Κατηγορία: Γενικά

Για την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά των καινοτόμων φαρμάκων, τις στρεβλώσεις αλλά και τις δυσκολίες εισαγωγής των νέων θεραπειών στη χώρα μας, αναφέρεται η κ. Λαμπρίνα Μπαρμπετάκη, Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος της AbbVie Ελλάδος, Κύπρου και Μάλτας, Πρόεδρος του Pharma Innovation Forum (PIF) και Πρόεδρος της Επιτροπής Φαρμακευτικών Εταιρειών του Ελληνο-Αμερικανικού Εμπορικού Επιμελητήριου σε συνέντευξή της στο HealthReport.gr.

Η κ.Μπαρμπετάκη μιλά για τις προσπάθειες που κάνει ο κλάδος του φαρμάκου ώστε να αλλάξει το σύστημα που σήμερα παρουσιάζει «καθυστερήσεις και αβεβαιότητες», αλλά όπως επισημαίνει «η τεράστια προσπάθεια όμως, δεν μπορεί να πραγματοποιείται μονομερώς».

Παράλληλα αφήνει σαφείς αιχμές για τους χρηματοδοτικούς στόχους που πρέπει να τεθούν για την επόμενη τριετία, οι οποίοι όμως όπως λέει, δεν έχουν ακόμη τεθεί.
Η Πρόεδρος του PIF αναφέρεται όμως και στο θέμα των επενδύσεων που συχνά πυκνά επικαλείται η κυβέρνηση για τις φαρμακευτικές εταιρείες, υπογραμμίζοντας ενδεικτικά στο HealthReport.gr «ποιο το νόημα να επενδύσει μια εταιρεία σε μια κλινική μελέτη, όταν το φάρμακο ενδέχεται να μην αποζημιωθεί ποτέ στην Ελλάδα».

Εκτός των άλλων περιγράφει και το σύστημα έκτακτης εισαγωγής φαρμάκων μέσω ΙΦΕΤ, που τελικώς όμως τείνει να γίνει μία μόνιμη κατάσταση.

Διαβάστε αναλυτικά παρακάτω τη συνέντευξη της κ.Λαμπρίνας Μπαρμπετάκη στο HealthReport.gr:

Ερώτηση: Ένας χρόνος πέρασε από τότε που συζητήσαμε για τις προκλήσεις του φαρμακευτικού κλάδου. Σήμερα, ποια είναι η αποτίμηση κ. Μπαρμπετάκη; Έχουμε σημειώσει πρόοδο ή τα καίρια ζητήματα παραμένουν εμπόδιο για το σύστημα υγείας;

Υπήρξαν πρωτοβουλίες με θετικό πρόσημο σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας και κυρίως στο Υπουργείο Υγείας, που άνοιξαν έναν πιο ουσιαστικό διάλογο με τη φαρμακευτική βιομηχανία. Όμως, οι παθογένειες του συστήματος παραμένουν εδώ, ιδιαίτερα για τις εταιρείες που φέρνουν καινοτόμες θεραπείες στη χώρα και σε αρκετές περιπτώσεις επιτείνονται.

Τα τρία θεμελιώδη ζητήματα — προβλεψιμότητα, σταθερότητα και βιωσιμότητα — δεν έχουν ακόμη αντιμετωπιστεί στην ουσία τους. Η υποχρηματοδότηση παραμένει, το πλαίσιο αποζημίωσης είναι δυσλειτουργικό και η είσοδος καινοτόμων θεραπειών στο σύστημα γίνεται με καθυστερήσεις και αβεβαιότητες. Όλα αυτά, τη στιγμή που οι ανάγκες των ασθενών αυξάνονται και η φαρμακευτική καινοτομία εξελίσσεται ραγδαία.

Δεν είναι θέμα καλών προθέσεων κ. Ευθυμιάδου. Είναι θέμα επιλογών. Χρειαζόμαστε ένα λειτουργικό μοντέλο αποζημίωσης, που να συνδέει τη χρηματοδότηση με την αξία και την πραγματική ανάγκη. Ένα σύστημα που να ενισχύει την πρόσβαση, να δίνει κίνητρα για επενδύσεις και να εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Κι αυτό απαιτεί συνεργασία και πολιτική βούληση.

Ερώτηση: Το πλαίσιο συνεργασίας που είχε εισάγει το PIF αποτέλεσε μια δομημένη πρόταση για μια πιο βιώσιμη φαρμακευτική πολιτική. Όμως, ένα χρόνο μετά, ποια είναι η εικόνα; Έχει προχωρήσει η εφαρμογή του;

Το πλαίσιο συνεργασίας που παρουσιάσαμε δεν ήταν μια γενική τοποθέτηση αρχών ούτε μια θεωρητική άσκηση ή λίστα καλών προθέσεων. Ήταν ένα σύνολο δεσμεύσεων, προτάσεων και μεταρρυθμίσεων, βασισμένο σε δεδομένα και εμπειρία, με σκοπό να διαμορφωθεί ένα σύγχρονο και βιώσιμο φαρμακευτικό σύστημα, που να υπηρετεί τόσο τη δημόσια υγεία όσο και την καινοτομία.

Από την πρώτη στιγμή καλέσαμε όλη τη φαρμακευτική βιομηχανία να συμμετάσχει σε αυτό το “σύμφωνο ουσιαστικής αλλαγής” — και καταθέσαμε από κοινού με τον ΣΦΕΕ μια πρόταση, στη βάση μιας ενιαίας φωνής υπευθυνότητας και προόδου.

Το πλαίσιο περιλαμβάνει σαφείς άξονες: προβλέψιμη χρηματοδότηση, αναβάθμιση των υποδομών και των διαδικασιών, ισχυρά κίνητρα για την ενσωμάτωση της φαρμακευτικής καινοτομίας και ένα στιβαρό πλαίσιο διακυβέρνησης, παρακολούθησης και αξιολόγησης.

Αναγνωρίζουμε πλήρως τα κενά του συστήματος. Και για το λόγο αυτό, οι εταιρείες που φέρνουμε καινοτόμες θεραπείες στην Ελλάδα έχουμε ήδη καταθέσει ουσιαστικές προτάσεις, που αν αξιοποιηθούν, μπορούν να διαμορφώσουν ένα περιβάλλον το οποίο θα ενισχύσει τις επενδύσεις, θα διασφαλίσει την πρόσβαση των ασθενών και θα στηρίξει τη μακροχρόνια βιωσιμότητα του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Αυτή η τεράστια προσπάθεια όμως, δεν μπορεί να πραγματοποιείται μονομερώς. Είναι πιο αναγκαίο από ποτέ κα Ευθυμιάδου, να υπάρξει άμεσα ουσιαστική δέσμευση από την Πολιτεία και τα αρμόδια Υπουργεία. Απαιτούνται συγκεκριμένοι χρηματοδοτικοί στόχοι για την επόμενη τριετία, κάτι που δυστυχώς ακόμα αναμένουμε να συμβεί.

Τώρα είναι η στιγμή να φύγουμε από την αδράνεια και να περάσουμε από τις τοποθετήσεις στη λήψη αποφάσεων, στη βάση της συνυπευθυνότητας και των δύο μερών: Πολιτείας και Βιομηχανίας.

Με σχέδιο, με αποφασιστικότητα και — κυρίως — με συνέπεια.

Ερώτηση: Ο Υπουργός Υγείας έχει απευθύνει κάλεσμα στη φαρμακευτική βιομηχανία για επενδύσεις στην παραγωγή — με δημιουργία εργοστασίων — και στην ενίσχυση της καινοτομίας, όπως οι κλινικές μελέτες. Πώς ανταποκρίνεται ο κλάδος σε αυτή την πρόσκληση και τι έχει γίνει στην πράξη μέχρι σήμερα;

Η συμβολή της καινοτόμου φαρμακευτικής βιομηχανίας στην οικονομία και την υγεία δεν περιορίζεται, ούτε αρκείται, μόνο στη δημιουργία εργοστασίων ή στην υλοποίηση κλινικών μελετών. Για να προχωρήσουν τέτοιες επενδύσεις, απαιτείται ένα πολύ συγκεκριμένο και σταθερό πλαίσιο που να επιτρέπει τον στρατηγικό σχεδιασμό και να παρέχει θεσμικά εχέγγυα για τη βιωσιμότητα των πρωτοβουλιών.

Οι 30 κορυφαίες καινοτόμες φαρμακευτικές επιχειρήσεις στον κόσμο, που εκπροσωπούνται στην Ελλάδα μέσω του PIF, έχουμε αποδείξει διαχρονικά ότι και μπορούμε και θέλουμε να επενδύσουμε: στην ανάπτυξη τεχνολογιών, στη διαχείριση και αξιοποίηση δεδομένων, στην υλοποίηση κλινικών μελετών, στην ψηφιακή υγεία, σε υπηρεσίες υποστήριξης των ασθενών και, φυσικά, στη δημιουργία υποδομών και παραγωγικών μονάδων.

Φυσικά και ο κλάδος θέλει να συνεχίζει να επενδύει. Αλλά δεν μπορούμε να ξεκινάμε από το τέλος. Δεν μπορείς να μιλάς για παραγωγικές επενδύσεις και κλινικές μελέτες, όταν λείπει το βασικό θεμέλιο: ένα σταθερό, προβλέψιμο και βιώσιμο σύστημα αποζημίωσης. Γιατί ποιο το νόημα να επενδύσει μια εταιρεία σε μια κλινική μελέτη, όταν το φάρμακο ενδέχεται να μην αποζημιωθεί ποτέ στην Ελλάδα; Ηθικά, το ερώτημα είναι τεράστιο. Δεν μιλάμε καν για οικονομικό ρίσκο — μιλάμε για ασθενείς που συμμετέχουν σε μια μελέτη και δεν μπορούν να έχουν συνέχεια στη θεραπεία τους.

Ο ρόλος μας είναι ξεκάθαρος: να διασφαλίζουμε ότι οι καινοτόμες θεραπείες φτάνουν στους ασθενείς στην ώρα τους, με τρόπο αξιόπιστο και δίκαιο. Αυτή είναι η αποστολή της καινοτόμου φαρμακευτικής βιομηχανίας — και σε αυτό επενδύουμε σταθερά.
Είναι λίγο αντιφατικό να μιλάμε για hub καινοτομίας, αν δεν εξασφαλίσουμε ότι οι καινοτόμες θεραπείες θα έρθουν τελικά στην Ελλάδα.

Απαιτούνται πράξεις, όχι απλές αναφορές σε στόχους. Επένδυση σημαίνει σχέδιο. Σημαίνει θεσμικές εγγυήσεις, υποστήριξη, υποδομές και μια ξεκάθαρη στρατηγική. Και σε αυτό το πλαίσιο, είμαστε παρόντες. Έχουμε καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις, έχουμε χτίσει συνεργασίες και ζητάμε ξεκάθαρα ένα πράγμα: ένα λειτουργικό οικοσύστημα καινοτομίας, που να ενθαρρύνει την πρόοδο, αντί να την παγιδεύει σε αγκυλώσεις.

Ερώτηση: Η ηγεσία του Υπουργείου Υγείας επισημαίνει συχνά ότι οι προτάσεις όμως για μια πιο λειτουργική φαρμακευτική πολιτική προσκρούουν στον περιορισμένο δημοσιονομικό χώρο. Με άλλα λόγια, «δεν υπάρχουν τα χρήματα». Πώς απαντάτε σε αυτή την πραγματικότητα;

Όταν η συζήτηση ξεκινά από αυτό το σημείο, είναι πλέον υποτίμηση για την ίδια την ουσία του προβλήματος. Δείχνει πως δεν έχουμε ακόμη αντιληφθεί τη στρατηγική σημασία της φαρμακευτικής πολιτικής για τη βιωσιμότητα του συστήματος υγείας.

Στο πλαίσιο συνεργασίας που έχουμε καταθέσει κ. Ευθυμιάδου, υπάρχει σαφής πρόβλεψη για τη χρηματοδότηση — όχι ως κόστος, αλλά ως μηχανισμός εξοικονόμησης και επανατροφοδότησης του συστήματος. Η ενσωμάτωση της καινοτομίας δημιουργεί τεκμηριωμένα εξοικονομήσεις που επιστρέφουν στο σύστημα υγείας, προσφέρει οικονομικά κίνητρα με μετρήσιμο αντίκτυπο και ενισχύει τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα.

Το ύψος αυτών των εξοικονομήσεων ισοδυναμεί με επενδύσεις. Με πόρους που, αντί να δαπανώνται αποσπασματικά, επιστρέφουν πολλαπλασιαστικά στο σύστημα — και στο κοινωνικό σύνολο.
Ας είμαστε ειλικρινείς: κανένα σχέδιο αναδιάρθρωσης δεν μπορεί να αποδώσει χωρίς στρατηγική αξιοποίησης των πόρων. Δεν είναι μόνο θέμα ύψους δαπανών, αλλά πού πηγαίνουν και τι αποτέλεσμα φέρνουν.

Ναι, η επαρκής χρηματοδότηση είναι παραπάνω από αναγκαία — και αυτό επιβεβαιώνεται ξεκάθαρα από τη σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ή προσαρμοζόμαστε και επενδύουμε στην καινοτομία, όπως κάνουν άλλα κράτη, ή μένουμε στάσιμοι. Η εσωστρέφεια δεν είναι στρατηγική. Δεν μπορούμε να συνεχίζουμε να συγκρίνουμε τις επιδόσεις μας με τις συνθήκες των μνημονίων. Πρέπει να δούμε τι γίνεται έξω από τα σύνορά μας.
Κυρία Ευθυμιάδου, σήμερα, μόνο περίπου το 20% των συνολικών δαπανών υγείας κατευθύνεται στη φαρμακευτική περίθαλψη. Κι όμως, το μεγαλύτερο μέρος των περιοριστικών πολιτικών εφαρμόζεται πάνω σε αυτό το 20%, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι θετικές επιπτώσεις που έχει μια θεραπεία στο υπόλοιπο 80%.

Ποιο είναι το κόστος των νοσηλειών που αποφεύγονται χάρη στην έγκαιρη πρόσβαση σε καινοτόμες θεραπείες; Ποια η εξοικονόμηση για το σύστημα — αλλά και για την παραγωγικότητα των ασθενών; Αυτά τα κονδύλια δεν πρέπει να τα βλέπουμε μόνο ως δαπάνες υγείας. Έχουν προεκτάσεις στην εργασία, στην κοινωνική συνοχή, στην εθνική οικονομία.

Και πέρα από την στατιστική απεικόνιση της πραγματικότητας, ας μιλήσουμε για πράξεις. Η αξιολόγηση των φαρμάκων χωρίς περιττές καθυστερήσεις απαιτεί τεράστια επένδυση; Όχι. Το να απαλείψουμε εμπόδια, όπως η απαίτηση του 5/11 — που δεν έχουν θέση σε ένα δομημένο σύστημα αξιολόγησης — κοστίζει χρήματα; Όχι.

Το να εφαρμόσουμε αξιολογήσεις βασισμένες στην αξία και να συνδέσουμε έμπρακτα την τιμή του φαρμάκου με την αξιολόγηση και τη διαπραγμάτευση, δεν κοστίζει. Κοστίζει απόφαση.

Αν συνεχίσουμε να βλέπουμε την υγεία ως λογαριασμό κόστους και όχι ως επένδυση στο κοινωνικό κεφάλαιο, θα είμαστε διαρκώς πίσω από τις εξελίξεις. Οι ανάγκες αυξάνονται: η γήρανση του πληθυσμού, η εκρηκτική άνοδος των χρόνιων νοσημάτων, οι τεχνολογικές εξελίξεις — όλα δείχνουν προς μία κατεύθυνση: ή προσαρμοζόμαστε λοιπόν ή μένουμε στάσιμοι.

Το στοίχημα είναι να περάσουμε από τη διαχείριση της φθοράς στη στρατηγική της προόδου. Και γι’ αυτό, χρειαζόμαστε πρώτα απ’ όλα πολιτική βούληση και όχι πρόχειρους συμβιβασμούς.

Για παράδειγμα, υπάρχει μια άποψη που επανέρχεται συχνά στη δημόσια συζήτηση: ότι ο ασθενής που έχει πραγματικά ανάγκη ένα καινοτόμο φάρμακο, στο τέλος θα το βρει, έστω και μέσω ΙΦΕΤ. Και είναι σημαντικό να δούμε κατά πόσο αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Ερώτηση : Έχετε δίκιο κ. Μπαρμπετάκη. Συχνά διατυπώνεται η άποψη ότι, ακόμη κι αν ένα καινοτόμο φάρμακο δεν αποζημιώνεται, τελικά ο ασθενής που το χρειάζεται θα το βρει μέσω ΙΦΕΤ. Είναι πραγματικά έτσι ή είναι μύθος αυτό;

Ας αναλογιστούμε το εξής: γιατί τόσα φάρμακα, ιδίως καινοτόμα, φτάνουν στην Ελλάδα μόνο μέσω του ΙΦΕΤ;

Ο αριθμός των θεραπειών που εισάγονται με αυτόν τον τρόπο δεν είναι σε καμία περίπτωση ένδειξη εύρυθμης λειτουργίας του συστήματος υγείας. Είναι ένδειξη στρέβλωσης.

Το ΙΦΕΤ δημιουργήθηκε και εξακολουθεί να λειτουργεί ως μηχανισμός εξυπηρέτησης έκτακτης ανάγκης. Κι όμως, έχει μετατραπεί σχεδόν σε βασική δίοδο εισαγωγής καινοτόμων φαρμάκων.
Άρα πρόκειται για έναν μύθο που, όσο αναπαράγεται, κάνει ζημιά — πρώτα και κύρια στους ίδιους τους ασθενείς.

Το ΙΦΕΤ έχει έναν κρίσιμο ρόλο, αλλά αυτός ο ρόλος δεν είναι να υποκαθιστά τις επίσημες διαδικασίες ένταξης θεραπειών στο σύστημα. Δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε σταθερότητα, ούτε ταχύτητα, ούτε ολιστική φροντίδα. Για κάποιους ασθενείς, η καθυστέρηση μπορεί να είναι ενοχλητική. Για άλλους, είναι καθοριστική. Υπάρχουν παθήσεις όπου ο χρόνος είναι θεραπεία και δεν μας επιτρέπεται να τον σπαταλάμε.

Και δεν είναι μόνο θέμα χρόνου κ. Ευθυμιάδου. Το ΙΦΕΤ μπορεί να φέρει το σκεύασμα, αλλά δεν φέρνει όλα όσα συνθέτουν μια σύγχρονη θεραπεία. Δεν φέρνει την εκπαίδευση των γιατρών, δεν υποστηρίζει τους ασθενείς, δεν προβλέπει προγράμματα συμμόρφωσης, δεν ενσωματώνει ολιστική υποστήριξη τους. Δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες ενός πλήρους θεραπευτικού οικοσυστήματος.
Πολλώ δε μάλλον σήμερα, που μιλάμε για εξατομικευμένη ιατρική, το να στηριζόμαστε στο ΙΦΕΤ είναι σαν να επιστρέφουμε σε ένα παρωχημένο μοντέλο πρόσβασης στο φάρμακο.

Για να είμαστε δίκαιοι, είναι θετικό ότι ο Υπουργός Υγείας, κ. Άδωνις Γεωργιάδης, άνοιξε τον διάλογο εδώ και έναν χρόνο. Και αυτό δεν είναι αμελητέο, ειδικά σε ένα περιβάλλον όπου για χρόνια επικρατούσαν η σιωπή και η απόσταση. Το λέμε με σεβασμό. Όμως τώρα είναι η στιγμή αυτός ο διάλογος να μετουσιωθεί σε πολιτική πράξη. Να σχεδιάσουμε και να εφαρμόσουμε ένα σύστημα που να διασφαλίζει έγκαιρη, αξιοπρεπή και σταθερή πρόσβαση των ασθενών στις θεραπείες που έχουν ανάγκη — χωρίς εξαρτήσεις από έκτακτους μηχανισμούς.

Πηγη: https://www.healthreport.gr/

Τα μεταλλικά σωματίδια που υπάρχουν στα τεχνητά εμφυτεύματα αρθρώσεων μπορούν να εισέλθουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα και να συσσωρευτούν στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό, αποκαλύπτει μια νέα μελέτη, εγείροντας ανησυχίες για πιθανές νευρολογικές επιπτώσεις στους ασθενείς.

Η αρθροπλαστική αποτελεί μια ευρέως διαδεδομένη επέμβαση που χρησιμοποιείται για να αντικαταστήσει τις φθαρμένες και κατεστραμμένες αρθρώσεις, βελτιώνοντας έτσι την κινητικότητα και την ποιότητα ζωής για εκατομμύρια ανθρώπους. Τα σύγχρονα εμφυτεύματα, κατασκευασμένα από συνδυασμούς μετάλλων, είναι σχεδιασμένα για υψηλή ανθεκτικότητα και βιοσυμβατότητα.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι, με την πάροδο του χρόνου, η φθορά και η διάβρωση αυτών των υλικών μπορεί να απελευθερώσει μικροσκοπικά σωματίδια στους περιβάλλοντες ιστούς και να προκληθεί κοντά στο σημείο του εμφυτεύματος φλεγμονή, βλάβη ιστών και χαλάρωση της άρθρωσης.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει έντονη ανησυχία ότι τα μικροσκοπικά αυτά μεταλλικά σωματίδια μπορεί να εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος και να επηρεάσουν όργανα μακριά από το εμφύτευμα. Αναφορές περιστατικών έχουν περιγράψει σοβαρές επιδράσεις στην καρδιά, τον θυρεοειδή και το νευρικό σύστημα σε ασθενείς με αυξημένα επίπεδα ορισμένων μετάλλων, ιδιαίτερα του κοβαλτίου και του χρωμίου. Έχουν επίσης αναφερθεί νευρολογικές αλλαγές σε ορισμένους ασθενείς μετά από επέμβαση αρθροπλαστικής.

Αυξημένες συγκεντρώσεις μετάλλων στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό

Ερευνητική ομάδα από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Charité – Universitätsmedizin στο Βερολίνο, θέλησε να διερευνήσει εάν τα μεταλλικά σωματίδια που περιέχονται στα τεχνητά εμφυτεύματα αρθρώσεων μπορούν να μεταφερθούν στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό μέσω της κυκλοφορίας του αίματος.

Στην μελέτη συμμετείχε μια ομάδα 204 ενηλίκων – με μέση ηλικία τα 71,7 έτη – που είχαν υποβληθεί σε επέμβαση αρθροπλαστικής και μια ομάδα ενηλίκων που δεν είχε υποβληθεί ποτέ σε χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης αρθρώσεων.

Τα δείγματα προς έλεγχο συλλέχθηκαν κατά τη διάρκεια εκλεκτικής χειρουργικής επέμβασης υπό ραχιαία αναισθησία ή κατά τη διάρκεια οσφυονωτιαίας παρακέντησης για διαγνωστικούς ή θεραπευτικούς λόγους ρουτίνας.

Με την χρήση φασματομετρίας μάζας πλάσματος μετρήθηκαν οι συγκεντρώσεις δέκα μετάλλων στο αίμα, τον ορό και το εγκεφαλονωτιαίο υγρό, συμπεριλαμβανομένου του κοβαλτίου, του χρωμίου, του τιτανίου, του νιοβίου, του ζιρκόνιου και άλλων μετάλλων  που είναι γνωστό ότι χρησιμοποιούνται σε υλικά εμφυτευμάτων.

Τα ευρήματα αποκάλυψαν ότι, στους ασθενείς με εμφυτεύματα αρθρώσεων τα επίπεδα κοβαλτίου στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό ήταν σημαντικά υψηλότερα συγκριτικά με την ομάδα των ατόμων που δεν είχαν υποβληθεί σε αρθροπλαστική. Παρατηρήθηκαν ισχυρές συσχετίσεις μεταξύ των επιπέδων κοβαλτίου στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό και εκείνων στον ορό και το ολικό αίμα, υποδηλώνοντας ότι η συστηματική έκθεση μπορεί να φτάνει στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Οι ασθενείς με εμφυτεύματα εμφάνισαν επίσης υψηλότερα επίπεδα χρωμίου, τιτανίου, νιοβίου και ζιρκονίου στο αίμα και στον ορό. Στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό, τα επίπεδα τιτανίου, νιοβίου και ζιρκονίου ήταν σημαντικά αυξημένα, αλλά μόνο όταν τα επίπεδα αυτών των μετάλλων στον ορό ήταν επίσης αυξημένα.

Οι ασθενείς με συστατικά εμφυτευμάτων που περιέχουν κράματα κοβαλτίου-χρωμίου-μολυβδαινίου είχαν τις υψηλότερες συγκεντρώσεις κοβαλτίου και χρωμίου στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Τα επίπεδα κοβαλτίου στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό ήταν σημαντικά αυξημένα ακόμη και σε ασθενείς με εμφυτεύματα για λιγότερο από δέκα χρόνια. Ο πόνος στην άρθρωση που περιέχει το εμφύτευμα συσχετίστηκε επίσης με υψηλότερα επίπεδα κοβαλτίου στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η έκθεση μετάλλων που σχετίζεται με την αρθροπλαστική δεν περιορίζεται στους τοπικούς ιστούς αλλά επεκτείνεται συστηματικά και μπορεί να μεταφερθεί μέχρι και τον εγκέφαλο.

«Λαμβάνοντας υπόψη το γνωστό νευροτοξικό δυναμικό του κοβαλτίου, αλλά και του τιτανίου και του νιοβίουθα είναι σημαντικό να καθοριστεί εάν αυτά τα αυξημένα επίπεδα συσχετίζονται με αντικειμενικά μέτρα νευροτοξικών επιδράσεων.Τα ευρήματα της μελέτης μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντικά σε ασθενείς με νέα εμφάνιση ή επιδείνωση προϋπαρχουσών νευρολογικών ή ψυχιατρικών διαταραχών μετά από αρθροπλαστική και γενικά στην κατασκευή ορθοπεδικών εμφυτευμάτων του μέλλοντος», εξηγεί η Δρ Anastasia Rakow, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Αν και η δυσλειτουργία του αιματοεγκεφαλικού φραγμού δεν ήταν εμφανής, η παρουσία αυτών των μετάλλων στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη μακροπρόθεσμη νευρολογική ασφάλεια των ασθενών που υποβάλλονται σε επεμβάσεις αρθροπλαστικής.

Όπως τονίζουν οι ερευνητές, απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να καθοριστεί εάν οι παρατηρούμενες εκθέσεις μπορούν να συμβάλουν σε γνωστικές αλλαγές ή νευροεκφυλιστικές ασθένειες, ιδιαίτερα στους ασθενείς με εμφυτεύματα που περιέχουν κοβάλτιο και σε εκείνους που εμφανίζουν ανεξήγητα νευρολογικά συμπτώματα μετά από αρθροπλαστική.

Πηγη: https://medicalmanage.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 7ΑΠΡ

..

20250201574 αποφαση ΦΕΚ

..

Αυτές οι λοιμώξεις επηρεάζουν δυσανάλογα τους βαριά πάσχοντες ασθενείς και τα άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία για καρκίνο, που ζουν με HIV και που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση οργάνων.

Την ανάγκη για έρευνα στον τομέα των φαρμάκων και των διαγνωστικών εργαλείων που αφορούν τις διεισδυτικές μυκητιασικές ασθένειες υπογραμμίζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), οι οποίες γίνονται όλο και πιο απειλητικές για τη δημόσια υγεία, καθώς είναι όλο και πιο ανθεκτικές στα υπάρχοντα φάρμακα.

Αυτές οι λοιμώξεις επηρεάζουν δυσανάλογα τους βαριά πάσχοντες ασθενείς και τα άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων των ατόμων που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία για καρκίνο, που ζουν με HIV και που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση οργάνων.

Severe fungal infections are becoming resistant to older drugs, making them harder to treat.

Innovative antifungal drugs are essential to saving lives.

WHO’s new report highlights the need for medicines that work in new and better ways. https://t.co/DVYHqUNCK3 pic.twitter.com/m7xGa3iRGr

— WHO/Europe (@WHO_Europe) April 5, 2025

«Οι διεισδυτικές μυκητιασικές λοιμώξεις απειλούν τις ζωές των πιο ευάλωτων ατόμων, αλλά οι χώρες δεν διαθέτουν τις απαραίτητες θεραπείες για να σώσουν ζωές», δήλωσε η Δρ Yukiko Nakatani, Βοηθός Γενική Διευθύντρια του ΠΟΥ για την Αντιμικροβιακή Αντίσταση. «Δεν είναι μόνο ανεπαρκής η παραγωγή νέων αντιμυκητιασικών φαρμάκων και διαγνωστικών, αλλά υπάρχει κενό στις εξετάσεις για μύκητες στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, ακόμη και στα περιφερειακά νοσοκομεία. Αυτό το διαγνωστικό κενό σημαίνει ότι η αιτία του πόνου των ανθρώπων παραμένει άγνωστη, γεγονός που καθιστά δύσκολο να τους χορηγηθούν οι σωστές θεραπείες».

Οι μύκητες στην κορυφαία κατηγορία «κρίσιμης προτεραιότητας» του καταλόγου παθογόνων μυκήτων προτεραιότητας (FPPL) του ΠΟΥ είναι θανατηφόροι, με ποσοστά θνησιμότητας που φτάνουν το 88%.

Δεδομένου ότι όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού βρίσκεται σε ανοσοκαταστολή λόγω θεραπειών, αυξάνονται οι πιθανότητες για διεισδυτικές μυκητιασικές ασθένειες.

Λίγα νέα θεραπευτικά εργαλεία

Η έκθεση του ΠΟΥ για τα αντιμυκητιασικά φάρμακα υπογραμμίζει ότι, κατά την τελευταία δεκαετία, μόνο τέσσερα νέα τέτοια σκευάσματα έχουν εγκριθεί από τις ρυθμιστικές αρχές στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, την Ευρωπαϊκή Ένωση ή την Κίνα. Επί του παρόντος, εννέα αντιμυκητιασικά φάρμακα βρίσκονται σε κλινική ανάπτυξη για χρήση κατά των πιο απειλητικών για την υγεία μυκήτων, όπως αναφέρεται λεπτομερώς στην FPPL.

Ωστόσο, μόνο τρεις υποψήφιοι βρίσκονται στη φάση 3, το τελικό στάδιο της κλινικής ανάπτυξης, πράγμα που σημαίνει ότι αναμένονται λίγες εγκρίσεις μέσα στην επόμενη δεκαετία. Είκοσι δύο φάρμακα βρίσκονται σε προκλινική ανάπτυξη, αριθμός ανεπαρκής για να τροφοδοτήσει την περίθαλψη λαμβάνοντας υπόψη τα ποσοστά εγκατάλειψης, τους κινδύνους και τις προκλήσεις που συνδέονται με τα προηγούμενα στάδια ανάπτυξης.

Τα προβλήματα με τις τρέχουσες αντιμυκητιασικές θεραπείες περιλαμβάνουν σοβαρές παρενέργειες, συχνές αλληλεπιδράσεις μεταξύ φαρμάκων, περιορισμένες δοσολογικές μορφές και την ανάγκη για παρατεταμένη παραμονή στο νοσοκομείο. Η έκθεση υπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη για ασφαλέστερα αντιμυκητιασικά φάρμακα, ενδεχομένως μειώνοντας τις απαιτήσεις για συνεχή φαρμακευτική παρακολούθηση.

Χρειάζονται επίσης αντιμυκητιασικά φάρμακα που δρουν κατά ενός ευρέος φάσματος σοβαρών λοιμώξεων που προκαλούνται από παθογόνα μυκητιακής προτεραιότητας.

Επισημαίνεται δε ότι τα παιδιά είναι ιδιαίτερα παραμελημένα σε επίπεδο φαρμακευτικής κάλυψης.

Κενά και στα διαγνωστικά εργαλεία

Η νέα έκθεση για τα διαγνωστικά μέσα δείχνει ότι, ενώ υπάρχουν διαθέσιμες εξετάσεις για τα μυκητιασικά παθογόνα , αυτά δεν είναι εύκολα προσπελάσιμα σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος (LMIC) .

Επιπλέον, τα διαγνωστικά μέσα είναι αποτελεσματικά μόνο για ένα περιορισμένο φάσμα μυκήτων, δεν είναι επαρκώς ακριβή και χρειάζονται πολύ χρόνο για να προκύψουν αποτελέσματα.

Τέλος, οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας έχουν συχνά ανεπαρκείς γνώσεις σχετικά με τις μυκητιασικές λοιμώξεις καθώς και τον αντίκτυπο των ανθεκτικών στις θεραπείες μυκήτων, με αποτέλεσμα περιορισμένη ικανότητα εκτέλεσης των δοκιμών που απαιτούνται για τον προσδιορισμό της κατάλληλης θεραπείας.

Η έκθεση του ΠΟΥ συνιστά την επένδυση στην παγκόσμια επιτήρηση και την επέκταση των οικονομικών κινήτρων για την ανακάλυψη και ανάπτυξη φαρμάκων καιπροτρέπει για ασφαλέστερες θεραπείες και βελτιωμένα διαγνωστικά τεστ, ειδικά σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, για την αντιμετώπιση αυτής της αυξανόμενης ανησυχίας.

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Τα αποτελέσματα μέχρι στιγμής είναι πολύ αισιόδοξα, αλλά κανείς δεν πρέπει να δίνει ελπίδες και να ενθουσιάζεται, μέχρι να βγουν τα τελικά αποτελέσματα, τονίζει ο ο καθηγητής Παθολογίας Ογκολογίας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, Κ. Συρίγος.

Οδηγούμαστε σε μονοπάτια, όπου κάθε ασθενής θα παίρνει τελείως διαφορετική θεραπεία από έναν άλλο ασθενή με το ίδιο νόσημα και ακριβώς εκεί στηρίζουμε τις ελπίδες μας, για πολύ καλή αποτελεσματικότητα. Τα αποτελέσματα μέχρι στιγμής είναι πολύ αισιόδοξα, αλλά κανείς δεν πρέπει να δίνει ελπίδες και να ενθουσιάζεται, μέχρι να βγουν τα τελικά αποτελέσματα. »

Αυτό υπογραμμίζει ο καθηγητής Παθολογίας Ογκολογίας της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, διευθυντής της Γ’ Παθολογικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, στο «Σωτηρία», Κωσταντίνος Συρίγος, σχολιάζοντας την κλινική μελέτη που ξεκίνησε και στην χώρα μας για το θεραπευτικό εμβόλιο καρκίνου πνεύμονα.

«Πρόκειται για μια διεθνή πολυκεντρική μελέτη, η οποία θα περιλαμβάνει περισσότερους από 600 ασθενείς, και έχει ξεκινήσει τους τελευταίους τέσσερις μήνες, διαδοχικά σε πάνω από 20 χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Εδώ, η μελέτη έχει ανοίξει στο κέντρο μας, αλλά θα ανοίξει και σε άλλα 3 κέντρα. Είναι μία μελέτη, η οποία είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, όχι μόνο γιατί αξιοποιεί την mrna τεχνολογία, αλλά και επειδή είναι μία μελέτη, όπου η θεραπεία είναι πολύ εξατομικευμένη. Από το δικό μας κέντρο μέχρι στιγμής έχουν τυχαιοποιηθεί, δηλαδή έχουν βρεθεί υποψήφιοι για να μπουν 14 και από αυτούς έχουν ήδη θετική ανταπόκριση για να μπουν, πέντε», δήλωσε ο κ. Συρίγος μιλώντας στο Πρακτορείο FM.

Ποια είναι τα κριτήρια ένταξης στη μελέτη

Αξίζει να διευκρινιστεί ότι το συγκεκριμένο εμβόλιο είναι θεραπευτικό και όχι προληπτικό, απλά χρησιμοποιείται η λέξη εμβόλιο, γιατί όπως λέει ο κ. Συρίγος αφορά στον ίδιο μηχανισμό: «Δηλαδή ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό σύστημα και τα λεμφοκύτταρα του οργανισμού να σκοτώσουν τα καρκινικά κύτταρα. Αλλά δεν χορηγείται προληπτικά, ώστε να μην αναπτύξει κάποιος καρκίνο. Το εμβόλιο γίνεται σε ασθενή που έχει ήδη καρκίνο, προκειμένου να σκοτώσει τα καρκινικά κύτταρα και να τον θεραπεύσει, όχι μόνο βραχυπρόθεσμα, αλλά και μακροπρόθεσμα, αφού θα δημιουργεί ανοσολογική μνήμη για να μην επανέλθει ο καρκίνος».

Ποια είναι τα κριτήρια ένταξης στη μελέτη, ερωτάται ο καθηγητής Συρίγος: «Είναι για ασθενείς με μη μικροκυτταρικό καρκίνο πνεύμονα. Θα πρέπει να υπάρχει αρκετά μεγάλο ιστολογικό κομμάτι, (βιοψία δηλαδή) για να μπορούμε να δουλέψουμε και να το επεξεργαστούμε. Ο ασθενής για να ενταχθεί στη μελέτη θα πρέπει να μην έχει πάρει άλλη ενδοφλέβια θεραπεία πριν. Και επίσης, θα πρέπει να μην έχει εγκεφαλικές μεταστάσεις. Ή αν έχει εγκεφαλικές μεταστάσεις, αυτές θα πρέπει πρώτα να έχουν θεραπευτεί. Σε σχέση με το χειρουργείο αυτή τη στιγμή το εμβόλιο αξιολογείται σε προχωρημένα στάδια, δηλαδή σε στάδια που υπάρχουν ήδη μεταστάσεις, άρα σε ασθενείς που δεν έχουν ένδειξη για χειρουργείο. Αν κάποιος ασθενής στο παρελθόν έχει κάνει χειρουργείο, στη συνέχεια παρουσιάστηκε υποτροπή του καρκίνου του και έκανε μεταστάσεις, ναι αυτός ο άρρωστος μπορεί να μπει στη μελέτη».

1 στους 4 επιβιώνει από μη μικρο κυτταρικό καρκίνο πνεύμονα

Τι δρόμους ανοίγει αυτό το εμβόλιο, είναι το επόμενο ερώτημα που τίθεται στον καθηγητή. «Πέραν του μεγάλου επιστημονικού ενδιαφέροντος που έχει, λόγω της καινούργιας τεχνολογίας, η οποία θεωρητικά όπως την έχουμε μελετήσει, θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε κάθε μορφή καρκίνου, αλλάζει τελείως η φυσική ιστορία του νοσήματος, αν η μελέτη βγει θετική. Δηλαδή το νόσημα του μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα θα είναι ένα νόσημα, το οποίο πλέον δεν θα είναι θανατηφόρο. Το εμβόλιο αυτό χρησιμοποιείται σε μελέτες σε διάφορους όγκους, μεταξύ των οποίων είναι το μελάνωμα και το γλοιοβλάστωμα (σσ εγκεφαλικός όγκος). Σε αυτούς τους όγκους έχουν προχωρήσει περισσότερο οι μελέτες, μέχρι στιγμής».

Σύμφωνα με το κ. Συρίγο το θεραπευτικό εμβόλιο που αυτή τη στιγμή δοκιμάζεται, πρόκειται επί της ουσίας για εξατομικευμένη ανοσοθεραπεία που δημιουργείται από τον κακοήθη ιστό του ασθενή και του χορηγείται μετά από ειδική επεξεργασία. Δεν χορηγείται άπαξ, αλλά γίνονται επαναλαμβανόμενες θεραπείες ανά 20 μέρες, ο αριθμός των οποίων εξαρτάται από την κάθε περίπτωση. Σε τακτά χρονικά διαστήματα γίνεται έλεγχος για την αποτελεσματικότητα του. Αξίζει να αναφερθεί ότι στην Ελλάδα κάθε χρόνο διαγιγνώσκονται περί τις 7.500 νέες περιπτώσεις μη μικρο κυτταρικού καρκίνου πνεύμονα, εκ των οποίων ένα 40% σε μεταστατικό στάδιο, ενώ μόνο ένα ποσοστό 25% ζει πάνω από πέντε χρόνια, δηλαδή θεωρείται δυνητικά ιαθέν.

Πηγή: ΑΠΕ

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Σχεδόν 300 000 γυναίκες χάνουν τη ζωή τους λόγω εγκυμοσύνης ή τοκετού κάθε χρόνο, ενώ πάνω από 2 εκατομμύρια μωρά πεθαίνουν τον πρώτο μήνα της ζωής τους και περίπου 2 εκατομμύρια άλλα γεννιούνται νεκρά, σύμφωνα με τον ΠΟΥ.

Ηυγεία των μαμάδων και των βρεφών αποτελεί το θεμέλιο για υγιείς οικογένειες και κοινότητες, συμβάλλοντας στην εξασφάλιση ενός ελπιδοφόρου μέλλοντος για όλους μας. Αυτό είναι το μήνυμα της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Υγείας, σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ).

Όπως επισημαίνει, η φετινή 7^η Απριλίου θα αποτελέσει την έναρξη μιας ετήσιας εκστρατείας για την υγεία των μητέρων και των νεογνών. Η εκστρατεία, με τίτλο Healthy beginnings, hopeful futures, θα παροτρύνει τις κυβερνήσεις και την υγειονομική κοινότητα να εντείνουν τις προσπάθειές τους για τον τερματισμό των προλήψιμων θανάτων μητέρων και νεογέννητων και να δώσουν προτεραιότητα στη μακροπρόθεσμη υγεία και ευημερία των γυναικών.

Ο ΠΟΥ και οι εταίροι του θα μοιραστούν επίσης χρήσιμες πληροφορίες για την υποστήριξη υγιών κυήσεων και γεννήσεων και καλύτερης μεταγεννητικής υγείας.

Βοηθώντας κάθε γυναίκα και κάθε μωρό να επιβιώσουν και να ευημερήσουν

Το έργο αυτό είναι ζωτικής σημασίας. Με τραγικό τρόπο, με βάση τις τρέχουσες δημοσιευμένες εκτιμήσεις, σχεδόν 300 000 γυναίκες χάνουν τη ζωή τους λόγω εγκυμοσύνης ή τοκετού κάθε χρόνο, ενώ πάνω από 2 εκατομμύρια μωρά πεθαίνουν τον πρώτο μήνα της ζωής τους και περίπου 2 εκατομμύρια άλλα γεννιούνται νεκρά. Αυτό σημαίνει περίπου 1 θάνατος που θα μπορούσε να αποφευχθεί κάθε 7 δευτερόλεπτα.

Με βάση τις τρέχουσες τάσεις, 4 στις 5 χώρες βρίσκονται εκτός τροχιάς για την επίτευξη των στόχων βελτίωσης της μητρικής επιβίωσης έως το 2030. Μία στις 3 δεν θα καταφέρει να επιτύχει τους στόχους για τη μείωση των θανάτων των νεογέννητων.

Ακούγοντας τις γυναίκες και υποστηρίζοντας τις οικογένειες

Οι γυναίκες και οι οικογένειες παντού χρειάζονται υψηλής ποιότητας φροντίδα που να τις υποστηρίζει σωματικά και συναισθηματικά, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον τοκετό.

Τα συστήματα υγείας πρέπει να εξελίσσονται για να διαχειρίζονται τα πολλά ζητήματα που προκύπτουν και δεν περιορίζονται μόνο στις άμεσες μαιευτικές επιπλοκές, αλλά και σε παραμέτρους που έχουν να κάνουν με την ψυχική υγεία, τις μη μεταδοτικές ασθένειες και τον οικογενειακό προγραμματισμό.

Επιπλέον, οι γυναίκες και οι οικογένειες πρέπει να υποστηρίζονται από νόμους και πολιτικές που διασφαλίζουν την υγεία και τα δικαιώματά τους.

Στόχοι της εκστρατείας

• Η ευαισθητοποίηση σχετικά με τα κενά που θέτουν σε κίνδυνο την επιβίωση των μητέρων και των νεογνών και την ανάγκη να δοθεί προτεραιότητα στη μακροπρόθεσμη ευημερία των γυναικών.
• Να υποστηρίξει αποτελεσματικές επενδύσεις που βελτιώνουν την υγεία των γυναικών και των βρεφών.
• Να ενθαρρύνει τη συλλογική δράση για τη στήριξη των γονέων καθώς και των επαγγελματιών υγείας που παρέχουν κρίσιμη φροντίδα.
• Να παρέχει χρήσιμες πληροφορίες για την υγεία σχετικά με την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και τη μεταγεννητική περίοδο.

Λίγη ιστορία

Από τη «γέννηση» της στην Πρώτη Συνέλευση Υγείας το 1948 και από την έναρξη της ισχύος της το 1950, ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Υγείας έχει ως στόχο να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο σε ένα συγκεκριμένο θέμα υγείας, ώστε να αναδείξει έναν τομέα προτεραιότητας που απασχολεί τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Ο ΠΟΥ δημιουργήθηκε για να αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις στον τομέα της υγείας και να λειτουργεί αυτόνομα χωρίς κυβερνητική παρέμβαση. Για τον εορτασμό της ίδρυσης του παγκόσμιου οργανισμού υγείας, η 7η Απριλίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Υγείας, η οποία τα τελευταία χρόνια φέρνει στο φως σημαντικά θέματα όπως η ψυχική υγεία και η κλιματική αλλαγή.

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/