Κατηγορία: Γενικά

Ένα χάπι για τον καρκίνο του πνεύμονα μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο επανεμφάνισης της νόσου κατά περισσότερο από 70% και να μειώσει στο μισό την πιθανότητα θανάτου εντός πέντε ετών από τη θεραπεία, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Ο καρκίνος του πνεύμονα παραμένει η κύρια αιτία θανάτου από καρκίνο με περίπου 1,8 εκατομμύρια θανάτους κάθε χρόνο παγκοσμίως. Τώρα, ένα χάπι έχει αποδειχθεί ότι μειώνει κατά το ήμισυ τον κίνδυνο θανάτου από έναν συγκεκριμένο τύπο καρκίνου του πνεύμονα όταν λαμβάνεται καθημερινά μετά την επέμβαση για την αφαίρεση του όγκου.

Τα εντυπωσιακά αποτελέσματα της κλινικής δοκιμής παρουσιάστηκαν τον Ιούνιο στο μεγαλύτερο ετήσιο για τον καρκίνο, που διοργανώθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Κλινικής Ογκολογίας (ASCO). Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν πρόσφατα στο New England Journal of Medicine, οδηγώντας τους ειδικούς στον καρκίνο να χαρακτηρίσουν το φάρμακο, που ονομάζεται osimertinib, ως «πρωτοποριακό».

Ήδη εγκεκριμένο και χορηγούμενο το χάπι για τον καρκίνο του πνεύμονα

Το χάπι έχει εγκριθεί από τις επικεφαλής Αρχές φαρμάκων των ΗΠΑ για όσους έχουν συγκεκριμένο γενετικό υποτύπο όγκου του πνεύμονα, γνωστό και ως μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα, ο οποίος επηρεάζει περίπου 60.000 ασθενείς. Αυτοί οι όγκοι οδηγούνται από μια γενετική μετάλλαξη που προκαλεί την απελευθέρωση μιας πρωτεΐνης που ονομάζεται EGFR, η οποία βοηθά τους όγκους να αναπτυχθούν.

Αλλά το osimertinib, που δημιουργήθηκε από την φαρμακευτική εταιρεία AstraZeneca και πωλείται με την εμπορική ονομασία Tagrisso, παρεμβαίνει στα σήματα που στέλνει το γονίδιο, εμποδίζοντας την απελευθέρωση της πρωτεΐνης και καταστρέφοντας τα καρκινικά κύτταρα.

Η κλινική δοκιμή που διεξήγαγαν οι επιστήμονες για να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους περιελάμβανε περίπου 680 συμμετέχοντες σε πρώιμο στάδιο της νόσου (στάδια 1β έως 3α), σε περισσότερες από 20 χώρες. Αυτοί οι συμμετέχοντες έπρεπε πρώτα να έχουν χειρουργηθεί για να αφαιρεθεί ο όγκος. Στη συνέχεια οι μισοί ασθενείς κλήθηκαν να λάβουν καθημερινά τη θεραπεία με το χάπι και οι άλλοι έλαβαν ένα εικονικό φάρμακο.

Τα αποτελέσματα της μελέτης αποκάλυψαν ότι η λήψη του δισκίου είχε ως αποτέλεσμα 51% μείωση του κινδύνου θανάτου για τους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Μετά από πέντε χρόνια, το 88% των ασθενών που έλαβαν τη θεραπεία ήταν ακόμη ζωντανοί, σε σύγκριση με το 78% των ασθενών που έλαβαν εικονικό φάρμακο.

Εντυπωσιακά δεδομένα

Αυτά τα δεδομένα είναι εντυπωσιακά, δήλωσε ο Roy Herbst του Πανεπιστημίου Yale, ο οποίος παρουσίασε τα αποτελέσματα στο Σικάγο. Επιπλέον, το φάρμακο βοηθά στην αποτροπή της εξάπλωσης του καρκίνου στον εγκέφαλο, στο συκώτι, στα οστά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ωστόσο, το φάρμακο μπορεί να οδηγήσει σε παρενέργειες όπως σοβαρή κόπωση, δερματικά εξανθήματα ή διάρροια.

Ο Δρ. Faiz Bhora, επικεφαλής θωρακικής χειρουργικής στο Hackensack Meridian Health στο Νιου Τζέρσεϊ, είπε στο Fox News Digital ότι τα αποτελέσματα των δοκιμών του φαρμάκου ήταν «κοσμογονικά». «Στο παρελθόν, οι γιατροί ογκολόγοι ήταν ευχαριστημένοι με 5% ή 10% επιβίωση και τώρα μιλάμε για πάνω από 50% βελτίωση στην επιβίωση», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο Δρ. Bhora, ο οποίος συνταγογραφεί το φάρμακο στους ασθενείς του, είπε ότι έχει δει τα «πρωτοποριακά» αποτελέσματα και στο δικό του ιατρείο. «Τώρα έχουμε πολλές στοχευμένες θεραπείες που λειτουργούν καλά για ασθενείς που έχουν μεταλλάξεις στους όγκους τους», είπε.

«Κάποτε σκεφτόμασταν τον καρκίνο του πνεύμονα απλώς ως ασθένεια των καπνιστών. Τώρα, γνωρίζουμε ότι πάνω από το 30% των ατόμων που αναπτύσσουν καρκίνο του πνεύμονα δεν έχουν καπνίσει ποτέ, και πολλοί από αυτούς είναι γυναίκες», κατέληξε ο ειδικός.

Σημειώνεται ότι οι ασθενείς που θεωρούνται επιλέξιμοι για το osimertinib -το οποίο μπορεί να λαμβάνεται για όσο διάστημα συνεχίζει να λειτουργεί- είναι εκείνοι με EGFR σε οποιοδήποτε στάδιο της νόσου, οι οποίοι έχουν υποβληθεί σε προηγούμενη θεραπεία, όπως χειρουργική επέμβαση.

Σύμφωνα με την AstraZeneca, αυτό το φάρμακο είναι ήδη εγκεκριμένο σε δεκάδες χώρες για διάφορες ενδείξεις και έχει ήδη χορηγηθεί σε περίπου 700.000 άτομα.

 

 

 

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

Μια σημαντική επιστημονική εξέλιξη, στην αντιμετώπιση της πίεσης ,στην οποία συμμετείχε και Ελληνας επιστήμονας, παρουσιάστηκε σε πρόσφατο επιστημονικό συνέδριο.

Οι επιστήμονες βρήκαν τον τρόπο να αντιμετωπίσουν την πάθηση, με μία εφάπαξ δόση που διαρκεί έξι μήνες ,γεγονός πολύ σημαντικό με δεδομένο, ότι οι ασθενείς σήμερα πρέπει να παίρνουν καθημερινή αγωγή.

Ειδικότερα διαπιστώθηκε ότι μια εφάπαξ ένεση του πειραματικού φαρμάκου zilebesiran ήταν ασφαλής και αποτελεσματική στη μείωση της συστολικής αρτηριακής πίεσης σε άτομα με ήπια έως μέτρια υψηλή αρτηριακή πίεση για έως και έξι μήνες.

Τα συμπεράσματα αυτά περιγράφονται στη μελέτη KARDIA -1 Φάσης 2, που παρουσιάστηκε στις Επιστημονικές Συνεδρίες της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας 2023 στις 11-13 Νοεμβρίου, στη Φιλαδέλφεια. Το zilebesiran είναι ένας υπό έρευνα παράγοντας παρεμβολής RNA που στοχεύει το αγγειοτενσινογόνο (AGT), μια ορμόνη που παράγεται κυρίως στο ήπαρ και συμβάλλει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης.

«Η ανεξέλεγκτη υψηλή αρτηριακή πίεση είναι η κύρια αιτία θανάτου και ασθενειών, επομένως υπάρχει ανάγκη για νέες θεραπείες που παρέχουν σταθερό έλεγχο της αρτηριακής πίεσης για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους. Αυτό θα βελτιώσει τα αποτελέσματα για τα άτομα με υπέρταση. Η ανεξέλεγκτη υπέρταση αυξάνει επίσης τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης George L. Bakris, καθηγητής ιατρικής στο University of Chicago Medicine.

Σύμφωνα με τη Στατιστική Ενημέρωση της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας για το 2023, οι καρδιακές παθήσεις συνεχίζουν να είναι η νούμερο ένα αιτία θανάτου στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σχεδόν οι μισοί ενήλικες έχουν υψηλή αρτηριακή πίεση.

Σε αυτήν την παγκόσμια, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο, τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή δοκιμή, οι ερευνητές διερεύνησαν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της χορήγησης zilebesiran σε άτομα με ήπια έως μέτρια υψηλή αρτηριακή πίεση, που ορίζεται ως συστολική αρτηριακή πίεση 135-160 mm Hg, τα οποία είναι χωρίς θεραπεία ή σε σταθερή θεραπεία με έως και δύο αντιυπερτασικά φάρμακα.

Η Οδηγία ACC/AHA 2017 για την Πρόληψη, Ανίχνευση, Αξιολόγηση και Διαχείριση της Υψηλής Αρτηριακής Πίεσης σε Ενήλικες ταξινομεί την υπέρταση σταδίου 1 ως μετρήσεις αρτηριακής πίεσης μεγαλύτερες ή ίσες με 130/80 mm Hg και την υπέρταση σταδίου 2 ως με μετρήσεις μεγαλύτερες ή ίσες με 140/90 mm Hg.

Η διεξαγωγή της μελέτης και τα ευρήματα

Η μελέτη περιελάμβανε 394 ασθενείς με μέση συστολική αρτηριακή πίεση 142 mm Hg. Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν υποδόριες δόσεις zilebesiran (4 ομάδες: 150, 300 ή 600 mg μία φορά κάθε έξι μήνες ή 300 mg μία φορά κάθε τρεις μήνες) ή ένα εικονικό φάρμακο.

Κατά τη διάρκεια της εξάμηνης περιόδου μελέτης, η ανάλυση διαπίστωσε:

• Σε σύγκριση με τους συμμετέχοντες που έλαβαν εικονικό φάρμακο, οι συμμετέχοντες που έλαβαν εφάπαξ δόσεις zilebesiran είχαν μεγαλύτερες από 10 mm Hg μειώσεις, κατά μέσο όρο, στη 24ωρη συστολική αρτηριακή πίεση και μεγαλύτερες από 90% μειώσεις στα επίπεδα της AGT στον ορό, μιας ορμόνης που παράγεται κυρίως σε το συκώτι που συμβάλλει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης.
• Κατά την παρακολούθηση τριών μηνών, οι συμμετέχοντες σε ομάδες που έλαβαν τις δόσεις 300 mg και 600 mg zilebesiran είχαν μέση συστολική αρτηριακή πίεση 24 ωρών μειωμένη κατά 15 mm Hg ή περισσότερο κατά μέσο όρο.
• Μετά από έξι μήνες, τα άτομα που έλαβαν zilebesiran είχαν σημαντικά περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν 24ωρη μέση μείωση της συστολικής αρτηριακής πίεσης κατά 20 mm Hg ή περισσότερο κατά μέσο όρο χωρίς να λαμβάνουν πρόσθετα φάρμακα για την υψηλή αρτηριακή πίεση.
• Τα άτομα που έλαβαν zilebesiran είχαν περισσότερες πιθανότητες να επιτύχουν 24ωρες μέσες μετρήσεις συστολικής αρτηριακής πίεσης 130 mm Hg ή λιγότερο στους έξι μήνες.

Επιπλέον, οι συμμετέχοντες και στις τέσσερις ομάδες zilebesiran παρουσίασαν σταθερά σημαντικά μεγαλύτερες μειώσεις στη συστολική αρτηριακή πίεση τόσο την ημέρα όσο και τη νύχτα. Αναφέρθηκαν χαμηλά ποσοστά ανεπιθύμητων ενεργειών σχετιζόμενων με το zilebesiran, με τις πιο συχνές να είναι ήπιες αντιδράσεις στο σημείο της ένεσης. Δεν παρατηρήθηκαν κλινικά σχετικές αλλαγές στη νεφρική ή ηπατική λειτουργία.

«Η μελέτη μας δείχνει ότι είτε τριμηνιαίες είτε εξαμηνιαίες δόσεις zilebesiran μπορούν να μειώσουν αποτελεσματικά και με ασφάλεια την αρτηριακή πίεση σε ασθενείς με ανεξέλεγκτη υπέρταση», είπε ο Δρ. Bakris και κατέληξε:

«Είναι ευρέως γνωστό ότι μειώσεις της συστολικής αρτηριακής πίεσης μεγαλύτερες ή ίσες με 5 mm Hg συνδέονται με μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου. Αυτά τα αποτελέσματα ενισχύουν τη δυνατότητα του zilebesiran να παρέχει σταθερό έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, να βελτιώνει την τήρηση της φαρμακευτικής αγωγής μέσω σπάνιων δόσεων και, στη συνέχεια, να βελτιώνει τα αποτελέσματα για άτομα με υψηλή αρτηριακή πίεση».

 

 

 

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

 

 

πΗΓΗ: https://www.news4health.gr/

Οι Καθηγητές της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Σταυρούλα (Λίνα) Πάσχου (Επίκουρη Καθηγήτρια Ενδοκρινολογίας), Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (Καθηγήτρια Θεραπευτικής-Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής) και Θάνος Δημόπουλος (Καθηγητής Θεραπευτικής-Αιματολογίας-Ογκολογίας και Διευθυντής της Θεραπευτικής Κλινικής ΕΚΠΑ) παραθέτουν χρήσιμα στοιχεία για τη νόσο.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία από τις ΗΠΑ, το ποσοστό των διαγνωσμένων ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη ανέρχεται σε 12% του γενικού ενήλικου πληθυσμού. Θεωρείται μάλιστα ότι υπάρχει και ένα επιπρόσθετο 5% περίπου με αδιάγνωστο σακχαρώδη διαβήτη. Ανάλογα είναι τα ποσοστά και για τη χώρα μας, η συχνότητα του διαβήτη είναι 12%, ενώ περίπου 12% έχει προδιαβήτη.

Ο σακχαρώδης διαβήτης εμφανίζεται όταν τα β κύτταρα του παγκρέατος δεν παράγουν αρκετή ινσουλίνη ή όταν το σώμα δε μπορεί να χρησιμοποιήσει με αποτελεσματικό τρόπο την ινσουλίνη που παράγεται. Η ινσουλίνη είναι μια ορμόνη που καθιστά τα κύτταρα ικανά να προσλαμβάνουν γλυκόζη και να τη χρησιμοποιούν ως πηγή ενέργειας. Η ανεπάρκεια παραγωγής ινσουλίνης, δράσης της ινσουλίνης ή ο συνδυασμός τους οδηγεί σε υπεργλυκαιμία στο αίμα. Οι 3 κύριες μορφές σακχαρώδη διαβήτη είναι:

• Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1. Στον τύπο αυτό υπάρχει αυτοάνοση καταστροφή των β κυττάρων του παγκρέατος, οπότε τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 δεν παράγουν ινσουλίνη και χρειάζονται εξωγενή χορήγηση ινσουλίνης.
• Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2. Είναι η πιο συχνή μορφή (ως και 90% των περιπτώσεων συνολικά) και σχετίζεται με την παχυσαρκία. Η περίσσια λιπώδους ιστού παράγει ουσίες που δεν επιτρέπουν την ινσουλίνη να δράσει αποτελεσματικά (ινσουλινοαντίσταση). Ο τύπος αυτός αντιμετωπίζεται με δίαιτα, άσκηση για απώλεια βάρους, καθώς και με διάφορα αντιδιαβητικά φάρμακα, από του στόματος ή ενέσιμα. Σπανιότερα απαιτείται ινσουλίνη.
• Σακχαρώδης διαβήτης κύησης. Είναι ο τύπος διαβήτη που εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της κύησης. Συνήθως υποχωρεί με το πέρας της, αυξάνει όμως την πιθανότητα για εμφάνιση σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 στο μέλλον.

Yπάρχουν βέβαια και άλλες πιο σπάνιες μορφές διαβήτη που σχετίζονται με γενετικές διαταραχές, νοσήματα του παγκρέατος, άλλες ενδοκρινοπάθειες, έκθεση σε φάρμακα και ιογενείς λοιμώξεις. Στις τελευταίες συμπεριλαμβάνεται και η COVID-19, καθώς έχει βρεθεί ότι μπορεί να απορρυθμίσει το μεταβολισμό της γλυκόζης, οδηγώντας πιθανώς και στην εμφάνιση νέων περιπτώσεων διαβήτη.

Ο αρρύθμιστος σακχαρώδης διαβήτης και η συνοδός υπεργλυκαιμία μπορεί να οδηγήσει σε μικροαγγειοπαθητικές και μακροαγγειοπαθητικές επιπλοκές, όπως νεφροπάθεια, αμφιβληστροειδοπάθεια, νευροπάθεια και καρδιαγγειακή νόσο. Οι συχνότερες εκδηλώσεις καρδιαγγειακής νόσου λόγω σακχαρώδη διαβήτη περιλαμβάνουν στεφανιαία νόσο και έμφραγμα μυοκαρδίου, καρδιακή ανεπάρκεια αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο. Ακόμη και σήμερα, η καρδιαγγειακή νόσος είναι το κύριο αίτιο θανάτου των ατόμων με διαβήτη.

Οι θεραπευτικές επιλογές

Οι πιθανές θεραπευτικές επιλογές για την αντιμετώπιση του σακχαρώδη διαβήτη είναι πολλές και ποικίλες στις ημέρες μας. Για τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 η ινσουλίνη μπορεί να χορηγείται με ενέσεις αλλά και με τελευταίας τεχνολογίας αντλίες. Η εξέλιξη της τεχνολογίας έχει βοηθήσει σημαντικά και στον έλεγχο των τιμών γλυκόζης. Πράγματι, η παραδοσιακή μέθοδος ελέγχου με το τρύπημα των δαχτύλων έχει αντικατασταθεί σε πολλές περιπτώσεις από την αναίμακτη και εύκολη καταγραφή μέσω αισθητήρων γλυκόζης. Στον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 δίδεται έμφαση όχι μόνο στη γλυκαιμική ρύθμιση αλλά και στην απώλεια σωματικού βάρους και στη μείωση του καρδιαγγειακού κινδύνου. Υπάρχουν σύγχρονες θεραπευτικές επιλογές, από του στόματος και ενέσιμες, που μπορούν να αποδώσουν εξαιρετικά στον τριπλό αυτό στόχο.

Ωστόσο μόνο η γλυκαιμική ρύθμιση δεν εξασφαλίζει την άριστη έκβαση των ασθενών. Ο σακχαρώδης διαβήτης συνυπάρχει συχνά με άλλα νοσήματα, τα οποία επηρεάζονται από αυτόν αλλά και τον επηρεάζουν. Τα πλέον σημαντικά είναι η δυσλιπιδαιμία και η αρτηριακή υπέρταση, που χρειάζονται επίσης άριστη ρύθμιση. Επιπλέον, η διακοπή του καπνίσματος είναι καθοριστικής σημασίας για την καρδιαγγειακή υγεία και πρέπει να τονίζεται.

Υπογραμμίζεται φυσικά η σημασία της πρόληψης του σακχαρώδη διαβήτη. Η παχυσαρκία αποτελεί μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας, με συχνότητα που συνεχίζει να αυξάνεται διεθνώς. Πράγματι, 40% των ενηλίκων είναι υπέρβαροι και 15% παχύσαρκοι σε παγκόσμιο επίπεδο. Παρόμοια ή και μεγαλύτερα ποσοστά αναφέρονται και στην Ελλάδα. Επιπρόσθετα, η χώρα μας παρουσιάζει και από τα υψηλότερα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας στην Ευρώπη. Η παχυσαρκία αποτελεί κύριο παράγοντα κινδύνου για εμφάνιση σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, της συχνότερης μορφής διαβήτη. Η πρόληψη ξεκινάει με τη σωστή διατροφική εκπαίδευση και την καλλιέργεια της κουλτούρας της καθημερινής άσκησης από την παιδική ηλικία. Σε αυτά πρωτεύοντα ρόλο διαδραματίζουν η οικογένεια και το σχολείο, απαιτούνται βέβαια και οι συντονισμένες προσπάθειες της πολιτείας.

 

 

πΗΓΗ : https://www.news4health.gr/

Η μείωση των ωρών ύπνου κατά μόλις 90 λεπτά κάθε βράδυ αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη σε γυναίκες που έχουν συνηθίσει να κοιμούνται επαρκώς και η επίδραση αυτή είναι ακόμη πιο έντονη στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση. Αυτό διαπιστώνει νέα μελέτη του Πανεπιστημίου Κολούμπια, που δημοσιεύεται στο περιοδικό «Diabetes Care».

Η συνιστώμενη ποσότητα ύπνου για τη βέλτιστη υγεία είναι μεταξύ επτά και εννέα ωρών τη νύχτα, ωστόσο περίπου το ένα τρίτο των Αμερικανών κοιμάται λιγότερο από την ελάχιστη συνιστώμενη διάρκεια. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι η μείωση του ύπνου μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο για παθήσεις, όπως καρδιαγγειακές και υπέρταση, ωστόσο πολλές έγιναν μόνο σε άνδρες ή επικεντρώθηκαν σε βραχυπρόθεσμο, σοβαρό περιορισμό του ύπνου.

Η νέα μελέτη εξέτασε ιδιαίτερα τις γυναίκες, επειδή μελέτες έχουν δείξει ότι ο κακός ύπνος μπορεί να έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στην καρδιομεταβολική υγεία των γυναικών από ό,τι των ανδρών.

Για να εξετάσουν τον αντίκτυπο της ήπιας, χρόνιας στέρησης ύπνου οι ερευνητές συμπεριέλαβαν 38 υγιείς γυναίκες ηλικίας 20-75 ετών, συμπεριλαμβανομένων 11 γυναικών μετά την εμμηνόπαυση, οι οποίες κοιμόντουσαν συνήθως τουλάχιστον επτά ώρες κάθε βράδυ. Στη μελέτη οι συμμετέχουσες υποβλήθηκαν σε δύο φάσεις μελέτης με τυχαία σειρά. Στη μία φάση τους ζητήθηκε να διατηρήσουν τον επαρκή ύπνο τους, οπότε κοιμόντουσαν κατά μέσο όρο επτάμιση ώρες ανά νύχτα, στην άλλη να καθυστερήσουν την ώρα ύπνου κατά μιάμιση ώρα ανά νύχτα, διατηρώντας παράλληλα τον τυπικό χρόνο αφύπνισης, οπότε κοιμόντουσαν 6,2 ώρες ανά νύχτα. Κάθε μία από τις φάσεις διήρκεσε έξι εβδομάδες. Η συμμόρφωση με τα προγράμματα ύπνου μετρήθηκε με φορητές συσκευές. Καθ’ όλη τη διάρκεια της μελέτης οι ερευνητές μετρούσαν την ινσουλίνη, τη γλυκόζη και το σωματικό λίπος.

Η ινσουλίνη βοηθά στη ρύθμιση της γλυκόζης στο σώμα και όταν τα κύτταρα του σώματος αναπτύσσουν αντίσταση στην ινσουλίνη, γίνονται λιγότερο ικανά να τη χρησιμοποιούν αποτελεσματικά και μπορεί να προκληθεί δραματική αύξηση του κινδύνου ενός ατόμου για προδιαβήτη και διαβήτη τύπου 2.

Σύμφωνα με την έρευνα, ένα ήπιο έλλειμμα ύπνου που διατηρείται για έξι εβδομάδες προκαλεί αλλαγές στον οργανισμό, οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη στις γυναίκες.

«Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους, οι γυναίκες αντιμετωπίζουν πολλές αλλαγές στις συνήθειες του ύπνου τους λόγω της τεκνοποίησης, της ανατροφής των παιδιών και της εμμηνόπαυσης», επισημαίνει η Μαρί-Πιερ Σονζ, επικεφαλής της μελέτης και αναπληρώτρια καθηγήτρια διατροφικής ιατρικής και διευθύντρια του Κέντρου Αριστείας για τον Ύπνο και την Κιρκάδια Έρευνα στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι η μείωση των ωρών ύπνου κατά 90 λεπτά για έξι εβδομάδες αύξησε την αντίσταση στην ινσουλίνη κατά σχεδόν 15% συνολικά και κατά περισσότερο από 20% στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση. Τα επίπεδα ινσουλίνης νηστείας αυξήθηκαν στις προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες ως απάντηση στον περιορισμό του ύπνου, ενώ τόσο τα επίπεδα της ινσουλίνης νηστείας όσο και της γλυκόζης νηστείας έτειναν να αυξάνονται στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες.

Αν και το αυξημένο κοιλιακό λίπος αποτελεί βασικό παράγοντα της αντίστασης στην ινσουλίνη, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι επιπτώσεις της απώλειας ύπνου στην αντίσταση στην ινσουλίνη ήταν ανεξάρτητες με οποιεσδήποτε αλλαγές στο σωματικό λίπος.

 

 

Πηγη: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα ΧΑΠ, ο καθηγητής πνευμονολογίας και πρόεδρος Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρίας γράφει για την πρόληψη, τους κινδύνους και τους αντιμετώπισή της

«Η αναπνοή σου είναι η ζωή σου, δράσε εγκαίρως. Επισκέψου τον Πνευμονολόγο σου και ενημερώσου!» Αυτό είναι το μήνυμα που συνοδεύει την ενημερωτική εκστρατεία που πραγματοποιεί η Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία για την Παγκόσμια Ημέρα Χρόνιας Αποφρακτικής Πνευμονοπάθειας (ΧΑΠ) (15 Νοεμβρίου).

Η ΧΑΠ είναι μια χρόνια νόσος που τα τελευταία 20 έτη άλλαξε φιλοσοφία αντιμετώπισης και από την αρνητική θεώρηση της νόσου οδηγηθήκαμε στη θετική πλευρά. Παραμένει όμως μια νόσος με υψηλή επίπτωση σε συγκεκριμένο τμήμα του πληθυσμού [συνήθως >40 ετών με καπνισματική συνήθεια]. Η επίπτωση αυτή για τον ελληνικό χώρο ανέρχεται περίπου στο 10% του συγκεκριμένου πληθυσμού. Η παρουσία συμπτωμάτων της νόσου είναι σημαντικό στοιχείο για τη διάγνωση μια και ουσιαστικά θα οδηγήσει τον ασθενή στο γιατρό του και θα τεθεί η κλινική υποψία.

Τα συμπτώματα της ΧΑΠ βασίζονται κυρίως στη τριάδα βήχας, απόχρεμψη, δύσπνοια. Ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου και το χρόνο εμφάνισης έχουν μια ποικιλία βαθμονόμησής. Έτσι στην αρχική φάση της νόσου ή/και στην ήπια νόσο η δύσπνοια εμφανίζεται σε κόπωση [όπως το γρήγορο περπάτημα ή/και το ανέβασμα μιας μικρής ανηφόρας-ορόφου]. Σε εξελισσόμενες μορφές μπορεί να αφορά το σταμάτημα του αργού περπατήματος και σε απόσταση λιγότερη των 100 μέτρων ή/και τη παρουσία της ακόμα και στην ηρεμία. Ίσως το πιο πρώιμο σύμπτωμα να αφορά το βήχα με την απόχρεμψη που πολλές φορές όμως εκλαμβάνεται ως μια απλή επίπτωση του καπνίσματος [τσιγαρόβηχας]. Αυτό αποτελεί λανθασμένη εκτίμηση και πρέπει πάντοτε να οδηγεί σε περαιτέρω διερεύνηση. Είναι σημαντική η έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων με σκοπό να γίνει και η έγκαιρη διάγνωση της νόσου.

Για τη διάγνωση όμως απαιτείται η διενέργεια σπιρομέτρησης όπου πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένο αποφρακτικό πρότυπο με σκοπό τη τεκμηρίωση της νόσου. Άλλωστε η ονομασία «αποφρακτική» είναι απόλυτα ταυτισμένη με τη παρουσία του προτύπου στη σπιρομέτρηση. Άρα χωρίς σπιρομέτρηση η διάγνωση παραμένει ως πιθανή. Τα συμπτώματα της ΧΑΠ έχουν σημαντικές επιπτώσεις στη καθημερινότητα των ασθενών μια και τους επηρεάζουν στις ημερήσιες δραστηριότητες με αρνητικό τρόπο. Πως μπορεί όμως να αλλάξει κανείς αυτή τη καθημερινότητα των ασθενών με ΧΑΠ προς το καλύτερο; Αν ξεκινήσει κανείς από τη μη φαρμακευτική παρέμβαση θα δει ότι η ενεργοποίηση ης φυσικής δραστηριότητας, η διακοπή καπνίσματος και ο εμβολιασμός που αφορά ετησίως τη γρίπη, τους 2 τύπους του αντι- πνευμονιοκοκικού εμβολίου, την αναμνηστική δόση έναντι του κοκκύτη καθώς και το επικαιροποιημένο εμβόλιο κατά της COVID 19 είναι ισχυρά όπλα πρόληψης.

Η εφαρμογή νέων θεραπευτικών φαρμακευτικών παρεμβάσεων στη ΧΑΠ παρουσίασε μία αλματώδη ανάπτυξη τα τελευταία έτη. Δύο θεωρούνται οι κύριοι εκπρόσωποι στο τομέα αυτό. Τα βρογοχδιασταλτικά φάρμακα πολύ μακράς δράσης και η εισπνεόμενη κορτιζόνη σε συνδυασμό με τα παραπάνω βρογχοδιασταλτικά. Έχουν δείξει θετικά στοιχεία για τη βελτίωση των συμπτωμάτων, τη βελτίωση ποιότητας ζωής ,τη βελτίωση αναπνευστικής λειτουργίας και τη μείωση των παροξύνσεων. Υπάρχουν δε και έμμεσα στοιχεία που υποστηρίζουν μείωση της θνητότητας. Καλούμε λοιπόν όλους τους ασθενείς με ΧΑΠ να υιοθετήσουν το φετινό μήνυμα:

«Η αναπνοή σου είναι η ζωή σου, δράσε εγκαίρως: Επισκέψου ένα Πνευμονολόγο».

 

γράφει ο Στέλιος Λουκίδης, Επίκουρος Καθηγητής Πνευμονολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρίας και μέλος του δυναμικού του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου «Αττικόν». 

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Στις ΗΠΑ σχεδόν 1 στα 5 παιδιά λαμβάνουν την ορμόνη που βοηθά στον ύπνο – Αναμένεται συνεδρίαση των ειδικών για το φάρμακο

 

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν Αμερικανοί επιστήμονες «κουνώντας το δάκτυλο» στους γονείς που χορηγούν στα παιδιά τους μελατονίνη για να τα βοηθήσουν να κοιμηθούν τη νύχτα. Στις ΗΠΑ, σχεδόν 1 στα 5 παιδιά λαμβάνουν την ορμόνη που βοηθά στον ύπνο, όπως προκύπτει από έρευνα που δημοσιεύει το περιοδικό Newsweek.

Πολλοί γονείς χορηγούν τακτικά στα παιδιά προσχολικής και προεφηβικής ηλικίας μελατονίνη, σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στην ιατρική επιθεώρηση «JAMA Pediatrics», παρά το γεγονός ότι τα δεδομένα για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των προϊόντων αυτών είναι ελάχιστα και συχνά δεν διαθέτουν την έγκριση του Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA).

«Ξαφνικά, το 2022, αρχίσαμε να παρατηρούμε πολλούς γονείς που μας έλεγαν ότι το παιδί τους που σφύζει από υγεία, λαμβάνει τακτικά μελατονίνη», δήλωσε η Λόρεν Χαρτστάιν, διδάκτωρ στο Εργαστήριο Ύπνου και Ανάπτυξης στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο «Boulder» και επικεφαλής της μελέτης.

Η ίδια υποστήριξε στο περιοδικό Newsweek ότι οι γονείς πρέπει να στοχεύουν στον περιορισμό του χρόνου των παιδιών τους μπροστά στην οθόνη προτού αφεθούν στα χέρια του Μορφέα ενθαρρύνοντας μια φυσική, συνεπή ρουτίνα ύπνου.

Τι είναι η μελατονίνη

Η μελατονίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται με φυσικό τρόπο από τον οργανισμό και ρυθμίζει τον κύκλο ύπνου-εγρήγορσης. Απελευθερώνεται σε μεγαλύτερες ποσότητες κατά τη διάρκεια της νύχτας, και σε λιγότερες στη διάρκεια της ημέρας. Τα συμπληρώματα της ορμόνης μπορούν να βοηθήσουν τον χρήστη να κοιμηθεί και κατά συνέπεια να ξεκουραστεί.

Στις ΗΠΑ, τη μελατονίνη μπορεί κάποιος να την προμηθευτεί χωρίς ιατρική συνταγή, μερικές φορές σε μορφή καραμέλας, ενώ σε άλλες χώρες, μπορεί να ληφθεί μόνο με ιατρική συνταγή.

Τι δείχνει η έρευνα

Έρευνα που διεξήχθη σε δείγμα 1.000 γονέων το πρώτο εξάμηνο του 2023, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το 18,5% των γονέων, παιδιών ηλικίας 5 έως 9 ετών, χορηγούσαν στα παιδιά τους μελατονίνη τις τελευταίες 30 ημέρες.

Το 19,4% των γονέων προεφηβικής ηλικίας – ηλικίας 10 έως 13 ετών – είχαν δώσει στα παιδιά τους την ορμόνη αυτή, ενώ το 6% των γονέων προσχολικής ηλικίας είχαν πράξει ακριβώς το ίδιο.

Τα έτη 2017-2018, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν σαφώς χαμηλότερο: μόνο το 1,3% των Αμερικανών γονέων παραδέχτηκε ότι είχε χορηγήσει στα παιδιά τους την ορμόνη αυτή.

Ένα άλλο συμπέρασμα της έρευνας ήταν ότι όσο μεγαλύτερα σε ηλικία ήταν τα παιδιά, τόσο μεγαλύτερη ήταν η μέση δόση τους.

Οι πωλήσεις μελατονίνης αυξήθηκαν κατά 150% από το 2016 έως το 2020

«Η μελατονίνη είναι μια ορμόνη που μπορεί να βοηθήσει στη ρύθμιση του ύπνου. Παράγεται και πωλείται επίσης ως συμπλήρωμα διατροφής σε χάπι, υγρή μορφή ή τσίχλα-καραμέλα», αναφέρει το περιοδικό και προσθέτει: «Από το 2016 έως το 2020, οι πωλήσεις μελατονίνης αυξήθηκαν 150% στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC)».

Έρευνα σε κατοίκους κυρίως των ΗΠΑ διαπίστωσε ότι οι ανησυχίες για την Covid-19 ήταν ένας από τους βασικότερους παράγοντες για την αυπνία των παιδιών.

Έκτακτη συνεδρίαση των ειδικών για το φάρμακο

Επιπλέον, τα Κέντρα Δηλητηριάσεων στις ΗΠΑ έλαβαν περισσότερες από 260.000 αναφορές για παιδιά στα οποία είχε χορηγηθεί μελατονίνη σε διάστημα 10 ετών. Τα περισσότερα απ΄ αυτά δεν χρειάστηκε να νοσηλευτούν, αλλά πάνω από 4.000 διακομίστηκαν στο νοσοκομείο ενώ ο αριθμός των κρουσμάτων που απαιτούσε νοσηλεία αυξήθηκε κατά την περίοδο της μελέτης.

Σε πέντε παιδιά οι γιατροί έκριναν ότι πρέπει να τοποθετηθεί αναπνευστήρας: δύο από αυτά, ηλικίας 3 μηνών και 13 μηνών αντίστοιχα, δεν κατάφεραν να κρατηθούν στη ζωή.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο πρόσφατα η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) συγκάλεσε έκτακτη συνεδρίαση ειδικών προκειμένου να συζητήσουν τι ακριβώς θα κάνουν με το φάρμακο που καταναλώνεται «σαν καραμέλα.

«Τα παιδιά καταναλώνουν το σκεύασμα σαν καραμέλα»

Οι εμπειρογνώμονες – δώδεκα γιατροί, φαρμακοποιοί και διευθυντές Κέντρων Ελέγχου Δηλητηριάσεων, σημείωσαν ότι οι κίνδυνοι κατά την κατάποση φαρμάκων που μοιάζουν με καραμέλα, εξαρτώνται από τη γεύση, τη συσκευασία και τον τρόπο παρασκευής των προϊόντων.

«Το να παρασκευάζονται φάρμακα χωρίς ιατρική συνταγή με πιο ελκυστική εμφάνιση για τα παιδιά, δεν είναι κακό. Πολλά παιδικά φάρμακα δεν έχουν πολύ καλή γεύση, για τον λόγο αυτό, οι φαρμακοποιοί έχουν τροποποιήσει τα προϊόντα τους για να βελτιώσουν τη γεύση τους», αναφέρει η υπηρεσία FDA των ΗΠΑ.

«Τα παιδιά όμως καταναλώνουν τα σκευάσματα αυτά σαν καραμέλες και όχι σαν φάρμακα» έσπευσε να επισημάνει από την πλευρά της η Καθηγήτρια Σούζαν Ντόγιον, Διευθύντρια του Κέντρου Ελέγχου Δηλητηριάσεων στο Κονέκτικατ και επίκουρη καθηγήτρια Επειγόντων Περιστατικών στο νοσοκομείο «UConn Health».

Η απροσεξία των γονέων πίσω από την τυχαία κατάποση

Τα δεδομένα που παρουσιάστηκαν από το αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) διαπίστωσαν ότι η βασική αιτία πολλών περιστατικών τυχαίας κατάποσης μελατονίνης από παιδιά ήταν η απροσεξία των ενηλίκων να αφήνουν τα φάρμακα εκτεθειμένα με τα μικρά να αγνοούν αν είναι φαρμακευτικά σκευάσματα ή γλυκές λιχουδιές.

Την ίδια στιγμή, ο Τζέφρεθ Γουόρθιννγκτον, πρόεδρος της «Senopsys», μιας εταιρείας που συνεργάζεται με φαρμακοβιομηχανίες για να καταστήσουν τα φάρμακα πιο ελκυστικά αλλά και εύκολα στην κατανάλωση, συνέστησε την αφαίρεση των πρόσθετων χρωστικών υλικών και την αποφυγή χαρακτήρων κινουμένων σχεδίων ή εμβληματικών σχημάτων.

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Ακούστε την κυρία Γιούλη Μενουδάκου, επικεφαλής του Συντονιστικού Κέντρου του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων, να εξηγεί τα πάντα για τη δωρεά και τη μεταμόσχευση οργάνων

Είναι ασφαλές να τα κάνετε και τα δύο ταυτόχρονα και βρίσκονται σε εξέλιξη κλινικές δοκιμές σχετικά με το κατά πόσον τα δύο εμβόλια μπορούν να συνδυαστούν σε ένα μόνο εμβόλιο, δήλωσε η Conroy.

Aναπνευστικές Ασθένειες: Παρά την προειδοποίηση των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων ότι η φετινή χρονιά θα είναι δυνητικά επικίνδυνη για τις αναπνευστικές ασθένειες, το ένα τρίτο των Αμερικανών δεν ανησυχεί για την απειλή, σύμφωνα με μια νέα εθνική έρευνα του Ιατρικού Κέντρου Wexner του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο. Η έρευνα διαπίστωσε ότι, ενώ η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (87%) δήλωσε ότι κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει τη μετάδοση των εποχικών ιών, το ένα τρίτο πιστεύει ότι η απόφαση του εμβολίου του δεν επηρεάζει τους άλλους και ότι δεν χρειάζεται εμβόλια για τη γρίπη ή τον COVID-19 εάν δεν διατρέχει υψηλό κίνδυνο.

“Δυστυχώς, οι ιοί του αναπνευστικού συστήματος μπορούν να προκαλέσουν πραγματικά σοβαρή ασθένεια που αλλάζει τη ζωή ορισμένων ανθρώπων, ακόμη και μεταξύ των νέων και των πολύ υγιών. Ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσετε στην πρόληψη ενός ιού από το να ανατρέψει πραγματικά τη ζωή σας ή τη ζωή άλλων είναι να εμβολιαστείτε. Τα εμβόλιά μας είναι ασφαλή και πολύ αποτελεσματικά στο να σας αποτρέψουν από το να αρρωστήσετε πολύ και αυτό είναι ένα σημαντικό αποτέλεσμα”, δήλωσε η Megan Conroy, MD, πνευμονολόγος και ειδικός στην εντατική θεραπεία στο Ιατρικό Κέντρο του Οχάιο Wexner και κλινική επίκουρη καθηγήτρια στο Κολέγιο Ιατρικής. Μαζί με τη γρίπη και τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιό (RSV), ο COVID-19 έχει γίνει μέρος της περιόδου των αναπνευστικών ιών, με αποτέλεσμα την επιβάρυνση του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης. Το CDC προβλέπει ότι ο συνολικός αριθμός των νοσηλειών θα είναι υψηλότερος φέτος από ό,τι στις εποχές πριν από την πανδημία του COVID-19. “Δυστυχώς, η γρίπη σκοτώνει δεκάδες χιλιάδες Αμερικανούς κάθε χρόνο. Παίρνουμε μια ιδέα για το πόσο άσχημη θα είναι η εποχή των αναπνευστικών ασθενειών στις ΗΠΑ, εξετάζοντας τι συνέβη στο νότιο ημισφαίριο, όπου η εποχή της γρίπης είναι κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μας. Η Αυστραλία είχε σχεδόν μια περίοδο γρίπης που σημείωσε ρεκόρ. Αυτό είναι ανησυχητικό και ένα σημάδι ότι μπορεί να έχουμε υψηλότερους αριθμούς γρίπης από τον μέσο όρο και σίγουρα υψηλότερους από ό,τι τα τελευταία χρόνια, δεδομένου ότι η καθολική μάσκα έχει περάσει στα ψιλά”, δήλωσε η Conroy. Η πνευμονολόγος Megan Conroy, MD, ενθαρρύνει τους ασθενείς της στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Οχάιο  Wexner (The Ohio State University Wexner Medical Center) να κάνουν τα συνιστώμενα εμβόλια. Με μια δυνητικά επικίνδυνη περίοδο κρυολογήματος και γρίπης μπροστά μας, λέει ότι δεν είναι ώρα για τους Αμερικανούς να αφήσουν την επιφυλακή τους απέναντι σε εποχικές αναπνευστικές ασθένειες όπως η γρίπη, η COVID, ο RSV και η πνευμονία.

Ποιοι πρέπει να εμβολιαστούν

Όσον αφορά τον εμβολιασμό κατά της γρίπης και του COVID-19, συνιστάται σε όλους τους ανθρώπους ηλικίας έξι μηνών και άνω να κάνουν και τα δύο εμβόλια κάθε σεζόν με σπάνιες εξαιρέσεις. Είναι ασφαλές να τα κάνετε και τα δύο ταυτόχρονα και βρίσκονται σε εξέλιξη κλινικές δοκιμές σχετικά με το κατά πόσον τα δύο εμβόλια μπορούν να συνδυαστούν σε ένα μόνο εμβόλιο, δήλωσε η Conroy. Για τον RSV, η σύσταση είναι ο εμβολιασμός για ενήλικες ηλικίας 60 ετών και άνω και για όσες είναι έγκυες κατά τη διάρκεια της 32ης έως 36ης εβδομάδας της εγκυμοσύνης τους από τον Σεπτέμβριο έως τον Ιανουάριο, Υπάρχει ένα νέο εργαλείο που βοηθά στην προστασία των μωρών κατά την πρώτη τους περίοδο RSV – μια ανοσοποίηση απευθείας με ένα αντίσωμα για την προστασία από τον RSV. Δεν πρόκειται για εμβόλιο αλλά για τεχνητή πρωτεΐνη που μιμείται τα αντισώματα που παράγει ο οργανισμός με φυσικό τρόπο ως απάντηση στα εμβόλια. Ο RSV μπορεί να εξελιχθεί σε άλλες καταστάσεις όπως η βρογχιολίτιδα και η πνευμονία. Ο εμβολιασμός κατά της πνευμονίας συνιστάται σε ενήλικες ηλικίας 65 ετών και άνω, σε άτομα ηλικίας πέντε έως 64 ετών που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο πνευμονίας λόγω χρόνιας καρδιακής ή πνευμονικής νόσου ή εξασθενημένου ανοσοποιητικού συστήματος και σε παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών. “Κάθε φορά που έχουμε περισσότερους ιούς στην κοινότητα, είναι πιθανό να δούμε και περισσότερη βακτηριακή και ιογενή πνευμονία και μπορεί να προκαλέσει σοβαρή ασθένεια σε άτομα όλων των ηλικιών”, δήλωσε η Conroy. “Η επαγρύπνηση σχετικά με τις ασθένειες του αναπνευστικού συστήματος είναι σημαντική, επειδή θα είναι εδώ κάθε χρόνο. Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να μετριάσετε την εξάπλωση των ιών. Κάντε τον εμβολιασμό σας, μείνετε στο σπίτι αν είστε άρρωστοι, αποφύγετε όσους είναι άρρωστοι και φορέστε μάσκα αν βγαίνετε έξω και δεν αισθάνεστε καλά. Όλα αυτά τα πράγματα μπορούν να σας βοηθήσουν να αποφύγετε να αρρωστήσετε ή να το μεταδώσετε σε άλλους”.

Δύο χρόνια μετά, 29χρονος εξακολουθεί να αναρρώνει από την COVID-19

Ο Τζο Τζέιμς, 29 ετών, από το Μάνσφιλντ του Οχάιο, δεν ανησυχούσε για την εποχή των αναπνευστικών ασθενειών μέχρι που κόλλησε τον COVID-19 πριν από δύο χρόνια. Δεν είχε κάνει το εμβόλιο επειδή ήταν νέος και δεν είχε προϋπάρχοντα προβλήματα υγείας. Τις πρώτες ημέρες, το ένιωσε σαν γρίπη, αλλά όταν ξύπνησε την έβδομη ημέρα με δύσπνοια, ήξερε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Πήγε μόνος του στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ότι το επίπεδο κορεσμού του οξυγόνου του ήταν στα μέσα της δεκάδας του 70. Μια φυσιολογική μέτρηση είναι μεταξύ 95% και 100% και οτιδήποτε κάτω από αυτό είναι υποξαιμία, η οποία μπορεί να αποβεί μοιραία. “Με ρώτησαν “Ποιος σας έφερε εδώ;” Είπα “Εγώ οδηγούσα μόνος μου”. Ήμουν σαστισμένος από την ερώτηση γιατί δεν ήξερα τι σήμαινε η δεκάδα του ’70. Νόμιζα ότι ήμουν απλά λίγο λαχανιασμένος. Μου είπαν “Δεν θα έπρεπε καν να κάνετε αυτή την πλήρη συζήτηση αυτή τη στιγμή””, είπε ο James. Ο Τζέιμς εισήχθη στη μονάδα εντατικής θεραπείας σε τοπικό νοσοκομείο και μεταφέρθηκε με αεροπλάνο εβδομάδες αργότερα στην πολιτεία του Οχάιο, καθώς η κατάστασή του συνέχιζε να επιδεινώνεται. Του έκαναν αναπνευστήρα, του έκαναν θωρακοτομή (μια χειρουργική επέμβαση που ανοίγει το στήθος) και κάποια στιγμή το επίπεδο κορεσμού του οξυγόνου του έπεσε σε δεκάδες βαθμούς. “Ο Τζο πέρασε σχεδόν τα χειρότερα με την COVID και το να βγει από την άλλη πλευρά και να είναι ζωντανός είναι πραγματικά εκπληκτικό”, δήλωσε η Conroy. “Του ήρθε πολύ ξαφνικά και, δυστυχώς, είχε τόσες πολλές επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένων της ανεπάρκειας των πνευμόνων του από την πνευμονία του COVID και την πολύ άσχημη βακτηριακή πνευμονία που οδήγησε σε απόστημα του πνεύμονα και επιπλοκές. Ο πνεύμονάς του χρειάστηκε πάρα πολύ καιρό για να επουλωθεί. Πέρασε πάνω από 200 ημέρες στο νοσοκομείο πριν επιστρέψει στο σπίτι του”. Δύο χρόνια αργότερα, ο James εξακολουθεί να αναρρώνει από την ασθένειά του, χρησιμοποιώντας συμπληρωματικό οξυγόνο και φορώντας στηρίγματα στα πόδια του για να τον βοηθήσουν να περπατήσει αφού εμφάνισε περιφερική νευροπάθεια ενώ βρισκόταν στον αναπνευστήρα. “Κάποια στιγμή ο Τζο ήταν τόσο αδύναμος που μετά βίας μπορούσε να σηκώσει τα δάχτυλα των ποδιών ή των χεριών του και χρειάστηκε ένα πραγματικά έντονο ποσό αποκατάστασης για να ανακάμψει. Ευτυχώς ο Joe επέζησε και τα κατάφερε σε ένα τόσο μακρύ και τρομερό ταξίδι μετά την COVID”, δήλωσε η Conroy.

Αποτελέσματα και μεθοδολογία της μελέτης

Αυτή η μελέτη διεξήχθη για λογαριασμό του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου του Οχάιο Wexner από την SSRS στην πλατφόρμα Ομάδα Γνώμης Omnibus. Το SSRS Opinion Panel Omnibus είναι μια εθνική, δύο φορές το μήνα, έρευνα βάσει πιθανοτήτων. Η συλλογή δεδομένων διεξήχθη από τις 20 έως τις 23 Οκτωβρίου σε δείγμα 1.007 ερωτηθέντων. Η έρευνα διεξήχθη μέσω διαδικτύου (n=977) και τηλεφώνου (n=30) και χορηγήθηκε στα αγγλικά. Το περιθώριο σφάλματος για το σύνολο των ερωτηθέντων είναι +/-3,6 ποσοστιαίες μονάδες σε επίπεδο εμπιστοσύνης 95%. Όλα τα δεδομένα του SSRS Opinion Panel Omnibus σταθμίζονται ώστε να αντιπροσωπεύουν τον πληθυσμό-στόχο των ενηλίκων των ΗΠΑ ηλικίας 18 ετών και άνω.

Παρέχεται από το Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Οχάιο.

 

 

πΗΓΗ: https://www.healthweb.gr/

Υπάρχει επείγουσα ανάγκη να προβλεφθεί η συμπεριφορά του πολύπλοκου μικροβιώματος του για καλύτερο έλεγχο της διαδικασίας και βελτίωση της μηχανικής της.

Οι μικροβιακές κοινότητες ή τα μικροβιώματα είναι απαραίτητες για τη διαφύλαξη της ανθρώπινης και περιβαλλοντικής υγείας μέσω της πιο ευρέως χρησιμοποιούμενης βιοτεχνολογικής διαδικασίας στον πλανήτη μας: της βιολογικής επεξεργασίας λυμάτων. Ωστόσο, η ίδια η διαδικασία υπόκειται σε συνεχείς αλλαγές, είναι δύσκολο να διατηρηθεί για μεγάλες χρονικές περιόδους και εκπέμπει σημαντικές ποσότητες αερίων του θερμοκηπίου. Υπάρχει επομένως επείγουσα ανάγκη να προβλεφθεί η συμπεριφορά του πολύπλοκου μικροβιώματος του για καλύτερο έλεγχο της διαδικασίας και βελτίωση της μηχανικής της.

Ερευνητές από την ομάδα Systems Ecology στο Κέντρο Συστημάτων Βιοϊατρικής του Λουξεμβούργου (LCSB) και το Τμήμα Επιστημών Ζωής και Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Λουξεμβούργου και οι διεθνείς συνεργάτες τους έχουν τώρα αναπτύξει μια νέα προσέγγιση μοντελοποίησης που μπορεί να προβλέψει τη δυναμική και τις λειτουργίες τέτοιων μικροβιακών κοινότητες αρκετά χρόνια στο μέλλον. Το ερευνητικό άρθρο δημοσιεύεται στο περιοδικό Nature Ecology and Evolution μαζί με ένα αντίστοιχο Research Briefing.

Οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων αποτελούν βασική υποδομή, προστατεύοντας την ανθρώπινη και περιβαλλοντική υγεία μέσω της αποχέτευσης του νερού. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά πολύπλοκα συστήματα που μπορεί να είναι δύσκολο να διαχειριστούν. Μια άμεση πρόκληση είναι πώς να προβλέψουμε με ακρίβεια τη δυναμική των μικροβιακών κοινοτήτων που καθοδηγούν τη διαδικασία θεραπείας, η οποία είναι απαραίτητη για τον καλύτερο έλεγχο και τη βιωσιμότητα της. Στην τελευταία τους μελέτη, μια ομάδα ερευνητών αντιμετώπισε αυτό το ζήτημα κατά μέτωπο αναπτύσσοντας ένα νέο πλαίσιο για να κάνει τέτοιες προβλέψεις με ακρίβεια έως και τρία χρόνια στο μέλλον.

Για την εργασία τους, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν ένα μοναδικό σύνολο δειγμάτων, που συλλέγονταν εβδομαδιαία στη μονάδα επεξεργασίας λυμάτων στο Schifflange (Λουξεμβούργο) για ενάμιση χρόνο. Στη συνέχεια δημιούργησαν ένα ευρύ φάσμα μοριακών δεδομένων υψηλής ανάλυσης (“meta-omics”) σε κάθε δείγμα και το συνδύασαν με περιβαλλοντικές πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν για την τοποθεσία.

Η μετα-ομική επιτρέπει στους επιστήμονες να μελετήσουν ολόκληρα τα γονιδιώματα, τα μεταγραφικά και τα πρωτεώματα μιας μικροβιακής κοινότητας ταυτόχρονα, παρέχοντας πλήρη κατανόηση του τρόπου λειτουργίας της κοινότητας και αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον της. «Τα δεδομένα μετα-ομικής καλύπτουν, με περίπλοκες λεπτομέρειες, πληροφορίες σχετικά με την αφθονία, τη δραστηριότητα και το μεταβολισμό του ευρέος φάσματος μικροβίων που ζουν στη μονάδα επεξεργασίας, τόσο γνωστών όσο και άγνωστων», εξηγεί ο Δρ Francesco Delogu, πρώτος συγγραφέας της δημοσίευσης.

Χρησιμοποιώντας μαθηματική και στατιστική μοντελοποίηση, οι ερευνητές μπόρεσαν να μειώσουν τις τεράστιες ποσότητες δεδομένων σε μόνο 17 θεμελιώδη σήματα. Αυτά τα σήματα αντιπροσωπεύουν τους βασικούς οδηγούς της μικροβιακής κοινότητας και ως εκ τούτου μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την πρόβλεψη της σύνθεσης και της δραστηριότητάς της στο μέλλον. Αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να προβλέψει πότε και πού είναι πιθανό να εμφανιστούν πιθανά προβλήματα, όπως ο αφρισμός ή η εμφάνιση παθογόνων μικροοργανισμών και να επιτρέψει τη λήψη αντίμετρων.

“Για να ενοποιήσουμε τα διαφορετικά επίπεδα πληροφοριών, χρησιμοποιήσαμε μια αυστηρή προσέγγιση για την εξαγωγή σχετικών πληροφοριών με την πάροδο του χρόνου. Χρησιμοποιήσαμε μεθοδολογίες ανάλυσης αιχμής, συμπεριλαμβανομένου του εργαλείου πρόβλεψης ανοιχτού κώδικα Prophet από το Meta/Facebook, και επικυρώσαμε την ακρίβεια των προβλέψεών μας με επιπλέον δείγματα», διευκρινίζει περαιτέρω ο Δρ Delogu.

«Με βάση τη δουλειά μας, τα μικροβιώματα που οδηγούν τη βιολογική επεξεργασία των λυμάτων δεν είναι πλέον ένα μαύρο κουτί», εξηγεί η Δρ Émilie Muller, συν-συγγραφέας της μελέτης, πρώην μέλος της ομάδας Systems Ecology και ερευνήτρια στο εργαστήριο GMGM του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου. και το γαλλικό CNRS. “Αυτή η στρατηγική μπορεί τώρα να εφαρμοστεί σε άλλα οικοσυστήματα, είτε πρόκειται για μικροβίωμα του ανθρώπινου εντέρου είτε για μικροβιακές κοινότητες σε παρθένα περιβάλλοντα που αντιμετωπίζουν διαταραχές. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για την πρόβλεψη των μικροβιακών οικοσυστημάτων και τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζονται από την παγκόσμια περιβαλλοντική αλλαγή.”

Η νέα προσέγγιση έχει μια σειρά από σημαντικές επιπτώσεις για το μέλλον της επεξεργασίας των λυμάτων και για τις βιοτεχνολογικές διεργασίες που βασίζονται στα μικροβιώματα γενικά. Η ικανότητα πρόβλεψης και συνεπώς αποφυγής προβλημάτων σε μονάδες βιολογικού καθαρισμού λυμάτων θα μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση της βιωσιμότητας και της αποτελεσματικότητάς τους, μειώνοντας το κόστος και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Αυτή η νέα προσέγγιση θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων και πιο αποτελεσματικών στρατηγικών επεξεργασίας, βελτιώνοντας τη συνολική ποιότητα του επεξεργασμένου νερού και συμβάλλοντας σε ένα πιο υγιεινό περιβάλλον.

Επιπλέον, αυτά τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να έχουν επιπτώσεις σε άλλους τομείς, όπως η παραγωγή βιοενέργειας και η περιβαλλοντική αποκατάσταση. Αναπτύσσοντας μια καλύτερη κατανόηση των μικροβιακών αποκρίσεων στις περιβαλλοντικές συνθήκες, οι επιστήμονες θα μπορούσαν να αναπτύξουν νέους τρόπους για να αξιοποιήσουν τη δύναμη των μικροβίων. Τέλος, η ίδια προσέγγιση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την πρόβλεψη της υγείας και της δυναμικής του ανθρώπινου μικροβιώματος σε σχέση με διατροφικές αλλαγές, φάρμακα και περιβαλλοντικές εκθέσεις.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/