάτων, αναφέρει ο κ. Κωτσιόπουλος. Με βάση τα αυστηρά χρονικά πλαίσια του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης τα έργα θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2025. Προφανώς σε όλο αυτό το διάστημα, προσθέτει, θα παράγονται σταδιακά αποτελέσματα, με πρώτο το Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών. Παράλληλα δρομολογείται και η διαμόρφωση του κατάλληλου θεσμικού πλαισίου που θα υποστηρίξει τα παραπάνω έργα.

 

 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ