Κατηγορία: Ενημέρωση

Η νέα μελέτη διεξήχθη σε 2 ακαδημαϊκά νοσοκομεία στην Κοπεγχάγη και περιελάμβανε ασθενείς με covid-19 που νοσηλεύτηκαν μεταξύ 1ης Μαρτίου 2020 και 31ης Μαρτίου 2021.

Η υγεία του εγκεφάλου είναι πολύ πιθανό να επηρεάζεται έπειτα από νοσηλεία για την covid-19. Ωστόσο, δεν υπήρχαν μακροχρόνιες προοπτικές μελέτες με τις αντίστοιχες ομάδες ελέγχου.

Η Καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, η Βιολόγος Παναγιώτα Ζαχαράκη και ο Ιατρός Γιάννης Ντάνασης, συνοψίζουν τα δεδομένα που δημοσιεύθηκαν στα τέλη Δεκεμβρίου 2023 από το έγκριτο διεθνές περιοδικό JAMA, ώστε να αξιολογηθεί αν οι μακροπρόθεσμες γνωστικές, νευρολογικές ή ψυχιατρικές διαταραχές μεταξύ των ασθενών που νοσηλεύτηκαν για covid-19 διαφέρουν από αυτές μεταξύ ασθενών που νοσηλεύτηκαν για άλλες ιατρικές καταστάσεις παρόμοιας σοβαρότητας και από υγιή άτομα.

Τα ευρήματα της μελέτης

Αυτή η προοπτική μελέτη με τις αντίστοιχες ομάδες ελέγχου διεξήχθη σε 2 ακαδημαϊκά νοσοκομεία στην Κοπεγχάγη της Δανίας. Η ομάδα μελέτης περιελάμβανε ασθενείς με covid-19 που νοσηλεύτηκαν μεταξύ 1ης Μαρτίου 2020 και 31ης Μαρτίου 2021.

Οι ομάδες ελέγχου αποτελούνταν από ασθενείς που νοσηλεύτηκαν για πνευμονία, έμφραγμα του μυοκαρδίου ή ασθένεια που απαιτούσε εντατική θεραπεία (εξαιρουμένων των περιπτώσεων covid-19) μεταξύ 1ης Μαρτίου 2020, και στις 30 Ιουνίου 2021, και υγιή άτομα με αντιστοιχία ηλικίας και φύλου. Η περίοδος παρακολούθησης ήταν 18 μήνες. Οι συμμετέχοντες αξιολογήθηκαν μεταξύ 1ης Νοεμβρίου 2021 και 28ης Φεβρουαρίου 2023.

Ο πρωταρχικός στόχος ήταν η αξιολόγηση της συνολικής γνωστικής λειτουργίας, που πραγματοποιήθηκε από μία ευρέως κοινή διαγνωστική κλίμακα μεταξύ των ψυχιάτρων (Screen for Cognitive Impairment in Psychiatry – SCIP) καθώς και από ένα παρόμοιας φύσης διαγνωστικό τεστ (Montreal Cognitive Assessment – MoCA). Τα δευτερεύοντα αποτελέσματα αφορούσαν την εκτελεστική λειτουργία, το άγχος, τα καταθλιπτικά συμπτώματα καθώς και τα νευρολογικά ελλείμματα.

Η μελέτη περιελάμβανε 345 συμμετέχοντες, συμπεριλαμβανομένων 120 ασθενών με covid-19 (μέση ηλικία 60,8 έτη, 70 άνδρες), 125 νοσηλευόμενων ατόμων στην ομάδα ελέγχου (μέση ηλικία 66 έτη, 73 άνδρες) και 100 υγιών ατόμων (μέση ηλικία 62,9 έτη, 46 άνδρες).

Οι ασθενείς με covid-19 βρίσκονταν σε χειρότερη γνωστική κατάσταση από τα υγιή άτομα στην ομάδα ελέγχου (εκτιμώμενη μέση βαθμολογία SCIP, 59,0 έναντι 68,8 · εκτιμώμενη μέση βαθμολογία MoCA, 26,5 έναντι 28,2) αλλά όχι από τους νοσηλευόμενους στην ομάδα ελέγχου (μέση βαθμολογία SCIP, 61,6· μέση βαθμολογία MoCA, 27,2). Οι ασθενείς με covid-19 είχαν επίσης χειρότερες επιδόσεις από τα υγιή άτομα σε όλες τις άλλες ψυχιατρικές και νευρολογικές αξιολογήσεις. Ωστόσο, εκτός από την εκτελεστική δυσλειτουργία, η υγεία του εγκεφάλου των ασθενών με covid-19 δεν ήταν περισσότερο διαταραγμένη συγκριτικά με τους νοσηλευόμενους ασθενείς στην ομάδα ελέγχου. Αυτά τα αποτελέσματα παρέμειναν σταθερά σε μεγάλου εύρους ευαισθησίας αξιολογήσεις.

Η προοπτική μελέτη δηλώνει ότι η υγεία του εγκεφάλου μετά την covid-19 διαταράσσεται, αλλά, συνολικά, όχι περισσότερο από την υγεία του εγκεφάλου ασθενών από ομάδες (χωρίς covid-19) με παρόμοια σοβαρότητα νόσου. Οι μακροχρόνιες συσχετίσεις με την υγεία του εγκεφάλου μπορεί να μην είναι συγκεκριμένες για την covid-19, αλλά σχετίζονται με τη συνολική σοβαρότητα της νόσου και τη νοσηλεία.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

Η διαβητική καρδιοπάθεια είναι από τα σημαντικότερα υγειονομικά προβλήματα στις δυτικού τύπου κοινωνίες. Κατά το τελευταίο ήμισυ του προηγούμενου αιώνα παρατηρήθηκε δραματική αύξηση του επιπολασμού της παχυσαρκίας, της ινσουλινοαντίστασης και του έκδηλου διαβήτη, που οδήγησε σε αύξηση της στεφανιαίας νόσου και της καρδιακής ανεπάρκειας.

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Πέντε διοικητικές περιφέρειες της Ισπανίας ανακοίνωσαν την επαναφορά της υποχρεωτικής χρήσης μάσκας στις υγειονομικές εγκαταστάσεις, έπειτα από τη σημαντική αύξηση των κρουσμάτων COVID-19 και γρίπης την περίοδο των εορτών.

Ηπεριφέρεια της Βαλένθια είδε τον ρυθμό των λοιμώξεων του αναπνευστικού συστήματος να αυξάνεται στα 1.501 κρούσματα ανά 100.000 κατοίκους το διάστημα μεταξύ 26ης Δεκεμβρίου και 1ης Ιανουαρίου, το δεύτερο υψηλότερο φορτίο στη χώρα για αυτήν εβδομάδα, μετά την Καστίλλη Λα Μάντσα.

Οι επικεφαλής των υγειονομικών αρχών στη Βαλένθια συνέστησαν στους πολίτες που παρουσιάζουν συμπτώματα, όπως και στους επαγγελματίες της υγείας, και στους συγγενείς και φίλους στις αίθουσες αναμονής να φορούν μάσκες για το άμεσο μέλλον.

Άφησαν, επίσης, ανοικτό το ενδεχόμενο ο κανόνας αυτός να επεκταθεί σε άλλους τομείς, όπου συγκεντρώνονται ευπαθείς ομάδες.

Η γειτονική Καταλονία έδωσε εντολή για τη χρήση μάσκας στα υγειονομικά κέντρα, ενώ η Αραγονία εξέδωσε την ίδια οδηγία για το βόρειο τμήμα της, προσθέτοντας πως απευθύνει «ισχυρή σύσταση» οι εργαζόμενοι και οι πολίτες συνολικά να φορούν μάσκες στους δημόσιους χώρους, ειδικά στους κλειστούς.

Η αυτόνομη κοινότητα της Μούρθια, στις βορειοανατολικές ακτές, εισήγαγε επίσης τη χρήση της μάσκας, ενώ στο βορειοδυτικό τμήμα της Ισπανίας, η Γαλικία συνέστησε τη χρήση μάσκας.

Η Ισπανία ήταν μεταξύ των τελευταίων ευρωπαϊκών χωρών που ήραν τα μέτρα για τη χρήση μάσκας μετά την πανδημία COVID-19 και οι πολίτες είχαν την υποχρέωση να τις φορούν στα μέσα μαζικής μεταφοράς έως τον Φεβρουάριο πέρυσι και στα υγειονομικά κέντρα και τα φαρμακεία έως τον Ιούλιο.

Σύμφωνα με την τελευταία επιδημιολογική έκθεση από το Carlos III University Health Institute της Ισπανίας, η γρίπη, η COVID-19 και ο Αναπνευστικός Συγκυτιακός Ιός (RSV) κυκλοφορούν ευρέως στις κοινότητες, με τη γρίπη να επικρατεί, ενώ υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα νοσηλείας για τα μωρά και τους ηλικιωμένους.

Την τελευταία εβδομάδα του Δεκεμβρίου, 953 κρούσματα ανά 100.000 κατοίκους καταγράφηκαν στα κέντρα πρωτοβάθμιας υγείας στη χώρα με οξείες αναπνευστικές νόσους, σε σύγκριση με 922 μία εβδομάδα πριν, ενώ τα ποσοστά νοσηλείας κατέγραψαν απότομη αύξηση σε σύγκριση με τον προηγούμενο χρόνο.

Το υπουργείο Υγείας της χώρας κάλεσε σε συνάντηση τις περιφερειακές υγειονομικές αρχές και, όπως μεταδίδουν ισπανικά ΜΜΕ, θα προτείνει την εισαγωγή υποχρεωτικών μέτρων σε όλη τη χώρα την επόμενη εβδομάδα.

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Η αϋπνία αφορά το 10-20% του ενήλικου πληθυσμού στην Ευρώπη, με τα ποσοστά να την κατατάσσουν στην πιο συχνή διαταραχή ύπνου

Η αϋπνία είναι μια διαταραχή ύπνου όπου οι άνθρωποι δυσκολεύονται να αποκοιμηθούν ή να παραμείνουν κοιμισμένοι. Μερικά άτομα έχουν και τα δύο προβλήματα, ενώ άλλα μπορεί να έχουν επίσης πρωινό ξύπνημα, όπου δεν μπορούν να επιστρέψουν στον ύπνο τους αφού ξυπνήσουν νωρίτερα από το επιθυμητό.
Αυτές οι δυσκολίες ύπνου κατά τη διάρκεια της νύχτας συνδυάζονται με σημαντικά προβλήματα κατά τη διάρκεια της ημέρας, τα οποία επηρεάζουν την ικανότητα του ατόμου να λειτουργεί όσο το δυνατόν καλύτερα. Κόπωση, χαμηλή διάθεση ή ευερεθιστότητα και προβλήματα με την προσοχή ή τη συγκέντρωση είναι συνήθεις ημερήσιες συνέπειες της αϋπνίας.

Για να γίνει η διάγνωση «διαταραχή αϋπνίας», αυτές οι δυσκολίες πρέπει να είναι παρούσες αρκετές φορές μέσα στην εβδομάδα σε διάστημα τουλάχιστον 3 μηνών (χρόνια αϋπνία).

Η αϋπνία είναι μια πολύ συχνή διαταραχή (10-20% του ενήλικου πληθυσμού στην Ευρώπη), με ποσοστά που την κατατάσσουν στις πιο συχνές διαταραχές, ενώ είναι η πιο συχνή διαταραχή ύπνου. Οι γυναίκες έχουν υψηλότερο κίνδυνο να αναπτύξουν αϋπνία, ενώ τα ποσοστά αυξάνονται με την πάροδο της ηλικίας. H αϋπνία μπορεί να αγγίξει εργαζόμενους σε όλα τα επαγγέλματα και βαθμίδες. Άτομα που χαρακτηρίζονται από τελειομανία, αγχώδη προσωπικότητα και που υπόκεινται σε υψηλό και χρόνιο στρες, έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν χρόνια αϋπνία.

Πολλοί ασθενείς με αϋπνία υποφέρουν από κάποια άλλη ψυχική διαταραχή, όπως κατάθλιψη και αγχώδη διαταραχή, αλλά και από σωματικές διαταραχές, όπως διαβήτης, καρδιαγγειακές παθήσεις, χρόνιοι πόνοι. Μεγάλο ποσοστό συννοσηρότητας επίσης παρατηρείται μεταξύ αϋπνίας και άλλων διαταραχών ύπνου, όπως η διαταραχή απνοιών στον ύπνο και το σύνδρομο των ανήσυχων ποδιών. Ανεξαρτήτως της παρουσίας ή μη άλλων ασθενειών, η «διαταραχή αϋπνίας» θεωρείται πια ως μια ανεξάρτητη διάγνωση στην σύγχρονη ιατρική, και όχι απλά ως ένα δευτερογενές σύμπτωμα μιας άλλης νόσου.

Οι σωρευτικές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της αϋπνίας έχουν συσχετιστεί με ένα ευρύ φάσμα επιβλαβών συνεπειών για την υγεία, συμπεριλαμβανομένου του αυξημένου κινδύνου υπέρτασης, διαβήτη, παχυσαρκίας, κατάθλιψης, καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού.

Οι νέες κατευθυντήριες γραμμές για τη θεραπεία

Σύμφωνα με τις τελευταίες ευρωπαϊκές κατευθυντήριες γραμμές (guidelines) (Riemann et al. 2023), στις οποίες συμμετείχα ως συγγραφέας, η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία (CBT-I) συνιστάται ως θεραπεία πρώτης γραμμής για τη χρόνια αϋπνία σε ενήλικες οποιασδήποτε ηλικίας (συμπεριλαμβανομένων ασθενών με συννοσηρότητες).

Το CBT-I παρέχεται συνήθως ως θεραπεία πολλαπλών συστατικών που περιλαμβάνει ψυχοεκπαίδευση (συμπεριλαμβανομένης της υγιεινής του ύπνου), θεραπεία χαλάρωσης, θεραπεία περιορισμού ύπνου (SRT), θεραπεία ελέγχου ερεθίσματος (SCT) και διάφορες γνωσιακές θεραπευτικές στρατηγικές. Αυτές οι θεραπείες χορηγούνται κατά τη διάρκεια τεσσάρων με οκτώ συνεδριών θεραπείας από πιστοποιημένους επαγγελματίες υγείας (κυρίως κλινικοί ψυχολόγοι/ψυχίατροι/ψυχοθεραπευτές).

Όταν η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία για την αϋπνία δεν είναι επαρκώς αποτελεσματική, μπορεί να προσφερθεί μια φαρμακολογική παρέμβαση (π.χ. με βενζοδιαζεπίνες, αγωνιστές του υποδοχέα των βενζοδιαζεπινών ή και χαμηλής δόσης ηρεμιστικά αντικαταθλιπτικά) για τη βραχυπρόθεσμη θεραπεία της αϋπνίας (≤ 4 εβδομάδες). Σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις μπορεί να υπάρξει μακροχρόνια θεραπεία με αυτές τις ουσίες, λαμβάνοντας υπόψη τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα μιας τέτοιας θεραπείας.

Η μελατονίνη παρατεταμένης αποδέσμευσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για έως και 3 μήνες σε ασθενείς ≥ 55 ετών. Αντιθέτως τα αντιισταμινικά και αντιψυχωσικά φάρμακα, η μελατονίνη ταχείας αποδέσμευσης και η φυτοθεραπεία δεν συνίστανται για τη θεραπεία της χρόνιας αϋπνίας. Τέλος η φωτοθεραπεία και η άσκηση μπορεί να είναι χρήσιμα ως συμπληρωματικές θεραπείες στη γνωσιακή- συμπεριφορική θεραπεία για την αϋπνία.

Πρέπει να τονιστεί ότι όλα τα υπνωτικά φάρμακα είναι συμπτωματική θεραπεία και τα συμπτώματα αϋπνίας τυπικά επανέρχονται μετά τη διακοπή αυτών των ουσιών. Ως εκ τούτου, όσον αφορά τη μακροχρόνια θεραπεία, μέχρι αυτό το σημείο, τα επιστημονικά στοιχεία παραμένουν ανεπαρκή για να δώσουν γενική θετική σύσταση για οποιοδήποτε φάρμακο πέραν των 4 ή 12 εβδομάδων (ανάλογα με τον τύπο του φαρμάκου που χρησιμοποιείται). Εξάλλου, ο κίνδυνος εξάρτησης (ψυχολογικής ή σωματικής) σε αυτά τα φάρμακα σε χρόνια χρήση (≥ 4 εβδομάδες) είναι υψηλός.

Από την άλλη μεριά, η σύγκριση της γνωσιακής-συμπεριφορικής θεραπείας (CBT-I) με οποιοδήποτε φαρμακολογική θεραπεία για την αϋπνία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η CBT-I είναι ανώτερη από τη φαρμακολογική θεραπεία. Ένα σημαντικό πλεονέκτημα της CBT-I έναντι της φαρμακολογικής θεραπείας είναι η βιωσιμότητα της θεραπείας — σε αντίθεση με τη φαρμακοθεραπεία όπου τα συμπτώματα συχνά επανέρχονται μετά τη διακοπή της θεραπείας, δεν έχει αναφερθεί τέτοιο φαινόμενο για την CBT-I. Επιπλέον, όπως υποδεικνύεται από τα στοιχεία, τα θετικά αποτελέσματα της CBT-I φαίνεται να είναι σταθερά με την πάροδο του χρόνου (παρακολούθηση έως και 10 χρόνια) και μόνο σταδιακά εξασθενούν.

Η επίπτωση της πανδημίας 

Οι επιστημονικές μελέτες υποδηλώνουν ότι η πανδημία  COVID-19 συνδέεται με σημαντική αύξηση των συμπτωμάτων αϋπνίας. Αυτό θεωρείται κάπως αναμενόμενο, αφού ο ύπνος είναι μια λειτουργία πολύ ευαίσθητη στην παρουσία στρεσογόνων παραγόντων. Μελέτες επιπολασμού σε διάφορες χώρες δείχνουν ότι τα ποσοστά αϋπνίας αυξάνονται στον γενικό πληθυσμό με την πάροδο του χρόνου. Εκτός από το μεγάλο προσωπικό βάρος που μια τέτοια ασθένεια προκαλεί, παρατηρείται αυξημένο κόστος για τις υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης και για την κοινωνία γενικότερα (π.χ. μειωμένη παραγωγικότητα στην εργασία).

Παρότι υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπείες (π.χ., CBT-I), λιγότερο από 30% όσων πάσχουν από αϋπνία έχουν ζητήσει ποτέ ιατρική βοήθεια. Μια γενική ευαισθητοποίηση γύρω από την αϋπνία και την αντιμετώπισή της από τους επαγγελματίες υγείας, αλλά και από τον γενικό πληθυσμό, είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Η εκπαίδευση περισσοτέρων θεραπευτών στην γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία είναι απαραίτητη για να καλυφθούν οι ανάγκες ενός πληθυσμού που πάσχει από μια νόσο τόσο συχνή.

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Ο διαβήτης θέτει μοναδικές προκλήσεις για τους εφήβους, επηρεάζοντας τη σωματική τους υγεία, τις καθημερινές ρουτίνες, τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και τη συναισθηματική τους ευεξία.

Ο διαβήτης, μια χρόνια πάθηση που χαρακτηρίζεται από αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο στους εφήβους, τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά. Ενώ ο διαβήτης δεν είναι αποκλειστικός για καμία ηλικιακή ομάδα, οι προκλήσεις που θέτει η πάθηση μπορεί να είναι ιδιαίτερα τρομακτικές για τους εφήβους που περιηγούνται στην πολυπλοκότητα της εφηβείας.

Ακολουθεί μια ματιά στο πώς ο διαβήτης επηρεάζει τους εφήβους:

Σωματική υγεία: Ο διαβήτης, είτε τύπου 1 είτε τύπου 2, επηρεάζει την ικανότητα του σώματος να ρυθμίζει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Ο μη ελεγχόμενος διαβήτης μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά από προβλήματα σωματικής υγείας για τους εφήβους, όπως κόπωση, συχνοουρία, αυξημένη δίψα και ανεξήγητη απώλεια βάρους. Με την πάροδο του χρόνου, εάν δεν αντιμετωπιστεί σωστά, ο διαβήτης μπορεί να συμβάλει σε πιο σοβαρές επιπλοκές όπως καρδιαγγειακά προβλήματα, νεφρική νόσο και νευρική βλάβη.

Προσαρμογές στον τρόπο ζωής: Η διαχείριση του διαβήτη απαιτεί σημαντικές προσαρμογές στον τρόπο ζωής. Οι έφηβοι με διαβήτη πρέπει να παρακολουθούν προσεκτικά τη διατροφή τους, δίνοντας προσοχή στα είδη και τις ποσότητες των υδατανθράκων που καταναλώνουν. Η τακτική σωματική δραστηριότητα είναι ζωτικής σημασίας, αλλά απαιτεί συντονισμό με τα επίπεδα ινσουλίνης για την πρόληψη των διακυμάνσεων του σακχάρου στο αίμα. Η φαρμακευτική αγωγή, συμπεριλαμβανομένων των ενέσεων ινσουλίνης ή των φαρμάκων από το στόμα, μπορεί να είναι απαραίτητη, προσθέτοντας άλλο ένα επίπεδο πολυπλοκότητας στην καθημερινή ζωή.

Κοινωνικός και συναισθηματικός αντίκτυπος: Η εφηβεία είναι μια περίοδος κοινωνικής ανάπτυξης και αυτοανακάλυψης και η διάγνωση του διαβήτη μπορεί να έχει συναισθηματικές προεκτάσεις. Οι έφηβοι μπορεί να αντιμετωπίσουν αισθήματα απογοήτευσης, απομόνωσης ή ακόμα και δυσαρέσκειας προς τους συνομηλίκους τους που δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσουν τους ίδιους λόγους υγείας. Η διαχείριση του διαβήτη μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολη σε κοινωνικές καταστάσεις, καθώς μπορεί να περιλαμβάνει εξηγήσεις διατροφικών περιορισμών, παρακολούθηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα και χορήγηση ινσουλίνης, κάτι που μπορεί να κάνει ορισμένους έφηβους να αισθάνονται αυτοσυνείδητοι.

Ανεξαρτησία και υπευθυνότητα: Η διαχείριση του διαβήτη απαιτεί υψηλό επίπεδο ευθύνης, το οποίο μπορεί να είναι μια σημαντική προσαρμογή για τους εφήβους. Πρέπει να μάθουν να παρακολουθούν τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα τους, να χορηγούν ινσουλίνη ή άλλα φάρμακα και να λαμβάνουν τεκμηριωμένες αποφάσεις σχετικά με τη διατροφή και τη σωματική δραστηριότητα. Η εξισορρόπηση αυτών των ευθυνών ενώ αγωνίζεται για μια αίσθηση ανεξαρτησίας μπορεί να είναι μια μοναδική πρόκληση για τους εφήβους με διαβήτη.

Εκπαιδευτικός αντίκτυπος: Οι απαιτήσεις της διαχείρισης του διαβήτη μπορεί να επηρεάσουν την ικανότητα του εφήβου να επικεντρωθεί στις ακαδημαϊκές ευθύνες. Οι διακυμάνσεις στα επίπεδα σακχάρου στο αίμα μπορεί να επηρεάσουν τη γνωστική λειτουργία και τη συγκέντρωση, επηρεάζοντας δυνητικά την ακαδημαϊκή απόδοση. Είναι σημαντικό για τους έφηβους με διαβήτη να συνεργάζονται στενά με τους εκπαιδευτικούς και το σχολικό προσωπικό για να εξασφαλίσουν ένα υποστηρικτικό περιβάλλον.

Κίνδυνος προβλημάτων ψυχικής υγείας: Το άγχος που σχετίζεται με τη διαχείριση μιας χρόνιας πάθησης όπως ο διαβήτης μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο προβλημάτων ψυχικής υγείας όπως το άγχος και η κατάθλιψη στους εφήβους. Η συναισθηματική επιβάρυνση της ζωής με μια κατάσταση που απαιτεί συνεχή προσοχή και επαγρύπνηση μπορεί να είναι σημαντική.

Συμπερασματικά, ο διαβήτης θέτει μοναδικές προκλήσεις για τους εφήβους, επηρεάζοντας τη σωματική τους υγεία, τις καθημερινές ρουτίνες, τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και τη συναισθηματική τους ευεξία. Η παροχή υποστηρικτικού περιβάλλοντος, εκπαίδευσης και πόρων τόσο για τους εφήβους όσο και για τις οικογένειές τους είναι ζωτικής σημασίας για να βοηθήσει τους εφήβους να περιηγηθούν στις πολυπλοκότητες της ζωής με διαβήτη κατά τη διάρκεια αυτού του κρίσιμου σταδίου ανάπτυξης. Οι τακτικοί ιατρικοί έλεγχοι, η τήρηση των σχεδίων θεραπείας και η ανοικτή επικοινωνία με τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης μπορούν να συμβάλουν στην καλύτερη διαχείριση του διαβήτη στους εφήβους.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

«Μια σημαντική δύναμη αυτής της εργασίας ήταν η διεπιστημονικότητα και η ποικιλομορφία της ομάδας, που συνεργαζόταν με δύο κοινούς στόχους: να διευρύνει τη γνώση σχετικά με την παθογένεια της ακμής και να τη χρησιμοποιήσει ως προσέγγιση για τη θεραπεία της ακμής», δήλωσε ο Lázaro Díez.

Ακμή: Σε μια πρωτοποριακή εξέλιξη στον τομέα των θεραπειών κατά της ακμής, μια ομάδα ερευνητών της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο δημιούργησε ένα εμβόλιο ακμής που μειώνει με επιτυχία τη φλεγμονή σε ένα μοντέλο ακμής σε ποντίκια. Το εμβόλιο εξουδετερώνει μια συγκεκριμένη παραλλαγή ενός ενζύμου που παράγεται από ένα βακτήριο το οποίο σχετίζεται με την ακμή, ενώ αφήνει ανέπαφο το υγιές βακτηριακό ένζυμο.

Αυτή η εργασία πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με συναδέλφους του Ιατρικού Κέντρου Cedars-Sinai και της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες. Περίπου το 70 με 80% των ατόμων αναπτύσσουν ακμή κάποια στιγμή στη ζωή τους, πιο συχνά κατά την εφηβεία, με πολλούς παράγοντες -γενετικούς, περιβαλλοντικούς και βακτηριακούς- να ευθύνονται. Μέσω αυτής της νέας εργασίας, οι επιστήμονες είναι τώρα ένα βήμα πιο κοντά στο να βοηθήσουν στη δραστική μείωση της σοβαρότητας αυτής της κοινής πάθησης με μια πιο ακριβή και λιγότερο ενοχλητική θεραπεία από αυτή που είναι διαθέσιμη επί του παρόντος. «Εργαζόμαστε για να αναπτύξουμε μια θεραπεία που είναι πολύ πιο προσαρμοσμένη σε αυτό ακριβώς που γνωρίζουμε ότι προκαλεί ακμή, αντί να μπλοκάρει απλώς τη φλεγμονή», δήλωσε ο George Y. Liu, MD, Ph.D., καθηγητής και επικεφαλής του τμήματος Παιδιατρικής Λοιμώδεις ασθένειες στην Ιατρική Σχολή του UC San Diego. «Ελπίζουμε ότι κατανοώντας πώς τα βακτήρια προκαλούν ακμή, μπορούμε να καταλήξουμε σε ένα μεμονωμένο ή συνδυαστικό εμβόλιο που θα φροντίζει την ακμή πολύ πιο αποτελεσματικά από ό,τι μπορούμε αυτή τη στιγμή». Πάνω από μια δεκαετία στα σκαριά, αυτή η έρευνα ξεκίνησε με μια προσπάθεια να απαντηθεί σε μια μακροχρόνια ερώτηση σχετικά με έναν τύπο βακτηριδίου που σχετίζεται με την ακμή που ονομάζεται Cutibacterium acnes (C. acnes), το οποίο είναι άφθονο στο δέρμα όλων: Αν όλοι έχουμε C. acnes στην επιφάνεια του δέρματός μας, τότε γιατί μόνο μερικοί άνθρωποι αναπτύσσουν ακμή; Σε μια εργασία που δημοσιεύτηκε στο Nature Communications, οι ερευνητές εντόπισαν δύο παραλλαγές της υαλουρονιδάσης, ενός ενζύμου που παράγεται από το C. acnes. Μια παραλλαγή, που ονομάζεται HylA, γίνεται αυστηρά από το C. acnes που σχετίζεται με την ακμή. Η άλλη παραλλαγή (HylB) παράγεται από το C. acnes που σχετίζεται με υγιές δέρμα. Εξετάζοντας τις δομικές και γενετικές διαφορές μεταξύ των δύο μορφών του ενζύμου, η ομάδα διαπίστωσε ότι ενώ το HylA επιδεινώνει την ακμή προκαλώντας φλεγμονή, το HylB στην πραγματικότητα φαίνεται να μειώνει τη φλεγμονή και να προάγει το υγιές δέρμα. Η εργασία τους αποκάλυψε περαιτέρω ότι τα HylA και HylB προήλθαν από έναν κοινό πρόγονο αλλά εξελίχθηκαν για να έχουν αποκλίνουσες επιδράσεις. Συγκεκριμένα, οι ερευνητές ερεύνησαν τις διαφορές στον τρόπο με τον οποίο οι δύο παραλλαγές διασπούν το υαλουρονικό οξύ στο δέρμα, αποκαλύπτοντας ότι το HylA παράγει μεγαλύτερα θραύσματα υαλουρονικού οξέος – οδηγώντας σε μια πιο ισχυρή φλεγμονώδη απόκριση – ενώ το HylB παράγει μικρότερα, αντιφλεγμονώδη θραύσματα. Όταν οι ερευνητές αφαίρεσαν την υαλουρονιδάση γενετικά από το C. acnes που σχετίζεται με την υγεία και την ακμή, τα βακτήρια έγιναν εξίσου μη φλεγμονώδη. Με βάση αυτή τη νέα γνώση, είπε ο Liu, ο οποίος είναι ένας από τους ανώτερους συγγραφείς της εργασίας, η ομάδα ανέπτυξε στη συνέχεια θεραπευτικές προσεγγίσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός εμβολίου και αναστολέων, που στόχευαν το HylA, την παραλλαγή που προκαλεί ακμή, και μείωσαν με επιτυχία τη φλεγμονή. Η μελέτη επισημαίνει την αξία της κατανόησης των γενετικών παραγόντων του C. acnes για την ενημέρωση της ανάπτυξης στοχευμένων θεραπειών ακμής. Σύμφωνα με τη María Lázaro Díez, πρώην μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο εργαστήριο George Liu και μία από τις πέντε βασικές συγγραφείς της εργασίας, αυτή η νέα προσέγγιση θα μπορούσε ενδεχομένως να ωφελήσει μεγάλο αριθμό ασθενών με ακμή, καθώς δεν υπάρχει μέχρι σήμερα διαθέσιμη συγκεκριμένη θεραπεία ακμής του τύπου της. «Μια σημαντική δύναμη αυτής της εργασίας ήταν η διεπιστημονικότητα και η ποικιλομορφία της ομάδας, που συνεργαζόταν με δύο κοινούς στόχους: να διευρύνει τη γνώση σχετικά με την παθογένεια της ακμής και να τη χρησιμοποιήσει ως προσέγγιση για τη θεραπεία της ακμής», δήλωσε ο Lázaro Díez.

Η εργασία βασίζεται σε μια μελέτη του 2019 στην οποία ο Liu ηγήθηκε μιας ομάδας που χρησιμοποίησε ένα συνθετικό σμήγμα για να αναπτύξει ένα νέο μοντέλο ποντικιού που μοιάζει πολύ με την ανθρώπινη ακμή, επιτρέποντάς της να συγκρίνει άμεσα τα «καλά» και τα «κακά» στελέχη βακτηρίων. Καθώς οι ερευνητές προχωρούν στην τελειοποίηση της χρήσης των εκλεκτικών αναστολέων HylA και των εμβολίων για τη θεραπεία της ακμής, ενθαρρύνονται από αυτή την προκαταρκτική επιτυχία και ελπίζουν να δημιουργήσουν ένα προϊόν που θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή για πολλά άτομα που υποφέρουν από ακμή ή έχουν κίνδυνο να το αναπτύξει. «Η προσέγγισή μας κατά της ακμής έχει τη δυνατότητα να φέρει επανάσταση στις θεραπείες ακμής προσφέροντας πιο στοχευμένες θεραπείες», δήλωσε ο Irshad Hajam, μεταδιδακτορικός συνεργάτης στο Liu Lab και ένας από τους κύριους συγγραφείς της εργασίας. «Αυτό που είναι πραγματικά αξιοσημείωτο σε αυτή τη δουλειά είναι ότι μπορούμε τώρα να έχουμε πιο κατευθυνόμενες και αποτελεσματικές θεραπείες κατά της ακμής διατηρώντας παράλληλα το υγιές μικροβίωμα του δέρματος, και αυτό είναι μια σημαντική πρόοδος στη θεραπεία της ακμής

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Η μοντελοποίηση αναπνευστικής κίνησης είναι μια βασική τεχνική στην τεχνολογία απεικόνισης για την ανάλυση θωρακικών οργάνων όπως οι πνεύμονες με αναπνευστική κίνηση. Προσφέρει σημαντικές αναφορές για τη στόχευση όγκων με ακτινοθεραπεία, αποφεύγοντας παράλληλα τη βλάβη σε φυσιολογικούς ιστούς κατά τη θεραπεία του καρκίνου του πνεύμονα.

Καρκίνος: Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό του Πανεπιστημίου Jiao Tong της Σανγκάης πρότεινε μια νέα μέθοδο για την καταγραφή εικόνας πνεύμονα που ονομάζεται Dlung. Το Dlung είναι μια διαφοροποιημένη καταχώρηση εικόνας πνευμόνων βασισμένη σε μάθηση χωρίς επίβλεψη, η οποία μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία μοντέλων αναπνευστικής κίνησης βασισμένα σε περιορισμένα δεδομένα με υψηλή ταχύτητα και υψηλή ακρίβεια, προσφέροντας μια πιο αποτελεσματική μέθοδο για τη μοντελοποίηση αναπνευστικής κίνησης.

Η μοντελοποίηση αναπνευστικής κίνησης είναι μια βασική τεχνική στην τεχνολογία απεικόνισης για την ανάλυση θωρακικών οργάνων όπως οι πνεύμονες με αναπνευστική κίνηση. Προσφέρει σημαντικές αναφορές για τη στόχευση όγκων με ακτινοθεραπεία, αποφεύγοντας παράλληλα τη βλάβη σε φυσιολογικούς ιστούς κατά τη θεραπεία του καρκίνου του πνεύμονα. Η καταχώρηση εικόνας πνεύμονα, η διαδικασία κατασκευής μιας πυκνής αντιστοιχίας μεταξύ των ζευγών εικόνων του πνεύμονα, είναι κρίσιμη για τη μοντελοποίηση της αναπνευστικής κίνησης. Μεταξύ όλων των τρεχουσών μεθόδων για την καταγραφή εικόνας πνεύμονα, οι μέθοδοι που βασίζονται στη μάθηση χωρίς επίβλεψη έχουν κερδίσει τεράστιο ενδιαφέρον καθώς μπορούν να υπολογίσουν την παραμόρφωση χωρίς την απαίτηση επίβλεψης. Ωστόσο, υπάρχουν δύο μειονεκτήματα στις τρέχουσες μεθόδους που βασίζονται στη μάθηση χωρίς επίβλεψη: το ένα είναι ότι δεν μπορούν να χειριστούν προβλήματα με περιορισμένα δεδομένα. Το άλλο είναι ότι στερούνται διαφορομορφικών (διατηρητικών τοπολογικών) ιδιοτήτων, ειδικά όταν υπάρχει μεγάλη παραμόρφωση στις σαρώσεις πνευμόνων. Στοχεύοντας σε αυτά τα δύο προβλήματα, οι ερευνητές πρότειναν τη μέθοδο Dlung που λύνει το πρόβλημα των περιορισμένων δεδομένων μέσω τεχνικών μικρορύθμισης και πραγματοποιεί τη διαφορομορφική καταχώρηση με τη μέθοδο κλιμάκωσης και τετραγωνισμού. Σε σύγκριση με τις βασικές μεθόδους elastix, SyN και VoxelMorph, το Dlung επιτυγχάνει την υψηλότερη ακρίβεια με διαφορομορφικές ιδιότητες όταν εφαρμόζεται στην καταχώρηση εικόνων 4D. «Το Dlung κατασκευάζει ακριβή και γρήγορα μοντέλα αναπνευστικής κίνησης με περιορισμένα δεδομένα», εξήγησε ο Peizhi Chen, ο πρώτος συγγραφέας αυτής της έρευνας, «πιστεύουμε ότι έχει μια ευρεία προοπτική εφαρμογής στην καθοδηγούμενη από εικόνα ακτινοθεραπεία κατά τη θεραπεία του καρκίνου του πνεύμονα στο μέλλον».

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Η επιδημία του κορωνοιού οδήγησε σε αύξηση του ποσοστού των πασχόντων.

Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης ή μυαλγικής εγκεφαλομυελίτιδας Myalgic encephalomyelitis/chronic fatigue syndrome ME/CFS, είναι πολυσυστηματικό νόσημα που χαρακτηρίζεται από σοβαρή κόπωση που διαρκεί άνω του εξαμήνου και συνοδεύεται από γνωστική δυσλειτουργία, προβλήματα ύπνου, δυσλειτουργία του αυτόνομου συστήματος, αδιαθεσία μετά από άσκηση. Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης προκαλεί χαρακτηριστική επιδείνωση των συμπτωμάτων και της λειτουργίας του ασθενούς μετά από άσκηση ή πνευματική εργασία. Επίσης συνοδεύεται από μη αναζωογωνητικό ύπνο.

Ενδέχεται να υπάρχει γνωστική εξασθένηση (ήτοι προβλήματα με τη σκέψη ή τη μνήμη ή τη συγκέντρωση) ή ορθοστατική δυσανεξία (ήτοι επιδείνωση συμπτωμάτων κατά τη λήψη και τη διατήρηση όρθιας στάσης). Οι πάσχοντες μπορεί να μην έχουν εμφανή σε τρίτους συμπτώματα, αλλά συνειδητοποιούν ότι η ικανότητά τους να ανταποκρίνονται σε καθήκοντα της καθημερινότητας είναι μειωμένη συγκριτικά με την περίοδο που δεν είχαν τη νόσο. Το ME/CFS συχνά δυσχεραίνει τη συμμετοχή στην επαγγελματική, οικογενειακή και κοινωνική ζωή και ενίοτε οδηγεί σε σοβαρή αναπηρία. Οι παθοφυσιολογικοί μηχανισμοί είναι πολλαπλοί και σύνθετοι όπως ανοσολογικές διαταραχές,  αλλοιώσεις στη λειτουργία των φυσικών φονικών κυττάρων (NK), διαταραχές στο προφίλ ιντερλευκινών, βλάβη στην απόκριση των Τ κυττάρων σε συγκεκριμένα αντιγόνα, αντιδράσεις αυτοανοσίας, αυξημένο οξειδωτικό stress, αλλοιώσεις στα επίπεδα σεροτονίνης, δυσλειτουργία στον άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης, επιγενετική τροποποίηση, νευροφλεγμονή, νευρωνική ευαισθητοποίηση, απορρύθμιση οδών που συνδέονται με την ομαλή άμυνα έναντι ιών.

Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης βαίνει αυξανόμενο σήμερα. Σύμφωνα με μελέτες, η επίπτωση του συνδρόμου κυμαίνεται από 0,007% έως 2,8% στον γενικό ενήλικο πληθυσμό. Η επιδημία του κορωνοιού οδήγησε σε αύξηση του ποσοστού των πασχόντων. Σύμφωνα με έρευνες, 2%-10% των ασθενών με COVID-19 εμφανίζουν κόπωση ένα χρόνο μετά τη μόλυνση: Πηγή Long-term symptom severity and clinical biomarkers in post-COVID-19/chronic fatigue syndrome: results from a prospective observational cohort (Franziska Legler και συν.) Ε CLINICAL MEDICINE 18/08/2023  https://www.thelancet.com/journals/eclinm/article/PIIS2589-5370(23)00323-1/fulltext  Αυτό συμβαίνει διότι η προσβολή από ισχυρούς παθογόνους μικροοργανισμούς λειτουργεί ως καταλύτης στην πυροδότηση σύνθετων παθοφυσιολογικών παθολογικών φαινομένων που τελικώς οδηγούν στο σύμπτωμα της χρόνιας κόπωσης. Εξάλλου υπάρχει αυξανόμενος αριθμός ασθενών με συμπτώματα όπως κόπωση, κεφαλαλγία, μυαλγία, νευρολογικά και γνωστικά ελλείμματα, ορθοστατικές διαταραχές ακόμη και μετά από ήπιο ή μέτριο COVID-19. Το σύνολο αυτών των συμπτωμάτων που είναι γνωστά ως long covid μπορούν να επηρεάσουν σοβαρά την ποιότητα ζωής των ασθενών.

1. Σύμφωνα με αναδρομική μελέτη που περιέλαβε άνω του 1.000.000 ασθενείς και δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Biomedicines (Dr. Zahid Ijaz Tarar και συν.) στις 22/09/2023 https://doi.org/10.3390/biomedicines11102594, οι ασθενείς με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου προσβάλλονται συχνότερα από σύνδρομο χρόνιας κόπωσης ή μυαλγικής εγκεφαλίτιδας και επομένως πρέπει να ευρίσκονται σε αυξημένη επιφυλακή.
2. Σύμφωνα με έρευνα που περιέλαβε 1979 γυναίκες (Siwen Wang και συν.) και δημοσιεύτηκε στις 30/05/2023 στο Jama Network Open (https://jamanetwork.com/journals/jamanetworkopen/fullarticle/2805380 ), οι άνθρωποι που έχουν καλή ποιότητα ύπνου έχουν μειωμένη πιθανότητα προσβολής από σύνδρομο χρόνιας κόπωσης μετά την λοίμωξη από κορονοϊό.
3. Στο σύνδρομο χρόνιας κόπωσης από covid αλλά και στο σύνολο των συμπτωμάτων που διαρκούν άνω του εξαμήνου μετά από κορονοϊό-long covid σημαντικό ρόλο έχουν με βάση έρευνες ορισμένες κυτοκίνες που αυξάνονται (ιδιαίτερα IL-1β, IL-6, TNF, IP10, CCL11), η επανενεργοποίηση ορισμένων ιών όπως του Epstein Barr, η μειωμένη ικανότητα παραγωγής αντισωμάτων έναντι του κορωνοϊού, η μειωμένη ανοσολογική ανταπόκριση έναντι του ιού, η επιμονή της παρουσίας του ιού στα βιολογικά υγρά πέραν του μηνός, η παρουσία μικροθρόμβων, η φλεγμονή του νευρικού συστήματος, η ανάπτυξη αυτοαντισωμάτων, η μειωμένη έκκριση κορτιζόλης από τα επινεφρίδια, η αλλοίωση της μικροχλωρίδας του εντέρου. Η έρευνα αναμένεται να συνεχιστεί και κατά το 2024 με στόχο την ανεύρεση συγκεκριμένων αιματολογικών δεικτών που θα είναι εύχρηστοι στην κλινική πράξη και θα θέτουν τη διάγνωση του συνδρόμου της χρόνιας κόπωσης από κορωνοιό..  Πηγή Νature microbiology  review articles  Long COVID: major findings, mechanisms and recommendations (Hannah E. Davis και συν.) https://www.nature.com/articles/s41579-022-00846-2

Πηγη: https://www.iatronet.gr/