Κατηγορία: Γενικά

Ενώ ο καρκίνος του μαστού είχε τον υψηλότερο αριθμό περιστατικών, οι γαστρεντερικοί καρκίνοι είχαν τα ταχύτερα αυξανόμενα ποσοστά επίπτωσης μεταξύ όλων των καρκίνων πρώιμης έναρξης”, γράφουν οι συγγραφείς. “Τα δεδομένα αυτά μπορεί να έχουν επιπτώσεις στην ανάπτυξη στρατηγικών επιτήρησης και προτεραιοτήτων χρηματοδότησης”.

Καρκίνος: Από το 2010 έως το 2019, τα ποσοστά επίπτωσης των καρκίνων πρώιμης έναρξης αυξήθηκαν, με τους γαστρεντερικούς καρκίνους να έχουν τα ταχύτερα αυξανόμενα ποσοστά επίπτωσης, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε online στις 16 Αυγούστου στο JAMA Network Open. Ο Benjamin Koh, από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης, και οι συνεργάτες του χαρακτήρισαν τα πρότυπα της επίπτωσης των καρκίνων πρώιμης έναρξης (ηλικίας κάτω των 50 ετών) στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 2010 έως το 2019 σε μια μελέτη κοόρτης με βάση τον πληθυσμό, η οποία περιελάμβανε δεδομένα από 17 μητρώα επιτήρησης, επιδημιολογίας και τελικών αποτελεσμάτων του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου (National Cancer Institute Surveillance, Epidemiology, and End Results).

Συμπεριλήφθηκαν δεδομένα για 562.145 ασθενείς με καρκίνο πρώιμης έναρξης- εξήχθησαν ποσοστά επίπτωσης τυποποιημένα κατά ηλικία ανά 100.000 άτομα. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το ηλικιακά τυποποιημένο ποσοστό επίπτωσης των καρκίνων πρώιμης έναρξης αυξήθηκε συνολικά από το 2010 έως το 2019 (ετήσια ποσοστιαία μεταβολή [APC], 0,28%) και μεταξύ των γυναικών (APC, 0,67%), αλλά μειώθηκε στους άνδρες (APC, -0,37%). Αντίθετα, κατά τη διάρκεια της περιόδου μελέτης, το ηλικιακά τυποποιημένο ποσοστό επίπτωσης των καρκίνων μειώθηκε σε άτομα ηλικίας 50 ετών και άνω (APC, -0,87 τοις εκατό). Ο μεγαλύτερος αριθμός περιστατικών καρκίνου πρώιμης έναρξης ήταν στο μαστό το 2019 (12.649 περιστατικά). Μεταξύ όλων των ομάδων καρκίνου πρώιμης έναρξης, οι καρκίνοι του γαστρεντερικού είχαν τα ταχύτερα αυξανόμενα ποσοστά επίπτωσης από το 2010 έως το 2019 (APC, 2,16 τοις εκατό). Η σκωληκοειδής απόφυση, ο ενδοηπατικός χοληδόχος πόρος και το πάγκρεας είχαν τα ταχύτερα αυξανόμενα ποσοστά επίπτωσης (APC, 15,61, 8,12 και 2,53 τοις εκατό, αντίστοιχα) μεταξύ των γαστρεντερικών καρκίνων.

“Ενώ ο καρκίνος του μαστού είχε τον υψηλότερο αριθμό περιστατικών, οι γαστρεντερικοί καρκίνοι είχαν τα ταχύτερα αυξανόμενα ποσοστά επίπτωσης μεταξύ όλων των καρκίνων πρώιμης έναρξης”, γράφουν οι συγγραφείς. “Τα δεδομένα αυτά μπορεί να έχουν επιπτώσεις στην ανάπτυξη στρατηγικών επιτήρησης και προτεραιοτήτων χρηματοδότησης”.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

«Ο στόχος είναι να σχεδιαστούν αναστολείς της πρωτεΐνης ABCG2 που έχουν ελάχιστη επίδραση στους φυσιολογικούς ιστούς αλλά στοχεύουν τον όγκο», είπε ο Schuetz. Με τη γνώση που αποκτήθηκε από αυτή την εργασία, μπορούν να σχεδιαστούν πιο αποτελεσματικοί, λιγότερο επιζήμιοι αναστολείς για να στοχεύουν τη θέση δέσμευσης θρεονίνης στην πρωτεΐνη ABCG2 όταν συνδυάζονται σε συνδυασμό με υδρόφιλα μόρια που χρησιμοποιούνται στη χημειοθεραπεία.

Καρκίνος: Οι περισσότερες νέες περιπτώσεις καρκίνου αντιμετωπίζονται με χημειοθεραπεία, αλλά οι άνθρωποι εκφράζουν φυσικά πρωτεΐνες που αφαιρούν αδιακρίτως τα φάρμακα χημειοθεραπείας από πολλά κύτταρα – συμπεριλαμβανομένων των καρκινικών κυττάρων, γεγονός που μειώνει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Νέα έρευνα από τον St. Jude, μαζί με Αυστραλούς και Άγγλους συνεργάτες, ανακάλυψε πώς μια από αυτές τις πρωτεΐνες καθαρισμού των κυττάρων, η πρωτεΐνη ABCG2, αφαιρεί πολλά είδη χημειοθεραπευτικών από ένα κύτταρο και πώς να το αποτρέψει, κάτι που θα μπορούσε να βελτιώσει τις μελλοντικές αντικαρκινικές θεραπείες.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στις 18 Αυγούστου στο Nature Communications. Η χημειοθεραπεία περιλαμβάνει μια πορεία ενός ή περισσότερων φαρμάκων που συνήθως έχουν τη μορφή μικρών μορίων. Ωστόσο, το σώμα μας χρησιμοποιεί μια οικογένεια πρωτεϊνών που ονομάζονται κασέτες σύνδεσης ATP (ABC) για να λειτουργούν ως κυτταρικά καθαριστικά, υπεύθυνα για τη συλλογή και τη μεταφορά της περίσσειας χημικών ουσιών από το κύτταρο. Ενώ η αιτία τους είναι ευγενής, συχνά προκαλούν ένα σημαντικό πρόβλημα στη χημειοθεραπεία – τα ABC, ιδιαίτερα η πρωτεΐνη ABCG2, κάνουν πολύ καλή δουλειά στον καθαρισμό του κυττάρου και στην αφαίρεση των χορηγούμενων φαρμάκων, συχνά προτού επηρεάσουν τον όγκο. «Η πρωτεΐνη ABCG2 παίζει ρόλο στον καθαρισμό των τοξινών και στην προστασία των υγιών βλαστοκυττάρων από τη χημειοθεραπεία και τους τοξικούς χημειοθεραπευτικούς παράγοντες», δήλωσε ο John Schuetz, Ph.D., Τμήμα Φαρμακευτικής και Φαρμακευτικών Επιστημών του St. Jude. «Δείξαμε πριν από μερικά χρόνια ότι τα επίπεδα της πρωτεϊνης ABCG2 ήταν αρκετά υψηλά σε ορισμένους υποτύπους μυελοβλαστώματος, γεγονός που επηρέασε το πόσο από το φάρμακο θα μπορούσε να εισέλθει για να σκοτώσει τα καρκινικά κύτταρα», είπε ο Schuetz. «Σε αυτή τη μελέτη, ανακαλύψαμε γιατί η πρωτεΐνη είναι σε θέση να καθαρίσει ένα τόσο ευρύ φάσμα χημειοφαρμακευτικών φαρμάκων, τα οποία μπορούν τώρα να συμβάλουν στις προσπάθειες για τη βελτίωση των αντικαρκινικών στρατηγικών».

Τα αμινοξέα που αγαπούν το νερό υποδηλώνουν μηχανισμό

Το πρόβλημα είναι ότι η  πρωτεΐνη ABCG2 υπερέχει στη δουλειά της. Αυτό μπορεί να είναι καταστροφικό για τις θεραπευτικές προσπάθειες. Ανεξάρτητα από το πώς έχει σχεδιαστεί ένα φάρμακο, η πρωτεΐνη ABCG2 έχει τα εργαλεία για να το αφαιρέσει από το κύτταρο. Ως εκ τούτου, ο Schuetz και οι συνεργάτες του ακολουθούν μια ερωτηματική προσέγγιση για να απαντήσουν πώς η πρωτεΐνη ABCG2 αφαιρεί τις χημειοθεραπείες από τα κύτταρα διερευνώντας τη θέση δέσμευσης του υποστρώματος, αναζητώντας τα εργαλεία του. «Ήμασταν εντελώς μπερδεμένοι με την ακολασία της πρωτεΐνης ABCG2 μέχρι να κάνουμε αυτές τις μελέτες», είπε ο Schuetz. «Διαπιστώσαμε ότι σε αντίθεση με ορισμένα από τα γενετικά μέλη της οικογένειάς του, τα οποία έχουν πολύ υδρόφοβο δεσμευτικό θύλακα, η τσέπη ABCG2 είναι διάστικτη με υδρόφιλα υπολείμματα καθώς και υδρόφοβα». Τα ABC είναι συνήθως υπεύθυνα για την αφαίρεση υδρόφοβων μορίων (που μισούν το νερό), όπως τα λιπίδια. Άλλοι μεταφορείς φροντίζουν τα υδρόφιλα (υδατοαγαπημένα) μόρια. Η πρωτεΐνη ABCG2 είναι μοναδική επειδή εμπλέκεται στην αφαίρεση και των δύο, καθιστώντας την ικανή να αφαιρεί πολλούς τύπους αντικαρκινικών φαρμάκων από τα κύτταρα και να περιορίζει τη θεραπευτική αποτελεσματικότητα. Στην πραγματικότητα, έχει περισσότερα εργαλεία αφαίρεσης από τα μέλη της οικογένειάς της. Οι ερευνητές ξεκίνησαν να βρουν τα ακριβή υπολείμματα που δίνουν στην πρωτεΐνη ABCG2 την ικανότητα να δεσμεύει και να αφαιρεί υδρόφιλα μόρια. Δύο αμινοξέα ξεχωρίζουν στη θέση δέσμευσης του υποστρώματος της  πρωτεΐνης ABCG2 – μια θρεονίνη και μια ασπαραγίνη. Το χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτών των αμινοξέων είναι ότι είναι πολικά και επομένως υδρόφιλα. Για να ελέγξουν εάν αυτά τα δύο υπολείμματα ήταν πράγματι οι ένοχοι για την ασέβεια της  πρωτεΐνης ABCG2, οι ερευνητές μετέτρεψαν κάθε αμινοξύ στη θέση δέσμευσης του υποστρώματος ένα προς ένα σε μια άχαρη αλανίνη και παρατήρησαν πώς κάθε μετάλλαξη επηρέασε τη μεταφορά μικρών μορίων στα κύτταρα.

Κλείδωμα της πόρτας σε υδρόφιλα

Οι ερευνητές περίμεναν να βρουν μια σταδιακή μείωση της ικανότητας της  πρωτεΐνης ABCG2 να αφαιρεί όλα τα μόρια-στόχους της από το κύτταρο. Αντίθετα, ανακάλυψαν ότι ενώ οι περισσότερες από τις μεταλλάξεις είχαν ως αποτέλεσμα μια μέτρια μειωμένη ικανότητα δέσμευσης υποστρωμάτων και μεταφοράς τους κατά μήκος της μεμβράνης, απομακρύνοντάς τα έτσι από το κύτταρο, ορισμένες δυνατότητες στην πραγματικότητα αυξήθηκαν. Για τα υδρόφοβα μόρια, η πρωτεΐνη ABCG2 με αλανίνη αντί για ασπαραγίνη ήταν καλύτερη στη μεταφορά αυτών των ενώσεων—διπλάσιο καλύτερο. Εν τω μεταξύ, η ικανότητά της να μεταφέρει υδρόφιλες ενώσεις αφαιρέθηκε σχεδόν πλήρως. “Η πρωτεΐνη εναλλάσσεται σαν μια μονόδρομη πόρτα για να είναι ανοιχτή στη μία πλευρά της μεμβράνης ή στην άλλη για να μετακινήσει τα πράγματα έξω από το κύτταρο. Αυτή η κίνηση αποκλείει κάθε νερό”, εξήγησε ο Schuetz. “Με αυτήν τη μετάλλαξη ασπαραγίνης σε αλανίνη, επιτρέπει σε λίγο νερό να εισέλθει. Αυτό μετακινεί τα υδρόφιλα υποστρώματα και τα κλειδώνει σφιχτά, έτσι κολλάνε πολύ περισσότερο και δεν μεταφέρονται πολύ καλά.”

Δυνητικά μονοπάτια για την καταπολέμηση της αντοχής στα φάρμακα

Το έργο υπογραμμίζει έναν δρόμο προς τα εμπρός για την καταπολέμηση της αντοχής στα φάρμακα, ειδικά στον καρκίνο. Οι αναστολείς της πρωτεΐνης ABCG2 συνδυάζονται συχνά με χημειοθεραπείες, αλλά η πρόληψη της λειτουργίας της πρωτεΐνης ABCG2 μπορεί να οδηγήσει σε επιζήμια αποτελέσματα εκτός στόχου. «Ο στόχος είναι να σχεδιαστούν αναστολείς της πρωτεΐνης ABCG2 που έχουν ελάχιστη επίδραση στους φυσιολογικούς ιστούς αλλά στοχεύουν τον όγκο», είπε ο Schuetz. Με τη γνώση που αποκτήθηκε από αυτή την εργασία, μπορούν να σχεδιαστούν πιο αποτελεσματικοί, λιγότερο επιζήμιοι αναστολείς για να στοχεύουν τη θέση δέσμευσης θρεονίνης στην πρωτεΐνη ABCG2 όταν συνδυάζονται σε συνδυασμό με υδρόφιλα μόρια που χρησιμοποιούνται στη χημειοθεραπεία.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Λίγο πριν από τα εξηκοστά γενέθλιά της η Αν Ουόρμπαρτον άρχισε να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια. «Εκανε ερωτήσεις αμέσως αφού τις είχε ήδη κάνει, ιδιαίτερα το πρωί», λέει ο σύζυγός της, Πίτερ. «Ο εγκέφαλος απλά δεν ήταν σε θέση να συγκρατήσει τις πληροφορίες για πολύ καιρό».

Ηταν το πρώτο σημάδι ότι η Ουόρμπαρτον έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ, μια νόσο που αφορά περισσότερα από 55 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο αυτή τη στιγμή – αριθμός που αναμένεται να φθάσει τα 130 εκατομμύρια έως το 2050. Αλλά η 68χρονη σήμερα μητέρα δύο παιδιών γελάει καθώς ο Πίτερ περιγράφει τις αλλεπάλληλες ερωτήσεις της: «Τους είχα τρελάνει», λέει.

Η Αλτσχάιμερ, η πιο κοινή μορφή άνοιας, επηρεάζει τους ανθρώπους με σημαντικά διαφορετικούς τρόπους, αλλά δεν έχει μειώσει την αίσθηση του χιούμορ της Αν. «Πρέπει να ζήσεις στο έπακρο τη ζωή σου», εξηγεί η πρώην βιβλιοθηκάριος από τη Βρετανία, στους «Times». «Εχω μια γελοία αίσθηση του χιούμορ και αυτό αποτελεί θεϊκό δώρο. Νομίζω ότι βοηθάει πάρα πολύ». Εχει επίσης περισσότερους λόγους από τα περισσότερα άτομα με άνοια να είναι ευδιάθετη. Είναι ένας από τους μόλις 20 ανθρώπους στον κόσμο που θα συμμετάσχουν σε μια δοκιμή για μια νέα ριζική θεραπεία γονιδιακής σίγασης για την Αλτσχάιμερ.

Περιορισμός γονιδίου

Λειτουργώντας όπως ένας ροοστάτης στο ηλεκτρικό φως, η θεραπεία περιορίζει το γονίδιο που παράγει τις πρωτεΐνες οι οποίες προκαλούν τη νόσο Αλτσχάιμερ. Τα ενδιάμεσα αποτελέσματα μιας δοκιμής πρώτης φάσης του φαρμάκου, που δημοσιεύθηκαν σε ιατρικό συνέδριο στο Αμστερνταμ τον περασμένο μήνα, υποδεικνύουν ότι μια δόση της θεραπείας – γνωστή προς το παρόν απλώς ως ALN-APP – μειώνει τα επίπεδα της πρόδρομης πρωτεΐνης του αμυλοειδούς έως και 90%. Ακόμη και έπειτα από έξι μήνες, οι δοκιμές έδειξαν ότι τα επίπεδα ήταν κατά μέσο όρο 65% χαμηλότερα. Τα συστατικά μέρη αυτής της πρωτεΐνης συσσωρεύονται στις τοξικές κολλώδεις πλάκες που φράζουν τον εγκέφαλο και προκαλούν απώλεια μνήμης που σχετίζεται με τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι εάν χορηγηθεί αρκετά έγκαιρα η θεραπεία, με τη διακοπή της διαδικασίας στην πηγή της, θα μπορούσε να σταματήσει την ανάπτυξη συμπτωμάτων της Αλτσχάιμερ. Επειτα από χρόνια στασιμότητας, αυτή η ανακάλυψη συμβάλλει στον αυξανόμενο ενθουσιασμό για την εύρεση θεραπείας στο πεδίο της άνοιας.

Δύο δοκιμές

Τους τελευταίους δέκα μήνες δύο σημαντικές δοκιμές έδειξαν για πρώτη φορά ότι η βασική αιτία του Αλτσχάιμερ μπορεί να επιβραδυνθεί, μειώνοντας τη γνωστική έκπτωση σημαντικά – από 1/4 έως 1/3. Τα φάρμακα, η λεκανεμάμπη και η ντονανεμάμπη, δρουν καθαρίζοντας τις αμυλοειδείς πρωτεΐνες από τον εγκέφαλο.

Ομως η νέα προσέγγιση γονιδιακής σίγασης λειτουργεί με ριζικά διαφορετικό τρόπο. «Αντί να καθαρίζουμε τις πρωτεΐνες που συσσωρεύονται, διακόπτουμε την παραγωγή τους», εξηγεί η δρ Κάθριν Μούμερι, νευρολόγος στο University College London Hospitals, η οποία ηγείται του βρετανικού σκέλους της δοκιμής. «Αν απλώς καθαρίζουμε τις πρωτεΐνες που υπάρχουν ήδη, πρέπει να διορθώνουμε συνεχώς τη ζημιά όσο η βρύση είναι ακόμα ανοιχτή. Αλλά αν κλείσουμε τη βρύση, έχουμε πολύ περισσότερες πιθανότητες να αποτρέψουμε περαιτέρω ζημιές».

Τα αρχικά αποτελέσματα δείχνουν ότι το φάρμακο είναι ασφαλές και αποδεικνύει ότι μία μόνο δόση μειώνει την παραγωγή της συγκεκριμένης πρωτεΐνης. Η επιστημονική ομάδα θα επεκτείνει τη δοκιμή δίνοντας επαναλαμβανόμενες δόσεις προκειμένου να διαπιστώσει εάν τα επίπεδα μπορούν να μειωθούν ακόμη περισσότερο. Η δρ Μάμερι αναμένει ότι η θεραπεία θα χορηγείται τελικά μία φορά κάθε έξι έως 12 μήνες, πολύ λιγότερο συχνά από τη λεκανεμάμπη και την ντονανεμάμπη, που χορηγούνται κάθε δύο έως τέσσερις εβδομάδες.

Η θεραπεία χορηγείται μέσω μιας ένεσης στο κάτω μέρος της πλάτης, απευθείας στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό που περιβάλλει τον νωτιαίο μυελό, επιτρέποντάς του να ταξιδέψει στον εγκέφαλο και αποφεύγοντας τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό.

Η βρετανίδα επιστήμονας τονίζει ότι υπάρχει πολύς δρόμος μέχρι να αποδειχθεί ότι η θεραπεία είναι έτοιμη για χρήση από τα εθνικά συστήματα υγείας. Η ερευνητική ομάδα δεν έχει αρχίσει ακόμη να παρακολουθεί εάν το φάρμακο επιβραδύνει τη γνωστική έκπτωση. «Χρειάζεται μια μεγάλη μελέτη δεύτερης φάσης που θα δείξει εάν υπάρχει κλινικό όφελος ή όχι», διευκρινίζει. Λεπτομέρειες για αυτό θα ανακοινωθούν αργότερα φέτος.

Ωστόσο, προσθέτει ότι, δεδομένων των ενθαρρυντικών αποτελεσμάτων που έχουν ήδη δημοσιευθεί φέτος για τη λεκανεμάμπη και την ντονανεμάμπη, θεωρητικά το ALN-APP θα πρέπει να κάνει τη δουλειά του. Λέει μάλιστα ότι, στην πραγματικότητα, περιμένει μια πιο εντυπωσιακή επίδραση. «Πιστεύω ότι αυτά τα φάρμακα θα έχουν τις μεγαλύτερες δυνατότητες εάν χορηγηθούν πολύ νωρίς, προτού οι άνθρωποι εμφανίσουν συμπτώματα. Τότε έχουμε πολλές πιθανότητες να τους αποτρέψουμε να εμφανίσουν συμπτώματα εξαρχής, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την ποιότητα της ζωής τους».

Γενετική Αλτσχάιμερ

Το δύσκολο θα είναι να εντοπιστούν αυτοί οι ασθενείς, αλλά θεωρείται ότι εκείνοι με γενετική Αλτσχάιμερ ή Αλτσχάιμερ νεαρής ηλικίας είναι οι πιο πιθανοί να ωφεληθούν. Η δρ Μάμερι θεωρεί ότι τα πρώιμα αποτελέσματα, τα οποία δείχνουν ότι οι παρενέργειες είναι ελάχιστες, υποδηλώνουν επίσης πως οι ασθενείς μπορεί να είναι σε θέση να αποφύγουν τον κίνδυνο εγκεφαλικής αιμορραγίας που παρατηρείται με τις άλλες νέες θεραπείες.

Η προσέγγιση γονιδιακής σίγασης λειτουργεί χρησιμοποιώντας μια επαναστατική νέα τεχνολογία που ονομάζεται παρεμβολή RNA. Αυτό μπλοκάρει το αγγελιαφόρο RNA ή mRNA, δηλαδή τον γενετικό κώδικα που μεταφέρει οδηγίες από το DNA στα κέντρα παραγωγής πρωτεϊνών στα κύτταρά μας. Το mRNA έγινε διάσημο κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν χρησιμοποιήθηκε στα εμβόλια Pfizer-BioNTech και Moderna για τον ιός της Covid.

Σε αυτές τις περιπτώσεις εγχύθηκε συνθετικό mRNA στον βραχίονα, δίνοντας οδηγίες στα κύτταρα του σώματος να δημιουργήσουν χιλιάδες αντίγραφα της πρωτεΐνης ακίδας Covid, ώστε να μπορεί να αναγνωριστεί από το ανοσοποιητικό σύστημα. Αντίθετα, η παρεμβολή RNA μπλοκάρει το φυσικώς παραγόμενο mRNA του σώματος προκειμένου να σταματήσει τα κύτταρα να παράγουν τοξικές ή υπερβολικές πρωτεΐνες, αναστέλλοντας επομένως την ανάπτυξη ασθενειών.

Η προσέγγιση ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1990 από τους αμερικανούς γενετιστές Αντριου Φάιρ και Κρεγκ Μέλο, οι οποίοι το 2006 τιμήθηκαν με το βραβείο Νομπέλ.

Από το 2019 η αμερικανική εταιρεία Alnylam Pharmaceuticals έχει αναπτύξει θεραπείες για διάφορες ασθένειες χρησιμοποιώντας αυτήν την προσέγγιση. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η αμυλοείδωση, μια σπάνια κατάσταση στην οποία μια διαφορετική τοξική πρωτεΐνη επιτίθεται σε διάφορα όργανα, η οξεία ηπατική πορφυρία, μια γενετική πάθηση που επηρεάζει το νευρικό σύστημα και η πρωτοπαθής υπεροξαλουρία τύπου 1, που προκαλεί πέτρες στα νεφρά.

Μια άλλη θεραπεία που ονομάζεται ινκλισιράνη, η οποία αγοράστηκε από τον φαρμακευτικό κολοσσό Novartis και εισάγεται στο σύστημα υγείας της Βρετανίας, μειώνει τη χοληστερόλη ως εναλλακτική λύση στις στατίνες. Ολες αυτές οι θεραπείες λειτουργούν απενεργοποιώντας τα γονίδια στο ήπαρ. Αλλά η νέα θεραπεία είναι η πρώτη που απενεργοποιεί τα γονίδια στον εγκέφαλο.

Ο Ακσάι Βέσνο, ο βρετανικής καταγωγής πρόεδρος της φαρμακευτικής εταιρείας Alnylam, λέει: «Πρόκειται για το πρώτο πρόγραμμα παρεμβολής RNA για το νευρικό σύστημα. Είναι εξαιρετικό για τους ασθενείς όχι μόνο για τη νόσο του Αλτσχάιμερ, αλλά για τη νόσο του Χάντινγκτον, του Πάρκινσον και της νόσου των κινητικών νευρώνων».

Αλλοι τομείς ασθενειών, όπως η καρδιολογία, θα μπορούσαν να ακολουθήσουν. Υπάρχουν «δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες» ανθρώπινα γονίδια που προκαλούν ασθένειες παράγοντας περίσσεια πρωτεϊνών ή μη φυσιολογικές πρωτεΐνες, πρόσθεσε. Ολα αυτά θα μπορούν να μπουν στο στόχαστρο.

Ο Ρίτσαρντ Οκλι, αναπληρωτής διευθυντής έρευνας στην Εταιρεία Αλτσχάιμερ, πιστεύει ότι η ανακάλυψη θα έχει μεγάλο αντίκτυπο. «Αυτά είναι τα καλά της επιστήμης», λέει. «Αυτό είναι το είδος των πραγμάτων που μας ενθουσιάζουν όλους». Τονίζει ότι με μόλις 20 ασθενείς που νοσηλεύονται στην πρώτη φάση, υπάρχει πολύς δρόμος να διανυθεί, αλλά προσθέτει: «Η συγκεκριμένη προσέγγιση ανοίγει έναν εντελώς νέο δρόμο για θεραπεία».

Η προσέγγιση γονιδιακής σίγασης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να απενεργοποιηθεί η παραγωγή άλλων πρωτεϊνών που εμπλέκονται στην άνοια. Η ομάδα της Μάμερι φέτος χρησιμοποίησε μια διαφορετική θεραπεία σίγασης γονιδίων, που ονομάζεται αντιπληροφοριακό ολιγονουκλεοτίδιο, με στόχο να μειώσει τα επίπεδα του tau – μιας πρωτεΐνης που προκαλεί «μπερδέματα», και η οποία παίζει επίσης ρόλο στη νόσο Αλτσχάιμερ. Ο Οκλι θεωρεί ότι με τον καιρό ακόμη και το APOE4 – το κληρονομικό γονίδιο που φέρει ένας στους τέσσερις ανθρώπους και αυξάνει τον κίνδυνο Αλτσχάιμερ – θα μπορούσε να απενεργοποιηθεί.

«Θα τη θεραπεύσουμε»

«Εχουμε ήδη δει τη γονιδιακή σίγαση που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία άλλων καταστάσεων», αναφέρει. «Η άνοια δεν είναι κάτι που δεν αντιμετωπίζεται. Είμαστε σίγουροι για αυτό, επειδή η έρευνα έχει θεραπεύσει και έχει αντιμετωπίσει τις περισσότερες από τις κύριες συνθήκες με χρόνο, ενέργεια και προσπάθεια. Θα θεραπεύσουμε τελικά την άνοια».

Αυτό, αν έρθει, θα είναι πολύ αργά για την Αν Ουόρμπαρτον. Ενώ είναι σε καλή διάθεση, τα συμπτώματα έχουν ήδη αρχίσει να την ταλαιπωρούν. Εχει αυτό που οι γιατροί ορίζουν ως «ήπια έως μέτρια» νόσο Αλτσχάιμερ. Είναι ακόμα σε θέση να απολαμβάνει την κηπουρική, τις κοινωνικές συναναστροφές και να περνά χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους. Σταδιακά όμως τα συμπτώματα χειροτερεύουν. «Αυτό σημαίνει να ξεχνάς ραντεβού, να ξεχνάς πράγματα που υποσχέθηκες να κάνεις, να τοποθετείς λάθος αντικείμενα σε καθημερινή βάση», περιγράφει ο 69χρονος σύζυγός της Πίτερ, που διευθύνει μια οικονομική συμβουλευτική εταιρεία.

Το ζευγάρι δεν γνωρίζει εάν στη γυναίκα χορηγήθηκε το δραστικό φάρμακο. Εξι από τους 20 συμμετέχοντες έλαβαν εικονικό φάρμακο (placebo), ενώ οι άλλοι 14 έλαβαν την αυθεντική θεραπεία. Αλλά για το στάδιο πολλαπλών δόσεων της δοκιμής, που πρόκειται να ξεκινήσει, δεν θα υπάρχει εικονικό φάρμακο, επομένως όλοι οι συμμετέχοντες θα πάρουν το πραγματικό.

«Οταν αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε, έγινε πολύ σαφές ότι κάναμε ένα δώρο στην ιατρική και επιστημονική κοινότητα», λέει ο Πίτερ. «Δεν πρέπει να υπάρχει καμία προσδοκία ότι θα εξασφαλίσουμε κάτι προσωπικά από αυτό. Αλλά προφανώς είμαστε μόνο άνθρωποι και ελπίζουμε ότι αυτό το φάρμακο θα δώσει στην Αν ένα καλύτερο γνωστικό αποτέλεσμα».

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Τρεις άνθρωποι πέθαναν και άλλοι τρεις νοσηλεύτηκαν αφού ήπιαν μιλκσέικ μολυσμένα με βακτηρίδιο Listeria από εστιατόριο στην Τακόμα της Ουάσιγκτον, δήλωσαν αξιωματούχοι υγείας.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το κρούσμα συνδέθηκε με μηχανές παγωτού που δεν είχαν καθαριστεί σωστά σε ένα εστιατόριο Frugals στην Τακόμα, σύμφωνα με ανακοίνωση του Υπουργείου Υγείας της Πολιτείας της Ουάσιγκτον. Η λιστέρια μπορεί να επηρεάσει άτομα έως και 70 ημέρες μετά την κατανάλωση και τα μηχανήματα χρησιμοποιήθηκαν έως τις 7 Αυγούστου, ανέφερε η ανακοίνωση.

Τα έξι άτομα νοσηλεύτηκαν μεταξύ 27 Φεβρουαρίου και 22 Ιουλίου και τα γενετικά αποτυπώματα από τα βακτήρια μέσα στα μιλκσέικ έδειξε ότι ήταν το ίδιο στέλεχος της Listeria που πυροδότησε τις νοσηλείες, λέει το τμήμα υγείας.

Δύο από τους τρεις που επέζησαν είπαν ότι είχαν ένα μιλκσέικ από τα ίδια Frugals στην Τακόμα πριν αρρωστήσουν.

Τα συμπτώματα της λοίμωξης από Listeria περιλαμβάνουν πυρετό και μυϊκούς πόνους και μερικές φορές διάρροια ή άλλα γαστρεντερικά προβλήματα. Άλλα συμπτώματα είναι πονοκέφαλος, σύγχυση και επιληπτικές κρίσεις.

Το υπουργείο Υγείας είπε ότι κανένα άλλο εστιατόριο Frugals δεν πιστεύεται ότι επηρεάζεται από το ξέσπασμα.

Όποιος έφαγε στο εστιατόριο Τακόμα μεταξύ 29 Μαΐου και 7 Αυγούστου και εμφανίζει συμπτώματα Listeria, καλείται να επικοινωνήσει με έναν γιατρό, προειδοποίησε το πρακτορείο.

Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, το βακτήριο Listeria monocytogene προκαλεί περίπου 1.600 περιπτώσεις λιστερίωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες ετησίως. Περίπου 260 άνθρωποι πεθαίνουν από τη νόσο κάθε χρόνο.

Προσβάλλει συνήθως ηλικιωμένους, έγκυες γυναίκες, βρέφη και ενήλικες με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Οι έγκυες γυναίκες έχουν περίπου 10 φορές περισσότερες πιθανότητες να νοσήσουν από λιστερίωση και οι έγκυες Ισπανόφωνες γυναίκες έχουν 24 φορές περισσότερες πιθανότητες, σύμφωνα με το CDC.

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Η κατανάλωσή των ωμέγα-3 μπορεί να προστατεύσει από την απώλεια ακοής που σχετίζεται με την ηλικία, σύμφωνα με νέα επιστημονικά δεδομένα.

Τι σχέση έχουν το σκουμπρί, ο σολομός και ο λιναρόσπορος με τη βαρηκοΐα; Καμία; Αντιθέτως, νέα δεδομένα δείχνουν ότι εκείνοι που καταναλώνουν μέσω της διατροφής τους μεγαλύτερες ποσότητες ωμέγα-3 λιπαρών οξέων είναι πιθανόν να διατηρήσουν την καλή ακοή τους έως και τα βαθιά γεράματά τους.

Πιο συγκεκριμένα και σύμφωνα με ευρήματα νέας έρευνας, τα οποία παρουσιάστηκαν πρόσφατα σε συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Διατροφής στη Βοστώνη, τα χαμηλά επίπεδα DHA (ή αλλιώς εικοσιδυαεξαενοϊκό οξύ, που αποτελεί έναν εκ των βασικότερων εκπροσώπων των ωμέγα-3 λιπαρών οξέων) συνδέονται με απώλεια ακοής στη μέση και την τρίτη ηλικία.

Αντιθέτως, και σύμφωνα πάντα με τα ίδια στοιχεία, οι μεσήλικοι και ηλικιωμένοι ενήλικοι με υψηλότερα επίπεδα DHA είχαν 8% έως 20% λιγότερες πιθανότητες να έχουν προβλήματα ακοής που σχετίζονται με την ηλικία από εκείνους με χαμηλότερα επίπεδα.

Προστασία των κυττάρων

Σύμφωνα με “Τα Νέα” για τη διεξαγωγή της μελέτης, η επιστημονική ομάδα συνέλεξε δεδομένα για περισσότερους από 115.000 άνδρες και γυναίκες ηλικίας 40 έως 69 ετών, αντλώντας τις πληροφορίες από τη βρετανική βιοτράπεζα UK Biobank.

Τι διαπίστωσαν μετά την επεξεργασία των δεδομένων; Εκείνοι με τα υψηλότερα επίπεδα DHA είχαν 16% περισσότερες πιθανότητες να μην αναφέρουν προβλήματα ακοής, σε σύγκριση με εκείνους με τα χαμηλότερα επίπεδα DHA.

Οσοι είχαν υψηλότερα επίπεδα DHA είχαν επίσης 11% λιγότερες πιθανότητες να αναφέρουν δυσκολία στην κατανόηση συνομιλιών όταν υπάρχει θόρυβος περιβάλλοντος σε σύγκριση με εκείνους με τα χαμηλότερα επίπεδα DHA.

Ομως, παρά τις σημαντικές αυτές παρατηρήσεις οι ειδικοί δεν έχουν διευκρινίσει εάν και μέσω ποιου μηχανισμού το DHA μπορεί να προστατεύσει την ακοή. Ωστόσο, οι ερευνητές εικάζουν ότι τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα πιθανόν να συμβάλλουν στην προστασία των κυττάρων στο εσωτερικό αφτί ή να μειώνουν τις φλεγμονώδεις αποκρίσεις σε δυνατούς θορύβους, χημικές ουσίες ή λοιμώξεις, προστατεύοντας έτσι από την απώλεια ακοής που σχετίζεται με την ηλικία.

Επιπρόσθετα και σύμφωνα με δηλώσεις του επικεφαλής της ίδιας μελέτης, Michael McBurney, ανώτερου επιστήμονα στο ερευνητικό ινστιτούτο South Dakota και καθηγητή του Τμήματος Ανθρώπινης Υγείας και Διατροφής στο πανεπιστήμιο του Guelph, «τα συμπεράσματα αυτά δεν μπορούν να αποδείξουν ότι τα υψηλά επίπεδα DHA εμποδίζουν την απώλεια ακοής, μόνο ότι φαίνεται να υπάρχει συσχέτιση».

Και πρόσθεσε πως σε κάθε περίπτωση, τα συγκεκριμένα ευρήματα εμπλουτίζουν τη λίστα με τα οφέλη των ωμέγα-3 λιπαρών οξέων, συμπεριλαμβανομένου του DHA, στον ανθρώπινο οργανισμό με έμφαση στην προστασία που προσφέρουν από τις εκπτώσεις που σχετίζονται με τη γήρανση σε μια ποικιλία λειτουργιών του σώματος.

Ενα ακόμη σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσον τα συμπληρώματα διατροφής θα μπορούσαν να προσφέρουν την εικαζόμενη αυτή προστασία, παρ’ όλα αυτά πρόκειται για κάτι που δεν μπορεί προς το παρόν να απαντηθεί με τεκμηριωμένα δεδομένα.

Τροφές πλούσιες σε ωμέγα-3

Οι ειδικοί συνιστούν τη λήψη τουλάχιστον250-500 mg από ωμέγα-3 λιπαρά οξέα ημερησίωςγια τους ενηλίκους, δεδομένου πως τα οφέλη που προσφέρουν στον οργανισμό είναι πολλά. Γι’ αυτό και επιμένουν πως είναι σημαντικό να εντάξουμε στην καθημερινή διατροφή μας τρόφιμα όπως το λινέλαιο, το σκουμπρί, τους σπόρους Chia, τα καρύδια, τον σολομό, τον γαύρο, τη ρέγγα και τις σαρδέλες.

Τα DHA ωμέγα-3 λιπαρά οξέα είναι σημαντικό δομικό συστατικό του δέρματος και του αμφιβληστροειδούς του οφθαλμού. Επίσης, έρευνα που δημοσιεύτηκε πέρυσι το καλοκαίρι στην επιστημονική επιθεώρηση «Nutrients» έδειξε ότι τα άτομα με υψηλότερα επίπεδα DHA στο αίμα είχαν 49% λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν νόσο Αλτσχάιμερ έναντι εκείνων με χαμηλότερα επίπεδα, σύμφωνα με το αμερικανικό Ινστιτούτο Ερευνών Λιπαρών Οξέων (FARI).

Εν τω μεταξύ, έχει αποδειχθεί ότι έχουν θετικά αποτελέσματα για ασθένειες, όπως η αρθρίτιδα, η υψηλή αρτηριακή πίεση, ο διαβήτης τύπου-2 και ορισμένες μορφές καρκίνου. Ο ρόλος του DHA στη μείωση της καρδιακής νόσου είναι επίσης γνωστός, ενώ παράλληλα έρευνες διεξάγονται και για το κατά πόσο συμβάλλει στη διατήρηση της καλής ψυχικής υγείας.

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Οι 76 περιπτώσεις ασθενών που «αναστήθηκαν» μετά τη διακοπή της ΚΑΡΠΑ. Πού οφείλεται το φαινόμενο. Πρωτότυπη δημοσίευση επιστημόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Τον περασμένο Ιούνιο έκανε τον γύρο του κόσμου η είδηση – θρίλερ για μια 76χρονη γυναίκα από τον Ισημερινό, η οποία πέθανε …δύο φορές μέσα σε λίγες μέρες. Η Μπέλα Μοντόγια διαπιστώθηκε ότι πάλευε να αναπνεύσει μέσα στο φέρετρο, ώρες μετά την πιστοποίηση του θανάτου της και οδηγήθηκε στην εντατική όπου έχασε τη μάχη 7 μέρες αργότερα. Σε ειδική επιτροπή ανατέθηκε να διερευνήσει αν επρόκειτο για νεκροφάνεια ή για μια περίπτωση «φαινομένου του Λαζάρου», μια κατάσταση που η καρδιά αρχίζει να χτυπά ξανά, μετά τη διακοπή των προσπαθειών αναζωογόνησης από καρδιακή ανακοπή.

Το συγκεκριμένο φαινόμενο περιγράφηκε πρώτη φορά επιστημονικά το 1982, με την παθοφυσιολογία του να παραμένει άγνωστη μέχρι σήμερα. Σαράντα χρόνια μετά έχουν καταγραφεί στη διεθνή βιβλιογραφία συνολικά 76 περιπτώσεις, μεταξύ αυτών και μια ελληνική. Ένας στους τρεις ασθενείς κατάφερε να επιβιώσει.

Ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας έκανε μια λεπτομερή καταγραφή – βιβλιογραφική ανασκόπηση όλων μελετών περίπτωσης που έχουν διενεργηθεί μέχρι σήμερα. Τα αποτελέσματα της πρωτότυπης εργασίας δημοσιεύτηκαν τον Ιούλιο στο American Journal of Emergency Medicine.

Ο υπεύθυνος της ερευνητικής ομάδας, επίκουρος καθηγητής Επείγουσας Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Ιωάννης Πανταζόπουλος, μιλά στο iatronet.gr για τα ενδιαφέροντα ευρήματα της μελέτης, ενώ περιγράφει τους τρεις πιθανότερους παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς που μπορούν να μετατρέψουν την ευθεία γραμμή του καρδιογραφήματος σε γραμμή ζωής για κάποιους ασθενείς.

Ορισμός και αναφορές

Αν επιχειρούσε κάποιος να δώσει έναν ακριβή ορισμό για το «Φαινόμενο του Λαζάρου» θα έλεγε, σύμφωνα με τον κ.Πανταζόπουλο, πως είναι «η μη υποβοηθούμενη αναζωογόνηση του ασθενή που υπέστη καρδιακή ανακοπή, χωρίς την εφαρμογή ΚΑΡΠΑ ή μετά τη διακοπή της ΚΑΡΠΑ».

Η ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (Γεώργιος Μαυροβούνης, Μαρίνα Κοντού, Ορέστης Τσιότσικας, Μαρία Μερμίρη, Βασιλική Τσολάκη, Ελευθέριος Μπέλτσιος, Κωνσταντίνος Γουργουλιάνης, Αθανάσιος Χαλκιάς, Ιωάννης Πανταζόπουλος) έβαλε στο «μικροσκόπιο» το σύνολο των βιβλιογραφικών αναφορών σε περιπτώσεις στις οποίες διενεργήθηκε ΚΑΡΠΑ και ανένηψαν μετά την διακοπή της.

Από τις συνολικά 2.564 σχετικές αναφορές που εντοπίστηκαν επιλέχθηκαν ως ικανές για εξαγωγή δεδομένων 66 μελέτες που δημοσιεύτηκαν μεταξύ 1982 και 2022 και αφορούν 76 περιπτώσεις «φαινομένου του Λαζάρου»

Από την ανάλυση των πληροφοριών που καταγράφονται στα άρθρα, προέκυψε πως οι 52 από τους 76 ασθενείς τελικά απεβίωσαν Από τους 24 που επιβίωσαν, οι 11 δεν είχαν υποστεί κάποια νευρολογική βλάβη, 4 είχαν σοβαρού βαθμού βλάβη, 4 μέτριου ή ήπιου βαθμού, ενώ δεν υπήρχαν διαθέσιμες πληροφορίες για τη νευρολογική έκβαση 5 ασθενών.

Η διάμεση διάρκεια της ΚΑΡΠΑ ήταν 30 λεπτά, ενώ ο μέσος χρόνος αναζωογόνησης μετά τον τερματισμό της ΚΑΡΠΑ ήταν 5 λεπτά.

Στις 44 από τις 76 περιπτώσεις η καρδιακή ανακοπή είχε συμβεί μέσα στο νοσοκομείο και οι υπόλοιπες εξωνοσοκομειακά. Η αιτία της ανακοπής ήταν αναπνευστική σε 16 ασθενείς, οφειλόταν σε οξύ στεφανιαίο σύνδρομο σε 14 και σε συνδυασμό των δύο παραγόντων σε 1 ασθενή, ενώ σε 45 η αιτιολογία ήταν άγνωστη.

Μεταξύ των περιπτώσεων περιλαμβάνεται και μια ελληνική, η οποία αφορά έναν 53χρονο ασθενή που παρουσίασε το φαινόμενο κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης.

Υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας παρατηρήθηκε στους ασθενείς με αναπνευστικές συννοσηρότητες (άσθμα ή ΧΑΠ) σε σύγκριση με ασθενείς με άλλες συννοσηρότητες. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της θνησιμότητας και της ηλικίας, της διάρκειας της ΚΑΡΠΑ και του χρόνου από τον τερματισμό της. Επίσης, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές σε ό,τι αφορά το φύλο, τον τόπο της ανακοπής (ενδονοσοκομειακά ή εξωνοσοκομειακά), την αιτιολογία της, ή τον καρδιακό ρυθμό της αναζωογόνησης.

Πού οφείλεται το φαινόμενο

Σύμφωνα με τον κ.Πανταζόπουλο, οι βασικοί παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί του «φαινομένου του Λαζάρου» που αναφέρονται συχνότερα στη βιβλιογραφία είναι οι ακόλουθοι τρεις:

• Υπερδιάταση των πνευμόνων: «Είναι γνωστό, ότι κατά τη διάρκεια των προσπαθειών ΚΑΡΠΑ, οι υγειονομικοί δίνουν τεχνητά ανάσες στον ασθενή, είτε χειροκίνητα είτε μέσω αναπνευστήρα. Ένας πιθανός μηχανισμός για την εμφάνιση του φαινομένου σχετίζεται με την παγίδευση του αέρα που χορηγείται, ειδικά όταν αυτός χορηγείται πολύ γρήγορα ή σε μεγάλες ποσότητες», εξηγεί ο επίκουρος καθηγητής και προσθέτει: «Ο αέρας που παγιδεύεται μπορεί να προκαλέσει αύξηση της πίεσης μέσα στον θώρακα, με αποτέλεσμα να μειώνεται η επιστροφή αίματος στην καρδιά. Έτσι, η καρδιά δεν έχει αρκετό αίμα για να στείλει στα υπόλοιπα όργανα και ο ασθενής φαίνεται να είναι νεκρός. Όταν οι προσπάθειες ΚΑΡΠΑ σταματήσουν και ο αέρας αυτός δραπετεύσει από τους πνεύμονες, επιστρέφει η ισορροπία πιέσεων στον θώρακα και η λειτουργία της καρδιάς ανακάμπτει σταδιακά».
• Απομάκρυνση θρόμβου από τα στεφανιαία αγγεία: Ο μηχανισμός αυτός μπορεί να ευθύνεται για την εμφάνιση του φαινομένου σε ασθενείς που παθαίνουν ανακοπή ως αποτέλεσμα ενός εμφράγματος του μυοκαρδίου. «Στο έμφραγμα του μυοκαρδίου, ένας θρόμβος κλείνει μια ή περισσότερες από τις αρτηρίες που παρέχουν αίμα στην καρδιά (στεφανιαία αγγεία), κάτι το οποίο μπορεί να οδηγήσει μέχρι και σε ανακοπή. Κάποιοι συγγραφείς υποθέτουν ότι οι θωρακικές συμπιέσεις που εκτελούνται κατά την ΚΑΡΠΑ μπορούν να αυξήσουν τις πιέσεις που υπάρχουν μέσα στα στεφανιαία αγγεία με αποτέλεσμα την απομάκρυνση του θρόμβου που τα αποφράσσει», αναφέρει και συμπληρώνει: «Αυτή η απομάκρυνση μπορεί να συμβεί λίγο πριν ή αφότου έχει αποφασιστεί η διακοπή των προσπαθειών επαναφοράς του ασθενή, με αποτέλεσμα ο ασθενής να φαίνεται σαν να αναζωογονείται μετά το τέλος της διενέργειας ΚΑΡΠΑ».
• Αργοπορημένη επίδραση των φαρμάκων: «Κατά τη διάρκεια της ΚΑΡΠΑ, το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό χορηγεί κάποια φάρμακα σύμφωνα με τα υπάρχοντα πρωτόκολλα. Έχει προταθεί από κάποιους συγγραφείς ότι, σε κάποιες περιπτώσεις και λόγω διαφόρων υποκείμενων διαταραχών, τα φάρμακα αυτά μπορεί να χρειαστούν περισσότερο χρόνο για να δράσουν. Έτσι, σε κάποιες περιπτώσεις ο ασθενής επιστρέφει στη ζωή μετά τη λήξη της ΚΑΡΠΑ», σημειώνει.

Απαιτείται περαιτέρω έρευνα του φαινομένου

Οι συγγραφείς της ανασκόπησης επισημαίνουν στα συμπεράσματά τους ότι το σπάνια αναφερόμενο «φαινόμενο του Λαζάρου» χρήζει αυξημένης ευαισθητοποίησης από τους επαγγελματίες υγείας, ενώ απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να διαλευκανθεί η παθοφυσιολογία του.

«Είναι σημαντικό, το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό που εμπλέκεται στην καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση ασθενών να γνωρίζει την ύπαρξη του συγκεκριμένου φαινομένου. Έτσι, θα υπάρξει πιο σωστή και πλήρης καταγραφή του φαινομένου στις βάσεις δεδομένων των εκάστοτε υγεονομικών σχηματισμών αλλά και αυξανόμενες προσπάθειες μελέτης των παθοφυσιολογικών μηχανισμών που οδηγούν στο φαινόμενο», καταλήγει ο κ.Πανταζόπουλος.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Δίνοντας προτεραιότητα στην ενημέρωση, στην επικοινωνία, στα προληπτικά μέτρα και στις τακτικές εξετάσεις, τα άτομα μπορούν να αναλάβουν τον έλεγχο της σεξουαλικής τους υγείας και της στοματικής τους υγιεινής.

Τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα (ΣΜΝ) αποτελούν σημαντικό ζήτημα δημόσιας υγείας, επηρεάζοντας εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι ορισμένα ΣΜΝ μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τη στοματική υγεία. Αυτό το άρθρο εμβαθύνει στη σχέση μεταξύ των ΣΜΝ και της στοματικής υγείας, ρίχνοντας φως στους πιθανούς κινδύνους, τις οδούς μετάδοσης και τα προληπτικά μέτρα.

Τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα λοιμώξεων, ορισμένες από τις οποίες μπορεί να εκδηλωθούν στο στόμα ή στην τραχηλική περιοχή. Αν και δεν επηρεάζουν όλα τα ΣΜΝ τη στοματική υγεία, αρκετά από αυτά μπορεί να έχουν επιπτώσεις στο στόμα:

Ο ιός του απλού έρπητα (HSV): Ο HSV-1 και ο HSV-2 μπορούν και οι δύο να προκαλέσουν έρπητα στο στόμα με πληγές που μπορεί να εμφανιστούν στα χείλη ή γύρω από αυτά, αλλά μπορούν επίσης να αναπτυχθούν στο εσωτερικό του στόματος ή στο λαιμό. Τα φιλιά και το στοματικό σεξ αποτελούν πιθανούς τρόπους μετάδοσης για τον HSV-1 και τον HSV-2.

Ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV): Ορισμένα στελέχη του HPV είναι υπεύθυνα για τα κονδυλώματα των γεννητικών οργάνων, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν κονδυλώματα στο στόμα και το λαιμό μέσω της στοματικής-γεννητικής επαφής. Αυτά τα κονδυλώματα, μπορεί να εμφανιστούν στη γλώσσα, τον ουρανίσκο ή τις αμυγδαλές.

Βλεννόρροια και σύφιλη: Αν και λιγότερο συχνές, αυτές οι βακτηριακές λοιμώξεις μπορούν επίσης να επηρεάσουν το λαιμό μέσω στοματικής-γεννητικής επαφής. Τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν πονόλαιμο, δυσκολία στην κατάποση και διογκωμένους λεμφαδένες.

Μετάδοση και πρόληψη

Η εμπλοκή σε στοματογεννητική επαφή μπορεί να οδηγήσει στη μετάδοση των ΣΜΝ από τον έναν άνθρωπο στον άλλο. Τα προληπτικά μέτρα είναι ζωτικής σημασίας για τη μείωση του κινδύνου μετάδοσης και τη διατήρηση της στοματικής υγείας:

Χρησιμοποιήστε προστασία: Η συνεπής χρήση μεθόδων φραγμού, όπως τα οδοντικά φράγματα ή τα προφυλακτικά, κατά τη διάρκεια της στοματογεννητικής επαφής μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο μετάδοσης και προσβολής από ΣΜΝ.

Κάντε τακτικές εξετάσεις: Η τακτική εξέταση για ΣΜΝ είναι απαραίτητη για τα άτομα που είναι σεξουαλικά ενεργά, συμβάλλοντας στην έγκαιρη ανίχνευση των λοιμώξεων και στην πρόληψη της περαιτέρω μετάδοσης.

Επικοινωνία: Η ανοιχτή και ειλικρινής επικοινωνία με τους σεξουαλικούς συντρόφους σχετικά με την κατάσταση και τις ανησυχίες σχετικά με τα ΣΜΝ είναι ζωτικής σημασίας. Η αμοιβαία κατανόηση και η συμφωνία για προληπτικά μέτρα μπορεί να συμβάλει στη μείωση των κινδύνων.

Στοματική υγιεινή: Η διατήρηση καλών πρακτικών στοματικής υγιεινής, όπως το βούρτσισμα, η χρήση οδοντικού νήματος και η χρήση στοματικού διαλύματος, μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη των στοματικών λοιμώξεων και να υποστηρίξει τη συνολική στοματική υγεία.

Εμβολιασμός: Το εμβόλιο κατά του HPV μπορεί να παρέχει προστασία έναντι ορισμένων στελεχών του ιού που συνδέονται με προβλήματα στοματικής υγείας, μειώνοντας τον κίνδυνο εμφάνισης κονδυλωμάτων στο στόμα και άλλων επιπλοκών.

Συμπέρασμα

Η κατανόηση της σχέσης μεταξύ των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων και της στοματικής υγείας είναι απαραίτητη για τα άτομα, ώστε να λαμβάνουν ενημερωμένες αποφάσεις σχετικά με τη σεξουαλική και τη συνολική τους ευεξία. Η άσκηση ασφαλούς σεξ, ο εμβολιασμός και η διατήρηση καλής στοματικής υγιεινής αποτελούν κρίσιμα βήματα για τη μείωση του κινδύνου μετάδοσης ΣΜΝ και τη διατήρηση ενός υγιούς στόματος. Δίνοντας προτεραιότητα στην ενημέρωση, στην επικοινωνία, στα προληπτικά μέτρα και στις τακτικές εξετάσεις, τα άτομα μπορούν να αναλάβουν τον έλεγχο της σεξουαλικής τους υγείας και της στοματικής τους υγιεινής.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Προηγούμενος εμβολιασμός για πνευμονιόκοκκο ή τέτανο και διφθερίτιδα συνδέεται με 25% έως 30% μειωμένο κίνδυνο για Alzheimer, ανέφεραν ερευνητές.

Ορισμένα εμβόλια ενηλίκων, όπως για τον έρπητα και την πνευμονία, ενδεχομένως μπορούν να βοηθήσουν ηλικιωμένους να αντισταθούν στη νόσο Alzheimer, αναφέρει νέα έρευνα.

Προηγούμενος εμβολιασμός για πνευμονιόκοκκο ή τέτανο και διφθερίτιδα συνδέεται με 25% έως 30% μειωμένο κίνδυνο για Alzheimer, ανέφεραν ερευνητές του University of Texas Health Science Center at Houston.

Ο Dr. Paul Schulz, του McGovern Medical School at UTHealth Houston, δήλωσε ότι η νέα έρευνα αποκάλυψε ότι αρκετά εμβόλια συνδέονται με μείωση του κινδύνου για Alzheimer.

Οι ερευνητές υπέθεσαν ότι το ανοσοποιητικό είναι υπεύθυνο για την πρόκληση δυσλειτουργίας των εγκεφαλικών κυττάρων στο Alzheimer.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι ο εμβολιασμός έχει πιο γενική επίδραση στο ανοσοποιητικό, που μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης της πάθησης, δήλωσε ο  Schulz ,

Οι ερευνητές εξέτασαν αρχεία 1,6 εκατομμυρίων ασθενών που εμβολιάστηκαν ή όχι με τα συνήθη εμβόλια που συνιστώνται στους ενηλίκους.

Οι συμμετέχοντες δεν είχαν άνοια 2 χρόνια πριν την έναρξη και ήταν τουλάχιστον 65 ετών στην έναρξη της έρευνας που διήρκεσε 8 χρόνια.

Οσοι εμβολιάστηκαν με το εμβόλιο κατά της διφθερίτιδας-τετάνου ήταν κατά 30% λιγότερο πιθανό να εμφανίσουν την πάθηση έναντι όσων δεν εμβολιάστηκαν.

Περίπου το 7% των εμβολιασμένων συμμετεχόντων εμφάνισε Alzheimer έναντι 10% όσων δεν είχαν εμβολιαστεί.

Το εμβόλιο για  έρπητα συνδέθηκε με κατά 25% χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης έρπητος, ενώ του πνευμονιόκοκκου συνδέθηκε με 27% χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου.

Συγκριτικά, 3 αντι-αμυλοειδή αντισώματα  καθυστέρησαν την εξέλιξη της νόσου κατά 25%, 27%, και 35%.

Η έρευνα υπογραμμίζει πόσο σημαντικό είναι για τους ασθενείς να έχουν έτοιμη πρόσβαση στους εμβολιασμούς ρουτίνας των ενηλίκων, σημείωσαν οι ερευνητές.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στο Journal of Alzheimer’s Disease.

Πηγές:
Journal of Alzheimer’s Disease.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/article