Το βαρύ αποτύπωμα της πανδημίας και η επόμενη μέρα για την Υγεία

Άρθρο της Δρ. Ανδρούλλας Ελευθερίου, Ιολόγου BSC, MSc, PhD, Εκτελεστικής Διευθύντριας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Θαλασσαιμίας (ΔΟΘ) για τις προκλήσεις που έχουν προκύψει από την πανδημία σε ασθενείς και συστήματα υγείας.

Έχουν συμπληρωθεί δύο χρόνια και κάτι από την ανακάλυψη των πρώτων κρουσμάτων κορωνοϊού στην επαρχία Ουχάν της Κίνας και την «πυροδότηση» της πανδημίας Covid-19 που διατάραξε την καθημερινότητα και τις κοινωνικές σταθερές σε όλο τον πλανήτη, συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου. Μια νέα πραγματικότητα αναδύθηκε σταδιακά, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους πρωτίστως με αναρίθμητες ανθρώπινες απώλειες, αλλά και πολλές άλλες πολυδιάστατες επιπτώσεις σε οικονομικό, κοινωνικό και ψυχικό επίπεδο.

Μολονότι πληθαίνουν τα ενθαρρυντικά σημάδια ότι η δραματική ταχύτητα με την οποία εξαπλώνεται η παραλλαγή Όμικρον θα επεκτείνει σύντομα την ανοσία σε τέτοιο βαθμό που σύντομα θα φέρει την ενδημικότητα του ιού, το αποτύπωμα που αφήνει η πανδημία στο πέρασμά της φαίνεται πως θα μας συνοδεύει για περισσότερο, όπως και τα στοιχήματα  για τη διαχείριση της μετά-Covid εποχής.

Η παρατεταμένη κόπωση από τα περιοριστικά μέτρα, η ανασφάλεια για το μέλλον, η ανεπαρκής πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες, η ελλιπής ή και εσφαλμένη πληροφόρηση εν μέσω μιας πρωτόγνωρης, μη–φυσιολογικής κατάστασης αποτελούν στρεσογόνους παράγοντες που δοκιμάζουν τις αντοχές όλων μας και επηρεάζουν ιδιαίτερα τις πιο ευάλωτες ομάδες συνανθρώπων μας, όπως οι χρόνιοι ασθενείς ή οι ηλικιωμένοι, που είναι συχνά περισσότεροι εξαρτημένοι από άλλους για φροντίδα.

Αυτές και ποικίλες άλλες προκλήσεις που γέννησε και γεννά η πανδημική κρίση μπήκαν στο «μικροσκόπιο» της πρόσφατης ημερίδας που συνδιοργάνωσε η Διεθνής Ομοσπονδία Θαλασσαιμίας (ΔΟΘ) με τον Παγκύπριο Ιατρικό Σύλλογο (ΠΙΣ) και την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, με συμμετοχή πληθώρας διακεκριμένων προσωπικοτήτων από το επιστημονικό, κοινωνικό και πολιτικό φάσμα της χώρας μας.

Αναδείχθηκαν κενά και διαρθρωτικές αδυναμίες στους μηχανισμούς διαχείρισης έκτακτων απειλών για τη δημόσια υγεία και στο σύστημα υγείας, το οποίο, εν μέσω μιας ομολογουμένως ιδιαίτερα κρίσιμης μεταρρυθμιστικής καμπής και με δεδηλωμένες προϋπάρχουσες ελλείψεις, πασχίζει να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις του πληθυσμού για έγκαιρες, αποτελεσματικές και ασφαλείς υπηρεσίες υγείας.

Φαινόμενα όπως εκείνα των καθυστερήσεων στις αιμοδοσίες, των αναβολών σε προγραμματισμένα χειρουργεία ή διακοπής της τακτικής ιατρικής παρακολούθησης ασθενών, των ελλείψεων σε φάρμακα και των ανισοτήτων στην πρόσβαση σε υγειονομικές υπηρεσίες, λόγω της επιπρόσθετης πίεσης που δημιουργεί η πανδημία, άφησαν, όπως κατέδειξε η ημερίδα, ιδιαίτερα εκτεθειμένες και αθωράκιστες  κυρίως τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.

Μετά το πάθημα του κορωνοϊού οφείλουμε να είμαστε εφεξής καλύτερα προετοιμασμένοι απέναντι στο, απευκταίο αλλά όχι απίθανο, ενδεχόμενο μιας μελλοντικής υγειονομικής κρίσης. Αντιμετωπίζοντας δηλαδή την πανδημία λιγότερο ως ένα καταστροφικό γεγονός και περισσότερο ως ευκαιρία για θετικές εμπειρίες ανάπτυξης και επανατοποθέτησης αξιών και στόχων, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Σε ό,τι αφορά το τελευταίο, η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται απαιτεί εγρήγορση και επιφυλακή ώστε ο τομέας της Υγείας να μη διολισθήσει σε μια διχοτομημένη παροχή υγειονομικής περίθαλψης, αλλά να ενισχυθεί για να διασφαλίζει μεγαλύτερη ετοιμότητα και ευελιξία απέναντι στο απρόβλεπτο με πιο αποφασιστικό, οργανωμένο και ελεγχόμενο τρόπο.

Η περαιτέρω αναδιοργάνωση και οχύρωση της δημόσιας υγείας, κατά την άποψή μου, χρειάζεται να επικεντρωθεί πρώτα και κύρια στη δημιουργία ενός Εθνικού Ινστιτούτου Δημόσιας Υγείας με ένα διακριτό και σωστά στελεχωμένο Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Λοιμωδών Νοσημάτων στα πρότυπα άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η στενή συνεργασία με την οποία μας δίδαξε αδιαμφισβήτητα πολλά καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Ισχυρή δημόσια υγεία σημαίνει επίσης και πιο δραστικά και αποφασιστικά βήματα για την ανάπτυξη προληπτικών πολιτικών και ενίσχυση των κρατικών νοσηλευτηρίων και της εύρυθμης λειτουργίας τους. Βελτίωση των υποδομών τους και στήριξη των επαγγελματιών τους που με αυτοθυσία βρέθηκαν εξαρχής στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά του κορωνοϊού.

Ας αφουγκραστούμε λοιπόν προσεκτικά τα μηνύματα των ασθενών, της κοινωνίας και ευρύτερης επιστημονικής και ιατρικής κοινότητας και ας μην αφήσουμε τα πολύτιμα διδάγματα της πανδημίας να πάνε χαμένα.

 

 

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Long Covid: Αποκαλυπτική έρευνα για τη συχνότητα της – «Κλειδί» ο εμβολιασμός

Ο εμβολιασμός με 2 δόσεις μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες εκδήλωσης του συνδρόμου LONG COVID, σύμφωνα με έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας παρέθεσε η Πρόεδρος της Επιτροπής Εμβολιασμών, Μαρία Θεοδωρίδου κατά τη σημερινή ενημέρωση.

Πρόσφατα η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Βρετανίας δημοσίευσε στο Lancet Respiratory Medicine την συχνότητα του LONG COVID μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου του 2021. Θυμίζουμε ότι το σύνδρομο LONG COVID αφορά την επίμονη παρουσία συμπτωμάτων COVID, ακόμα και μήνες μετά την αρχική λοίμωξη με τον ιό.

Με αυτοαναφορές κατεγράφησαν 1.266.000 άτομα (2% του πληθυσμού). Αυτές οι αναφορές ήταν με συμπτωματολογία που προσιδίαζε με το σύνδρομο LONG COVID. Το δείγμα ήταν αντιπροσωπευτικό γιατί συμπεριλαμβάνει ομάδες όλων των ηλικιών.

Βρέθηκε ότι σε ένα ποσοστό 3-12% υπήρχαν άτομα με συμπτώματα μετά από 12 εβδομάδες.

Ένα πολύ σημαντικό εύρημα ήταν ότι τα άτομα που είχαν εμβολιαστεί κατά της COVID με 2 δόσεις είχαν κατά 50% μικρότερη πιθανότητα να παρουσιάσουν αυτό το σύνδρομο. Στην έρευνα, «ο εμβολιασμός χαρακτηρίζεται ως ένας πολύ ισχυρός παράγοντας για να αποφευχθεί το σύνδρομο COVID» σχολίασε η κ. Θεοδωρίδου.

Τι είναι το σύνδρομο Long Covid

Με τον όρο “σύνδρομο Long COVID” αναφέρονται τα συμπτώματα, σημεία αλλά και οι επιπλοκές (όψιμες ή μακροχρόνιες) που εμμένουν ή εμφανίζονται 4 εβδομάδες μετά τη λοίμωξη με SARS-COV-2. Eν τη απουσία καθολικά αποδεκτών ορισμών, το National Institute for Health and Care Excellence (NICE)1 προτείνει την ακόλουθη ορολογία για τις φάσεις που έπονται της λοίμωξης από τον ιό SARS-CoV-2:

  1. Οξεία COVID-19 (Acute COVID-19): αφορά σε σημεία και συμπτώματα έως 4 εβδομάδες
  2. Συνεχιζόμενη συμπτωματική COVID-19 (Ongoing symptomatic COVID-19): αφορά σε σημεία και συμπτώματα από 4 έως 12 εβδομάδες
  3. Μετά- COVID-19 σύνδρομο (Post COVID-19 syndrome): αφορά σε σημεία και συμπτώματα που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια ή μετά από τη λοίμωξη με COVID-19 και συνεχίζουν για περισσότερο από 12 εβδομάδες, χωρίς να μπορούν να αποδοθούν σε εναλλακτική διάγνωση.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ό όρος Long COVID περιλαμβάνει την συνεχιζόμενη συμπτωματική COVID-19 και το μετά-COVID-19 σύνδρομο.

 

 

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας: Η υποπαραλλαγή BA.2 της Όμικρον έχει εντοπιστεί σε 57 χώρες

Υποπαραλλαγή του στελέχους Όμικρον του νέου κορονοϊού η οποία, σύμφωνα με ορισμένες μελέτες, ενδέχεται να είναι ακόμη πιο μολυσματική από την αρχική εκδοχή του, έχει εντοπιστεί σε 57 χώρες, ανακοίνωσε χθες Τρίτη ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.

Η παραλλαγή Όμικρον, η οποία εξαπλώνεται και μεταλλάσσεται ταχύτατα, έχει μετατραπεί πλέον στο κυρίαρχο στέλεχος του ιού στον κόσμο αφότου ταυτοποιήθηκε για πρώτη φορά στο νότιο τμήμα της Αφρικής πριν από δέκα εβδομάδες.

Στο εβδομαδιαίο επιδημιολογικό δελτίο του, ο ΠΟΥ εξηγεί ότι η παραλλαγή αυτή, που εντοπίστηκε σε πάνω από 93% όλων των δειγμάτων του SARS-CoV-2 που συλλέχθηκαν τον περασμένο μήνα, έχει αρκετές υποπαραλλαγές: τη BA.1, τη BA.1.1, τη BA.2 και τη BA.3.

Οι δύο πρώτες, αυτές που εντοπίστηκαν αρχικά, περιέχουν πάνω από 96% του γονιδιώματος της Όμικρον, που έχει μεταφορτωθεί στην παγκόσμια βάση δεδομένων GISAID.

Όμως διαπιστώνεται καθαρή αύξηση του αριθμού των κρουσμάτων της BA.2, η οποία έχει αρκετές διαφορετικές μεταλλάξει σε σχέση με την αρχική εκδοχή, ειδικά στην πρωτεΐνη ακίδα, που έχει καίρια σημασία ως προς την παρείσφρηση του ιού στα ανθρώπινα κύτταρα.

Δείγματα της BA.2 «έχουν υποβληθεί στην GISAID από 57 χώρες μέχρι σήμερα», υπογραμμίζει ο ΠΟΥ, διευκρινίζοντας πως σε κάποιες χώρες αυτή η υποπαραλλαγή εντοπίζεται πλέον σε πάνω από τα μισά δείγματα της Όμικρον που συλλέγονται.

Ο ΠΟΥ τονίζει ότι ακόμη γνωρίζουμε πολύ λίγα πράγματα για τις διαφορές μεταξύ των υποπαραλλαγών και ζητεί να διενεργηθούν μελέτες για τα χαρακτηριστικά τους, ειδικά τη μεταδοτικότητα, το κατά πόσον μπορούν να ξεφύγουν από την ανοσολογική προστασία (τα εμβόλια) και το πόσο σοβαρή μορφή της COVID-19 προκαλούν.

Αρκετές πρόσφατες έρευνες άφησαν να εννοηθεί ότι η BA.2 είναι ακόμη πιο μολυσματική από την αρχική μορφή της παραλλαγής Όμικρον.

Η Μαρία Φαν Κέρκοβ, μια από τις σημαντικότερες ειδικούς του ΠΟΥ για την COVID, δήλωσε χθες στον Τύπο πως ακόμη οι πληροφορίες για την υποπαραλλαγή είναι περιορισμένες, πάντως ορισμένα αρχικά δεδομένα δείχνουν πως η BA.2 παρουσιάζει «ελαφριά αύξηση» μολυσματικότητας «σε σύγκριση με την BA.1».

Η Όμικρον θεωρείται γενικά πως προκαλεί λιγότερο βαριά μορφή της COVID-19 από ό,τι προηγούμενες παραλλαγές του SARS-CoV-2 και η κυρία Φαν Κέρκοβ δήλωσε πως τίποτε δεν δείχνει μέχρι στιγμής ότι η BA.2 προκαλεί σοβαρότερη νόσηση.

 

Πηγη:  ΑΠΕ-ΜΠΕ

Βρετανία- Το 10% των κρουσμάτων από τις αρχές του έτους φέρεται να είναι επαναλοιμώξεις, σύμφωνα με ανάλυση του Reuters από επίσημα στοιχεία

Φερόμενες επαναλοιμώξεις αντιπροσωπεύουν περίπου το 10% των κρουσμάτων της Covid-19 στην Αγγλία μέχρι στιγμής αυτό το έτος, σύμφωνα με ανάλυση του Reuters, αφότου η Αρχή Υγειονομικής Ασφάλειας της Βρετανίας (UKHSA) άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο υπολογίζει τα δεδομένα του κορονοϊού.

Με αυξημένο τον αριθμό ατόμων που μολύνονται ξανά από τη νόσο από τότε που άρχισε να κυριαρχεί η παραλλαγή Όμικρον στα τέλη του 2021, η Βρετανία άρχισε τη Δευτέρα να ενσωματώνει πιθανές επαναλοιμώξεις της νόσου στα καθημερινά της δεδομένα.

“Η επαναμόλυνση παρέμενε σε πολύ χαμηλά επίπεδα μέχρι την έναρξη του κύματος της Όμικρον. Είναι σωστό ότι οι καθημερινές μας διαδικασίες αναφοράς αντικατοπτρίζουν πώς άλλαξε ο ιός”, δήλωσε ο ο Στίβεν Ράιλι, γενικός διευθυντής Δεδομένων στην UKHSA.

Οι συνολικοί αριθμοί κρουσμάτων συνέχιζαν να μειώνονται, πρόσθεσε.

Πριν τις 6 Δεκεμβρίου, το ποσοστό ημερήσιων κρουσμάτων στην Αγγλία που θεωρούνταν ότι ήταν επαναλοιμώξεων κινούνται σε κάτω από 2% για σχεδόν έξι μήνες.

Αυτό το ποσοστό εκτιμάται ότι έχει αυξηθεί στο 9,9% μέχρι στιγμής το 2022, σύμφωνα με ανάλυση του Reuters από τα δεδομένα της UKHSA.

Στην Ιταλία, ένας εκπρόσωπος του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας είπε ότι τα κρούσματα επαναμόλυνσης ανέρχονται επί του παρόντος σε περίπου 3% επί του συνόλου των λοιμώξεων, από περίπου 1,5% πριν την εμφάνιση της Όμικρον.

Ο μεταγωγέας δεδομένων της Δευτέρας, ο οποίος καταγράφει θετικά τεστ της Covid ξεχωριστά κατά τουλάχιστον 90 ημέρες ως ξεχωριστές λοιμώξεις, προεκτάθηκε πίσω στην αρχή της πανδημίας.

Η UKHSA έχει αναφέρει 588.000 πιθανές επαναμολύνσεις στην Αγγλία μέχρι σήμερα, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό που έχει καταγραφεί στη Βρετανία σε 17,3 εκατομμύρια.

Η πρώτη ύποπτη επαναμόλυνση στην Αγγλία καταγράφηκε στις 19 Ιουνίου 2020.

Στα καθημερινά στατιστικά στοιχεία της Βρετανίας για την Covid στο παρελθόν καταμετρόνταν μόνο τα άτομα που είχαν βγει διαγνωστεί θετικά για πρώτη φορά.

Χθες Δευτέρα καταγράφηκαν 92.368 νέες μολύνσεις και 51 θάνατοι σε διάστημα 24 ωρών.

Η Βρετανία έχει αναφέρει συνολικά 155.754 θανάτους από COVID-19, τον έβδομο υψηλότερο αριθμό παγκοσμίως.

 

Πηγη: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στα σκαριά νέο «επαναστατικό» τεστ που θα ανιχνεύει ταυτόχρονα πολλούς γυναικολογικούς καρκίνους

Το νέο θα μπορεί να ανιχνεύσει ή να προβλέπει τον κίνδυνο μιας γυναίκας να εμφανίσει τέσσερις καρκίνους (ωοθηκών, μαστού, μήτρας και τραχήλου)

Ευρωπαίοι επιστήμονες αναπτύσσουν ένα «επαναστατικό» τεστ που θα μπορεί να ανιχνεύσει ή να προβλέπει τον κίνδυνο μιας γυναίκας να εμφανίσει τέσσερις καρκίνους (ωοθηκών, μαστού, μήτρας και τραχήλου). Με βάση ένα και μόνο δείγμα κυττάρων που έχει ληφθεί από τον τράχηλο για έλεγχο ρουτίνας, ανοίγει ο δρόμος για να γίνεται έγκαιρη διάγνωση και άλλων γυναικολογικών καρκίνων, όχι μόνο του ίδιου του τραχήλου της μήτρας.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Μάρτιν Βιτσβέντερ του αυστριακού Πανεπιστημίου του Ίνσμπρουκ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Communications», σύμφωνα με το BBC, τη “Guardian” και το New Scientist, εκτιμούν ότι το λεγόμενο τεστ WID θα επιτρέψει τελικά την πιο έγκαιρη διάγνωση των πιο συνηθισμένων γυναικολογικών καρκίνων σε νεαρότερη ηλικία. Έτσι θα υπάρχουν αυξημένες πιθανότητες να μπει “φρένο” στον καρκίνο προτού καλά-καλά αυτός αρχίσει, κάτι που θα ήταν πραγματικά σημαντική πρόοδος για την υγεία των γυναικών.

Ο καρκίνος των ωοθηκών ευθύνεται για το μεγαλύτερο ποσοστό θανάτων από γυναικολογικούς καρκίνους, καθώς στο 75% των περιπτώσεων – τρεις στις τέσσερις – διαγιγνώσκεται σε καθυστερημένο στάδιο, όταν πια οι όγκοι έχουν εξαπλωθεί. Ο καρκίνος του μαστού είναι ο πιο συνηθισμένος στις γυναίκες, αλλά η ανίχνευση του έγκαιρα είναι πιο εύκολη χάρη στις μαστογραφίες και στις βιοψίες. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει τεστ που να μπορεί να ανιχνεύσει αξιόπιστα τον καρκίνο του μαστού στις γυναίκες κάτω των 50 ετών.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δείγματα κυττάρων από 242 γυναίκες με καρκίνο των ωοθηκών και 869 χωρίς, εντοπίζοντας τελικά – με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης – μια μοναδική “υπογραφή” DNA που μπορεί να αξιοποιηθεί για να γίνει ανίχνευση του καρκίνου ή πρόγνωση ότι θα εμφανιστεί στο μέλλον. Το τεστ «έπιασε» το 71,54% των γυναικών έως 50 ετών και το 54,5% των γυναικών άνω των 50 ετών που είχαν καρκίνο των ωοθηκών. Ακολούθησε ανάλογη μελέτη σε δείγματα κυττάρων από 329 γυναίκες με καρκίνο του μαστού και 869 χωρίς, με ανάλογα θετικά αποτελέσματα.

Στόχος για το μέλλον είναι το τεστ είναι να δίνει σε μια γυναίκα ένα ξεχωριστό “σκορ” για καθέναν από τους τέσσερις γυναικολογικούς καρκίνους, το οποίο θα μεταβάλλεται στην πορεία της ζωής της. Εκείνες με υψηλότερο «σκορ» θα κάνουν συχνότερες μαστογραφίες, χειρουργικές επεμβάσεις ή άλλες θεραπείες. Χρειάζονται περαιτέρω έρευνες πάντως και μεγάλης κλίμακας κλινικές δοκιμές για να επιβεβαιωθεί η προγνωστική αποτελεσματικότητα του τεστ WID.

 

Πηγη: https://ygeiamou.gr/

Γιατί έχουμε αύξηση των θανάτων από κορωνοϊό– Τέσσερις βασικοί λόγοι

Η στρατηγική των επαναλαμβανόμενων δόσεων δεν είναι μία μακροπρόθεσμη στρατηγική, τονίζει ο καθηγητής πνευμονολογίας, Νίκος Τζανάκης

Για την πορεία της πανδημίας και τα εμβόλια, μίλησε ο καθηγητής Πνευμονολογίας, Νίκος Τζανάκης.

«Είναι σωστό ότι η στρατηγική των επαναλαμβανόμενων δόσεων δεν είναι μία μακροπρόθεσμη στρατηγική με την έννοια ότι δεν γίνεται να οργανώνονται τόσο συχνά οι εμβολιαστικοί σταθμοί», διευκρίνισε μιλώντας στο Mega ο Νίκος Τζανάκης.

«Η επιστήμη πρέπει να ψάξει μία λύση σε επίπεδο ετήσιο ή διετίας, δεν σημαίνει ότι η 3η δόση δεν είναι ενδεικνυόμενη. Το τείχος ανοσιας με τόσες πολλές παραλλαγές και έχοντας παρασκευάσει ένα εμβόλιο βασιζόμενοι στο αρχέγονο στέλεχος το wild type, μας δίνει μία αποτελεσμάτικότητα ενάντια στη βαριά και κρίσιμη νόσο που υπερβαίνει το 90%. Τα τελευταία στελέχη της Δέλτα και της Όμικρον κυρίως, υπερβαίνουν την ανοσολογική απάντηση ως προς τη μόλυνση, ένας εμβολιασμένος μπορεί να μολυνθεί σε ένα αρκετό υψηλότερο ποσοστό από ότι παλαιότερα. Όμως εξακολουθεί να προστατεύεται από τη μόλυνση σε σχέση με έναν ανεμβολίαστο. Με λίγα λόγια, θα προτιμήσουμε να μας βρει ο ιός εμβολιασμένους με 3 δόσεις, μετά με 2 δόσεις και μετά ανεμβολίαστους. Το εμβόλιο δεν το κάνουμε για να μην κολλήσουμε, αλλά για να μην διασωληνωθούμε και πεθάνουμε», ανέφερε.

4η δόση

«Δεν πρέπει να λέμε ποτέ εφόσον δεν ξέρουμε πώς θα πορευτεί η πανδημία. Πιστεύω ότι μέχρι την άνοιξη η πανδημία θα έχει τιθασευτεί σε μεγάλο ποσοστό και σε πολλές χώρες επομένως δεν θα χρειαστεί σε μαζικό επίπεδο να κάνουμε την 4η δόση. Εάν βγει ένα εμβόλιο επιτυχές και μονιμότερο και στοχευμένο στα υπάρχοντα στελέχη, δεν αποκλείεται να κάνουμε έναν ετήσιο εμβολιασμό με το επικαιροποιημένο εμβόλιο», δήλωσε σχετικά με την 4η δόση του εμβολίου.

Αύξηση θανάτων

Ο Νίκος Τζανάκης ανέφερε 4 βασικούς λόγους για την αύξηση των θανάτων στη χώρα από κορωνοϊό.

«Το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας με τον γερασμένο πληθυσμό και τα πολλά συνοδά νοσήματα είναι το κύριο για την αύξηση των θανάτων. Ο ορισμός του θανάτου που εφαρμόζει η χώρα μας, για θάνατο από κορωνοϊό, ο οποίος είναι ο αυστηρός ορισμός του ΠΟΥ, δηλαδή εάν κάποιος έχει κορωνοϊό και έχει και ένα συνοδό νόσημα, εάν δε το είχε προφανώς και δε θα πέθαινε. Εφόσον πεθαίνει με αυτό, έχει συμβάλει πολύ σημαντικά και το συνοδό νόσημα, και εκεί υπάρχει διαφοροποίηση στους ορισμούς. Το τρίτο πρόβλημα είναι ότι πάμε αργά στο νοσοκομείο. Ωστόσο η μεγάλη αιτία είναι η αποτυχία του εμβολιασμού των άνω των 60 ετών. Έχουμε μέχρι στιγμής 300.000 αμετανόητους ανεμβολίαστους και έρχονται να προστεθούν άλλοι 250.000 που καθυστέρησαν να εμβολιαστούν», υπογράμμισε ο Νίκος Τζανάκης.

 

 

Πηγη: https://ygeiamou.gr/

Πανεπιστήμιο Κεντάκι: Ποιοι είναι οι ψυχολογικοί μηχανισμοί πίσω από τη βία και την επιθετικότητα;

Προκειμένου να μειωθεί η βία, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε βαθύτερα γιατί οι άνθρωποι είναι βίαιοι, λέει ο Τσέστερ. Μελετάμε τον εγκέφαλο και την ανθρώπινη ψυχολογία, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι παρακινεί τους ανθρώπους να είναι επιθετικοί. Με αυτόν τον τρόπο, ξέρουμε πού να κοιτάξουμε όταν προσπαθούμε να διορθώσουμε το πρόβλημα.

Πανεπιστήμιο Κεντάκι: Μπορεί η βία να είναι εθισμός; Και αν ναι, τότε μπορεί να αντιμετωπιστεί όπως ο εθισμός στα ναρκωτικά, στο αλκοόλ και τον τζόγο; Ψυχολόγοι ερευνητές στο τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Κεντάκι, έχουν επικεντρωθεί να ερευνήσουν αν η βία μπορεί πραγματικά να είναι εθιστική. Και, αν αυτό είναι αλήθεια, θα μπορούσε ο εθισμός στην επιθετικότητα να είναι θεραπεύσιμος, δηλαδή να τον διαχειριστούμε με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο αλκοολισμός ή η εξάρτηση από ουσίες; Τυπικά, η βία θεωρείται ότι πηγάζει από αρνητικά συναισθήματα, όπως ο θυμός ή ο φόβος. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος μπορεί να γίνει επιθετικός επειδή εξοργίστηκε με κάποιον ή επειδή φοβήθηκε ότι κάποιος θα μπορούσε να τον βλάψει.

Η μελέτη μας έχει δείξει ότι αυτό πράγματι είναι αλήθεια – τα αρνητικά συναισθήματα υπάρχουν, δήλωσε ο Τσέστερ, εκ των ψυχολόγων της μελέτης. Αλλά στην πραγματικότητα, και τα θετικά συναισθήματα διαδραματίζουν αρκετά μεγάλο ρόλο στην επιθετική συμπεριφορά. Κάποιος μπορεί να αισθάνεται καλά εκδηλώνοντας επιθετικότητα. Επομένως αυτή η ευχαρίστηση –αλλά και η σχετική, αυτή που αποκαλούμε ηδονική, ανταμοιβή– είναι μια πραγματικά ισχυρή κινητήρια δύναμη. Με άλλα λόγια, η επιθετική συμπεριφορά μπορεί να ενισχυθεί από θετικά συναισθήματα δύναμης και κυριαρχίας.

Αυτή η θετική αίσθηση, όπως βρέθηκε, λειτουργεί στα ίδια νευρικά κυκλώματα με άλλες εθιστικές συμπεριφορές, όπως η χρήση κοκαΐνης, ο τζόγος και η επικίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά.

Γνωρίζαμε έτσι κι αλλιώς ότι η χρήση ουσιών και η ριψοκίνδυνη συμπεριφορά υπάγονται σε αυτή την ομάδα, τώρα όμως μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το ίδιο ισχύει και για την επιθετικότητα. Οι άνθρωποι αναζητούν την επιθετικότητα όταν αισθάνονται άσχημα και τη χρησιμοποιούν σαν εργαλείο, για να τους βοηθήσει να ρυθμίσουν τη διάθεσή τους. Και όταν το κάνουν αυτό, ενεργοποιούνται τα κυκλώματα εθισμού στον εγκέφαλο και ενισχύεται αυτή η συμπεριφορά, συμπληρώνει ο Τσέστερ.

Τους επόμενους μήνες, η ομάδα του Τσέστερ σχεδιάζει να ξεκινήσει δοκιμή ενός φαρμάκου που ονομάζεται Ναλτρεξόνη (Naltrexone), για να ελέγξει αν η επιθετικότητα μπορεί να αντιμετωπιστεί ως εθισμός.

Αυτό που βασικά κάνει η ναλτρεξόνη είναι να εμποδίζει την ευχαρίστηση, ανέφερε ο ερευνητής. Σε εμποδίζει να νιώθεις καλά από πράγματα που κανονικά θα σε έκαναν να νιώθεις έτσι. Χρησιμοποιείται συνήθως για τη θεραπεία της εξάρτησης από το αλκοόλ. Έτσι, αν η επιθετικότητα λειτουργεί στα ίδια νευρικά κυκλώματα ανταμοιβής, είναι πολύ πιθανό ότι η ναλτρεξόνη θα μπορούσε επίσης να περιορίσει τον εθισμό στη βία.

Κατανοώντας τον εγκέφαλο του ψυχοπαθή

Η Έμιλι Λάσκο είναι μία από τις τρεις διδακτορικές φοιτήτριες που εργάζονται στο Εργαστήριο Κοινωνικής Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης. Η έρευνά της επικεντρώνεται στις νευρολογικές συνδέσεις μεταξύ ψυχοπάθειας, ενσυναίσθησης και επιθετικότητας.

Συγκεκριμένα, η Λάσκο διερευνά τα εγκεφαλογραφήματα ατόμων με ψυχοπαθητικά χαρακτηριστικά και διαπίστωσε ότι αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να σχετίζονται με την πυκνότητα της φαιάς ουσίας σε περιοχές του εγκεφάλου που εμπλέκονται στην επεξεργασία συναισθημάτων και στον έλεγχο της συμπεριφοράς.

Αποκτώντας μια βαθύτερη κατανόηση των βιολογικών δεικτών επιθετικότητας, ενσυναίσθησης και σκοτεινών χαρακτηριστικών προσωπικότητας, καθώς επίσης και κατανοώντας τους τρόπους με τους οποίους αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να προκύψουν ταυτόχρονα ως δυσπροσαρμοστικά και ως δυνητικά προσαρμοστικά, μπορούμε να είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι για να αναπτύξουμε στρατηγικές έγκαιρης παρέμβασης και προγράμματα αποκατάστασης για επιθετική και αντικοινωνική συμπεριφορά, ανέφερε.

Τα στοιχεία της Λάσκο δείχνουν ότι η πυκνότητα της φαιάς ουσίας των ψυχοπαθών μπορεί να τους δώσει μεγαλύτερο έλεγχο στον τρόπο αυτορρύθμισής τους, επιτρέποντάς τους να προσαρμόζονται σε διαφορετικές καταστάσεις πιο εύκολα και να χειραγωγούν τους άλλους.

Επιθετικότητα και ρομαντικές σχέσεις

Μια άλλη διδακτορική φοιτήτρια, η Αλεξάντρα Μαρτέλι, διερευνά την επιθετικότητα στις συντροφικές σχέσεις και αυτή τη στιγμή διεξάγει μια μελέτη στην οποία παρατηρεί την εγκεφαλική δραστηριότητα των ζευγαριών που ενεργούν μεταξύ τους επιθετικά.

Οι στενές σχέσεις είναι ζωτικής σημασίας για την ευημερία και τη συνολική ευτυχία μας, και η ανεπίλυτη σύγκρουση με κοντινούς μας ανθρώπους μπορεί να έχει καταστροφικές ενδοπροσωπικές συνέπειες. Ειδικά σε σχέσεις όπου ο ένας ή και οι δύο πάσχουν από διάφορους τύπους ψυχοπαθολογίας, όπως κατάθλιψη, άγχος, εθισμό ή αλκοολισμό, που μπορεί να προκαλέσουν επιπλέον πίεση στη σχέση, δήλωσε η Μαρτέλι.

Προηγούμενες μελέτες έχουν εξετάσει τις συνέπειες της επιθετικότητας των συντρόφων και πώς αυτό επηρεάζει τον εγκέφαλο. Το πείραμα της Μαρτέλι θεωρείται το πρώτο που περιλαμβάνει την παρακολούθηση αυτής της εγκεφαλικής δραστηριότητας σε πραγματικό χρόνο, καθώς συμβαίνει η σύγκρουση. Τα ενδιαφέροντα της ερευνήτριας περιλαμβάνουν την εκπαίδευση στην ενσυνειδητότητα και πώς αυτή μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση υγιών σχέσεων.

Εκδίκηση: ένα πιάτο που τρώγεται κρύο;

Ο διδακτορικός φοιτητής Σαμ Γουέστ εξετάζει την επιθετικότητα σε διαχρονικό πλαίσιο – δηλαδή, οι άνθρωποι μερικές φορές θέλουν να βλάψουν κάποιον αμέσως, ενώ άλλες φορές μπορεί να επιλέξουν να περιμένουν λίγο για να πάρουν μεγαλύτερη εκδίκηση.

Ο Γουέστ αναπτύσσει ένα νέο ερευνητικό παράδειγμα για την εξέταση της επιθετικής συμπεριφοράς ως ανταμοιβής στο πλαίσιο της μεταγενέστερης ικανοποίησης και της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης.

Προσαρμόζει ένα πείραμα που χρησιμοποιείται στην έρευνα για τον εθισμό, στο οποίο οι χρήστες π.χ. κοκαΐνης έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε μια μικρή ποσότητα που θα τους δοθεί άμεσα και σε μια μεγαλύτερη ποσότητα, την οποία όμως θα λάβουν αν περιμένουν ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Τα ευρήματα του Γουέστ μπορεί να έχουν χρησιμότητα και για την αντιμετώπιση βίαιων εγκλημάτων.

Κατανόηση της επιθετικότητας

Προκειμένου να μειωθεί η βία, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε βαθύτερα γιατί οι άνθρωποι είναι βίαιοι, λέει ο Τσέστερ. Μελετάμε τον εγκέφαλο και την ανθρώπινη ψυχολογία, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι παρακινεί τους ανθρώπους να είναι επιθετικοί. Με αυτόν τον τρόπο, ξέρουμε πού να κοιτάξουμε όταν προσπαθούμε να διορθώσουμε το πρόβλημα.

 

 

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Έρευνα: Κύτταρα του μητρικού γάλακτος μπορούν να οδηγήσουν σε θεραπείες για τον καρκίνο του μαστού

«Την πρώτη φορά που η Alecia μου είπε ότι βρήκε ζωντανά κύτταρα στο γάλα, εξεπλάγην και ενθουσιάστηκα με τις δυνατότητες», δήλωσε ο Δρ Walid Khaled, του Ινστιτούτου Βλαστοκυττάρων του Πανεπιστημίου, ο οποίος συμμετείχε επίσης στη μελέτη. «Ελπίζουμε ότι αυτό το εύρημα θα επιτρέψει μελλοντικές μελέτες σχετικά με τα πρώιμα στάδια του καρκίνου του μαστού».

Έρευνα: Έρευνα του Πανεπιστημίου του Cambridge διαπίστωσε ότι τα κύτταρα του μητρικού γάλακτος, τα οποία κάποτε θεωρούνταν νεκρά ή ετοιμοθάνατα, είναι στην πραγματικότητα ζωντανά και υγιή. Και αυτά τα ζωντανά κύτταρα στο ανθρώπινο μητρικό γάλα θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους επιστήμονες να ανακαλύψουν πρωτοποριακές θεραπείες για τον καρκίνο του μαστού. Τα κύτταρα έδωσαν στους επιστήμονες ενδείξεις για τους πρώιμους δείκτες της θανατηφόρας νόσου και θα βοηθήσουν επίσης τους ερευνητές να κατανοήσουν πώς αλλάζουν οι ιστοί του μαστού όταν οι γυναίκες θηλάζουν.

Η Dr. Alecia-Jane Twigger, επικεφαλής συγγραφέας της νέας έρευνας, δήλωσε: «Ο ιστός του μαστού είναι δυναμικός και αλλάζει με την πάροδο του χρόνου κατά τη διάρκεια της εφηβείας, της εγκυμοσύνης, του θηλασμού και της γήρανσης. Αυτά τα ζωντανά κύτταρα παρέχουν στους ερευνητές πληροφορίες για έναν πιθανό πρώιμο δείκτη μελλοντικής ανάπτυξης καρκίνου του μαστού».

Για τη μελέτη, οι ερευνητές συνέλεξαν δείγματα γάλακτος από γυναίκες που θήλαζαν και ιστό του μαστού από γυναίκες που δεν θήλαζαν. Μόλις επεξεργάστηκαν τις διαφορές μεταξύ των δύο τύπων κυττάρων, έμαθαν ότι λιγότερο από ένα τέταρτο του φλιτζανιού (50 ml), κατά μέσο όρο, περιέχει εκατοντάδες χιλιάδες κύτταρα για να μελετήσουν οι ερευνητές.

«Την πρώτη φορά που η Alecia μου είπε ότι βρήκε ζωντανά κύτταρα στο γάλα, εξεπλάγην και ενθουσιάστηκα με τις δυνατότητες», δήλωσε ο Δρ Walid Khaled, του Ινστιτούτου Βλαστοκυττάρων του Πανεπιστημίου, ο οποίος συμμετείχε επίσης στη μελέτη. «Ελπίζουμε ότι αυτό το εύρημα θα επιτρέψει μελλοντικές μελέτες σχετικά με τα πρώιμα στάδια του καρκίνου του μαστού». Η έρευνα δημοσιεύθηκε αυτή την εβδομάδα στο περιοδικό Nature Communications.

 

 

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Ψυχιατρικές παθήσεις: Αυξάνουν τον κίνδυνο θανάτου για άτομα με διαβήτη και καρδιακές παθήσεις

Ψυχιατρικές παθήσεις: Μια νέα μελέτη υπογραμμίζει τη σχέση μεταξύ σωματικής και ψυχικής υγείας.

Τα άτομα με μακροχρόνιες μη μεταδοτικές ασθένειες, όπως χρόνια αναπνευστική νόσο, καρδιαγγειακή νόσο (CVD) και διαβήτη, διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν μια πάθηση ψυχικής υγείας. Μια νέα μελέτη παρατήρησης που παρακολούθησε πάνω από 1 εκατομμύριο Σουηδούς κατοίκους διαπίστωσε ότι η ύπαρξη ψυχιατρικής πάθησης αύξησε τον κίνδυνο θανάτου σε άτομα με μη μεταδοτικές ασθένειες. Οι ερευνητές ελπίζουν ότι η μελέτη τους θα βοηθήσει στον έλεγχο της ψυχικής υγείας και στη θεραπεία για άτομα που ζουν με μη μεταδοτικές ασθένειες.

Οι μη μεταδοτικές ασθένειες, οι οποίες είναι καταστάσεις που δεν οφείλονται σε κάποιο παθογόνο, επηρεάζουν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) εκτιμούν ότι κάθε χρόνο, αυτές οι παθήσεις – συμπεριλαμβανομένων των χρόνιων αναπνευστικών παθήσεων, του διαβήτη και της καρδιαγγειακής νόσου – προκαλούν 41 εκατομμύρια θανάτους σε όλο τον κόσμο. Οι μη μεταδοτικές ασθένειες έχουν μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στον οργανισμό και γι’ αυτό μπορούν να έχουν βαθιά επίδραση στην ψυχική υγεία ενός ατόμου, σύμφωνα με έρευνα. Για παράδειγμα, τα άτομα που ζουν με διαβήτη διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν άγχος, κατάθλιψη και διατροφικές διαταραχές. Επιπλέον, τα άτομα με καρδιαγγειακή νόσο έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να βιώσουν χρόνιο στρες, διαταραχές της διάθεσης, άγχος και διαταραχή μετατραυματικού στρες. Ομοίως, τα άτομα που έχουν χρόνια αναπνευστική νόσο διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν άγχος και διαταραχές της διάθεσης.

Ερευνητική ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στο Ηνωμένο Βασίλειο έδειξε ότι ο κίνδυνος θνησιμότητας μεταξύ των ατόμων που ζουν με μια μη μεταδοτική ασθένεια υπερδιπλασιάζεται εάν έχουν επίσης ψυχιατρική πάθηση. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η βελτίωση της αξιολόγησης, της θεραπείας και της παρακολούθησης ατόμων με ψυχιατρικές παθήσεις θα μπορούσε να βοηθήσει στη μείωση του κινδύνου θνησιμότητας για τα άτομα με χρόνιες μη μεταδοτικές ασθένειες. Τα ευρήματα της μελέτης εμφανίζονται στο περιοδικό PLOS Medicine.

Τι είναι η συννοσηρότητα;
Συννοσηρότητα σημαίνει ότι ένα άτομο έχει περισσότερες από μία καταστάσεις υγείας. Οι συγγραφείς της παρούσας μελέτης ενδιαφέρθηκαν να αναλύσουν περιπτώσεις ατόμων με μη μεταδοτική ασθένεια και ψυχιατρική πάθηση. Η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Δρ. Seena Fazel, καθηγήτρια ιατροδικαστικής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης εξήγησε ότι προηγούμενες μελέτες περιστρέφονταν γύρω από τις επιπτώσεις των ψυχιατρικών συννοσηροτήτων στην αυτοκτονία ή την πρόωρη θνησιμότητα από άλλες παθήσεις, όπως η επιληψία. Άλλοι επικεντρώθηκαν σε ομάδες υψηλού κινδύνου, όπως άτομα σε αποφυλάκιση και άτομα χωρίς στέγη. «Σε αυτή τη μελέτη, θέλαμε να εξετάσουμε τους κινδύνους θνησιμότητας για τρεις κοινές χρόνιες μη μεταδοτικές ασθένειες, όπου ο προσδιορισμός των τροποποιήσιμων παραγόντων ψυχιατρικού κινδύνου χρειαζόταν διευκρίνιση», συμπλήρωσε.

Ψυχιατρική συννοσηρότητα και μη μεταδοτικές ασθένειες

Κατά τη διάρκεια της μελέτης, οι ερευνητές εξέτασαν δεδομένα από 1.074.222 άτομα που γεννήθηκαν μεταξύ 1932 και 1995. Από τους συμμετέχοντες, 255.579 είχαν διαβήτη, 249.825 είχαν χρόνιες αναπνευστικές παθήσεις και 568.818 είχαν καρδιαγγειακή νόσο. Οι ερευνητές εντόπισαν επίσης ψυχιατρικές διαταραχές χρησιμοποιώντας ιατρικά αρχεία. Οι διαταραχές περιελάμβαναν κατάθλιψη, διαταραχές διάθεσης, διαταραχή χρήσης αλκοόλ, διαταραχή κατάχρησης ναρκωτικών, αγχώδεις διαταραχές, διαταραχές προσωπικότητας, διπολική διαταραχή και σχιζοφρένεια. Σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης, πάνω από το ένα τέταρτο των συμμετεχόντων είχαν συνυπάρχουσα διά βίου διάγνωση ψυχιατρικής διαταραχής.

Αναλύοντας τα αποτελέσματα

Στο τέλος της μελέτης, η Δρ Fazel και η ομάδα της διαπίστωσαν ότι μέσα σε 5 χρόνια από τη διάγνωση μιας μη μεταδοτικής ασθένειας, περίπου το 7% των συμμετεχόντων πέθαναν από οποιαδήποτε αιτία. Βρήκαν επίσης ότι το 0,3% της ίδιας ομάδας αυτοκτόνησε. Οι ερευνητές συσχετίζουν τη συννοσηρότητα με ψυχιατρικές διαταραχές με υψηλότερη θνησιμότητα από όλες τις αιτίες. Τα άτομα με χρόνια αναπνευστική νόσο και ψυχιατρική συννοσηρότητα είχαν ποσοστό πρόωρου θανάτου 15,4%, σε σύγκριση με 5,5% σε άτομα που είχαν μόνο χρόνια αναπνευστική νόσο.

Ομοίως, τα άτομα με καρδιαγγειακή νόσο και ψυχιατρική συννοσηρότητα εμφάνισαν ποσοστά πρόωρης θνησιμότητας 21,1%, σε σύγκριση με 9,1% για τα άτομα χωρίς συννοσηρότητα με ψυχιατρικές διαταραχές.

Οι συγγραφείς της μελέτης διαπίστωσαν επίσης ότι το ποσοστό αυτοκτονιών ήταν υψηλότερο σε άτομα ψυχιατρική συννοσηρότητα. Ειδικόετα, τα άτομα με καρδιαγγειακή νόσο και ψυχιατρική συννοσηρότητα εμφάνισαν ποσοστά αυτοκτονίας 1,6%, σε σύγκριση με ποσοστό αυτοκτονίας 0,1% σε άτομα με καρδιαγγειακή νόσο χωρίς ψυχιατρική συννοσηρότητα.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Ποιος είναι ο λόγος που πολλοί ζουν μαζί με νοσούντες της Όμικρον αλλά δεν κολλούν τον ιό

Σουηδοί και Γερμανοί επιστήμονες λένε επίσης ότι οι Νεάντερταλ μάς κληροδότησαν μια παραλλαγή γονιδίου, που μπορεί να μας προστατεύσει από βαριά νόσηση Covid-19. Το γονίδιο αυτό το οποίο φέρουν περίπου οι μισοί άνθρωποι εκτός Αφρικής προστατεύει έναντι της σοβαρής Covid-19, μειώνοντας κατά 22% τον κίνδυνο εισαγωγής σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ).

Επιστήμη Παραδοξότητα: Γνωρίζουμε ότι η μετάλλαξη Όμικρον είναι πιο μεταδοτική, ωστόσο, το παράδοξο συμβαίνει και μάλιστα έχει και επιστημονική εξήγηση. Μπορεί να φαίνεται περίεργο αλλά υπάρχουν άνθρωποι που ζουν στο ίδιο σπίτι με άτομα που είναι θετικά στον κορωνοϊό και δεν έχουν κολλήσει, και μάλιστα χωρίς καν να έχουν απομονωθεί. Και μπορεί όλοι να γνωρίζουμε ότι η μετάλλαξη της Όμικρον είναι η πιο μεταδοτική από όλες, ωστόσο, το παράδοξο αυτό συμβαίνει και μάλιστα έχει και την επιστημονική του εξήγηση.

Ο καθηγητής Tony Cunningham, λοιμωξιολόγος, κλινικός ιολόγος και επιστήμονας από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, δήλωσε στην NZ Herald:

“Εάν δεν υπάρχει 100% εξάπλωση σε μια οικογένεια, αυτό μπορεί να οφείλεται στα επίπεδα ανοσίας του ατόμου που έχει τον ιό, οπότε το ιικό φορτίο έχει μειωθεί γρήγορα, μπορεί να είναι το επίπεδο ανοσίας του ατόμου που τον λαμβάνει και αυτό θα μπορούσε να είναι “εξειδικευμένο” επειδή είναι ανοσοποιημένο ή “αόριστο” επειδή απλώς είναι αρκετά τυχερό που έχει τα σωστά γονίδια”.

Δεν είναι λίγες οι έρευνες που έχουν γίνει και εξακολουθούν να γίνονται σε όλον τον κόσμο, προκειμένου οι επιστήμονες να εξακριβώσουν εάν κάποιοι άνθρωποι έχουν «υπερδυνατά» γονίδια και γι’αυτό φαίνεται να είναι εγγενώς ανθεκτικοί στην COVID-19.

Ο δρ. Ευάγγελος Ανδρεάκος, ερευνητής στο Εργαστήριο Ανοσοβιολογίας του Κέντρου Κλινικής, Πειραματικής Χειρουργικής και Μεταφραστικής Έρευνας, του Ιδρύματος Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών (ΙΙΒΕΑΑ) είναι ένας από αυτούς τους επιστήμονες. Μιλώντας στο Protagon δήλωσε: «Κάποιοι άνθρωποι έχει αποδειχθεί ότι δεν κολλούν κορωνοϊό. Αυτό πιθανότατα οφείλεται σε κάποια γενετική διαφορά που έχουν στο DNA τους» και πρόσθεσε: «Πρόκειται για γενετικά ανθεκτικά άτομα και δεν γνωρίζουμε ακόμη τι ποσοστό του πληθυσμού αφορούν».

Σουηδοί και Γερμανοί επιστήμονες λένε επίσης ότι οι Νεάντερταλ μάς κληροδότησαν μια παραλλαγή γονιδίου, που μπορεί να μας προστατεύσει από βαριά νόσηση Covid-19. Το γονίδιο αυτό το οποίο φέρουν περίπου οι μισοί άνθρωποι εκτός Αφρικής προστατεύει έναντι της σοβαρής Covid-19, μειώνοντας κατά 22% τον κίνδυνο εισαγωγής σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ).

Να σημειωθεί ότι, οι ίδιοι επιστήμονες ανακοίνωσαν πέρυσι ότι ένα άλλο γονίδιο που κληρονομήσαμε από τα «ξαδέρφια» μας τους Νεάντερταλ αποτελεί παράγοντα κινδύνου για σοβαρή νόσηση Covid-19.

«Αυτό δείχνει πως η κληρονομιά μας από τους Νεάντερταλ είναι ένα σπαθί με δύο κόψεις, όσον αφορά την ανταπόκρισή μας στον ιό SARS-CoV-2. Μας έδωσαν γενετικές παραλλαγές, για τις οποίες μπορούμε τόσο να τους καταραστούμε όσο και να τους ευχαριστήσουμε», δήλωσε ο ερευνητής δρ Χούγκο Ζέμπεργκ.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/