Κατηγορία: Γενικά

Με τον όρο «αρθρίτιδα» εννοούμε τη φλεγμονή των αρθρώσεων, που εκδηλώνεται με πόνο, διόγκωση (πρήξιμο) και δυσκαμψία των αρθρώσεων, συμπτώματα που συνήθως επιδεινώνονται τις πρωινές ώρες. Η αρθρίτιδα είναι κύριο σύμπτωμα στις περισσότερες φλεγμονώδεις ρευματικές παθήσεις.

Οι παθήσεις αυτές είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα με συχνότητα περίπου 0,8%, η ψωριασική αρθρίτιδα με συχνότητα περίπου 0,5%, η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα με συχνότητα περίπου 0,4%, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος με συχνότητα περίπου 0,35%, το Σύνδρομο Sjogren με περίπου ίδια συχνότητα, και άλλες πιο σπάνιες παθήσεις όπως το σκληρόδερμα, οι μυοσίτιδες, οι συστηματικές αγγειίτιδες κ.λπ.

Οι ρευματικές παθήσεις αφορούν όλες τις ηλικίες. Μπορούν να εμφανιστούν σε μικρά παιδιά, αλλά και σε υπερήλικες. Η κύρια ηλικία εμφάνισης της ρευματοειδούς αρθρίτιδας είναι περίπου στα 40-50 έτη, του συστηματικού ερυθηματώδους λύκου στα 20-50 έτη, της αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας η 3η και η 4η δεκαετία της ζωής, όπως και της ψωριασικής αρθρίτιδας.

Υπάρχουν μεγάλες διαφορές όσον αφορά την κατανομή στα δύο φύλα. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι πιο συχνή στις γυναίκες σε αναλογία 3 προς 1, ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος σε αναλογία γυναίκες/ άνδρες 9 προς 1, ενώ αντίθετα η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα είναι πιο συχνή στους άνδρες σε αναλογία 7 προς 1.
Πέραν της προσβολής των αρθρώσεων, όπως περιγράφηκε παραπάνω, πολύ σημαντικό σύμπτωμα είναι και ο φλεγμονώδης πόνος στη μέση, ο οποίος χαρακτηρίζει τα νοσήματα της ομάδας της αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας. Ο πόνος αυτός διαφέρει από τον συνήθη μηχανικό πόνο στη μέση, καθώς είναι χειρότερος το πρωί, με συνοδό έντονη πρωινή δυσκαμψία, επιδεινώνεται με την ανάπαυση και βελτιώνεται με την κίνηση, αφυπνίζει τον ασθενή στο δεύτερο μισό της νύχτας και «απαντά» εντυπωσιακά στα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Τα φλεγμονώδη ρευματικά νοσήματα μπορεί επίσης να έχουν και άλλα συμπτώματα, όπως εξανθήματα (π.χ. ψωρίαση, εξάνθημα του λύκου, αγγειιτιδικό εξάνθημα), χαμηλή πυρετική κίνηση, αίσθημα κόπωσης, ξηροστομία, ξηροφθαλμία, αναιμία, χαμηλό αριθμό λευκών ή αιμοπεταλίων, συμπτώματα από τους πνεύμονες, οφθαλμική φλεγμονή κ.ά.).

H αιτιολογία των ρευματικών νοσημάτων παραμένει εν πολλοίς άγνωστη. Ενοχοποιούνται κληρονομικοί (γονιδιακοί) παράγοντες, περιβαλλοντικοί (λοιμώξεις, ρύπανση) παράγοντες, το κάπνισμα και η κακή διατροφή, αλλά δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι αυτό που ξεκινά τη φλεγμονώδη διεργασία.

Η διάγνωση των ρευματικών νοσημάτων είναι κυρίως κλινική και βασίζεται στο λεπτομερές ιστορικό και την προσεκτική κλινική εξέταση. Οι εργαστηριακές εξετάσεις είναι χρήσιμες στην επιβεβαίωση της διάγνωσης και στη διερεύνηση της γενικής κατάστασης του ασθενούς. Καμία θετική εξέταση από μόνη της (π.χ. θετικά αντιπυρηνικά αντισώματα ή θετικός ρευματοειδής παράγοντας) δεν μπορεί να θέσει τη διάγνωση ρευματικού νοσήματος, αλλά ο ειδικός ιατρός, ο Ρευματολόγος, είναι εκείνος που θα αξιολογήσει τη βαρύτητα της εξέτασης ανάλογα με τα συμπτώματα και την κλινική εικόνα του ασθενούς.

Η οστεοπόρωση είναι μια σιωπηλή νόσος, καθώς το πρώτο σύμπτωμά της είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε, δηλαδή το κάταγμα. Τα οστεοπορωτικά κατάγματα συνήθως συμβαίνουν στη θωρακοοσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης, στο ισχίο ή στον καρπό, και χαρακτηρίζονται ως κατάγματα «χαμηλής ενέργειας», δηλαδή χωρίς σοβαρή κάκωση που να δικαιολογεί τέτοια βλάβη. Τα κυριότερα αίτια της οστεοπόρωσης είναι η εμμηνόπαυση στις γυναίκες, η γοναδική ανεπάρκεια στους άνδρες, η μακροχρόνια λήψη κορτιζόνης, το χαμηλό σωματικό βάρος, το κάπνισμα, και βέβαια το οικογενειακό ιστορικό κατάγματος σε κάποιον γονέα. Η διάγνωση της οστεοπόρωσης γίνεται με το ιστορικό και τη μέτρηση οστικής πυκνότητας, ενώ η θεραπεία με τη χρήση διφωσφονικών ή ειδικών μονοκλωνικών αντισωμάτων, με παράλληλη λήψη ασβεστίου και βιταμίνης D.

Βιολογικοί παράγοντες και οι νεότερες στοχευμένες θεραπείες

Κεφαλαιώδους σημασίας στα ρευματικά νοσήματα είναι η έγκαιρη διάγνωση και η έναρξη της σωστής επιθετικής θεραπευτικής αγωγής, με σκοπό τη γρήγορη καταπολέμηση της φλεγμονής, την πλήρη αποκατάσταση της καθημερινής λειτουργικότητας και την αποφυγή της μόνιμης βλάβης και της επακόλουθης αναπηρίας. Στα ρευματικά νοσήματα, η μόνιμη βλάβη των αρθρώσεων αλλά και των άλλων οργάνων, συμβαίνει στα πρώτα 1-2 χρόνια από την έναρξη των συμπτωμάτων, γι’ αυτό και είναι τόσο σημαντική η έγκαιρη διάγνωση. Παρ’ όλα αυτά, πολύ συχνά οι ασθενείς αργούν να επισκεφθούν τον ειδικό γιατρό, για διάστημα αρκετών μηνών ή ακόμη και ετών.

Η ενημέρωση του κοινού, με τις δράσεις των Συλλόγων Ασθενών, αλλά και των λοιπών ιατρικών ειδικοτήτων (γενικών ιατρών, παθολόγων, ορθοπαιδικών) με τη συνεχιζόμενη εκπαίδευση, έχει οδηγήσει σε σαφή βελτίωση στο θέμα αυτό. Κάθε ασθενής που έχει συμπτώματα όπως περιγράφηκαν παραπάνω, πρέπει άμεσα να επισκεφθεί ή να παραπεμφθεί στον ειδικό ιατρό, που είναι ο Ρευματολόγος.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση της φλεγμονώδους αρθρίτιδας περιλαμβάνει αρχικά τη χορήγηση μικρών δόσεων κορτιζόνης για την άμεση καταπολέμηση της φλεγμονής, και κατόπιν την έναρξη θεραπείας με τα αντιρευματικά τροποποιητικά της νόσου φάρμακα, με κυριότερο εξ αυτών τη μεθοτρεξάτη. Τα τελευταία 20 χρόνια ζούμε μια πραγματική θεραπευτική επανάσταση στα ρευματικά νοσήματα, με την ανακάλυψη και χρήση των βιολογικών παραγόντων και των νεότερων στοχευμένων θεραπειών. Με τα φάρμακα αυτά, ένα μεγάλο μέρος των ασθενών οδηγείται σε ύφεση της νόσου ή σε κατάσταση ελάχιστης δυνατής ενεργότητας. Υπάρχουν πολλές κατηγορίες τέτοιων φαρμάκων και μπορεί να γίνεται αλλαγή μεταξύ τους, μέχρι να βρεθεί αυτό που θα είναι το πιο κατάλληλο για τον συγκεκριμένο ασθενή (εξατομίκευση της θεραπείας).

Πολύ σημαντική στα ρευματικά νοσήματα είναι η σωστή και ειλικρινής επικοινωνία ιατρού και ασθενούς. Ο ασθενής πρέπει να συζητά με τον ιατρό του όλα τα προβλήματα που τον απασχολούν στην καθημερινότητά του, την εργασία του, τις διαπροσωπικές του σχέσεις. Ο ενημερωμένος και ενδυναμωμένος ασθενής μπορεί να καταλάβει καλύτερα τη νόσο και να συμμετάσχει στη θεραπευτική απόφαση (συναπόφαση ή ενημερωμένη συγκατάθεση).

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Τέλος, τα ευρήματα, τονίζει η κ Κορμπέτ, «υπογραμμίζουν την ανάγκη οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής να εξετάσουν τις ευρύτερες επιπτώσεις στην υγεία των περιορισμών, όπως τα lockdown, όταν σχεδιάζουν μια μελλοντική αντιμετώπιση πανδημίας». Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Υγιής Μακροζωία The Lancet” (The Lancet Healthy Longevity).

Πανδημία Covid: Η υγεία του εγκεφάλου των ατόμων άνω των 50 ετών επιδεινώθηκε ταχύτερα κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ακόμη και αν δεν είχαν Covid-19, όπως διαπιστώνει έρευνα, με επικεφαλής ομάδες του Πανεπιστημίου του Έξετερ και του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο King’s College του Λονδίνου. Οι ερευνητές εξέτασαν τα αποτελέσματα ηλεκτρονικών τεστ εγκεφαλικών λειτουργιών από περισσότερους από 3.000 συμμετέχοντες ηλικίας 50-90 ετών στο Ηνωμένο Βασίλειο και συγκεκριμένα τη βραχυπρόθεσμη μνήμη των συμμετεχόντων και την ικανότητά τους να ολοκληρώνουν σύνθετες εργασίες. Όπως διαπίστωσαν, η γνωστική έκπτωση επιταχύνθηκε σημαντικά κατά το πρώτο έτος της πανδημίας και το ποσοστό αυτό ήταν υψηλότερο σε όσους είχαν ήδη ήπια γνωστική έκπτωση πριν από την πανδημία. Αυτό συνεχίστηκε και κατά το δεύτερο έτος της πανδημίας, γεγονός που υποδηλώνει επιπτώσεις πέραν της αρχικής περιόδου lockdown. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αυτός ο συνεχιζόμενος αντίκτυπος είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την τρέχουσα δημόσια υγεία και την πολιτική υγείας.

Η γνωστική έκπτωση φαίνεται ότι επιδεινώθηκε από διάφορους παράγοντες κατά τη διάρκεια της πανδημίας, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης της μοναξιάς και της κατάθλιψης, της μείωσης της άσκησης και της μεγαλύτερης κατανάλωσης αλκοόλ. Προηγούμενες έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι η σωματική δραστηριότητα, η αντιμετώπιση της κατάθλιψης, η επιστροφή στην κοινότητα και η επανασύνδεση με τους ανθρώπους, είναι όλοι σημαντικοί τρόποι για τη μείωση του κινδύνου άνοιας και τη διατήρηση της υγείας του εγκεφάλου. Η επικεφαλής της μελέτης στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ, καθηγήτρια Έρευνας για την ‘Ανοια, Αν Κορμπέτ, επισημαίνει ότι τα ευρήματα «υποδηλώνουν πως τα λοκντάουν και οι άλλοι περιορισμοί που βιώσαμε κατά τη διάρκεια της πανδημίας είχαν πραγματικά διαρκή αντίκτυπο στην υγεία του εγκεφάλου των ατόμων ηλικίας 50 ετών και άνω, ακόμη και μετά το τέλος των λουκέτων». Αυτό εγείρει το σημαντικό ερώτημα, συνεχίζει η ίδια, «αν οι άνθρωποι διατρέχουν πιθανό υψηλότερο κίνδυνο γνωστικής έκπτωσης που μπορεί να οδηγήσει σε άνοια».

«Είναι τώρα πιο σημαντικό από ποτέ να διασφαλίσουμε ότι υποστηρίζουμε τα άτομα με πρώιμη γνωστική έκπτωση, ιδίως επειδή υπάρχουν πράγματα που μπορούν να κάνουν για να μειώσουν τον κίνδυνο άνοιας αργότερα. Εάν λοιπόν ανησυχείτε για τη μνήμη σας, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να κλείσετε ένα ραντεβού με τον γενικό γιατρό σας και να κάνετε μια αξιολόγηση», προσθέτει. Τέλος, τα ευρήματα, τονίζει η κ Κορμπέτ, «υπογραμμίζουν την ανάγκη οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής να εξετάσουν τις ευρύτερες επιπτώσεις στην υγεία των περιορισμών, όπως τα lockdown, όταν σχεδιάζουν μια μελλοντική αντιμετώπιση πανδημίας». Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Υγιής Μακροζωία The Lancet” (The Lancet Healthy Longevity).

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

“Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα γνωρίζουμε για τον αντίκτυπο της περιγεννητικής κατάθλιψης στην ανάπτυξη του παιδιού και στα αποτελέσματα της υγείας, η εργασία θα βοηθήσει στην ενημέρωση των συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης ώστε να κατευθύνουν τους πόρους στην προγεννητική περίοδο. Αυτό θα ωφελήσει τις μητέρες μας και τα παιδιά τους, καθώς και την υγεία του πληθυσμού των μελλοντικών γενεών”.

Ψυχική Διαταραχή: Μια μεγάλης κλίμακας διεθνής μελέτη που εκτείνεται σε τρεις ηπείρους, με επικεφαλής ερευνητές του Προγράμματος Μεταφραστικής Νευροεπιστήμης του A*STAR του Ινστιτούτου Κλινικών Επιστημών της Σιγκαπούρης (SICS) στη Σιγκαπούρη, διαπίστωσε ότι τα καταθλιπτικά συμπτώματα της μητέρας ξεκινούν από την αρχή της εγκυμοσύνης και μπορεί να διαρκέσουν έως και δύο χρόνια μετά τον τοκετό. Ενώ οι επαγγελματίες υγείας δίνουν συχνά έμφαση στο στάδιο μετά τον τοκετό ως περίοδο υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση κατάθλιψης, τα ευρήματα αυτής της τελευταίας μελέτης αποκαλύπτουν μια διαφορετική πραγματικότητα – ότι τα καταθλιπτικά συμπτώματα της μητέρας μπορούν να εμφανιστούν από την αρχή της εγκυμοσύνης και επομένως απαιτούνται έγκαιρες παρεμβάσεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης για τον καλύτερο μετριασμό αυτών των συμπτωμάτων για καλύτερα αποτελέσματα τόσο για τη μητέρα όσο και για το παιδί.

Προηγούμενα ευρήματα από το πρόγραμμα Μεγαλώνοντας στη Σιγκαπούρη προς Υγιή Αποτελέσματα Growing Up in Singapore Towards healthy Outcomes (GUSTO) έδειξαν σαφώς ότι η προγεννητική ψυχική υγεία της μητέρας διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και την υγεία των απογόνων της. Οι έρευνες δείχνουν ότι τα καταθλιπτικά συμπτώματα της μητέρας μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά τη διατροφή, τη σωματική υγεία, τις γνωστικές λειτουργίες, την κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη, τις ακαδημαϊκές επιδόσεις του παιδιού και επίσης να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης ΔΕΠΥ και κατάθλιψης. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό JAMA Network Open στις 26 Οκτωβρίου 2023, με τίτλο “Περιγεννητικές τροχιές των καταθλιπτικών συμπτωμάτων της μητέρας σε προοπτικές, κοινοτικές κοόρτεις σε 3 ηπείρους”. “Perinatal Trajectories of Maternal Depressive Symptoms in Prospective, Community-Based Cohorts Across 3 Continents”. Συμμετείχαν επτά προοπτικές κοορτές παρατήρησης στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά και τη Σιγκαπούρη. Οι ερευνητές του A*STAR ανέλυσαν τις τροχιές των μητρικών καταθλιπτικών συμπτωμάτων 11.563 εγκύων γυναικών, καλύπτοντας πολλές δεκαετίες, στη μεγαλύτερη τέτοια ανάλυση που έχει γίνει μέχρι σήμερα. Μεταξύ των κοορτών που αναλύθηκαν ήταν τρεις από τη Σιγκαπούρη: Μεγαλώνοντας στη Σιγκαπούρη Προς το Υγιή Αποτελέσματα (GUSTO), Σιγκαπούρη PREconception – Μελέτη των μακροπρόθεσμων μητρικών και παιδικών αποτελεσμάτων (S-PRESTO) και χαρτογράφηση του προγεννητικού μητρικού στρες (MAMS). Κάθε κοόρτη περιελάμβανε καταθλιπτικά συμπτώματα που μετρήθηκαν σε πολλαπλές περιγεννητικές χρονικές στιγμές και αναλύθηκαν ανεξάρτητα. Τα δεδομένα βασίστηκαν σε προοπτικές αυτοαναφορές των μητέρων σχετικά με τα καταθλιπτικά συμπτώματα, εξαλείφοντας την πιθανή προκατάληψη που συλλέγεται από τις αναδρομικές αναφορές. Η μελέτη έδειξε τρεις διακριτές ομάδες μητέρων με σταθερά χαμηλά, ήπια και υψηλά επίπεδα συμπτωμάτων κατά την περιγεννητική περίοδο – την περίοδο από την αρχή της εγκυμοσύνης έως και δύο χρόνια μετά τον τοκετό.

Οι τροχιές των καταθλιπτικών συμπτωμάτων ήταν παρούσες για όλες τις μητέρες. Αυτό ίσχυε ακόμη και για εκείνες που πληρούσαν τα κλινικά όρια για πιθανή κατάθλιψη, γεγονός που δείχνει ότι οι πιο σοβαρές περιπτώσεις κατάθλιψης στις γυναίκες ξεκινούν πριν από τη γέννηση του παιδιού. Με μια πιο ακριβή αντίληψη του πότε ξεκινούν τα καταθλιπτικά συμπτώματα για τις μητέρες, η μελέτη υπογραμμίζει τη σημασία των έγκαιρων παρεμβάσεων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης για τον μετριασμό των καταθλιπτικών συμπτωμάτων της μητέρας και των επιπτώσεών τους στους απογόνους. Αυτή η αλλαγή παραδείγματος έχει εκτεταμένες συνέπειες για τους επαγγελματίες της υγείας, τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και το ευρύ κοινό. “Αρκετές πρόσφατες μελέτες, συμπεριλαμβανομένης μιας που διεξήχθη σε τοπικό επίπεδο, υποδηλώνουν ότι τα καταθλιπτικά συμπτώματα της μητέρας μπορεί να αρχίσουν πριν από τη σύλληψη, γι’ αυτό και οι παρεμβάσεις, οι κατευθυντήριες γραμμές για τη φροντίδα και οι πολιτικές δημόσιας υγείας που αποσκοπούν στην ανακούφιση των καταθλιπτικών συμπτωμάτων της μητέρας θα πρέπει να στοχεύουν ήδη από την περίοδο πριν από τη σύλληψη, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, εκτός από τη μεταγεννητική περίοδο, για αποτελεσματικότερα αποτελέσματα”, αναφέρει η Δρ Michelle Kee, Ερευνήτρια στο SICS του A*STAR και πρώτη συγγραφέας της δημοσίευσης. Ο καθηγητής Michael Meaney, Διευθυντής του Προγράμματος Μεταφραστικής Νευροεπιστήμης στο SICS, προσθέτει: “Τα ιατρικά μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να αναφέρονται στη μητρική κατάθλιψη ως “μεταγεννητική κατάθλιψη”, υπονοώντας ότι η έναρξη των συμπτωμάτων συμβαίνει μετά τη γέννηση του παιδιού. Αυτή η εκτεταμένη ανάλυση δείχνει ότι η έναρξη των συμπτωμάτων γίνεται κατά την προγεννητική περίοδο και παραμένει σε μεγάλο βαθμό σταθερή στη συνέχεια”. “Αυτό ισχύει τόσο για τις γυναίκες της κοινότητας όσο και για εκείνες που εμφανίζουν πιο σοβαρά επίπεδα συμπτωμάτων. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης υποδεικνύουν την πρώιμη προγεννητική περίοδο ως κρίσιμο χρονικό σημείο για τον εντοπισμό σταθερών τροχιών των καταθλιπτικών συμπτωμάτων της μητέρας και υπογραμμίζουν την κρίσιμη σημασία της προγεννητικής παρέμβασης”. Η αναπληρώτρια καθηγήτρια Helen Chen, ανώτερη σύμβουλος του Τμήματος Ψυχολογικής Ιατρικής του Νοσοκομείου Γυναικών και Παίδων KK και κλινική αναπληρώτρια καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής Duke-NUS δήλωσε: “Η μελέτη αυτή παρέχει ισχυρές ενδείξεις σε όλους τους πληθυσμούς ότι είναι ζωτικής σημασίας να αντιμετωπιστεί η κατάθλιψη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ώστε οι μητέρες να είναι καλά και έτοιμες να υποδεχθούν τα μωρά τους, αντί να περιμένουμε μέχρι τη μεταγεννητική περίοδο, καθώς παραδοσιακά το επίκεντρο είναι η μεταγεννητική κατάθλιψη”. “Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα γνωρίζουμε για τον αντίκτυπο της περιγεννητικής κατάθλιψης στην ανάπτυξη του παιδιού και στα αποτελέσματα της υγείας, η εργασία θα βοηθήσει στην ενημέρωση των συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης ώστε να κατευθύνουν τους πόρους στην προγεννητική περίοδο. Αυτό θα ωφελήσει τις μητέρες μας και τα παιδιά τους, καθώς και την υγεία του πληθυσμού των μελλοντικών γενεών”.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Αύξηση κατά 34% των κερδισμένων ετών ζωής και μείωση κατά 260 εκατ. ευρώ στο έμμεσο κόστος του καρκίνου μέσα σε μια πενταετία τα σημαντικότερα αποτελέσματα μελέτης που παρουσιάστηκε στο 5ο Ογκολογικό Συνέδριο Κεντρικής Ελλάδας

Oκαρκίνος παραμένει παγκοσμίως μία από τις βασικότερες αιτίες νοσηρότητας και θνησιμότητας, αντιπροσωπεύοντας 1 στους 6 θανάτους.

Μόνο στην Ευρώπη προβλέπεται μία αύξηση της τάξης του 31% στα νέα περιστατικά καρκίνου μέχρι το 2035, ενώ και στην Ελλάδα το φορτίο της νόσου παραμένει εξαιρετικά βαρύ και αναμένεται να αυξηθεί κατά 27% (vs 20122). Έτσι, εκτός των συνεπειών σε οικογενειακό και κοινωνικό επίπεδο, οι ογκολογικοί ασθενείς οδηγούνται και σε αυξανόμενες ιδιωτικές δαπάνες υγείας, που ενίοτε είναι καταστροφικές για τα νοικοκυριά και αναδεικνύουν την κοινωνικοοικονομική διάσταση των ανισοτήτων στην ογκολογική φροντίδα.

H ζήτηση αυτών των υπηρεσιών υγείας συχνά μεταφράζεται ως ένα οικονομικό κόστος, αντιμετωπίζοντας τον καρκίνο ως μία δαπάνη υγείας – κυρίως φαρμακευτική. Ποια είναι όμως η επένδυση που απαιτείται από το κράτος, προκειμένου οι ογκολογικοί ασθενείς στην Ελλάδα να μπορέσουν να απολαύσουν τα οφέλη που προσφέρουν καινοτόμες ογκολογικές θεραπείες;

Στο ερώτημα αυτό έρχεται να απαντήσει η μελέτη με τίτλο «Αποτίμηση του κλινικού και οικονομικού αντίκτυπου των θεραπειών αντι-PD-1/PD-L1 στην ογκολογική φροντίδα υγείας στην Ελλάδα»4 που βασίστηκε στο μοντέλο ΗΙΡ (Health Impact Projection) και παρουσιάστηκε στο 5ο Ογκολογικό Συνέδριο Κεντρικής Ελλάδας (12-14 Οκτωβρίου 2023, Λάρισα).

Η μελέτη, που «έτρεξε» μεταξύ 40 χωρών παγκοσμίως, περιλαμβανομένης της Ελλάδας, συνέκρινε έναν κόσμο με και έναν κόσμο χωρίς καινοτόμες θεραπείες όπως τα anti-PD-(L)1 τα οποία στη χώρα μας αποζημιώνονται ήδη για σημαντικό αριθμό ογκολογικών ενδείξεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι το μοντέλο ΗΙΡ4 επιχειρεί να αξιολογήσει τον αντίκτυπο της εισαγωγής αυτών των θεραπειών σε πέντε τύπους καρκίνου (πνεύμονα, μελάνωμα, νεφρό, ουροθήλιο και κεφαλής και τραχήλου), τόσο σε όρους εκβάσεων υγείας, όσο και σε οικονομικούς.

Τι έδειξε η μελέτη

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, η χρήση των καινοτόμων θεραπειών, θα μπορούσε να αυξήσει κατά 34% σε πέντε χρόνια (2021-2025) τα κερδισμένα έτη ζωής (life years gained) προσφέροντας, με άλλα λόγια, στους ογκολογικούς ασθενείς στην Ελλάδα την ευκαιρία να ζήσουν όχι μόνο περισσότερο, αλλά και με κατά 40% καλύτερη ποιότητα ζωής, για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα χωρίς υποτροπή της νόσου τους. Τα οφέλη αυτά μπορούν να καταστούν εμφανή με μία επιπρόσθετη επένδυση της τάξης του 1.2% της συνολικής δαπάνης υγείας.

Παράλληλα, μία παράμετρος που συχνά παραβλέπεται, είναι το κοινωνικό κόστος του καρκίνου, το κόστος της χαμένης παραγωγικότητας, το οποίο αφορά όχι μόνο στους ασθενείς, αλλά και στους φροντιστές τους. Η παρούσα ανάλυση έδειξε ότι με τη χρήση των καινοτόμων αυτών θεραπειών, το Σύστημα Υγείας θα μπορούσε να μειώσει κατά 260 εκατομμύρια ευρώ το έμμεσο κόστος του καρκίνου μέσα σε μια πενταετία. Πηγαίνοντας ένα βήμα παρακάτω, αυτό για έναν ασθενή με καρκίνο μεταφράζεται στο ότι μπορεί να παραμείνει ενεργός και παραγωγικός, με αποτέλεσμα η κοινωνία να κερδίζει πίσω περίπου 9 εκατομμύρια ώρες εργασίας το χρόνο.

Τα προαναφερόμενα στοιχεία έρχονται να συμπληρώσουν τα αποτελέσματα μίας άλλης μελέτης που έτρεξε για την Ελλάδα5, η οποία αναλύοντας μία σειρά κριτηρίων (φορτίο της νόσου, δυνατότητα βελτίωσης της υγείας των πασχόντων, άμεσο & έμμεσο κόστος της νόσου, κ.α.) ανέδειξε τα κακοήθη νεοπλάσματα ως τη σημαντικότερη προτεραιότητα για την κατανομή των πόρων υγείας στην Ελλάδα, οι οποίοι θα πρέπει να αφορούν στο σύνολο του συνεχούς της νόσου.

Η μελέτη καταλήγει ότι, «επιβεβαιώνοντας την εμπειρική γνώση, τα αποτελέσματα της ανάλυσης μας δείχνουν ότι η υγεία δεν αποτελεί κόστος, αλλά επένδυση για κάθε σύστημα υγείας, το οποίο μπορεί να “τροφοδοτήσει“ ένα βιώσιμο μέλλον στη διαχείριση της φροντίδας υγείας του καρκίνου στην Ελλάδα».

Βιβλιογραφία

• Global Cancer Facts & Figures | American Cancer Society
• Globocan 2012 (προσαρμοσμένο)
• WHO Regional Office for Europe, 2019 and updates from the WHO Barcelona Office for Health Systems Financing
• D. Ktena, E. Dalakaki, Y. Dimitriadis, G. Mountain, R. Hughes, S. Clarke-Melville, A. Roediger, P. Naoum, K. Athanasakis. Assessing the impact of anti-PD-1/ PD-L1 inhibitors on cancer care health and budget in Greece. Value in Health, 2022

5. Can We Incorporate Societal Values in Resource Allocation Decisions Among Disease Categories? An Empirical Approach – PubMed (nih.gov)

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Διαταραχές γεύσης, άφθες, καυσαλγίες, καντιντίαση στόματος και άλλες εκδηλώσεις που έχουν περιγραφεί από ασθενείς. Ποιες προκαλεί ο κορωνοϊός και πώς αντιμετωπίζονται.

Το στόμα είναι μια περιοχή του σώματος που ευνοεί την είσοδο του SARS-CoV-2 στα κύτταρά μας. Από την αρχή της πανδημίας COVID-19 γνωρίζουμε ότι ο ιός εισέρχεται στο σάλιο, κάνει “ρεζερβουάρ” στα στοματικά υγρά και εκκρίνεται από αυτά για μεγάλο χρονικό διάστημα, τόσο στη διάρκεια της νόσησης, όσο και σε αυτή της ανάρρωσης.

Δεκάδες διαφορετικές – ορατές και αόρατες – εκδηλώσεις στο στόμα έχουν αναφερθεί από ασθενείς που νόσησαν από κορωνοϊό ή από γιατρούς που τις διέγνωσαν και τις κατέγραψαν. Ποιες από αυτές είναι πρωτογενείς, δηλαδή προκαλούνται από τον ίδιο τον κορωνοϊό, και ποιες δευτερογενείς, δηλαδή είναι απότοκες άλλων γεγονότων που συμβαίνουν εξαιτίας της λοίμωξης;

Στο ερώτημα αυτό κλήθηκε να απαντήσει η ειδική στοματολόγος, διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και μεταδιδακτορική ερευνήτρια. Ελένη Γεωργακοπούλου, στη διάρκεια του 41^ου Πανελλήνιου Οδοντιατρικού Συνεδρίου, που διοργανώνεται στη Θεσσαλονίκη. Η ίδια αναφέρθηκε στο ρόλο του οδοντιάτρου για την παρατήρηση των βλαβών, την θεραπεία ή την ανακούφιση των συμπτωμάτων των ασθενών.

Ειδικές και μη ειδικές βλάβες της COVID-19 στο στόμα

Πρόσφατη μεγάλη αναδρομική μελέτη εξόρυξης κειμένου, με τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης, συγκέντρωσε και ομαδοποίησε χιλιάδες αναφορές ασθενών ή καταγραφές γιατρών για εκδηλώσεις του κορωνοϊού στο στόμα,

Μεταξύ των σημαντικότερων, που καταγράφηκαν στον συγκεντρωτικό πίνακα, περιλαμβάνονται: άφθες, σύνδρομο καυσαλγίας στόματος (burning mouth syndrome), καντιντίαση, χειλίτιδες, ενάνθημα, ερύθημα στα όρια της γλώσσας, ασυμμετρία προσώπου, γεωγραφική γλώσσα, διαταραχές γεύσης, δυσκολία στη μάσηση λόγω αδυναμίας στους μασητήριους μυς, βλεννογονίτιδα, πετέχειες, ξηροστομία, διόγκωση σιελογόνων αδένων.

“Όλα αυτά τα κάνει ο κορωνοϊός; Μήπως είναι υπερκαταγραφές ή υποκαταγραφές;”, διερωτήθηκε η στοματολόγος και έκανε τον διαχωρισμό των εκδηλώσεων σε πρωτοπαθείς και δευτεροπαθείς, ειδικές και μη ειδικές, αλλά και ορατές ή αόρατες.

Ορατές εκδηλώσεις

Στις ορατές εκδηλώσεις, δηλαδή αυτές φαίνονται στην κλινική εξέταση, περιλαμβάνονται κάποιες που οφείλονται στον ιό και άλλες που προϋπήρχαν ή εκδηλώθηκαν λόγω άλλων καταστάσεων που δημιούργησε ο ιός.

Η καντιντίαση, η γεωγραφική γλώσσα, η απώλεια θηλών της γλώσσας και η νέκρωση στο κάτω χείλος θεωρούνται δευτεροπαθείς εκδηλώσεις.

“Η καντιντίαση δεν είναι ειδική. Ακόμα και η ξηροστομία προδιαθέτει σε καντιντίαση, δεν μπορούμε να πούμε ότι το κάνει συγκεκριμένα ο κορωνοϊός. Όπως και η γεωγραφική γλώσσα, μια ιδιοπαθής διαταραχή της γλώσσας. Ξέρουμε ότι ακόμη και τα αντιφλεγμωνώδη φάρμακα που έχουμε πάρει για τα συμπτώματα μπορεί να κάνει έξαρση συμπτωμάτων”, ανέφερε η κ. Γεωργακοπούλου, προσθέτοντας την απώλεια θηλών της γλώσσας, που μπορεί να προκληθεί ακόμη και από στρεπτόκοκκο, καθώς και τη νέκρωση στο κάτω χείλος, η οποία μπορεί να οφείλεται σε αγγειακές βλάβες που κάνει ο κορωνοϊός ή σε επιμόλυνση σε τραύμα.

Υπάρχουν όμως και εκδηλώσεις που μάλλον πρέπει να αποδοθούν απευθείας στον ιό, καθώς εμφανίζονται πρώτη φορά τόσο έντονα στη νόσηση από κορωνοϊό. Σε αυτά περιλαμβάνονται:

• Εκτασία (πρήξιμο ή αύξηση μεγέθους) σιελογόνων αδένων. «Είναι μια μάλλον ειδική εκδήλωση της COVID στην περιοχή. Είδαμε ένα ποσοστό τουλάχιστον 40% των ασθενών να το αναφέρει σε μελέτες ήδη από το 2020. Φαίνεται πως συνδέεται με το σύνδρομο υπερφλεγμωνώδους αντίδρασης, που αφορά κυρίως νεότερους ασθενείς και έχει μια τεράστια γκάμα από εκδηλώσεις», είπε η στοματολόγος.
• Μουκορμύκωση: Δευτεροπαθής εκδήλωση, αλλά πολύ σημαντική, που πρωτοπεριγράφηκε στην επιδημία της Ινδίας. Είναι είσοδος ζυμομυκήτων μέσα στο στόμα λόγω της μεγάλης ανοσοκαταστολής την οποία προκαλούσαν κυρίως τα κορτικοστεροειδή που χορηγούσαν οι Ινδοί παθολόγοι σε βαριά ασθενείς, πολλοί εκ των οποίων ήταν σακχαροδιαβητικοί. Η εκδήλωση αυτή είναι ανησυχητική λόγω δυσκολίας θεραπείας, αλλά και της υψηλής θνησιμότητας.
• Πετέχειες: Φαίνεται πως είναι ειδικές, αν και τις κάνουν κι άλλες λοιμώξεις όπως αυτή από τον ιό του Epstein Barr. Φαίνεται πως είναι αποτέλεσμα της θρομβοπενίας που προκαλεί η νόσος COVID-19.

Αόρατες εκδηλώσεις

Οι διαταραχές γεύσης αποτελούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά συμπτώματα του κορωνοϊού. Στην αρχή της πανδημίας που δεν υπήρχαν τεστ, αν κάποιος έλεγε πως έχει χάσει τη γεύση θεωρούνταν υψηλής υποψίας για εκδήλωση λοίμωξης. Ο επιπολασμός γευστικών διαταραχών σε ασθενείς με COVID-19 φτάνει το 45% (38% δυσγευσία, 35% υπογευσία, 24% αγευσία). Μελέτη στις αρχές της πανδημίας σε Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη έδειξε ότι ένα περίπου 40% των ασθενών ανέκαμψε 2 μήνες μετά, ενώ περίπου 10% δεν ανέκαμψε πλήρως. “Μπορεί να είναι ψυχογενής ή νευροπαθητική βλάβη”, παρατήρησε η κ. Γεωργακοπούλου.

Μια καλή και ασφαλής προσέγγιση των οδοντιάτρων, σύμφωνα με την ίδια, είναι η χορήγηση συμπλέγματος βιταμινών Β, καθώς και ψευδαργύρου, που φαίνεται πως παρέχει βελτίωση στους ασθενείς με COVID. Αντίθετα, συνέστησε να είναι φειδωλοί στα κορτικοστεροειδή, λόγω πιθανών επιπλοκών.

Η βιταμίνη Β και ο ψευδάργυρος μπορεί να βοηθήσει επίσης στην ξηροστομία καθώς και στο σύνδρομο καυσαλγίας στόματος, στη δεύτερη περίπτωση με παράλληλη χρήση καταπραϋντικών διαλυμάτων με βάση το χαμομήλι.

Καταλήγοντας, η στοματολόλος συνέστησε στους οδοντιάτρους να επιμένουν στις οδηγίες στοματικής υγιεινής, αλλά και στα μέτρα προφύλαξης έναντι της λοίμωξης, ειδικά στο επόμενο διάστημα, πλησιάζοντας προς τις γιορτές, που τα προηγούμενα χρόνια αποτέλεσαν την περίοδο κορύφωσης της διασποράς.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Πρόκληση για την επιστημονική κοινότητα και απειλή για τη Δημόσια Υγεία, χαρακτηρίζει τον Δάγκειο πυρετό ο Αθανάσιος Τσακρής, καθηγητής Μικροβιολογίας του Πανεπιστημίου της Αθήνας και διευθυντής του Εργαστηρίου Μικροβιολογίας της Ιατρικής Σχολής.

Σε ανάρτησή του στο Facebook, ο καθηγητής επισημαίνει πως η κλιματική κρίση, με τους παρατεταμένους καύσωνες και τα υψηλά ποσοστά υγρασίας, ευνοούν την εξάπλωση και αναπαραγωγή του κουνουπιού – τίγρη.

“Δεν είναι τυχαίο ότι φέτος, έπειτα από ένα τόσο ζεστό και υγρό καλοκαίρι, τα κρούσματα παρουσιάζουν διεθνώς κατακόρυφη άνοδο. Η εκρηκτική αύξηση των ταξιδιών είναι ένας ακόμη καθοριστικός παράγοντας“, υπογραμμίζει ο κ. Τσακρής, επισημαίνοντας αναλυτικά τα εξής:

“Τα επόμενα χρόνια ως επιστημονική κοινότητα θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε άλλη μια τεράστια πρόκληση: την ‘οχύρωση’ των κοινωνιών μας απέναντι στον Δάγκειο πυρετό, μια και η κλιματική κρίση – οι παρατεταμένοι καύσωνες και τα υψηλά ποσοστά υγρασίας – ευνοούν την εξάπλωση και αναπαραγωγή του Aedes aegypti, του ‘κουνουπιού τίγρη’, ενός από τους κύριους διαβιβαστές του ιού.

Δεν είναι τυχαίο ότι φέτος, έπειτα από ένα τόσο ζεστό και υγρό καλοκαίρι, τα κρούσματα παρουσιάζουν διεθνώς κατακόρυφη άνοδο. Η εκρηκτική αύξηση των ταξιδιών είναι ένας ακόμη καθοριστικός παράγοντας.

Ειδικά οι ΗΠΑ, βιώνουν τη χειρότερη χρονιά από το 1980. Αλλά και η γειτονιά μας δεν αποτελεί εξαίρεση. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ο Δάγκειος πυρετός θα έχει γίνει μείζων απειλή για τη νότια Ευρώπη μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας.

Σε ό,τι αφορά την ταυτότητα της νόσου: από τους 4 που θα μολυνθούν, οι 3 θα είναι ασυμπτωματικοί. Εκείνοι που θα νοσήσουν, όμως, θα παρουσιάσουν πυρετό, μυϊκούς σπασμούς και πόνο στις αρθρώσεις – τόσο ισχυρό ώστε η νόσος αποκαλείται και ‘πυρετός των σπασμένων οστών’.

Σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις – λιγότερες από 1% – ο Δάγκειος πυρετός μπορεί να αποβεί μοιραίος.

Πώς προφυλασσόμαστε; Κρατώντας τα κουνούπια μακριά μας με τα γνωστά μέτρα ατομικής προστασίας. Η πρώιμη διάγνωση παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην αποτελεσματική αντιμετώπιση των ασθενών και στην αποφυγή επιπλοκών από σοβαρή νόσηση“.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η ψηφιακή επανάσταση δημιουργεί νέες δυνατότητες στην έγκαιρη ανίχνευση της ασθένειας.

Tη σημασία που έχει τόσο σε ευρωπαϊκό, όσο και σε εθνικό επίπεδο η εφαρμογή μιας στρατηγικής για την αντιμετώπιση του καρκίνου, αξιοποιώντας τον ρόλο των νέων ψηφιακών εργαλείων και τεχνολογιών, ανέλυσε ο κ. Γ. Καπετανάκης πρόεδρος της ΕΛΛΟΚ με την ομιλία του στη συζήτηση στρογγυλής τραπέζης που πραγματοποιήθηκε με θέμα “Ευρωπαϊκή και Εθνική Στρατηγική για τον καρκίνο: Το ψηφιακό άλμα προς τη βελτίωση της ογκολογικής φροντίδας”.

Οπως ο ίδιος ανέφερε, πριν τέσσερα χρόνια η ΕΕ ανακοίνωσε το Ευρωπαϊκό σχέδιο κατά του καρκίνου, μια ολοκληρωμένη δομημένη πρόταση, η οποία συνοδεύεται από συγκεκριμένα χρηματοδοτικά και εκπαιδευτικά εργαλεία για τη στήριξη της έρευνας και την κατανόηση του καρκίνου, αλλά και την εκπαίδευση όλων των εμπλεκόμενων φορέων, συμπεριλαμβανομένων και των ασθενών με τελικό στόχο την εξασφάλιση της έγκαιρης, ισότιμης, καθολικής πρόσβασης όλων των Ευρωπαίων πολιτών στις βέλτιστες για αυτούς θεραπείες και ποιοτικές υπηρεσίες περίθαλψης και φροντίδας.

Σήμερα μετά και το πέρασμα της πανδημίας, έχει πλέον αναδειχθεί ξεκάθαρα ο κρίσιμος ρόλος της ψηφιακής επανάστασης, η οποία με τις δυνατότητες που παρέχει, αναμένεται να επηρεάσει καταλυτικά την αντιμετώπιση αλλά και τη φροντίδα του καρκίνου σε όλα τα επίπεδα. Οπως τόνισε, μέσω της υιοθέτησης ψηφιακών λύσεων, μπορούμε να γεφυρώνουμε γεωγραφικά εμπόδια, να εξασφαλίσουμε την πρόσβαση σε εξειδικευμένη φροντίδα και να ενδυναμώσουμε τους ασθενείς με γνώσεις και εργαλεία ώστε να συμμετέχουν ενεργά στη φροντίδα του καρκίνου.

Η τηλεϊατρική και η εξ αποστάσεως παρακολούθηση, κατά τον κ. Γ. Καπετανάκη, έχουν τη δυνατότητα να αποτελέσουν μέρος της φροντίδας του καρκίνου, επιτρέποντας στους ασθενείς να λαμβάνουν συμβουλές, και να υποστηρίζονται χωρίς να μετακινούνται. Αυτό έχει άμεση επίπτωση στα συστήματα υγείας, καθώς μειώνει την επιβάρυνση και δίνει δυνατότητα πρόσβασης σε πληθυσμούς που είτε δεν δύνανται να μετακινηθούν, είτε βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές όπως νησιά.

Επιπλέον, η πολλά υποσχόμενη τεχνητή νοημοσύνη, συντελεί στη βελτίωση της έγκαιρης ανίχνευσης, της πρόγνωσης, αλλά και του σχεδιασμού θεραπείας. Αξιοποιώντας, κατά τον ίδιο, τα big data και τη δευτερογενή ανάλυση των δεδομένων, μπορούμε να εντοπίσουμε μοτίβα, να αναπτύξουμε μοντέλα πρόβλεψης και να ξεκλειδώσουμε πολύτιμες πληροφορίες που μπορούν να οδηγήσουν σε πιο ακριβείς και αποτελεσματικές παρεμβάσεις.

“Μιλάμε λοιπόν για ένα ψηφιακό άλμα το οποίο αναμένεται να επεκταθεί και στην ενδυνάμωση των ασθενών. Οι εφαρμογές για κινητές συσκευές, οι φορητές συσκευές και οι διαδικτυακές πλατφόρμες προσφέρουν στους ασθενείς πληθώρα πόρων, όπως εκπαιδευτικό υλικό, ανιχνευτές συμπτωμάτων και δίκτυα υποστήριξης.” επεσήμανε ο ίδιος στην ομιλία του.

Ομως, οι προκλήσεις που βρίσκονται μπροστά μας είναι πολλές. Η προστασία των δεδομένων, η ασφάλεια στον κυβερνοχώρο και η δίκαιη πρόσβαση σε ψηφιακές λύσεις βρίσκονται ήδη στην πρώτη γραμμή, υπογράμμισε ο πρόεδρος της ΕΛΛΟΚ, συμπληρώνοντας ότι πρέπει να διασφαλιστεί ότι οι ευάλωτοι πληθυσμοί, δεν θα μείνουν πίσω σε αυτήν την ψηφιακή επανάσταση.

Παράλληλα με την αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας, ανοίγονται νέες δυνατότητες για το σχεδιασμό και την ανάπτυξη προγραμμάτων έγκαιρης ανίχνευσης του καρκίνου, την ποιότητα των υπηρεσιών υγείας και ασφάλειας των ασθενών, αλλά και το σχεδιασμό νέων καινοτόμων θεραπευτικών προσεγγίσεων.

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, τόνισε την αναγκαιότητα να έρθουν πιο κοντά η ευρωπαϊκή με την εθνική μας πρακτική, να δημιουργήσουμε συνέργειες, να συνθέσουμε οπτικές και να επιταχύνουμε τις εξελίξεις στην ογκολογική περίθαλψη, αξιοποιώντας τις δυνατότητες που μας δίνει η νέα ψηφιακή εποχή.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η ασπιρίνη έχει φανεί ότι είναι ένας από τους πιο υποσχόμενους υποψήφιους για την πρόληψη του καρκίνου στο παχύ έντερο.

Ερευνητές του LMU εντόπισαν οδό σηματοδότησης μέσω της οπαίας η ασπιρίνη μπορεί να καταστέλλει τον καρκίνο στο παχύ έντερο.

Οι ουσίες που προλαμβάνουν τη νόσο αποτελούν επείγουσα ανάγκη. Η ασπιρίνη έχει φανεί ότι είναι ένας από τους πιο υποσχόμενους υποψήφιους για την πρόληψη του καρκίνου στο παχύ έντερο.

Μεταξύ άλλων ευρημάτων, έρευνες έχουν δείξει ότι όταν ασθενείς με καρδιαγγειακές νόσους λάμβαναν δόσεις ασπιρίνης αρκετά χρόνια, μειώθηκε ο κίνδυνός τους για καρκίνο στο παχύ έντερο.

Επίσης, η ασπιρίνη μπορεί να καταστείλει την εξέλιξη του καρκίνου στο παχύ έντερο.

Τώρα, ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον καθηγητή Heiko Hermeking, εξέτασε ποιοι μοριακοί μηχανισμοί μεσολαβούν σε αυτές τις επιδράσεις.

Όπως αναφέρουν στο Cell Death and Disease, η ασπιρίνη προκαλεί την παραγωγή δύο ογκοκατασταλτικών μορίων microRNA,
τα miR-34a και miR-34b/c.

Για να το πετύχει, προσκολλάται και ενεργοποιεί το ένζυμο AMPK, που με τη σειρά του μεταβάλλει τον μεταγραφικό παράγοντα NRF2 ώστε να εισχωρήσει στον κυτταρικό πυρήνα και να ενεργοποιήσει την έκφραση των γονιδίων miR-34.

Για να πετύχει η ενεργοποίηση, η ασπιρίνη επιπρόσθετα καταστέλλει το ογκογονιδιακό προϊόν c-MYC, το οποίο διαφορετικά αναστέλλει τον NRF2.
Γενικά, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα γονίδια miR-34 είναι αναγκαία για τη μεσολάβηση της ανασταλτικής δράσης της ασπιρίνης στα καρκινικά κύτταρα του παχέος εντέρου.

Η ασπιρίνη επομένως δεν μπορεί να εμποδίσει τη μετανάστευση, εισβολή και μετάσταση στα καρκινικά κύτταρα με έλλειψη miR-34.

Ηδη ήταν γνωστό ότι τα γονίδια miR-34 προκαλούνται από τον μεταγραφικό παράγοντα  p53 και ρυθμίζουν την επίδρασή του.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ενεργοποίηση των γονιδίωνν miR-34 από την ασπιρίνη λαμβάνει χώρα ανεξάρτητα από την οδό σηματοδότησης p53.

Αυτό είναι σημαντικό, επειδή το γονίδιο που κωδικοποιεί την p53 είναι το πιο συχνά αδρανοποιημένο ογκοκατασταλτικό γονίδιο στον καρκίνο του παχέος εντέρου.

Πηγές:
Cell Death and Disease

Πηγη: https://www.iatronet.gr/