Κατηγορία: Ενημέρωση

Ερευνητές στην Κίνα εξέτασαν τη σχέση μεταξύ κατανάλωσης αυγών και στεφανιαίας νόσου με διάφορες γενετικές ευαλωτότητες και ανακάλυψαν ότι η γενετική προδιάθεση, συνεργιστικά αλληλεπιδρά με τον αυξημένο κίνδυνο στεφανιαίας νόσου που συνδέεται με την κατανάλωση αυγών.

Η νέα, προοπτική μελέτη, θέλησε να εξετάσει την πιθανή επίδραση γενετικής ευαλωτότητας στη σχέση κατανάλωσης αυγών και κινδύνου εμφάνισης στεφανιαίας νόσου. Θέλησε να εντοπίσει τον πληθυσμό ατόμων που ωφελείται περισσότερο από μειωμένη κατανάλωση αυγών.

Η έρευνα περιέλαβε 34.111 ανθρώπους με κατάλληλα στοιχεία γενότυπου και χωρίς στεφανιαία νόσο στην έναρξη.

Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν τα 52,3 έτη και το 41,8% ήταν άντρες.

Ερωτηματολόγια για τη συχνότητα κατανάλωσης χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση κατανάλωσης αυγών στην έναρξη και σε επόμενες επισκέψεις.

Στην έναρξη, οι συμμετέχοντες κατανάλωναν αυγά με τις εξής συχνότητες: <1 αυγό/εβδομάδα (15,61%), 1–<3 αυγά/εβδομάδα (23,68%), 3–<6 αυγά/εβδομάδα (24,5%), 6–<10 αυγά/εβδομάδα (17,81%), και ≥10 αυγά/εβδομάδα (18,39%).

Η εμφάνιση υπέρτασης και διαβήτη καθώς και του κινδύνου στεφανιαίας νόσου φάνηκε να αυξάνεται με την αυξημένη κατανάλωση αυγών.

Σε μέσο διάστημα παρακολούθησης 11,7 ετών, αναφέρθηκαν 1.128 περιστατικά στεφανιαίας νόσου.

Η αθροιστική εμφάνιση φάνηκε να είναι υψηλότερη στους συμμετέχοντες που κατανάλωναν περισσότερα ή ίσα με 10 αυγά την εβδομάδα (HR = 1.42).

Ανθρωποι με τον υψηλότερο γενετικό κίνδυνο είχαν σημαντικά υψηλότερη εμφάνισης στεφανιαίας νόσου έναντι αυτών με τον χαμηλότερο γενετικό κίνδυνο.

Επιπλέον, φάνηκε ότι ο κίνδυνος στεφανιαίας νόσου αύξανε με αυξημένη κατανάλωση αυγών σε ανθρώπους χαμηλού γενετικού κινδύνου (HR = 1.05) καθώς και υψηλού (HR = 1.10). Όμως, η επίδραση της κατανάλωσης αυγών στον κίνδυνο στεφανιαίας νόσου ήταν πιο ουσιαστική σε όσους είχαν υψηλό γενετικό κίνδυνο.

Γενικά, οι ερευνητές παρατήρησαν αυξημένη τάση εμφάνισης στεφανιαίας νόσου, όπως υπολογίστηκε με τη χρήση HR και αθροιστικών ποσοστών δεκαετίας σε  ανθρώπους με μεγαλύτερη κατανάλωση αυγών και γενετική ευαλωτότητα.

Για πρώτη φορά, η συγκεκριμένη έρευνα εντόπισε σημαντική συνεργιστική αλληλεπίδραση μεταξύ κατανάλωσης αυγών και γενετικών παραγόντων, υποδεικνύοντας ότι η σχέση μεταξύ κατανάλωσης αυγών και κινδύνου για στεφανιαία νόσο ενδεχομένως δεν είναι ομοιόμορφη μεταξύ ανθρώπων διαφορετικού γενετικού υπόβαθρου.

Η μακρά παρακολούθηση των συμμετεχόντων, το μεγάλο δείγμα και ο αυστηρός έλεγχος ποιότητας είναι ισχυρά στοιχεία της έρευνας. Όμως η έρευνα δεν λαμβάνει υπόψη την ολική χοληστερόλη και την πρόσληψη ενέργειας.

Συμπερασματικά, η μεγάλη έρευνα δίνει ενδείξεις ότι ο κίνδυνος εμφάνισης στεφανιαίας νόσου αυξάνεται σε ανθρώπους με μεγαλύτερη κατανάλωση αυγών και γενετική προδιάθεση.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο The American Journal of Clinical Nutrition.

Πηγές:
The American Journal of Clinical Nutrition.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η επιβίωση των ασθενών γυναικών με μεταστατικό καρκίνο του μαστού στην κανονική περίθαλψη βελτιώνεται συνεχώς τα τελευταία 27 χρόνια. Αυτό προκύπτει από μια αναδρομική ανάλυση, τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάστηκαν στην ετήσια συνάντηση των Γερμανικών, Αυστριακών και Ελβετικών Εταιρειών Αιματολογίας και Ιατρικής Ογκολογίας στο Αμβούργο.

Η επιβίωση στον μεταστατικό καρκίνο του μαστού έχει βελτιωθεί στις τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες, έχει όμως μεταφερθεί αυτή η βελτίωση και στην κανονική περίθαλψη στα εξωτερικά ιατρεία; Για να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα, οι ερευνητές με επικεφαλής τον Rudolf Weide, αιματολόγο και ογκολόγο από το Koblenz, ανέλυσαν τα δεδομένα όλων των ασθενών γυναικών με μεταστατικό καρκίνο του μαστού που είχαν υποβληθεί σε θεραπεία σε 6 εξωτερικά ιατρεία στη Ρηνανία από το 1995 έως το 2022.

Οι ερευνητές κατάφεραν να αξιολογήσουν συνολικά 1.635 ασθενείς. Η ηλικία τους ήταν μεταξύ 23 και 100 ετών και το 27,2 % από αυτές είχαν πρωτοπαθή μεταστατική νόσο.

Στο 51,3 % οι μεταστάσεις ήταν στην κοιλιά, στο 35,7 % στα οστά και στο 6,4 % στο κεντρικό νευρικό σύστημα. 83,1 % των γυναικών είχαν θετικό όγκο στους ορμονικούς υποδοχείς, ενώ στο 23,8 % ήταν θετικός στον HER2.

Σημαντική αύξηση της επιβίωσης με την πάροδο του χρόνου

Η συνολική επιβίωση στην ομάδα ήταν κατά μέσο όρο 38,8 μήνες.

Ο μέσος χρόνος επιβίωσης βελτιώθηκε σημαντικά με την πάροδο του χρόνου: εάν η διάγνωση έγινε το 1987-2002, η επιβίωση ήταν 32 μήνες. Εάν η διάγνωση έγινε το 2003-2012, ήταν ήδη 37,4 μήνες. Όταν η διάγνωση έγινε το 2013-2017, είχε αυξηθεί στους 41 μήνες και σήμερα (2018-2022) έχει φτάσει τους 48,3 μήνες

Οι ερευνητές προσθέτουν ότι η επιβίωση εξαρτιόταν σημαντικά από την ηλικία, την κατάσταση, τις συννοσηρότητες, την επιβίωση χωρίς μεταστάσεις, τη θέση των μεταστάσεων, τον αριθμό των οργάνων που επηρεάζονται από τις μεταστάσεις και την κατάσταση των ορμονικών υποδοχέων και του HER2.

Πηγη:https://www.iatronet.gr/

Ερευνητές του University of Eastern Finland, University of Edinburgh και ETH Zürich, εξέτασαν την άμεση επίδραση 3 ειδών αεροβικών ασκήσεων στην αντίληψη και σε σχετικές βιολογικές αποκρίσεις σε υγιείς ηλικιωμένους.

Ενας γύρος γκολφ, νορβηγικό περπάτημα 6 χιλιομέτρων ή κανονικό περπάτημα 6 χιλιομέτρων μπορεί ενδεχομένως να βελτιώσουν σημαντικά την άμεση νοητική λειτουργία σε ηλικιωμένους.

Τα παραπάνω έδειξε πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο BMJ Open Sport & Exercise Medicine.

Ερευνητές του University of Eastern Finland, University of Edinburgh και ETH Zürich, εξέτασαν την άμεση επίδραση των 3 παραπάνω αεροβικών ασκήσεων στην αντίληψη και σε σχετικές βιολογικές αποκρίσεις σε υγιείς ηλικιωμένους.

Η έρευνα έγινε σε 25 ανθρώπους 65 ετών και άνω, που έπαιζαν γκολφ και συμμετείχαν σε 3 έντονα αερόβια είδη άσκησης. Γύρος γκολφ με 18 τρύπες, 6 χιλιόμετρα νορβηγικού περπατήματος ή 6 χιλιόμετρα κανονικού περπατήματος.

Η κάθε άσκηση έγινε σε πραγματικό περιβάλλον, διατηρώντας τον συνήθη ρυθμό, αντίστοιχο σε έντονο περπάτημα.

Αξιολογήθηκε η νοητική λειτουργία και δόθηκαν δείγματα αίματος. Μετρήθηκαν οι ουσίες BDNF και CTSB που έχει υποδειχτεί ότι αντικατοπτρίζουν τα οφέλη της άσκησης στον εγκέφαλο.

Οι συμμετέχοντες φορούσαν επίσης συσκευές παρακολούθησης φόρμας, που κατέγραφαν την απόσταση, τη διάρκεια, το ρυθμό, την ενέργεια που ξόδευαν οι αθλούμενοι και τα βήματα. Παρακολουθήθηκε επίσης ο καρδιακός παλμός τους.

Η έρευνα έδειξε ότι μια φορά άσκησης με ένα από τα παραπάνω είδη βελτίωσε τις νοητικές λειτουργίες στους ηλικιωμένους, όπως μετρήθηκαν από το τεστ TMT- αν και δεν καταγράφηκαν σημαντικές επιδράσεις στα επίπεδα των BDNF και CTSB.

Επίσης, το νορβηγικό περπάτημα και το κανονικό συνδέονταν με ενισχυμένες εκτελεστικές λειτουργίες.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι τα ευρήματα υπογραμμίζουν την αξία αερόβιας, κατάλληλης για την ηλικία, όπως τα παραπάνω 3 είδη άσκησης όσον αφορά τη διατήρηση και την ενίσχυση της νοητικής λειτουργίας στους ηλικιωμένους.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Οι νέες συνθήκες διαβίωσης και ο σύγχρονος τρόπος ζωής φέρνουν πολλά ζευγάρια αντιμέτωπα με την υπογονιμότητα. Πλέον, με την ψήφιση και την εφαρμογή του νέου νομοσχεδίου για την αύξηση του ορίου ηλικίας από τα 50 στα 54 έτη για γυναίκες που επιθυμούν να τεκνοποιήσουν με εξωσωματική γονιμοποίηση, το όνειρο απόκτησης ενός παιδιού μπορεί να γίνει πραγματικότητα για όλα τα ζευγάρια… ακόμα και μετά την ηλικία των 50 ετών!

Η μέση ηλικία απόκτηση παιδιού στην Ελλάδα έχει αυξηθεί τα τελευταία 20 χρόνια, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ). Η αλλαγή του τρόπου ζωής, οι σπουδές και η ανάγκη για συνεχή κατάρτιση, η προσπάθεια για επαγγελματική καταξίωση και φυσικά, οι οικονομικές δυσκολίες και τα έξοδα για τη δημιουργία οικογένειας και την ανατροφή ενός παιδιού στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, αναγκάζουν πολλές γυναίκες, αλλά και άνδρες, να αναβάλλουν την τεκνοποίηση. Έτσι, αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των γυναικών που επιθυμούν να αποκτήσουν παιδί μετά την ηλικία των 40, ακόμη και των 50 ετών.

Ο πιο σημαντικός παράγοντας υπογονιμότητας είναι η μεγάλη ηλικία της γυναίκας. Κάθε γυναίκα γεννιέται με συγκεκριμένο αριθμό ωαρίων στις ωοθήκες της. Σταδιακά, λοιπόν, και οδεύοντας προς την εμμηνόπαυση, ο αριθμός των ωαρίων μειώνεται και η ποιότητα τους επηρεάζεται σημαντικά. Με την πάροδο του χρόνου μειώνεται η πιθανότητα σύλληψης και αυξάνεται η πιθανότητα αποβολών και χρωμοσωμικών ανωμαλιών, όπως είναι το σύνδρομο Down.  Η εμμηνόπαυση συμβαίνει κατά μέσοn όρο στην ηλικία των 51 ετών και φαίνεται ότι καθορίζεται γενετικά. Επομένως, η γονιμότητα των γυναικών κοντά στην ηλικία των 50 ετών αμφισβητείται, καθώς φθίνουν δραματικά τα αποθέματα των ωοθηκών και η ποιότητα των ωαρίων.

Γυναίκες στην εμμηνόπαυση ή περι-εμμηνόπαυση μπορούν να υποβληθούν σε διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης, είτε με χρήση των δικών τους ωαρίων – με την προϋπόθεση ότι έχουν προνοήσει και έχουν πραγματοποιήσει διατήρηση γονιμότητας με κρυοσυντήρηση των ωαρίων τους σε μικρότερη ηλικία, είτε με τη χρήση ωαρίων νεότερης δότριας. Και στις δύο περιπτώσεις, η βιολογική ηλικία των ωαρίων είναι μικρή, η ποιότητά τους καλύτερη και έτσι αυξάνεται η πιθανότητα επιτυχίας της μεθόδου.

Μετά από εισήγηση της Εθνικής Αρχής Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (ΕΑΙΥΑ), με την ψήφιση και εφαρμογή του νόμου 4958/22, το ηλικιακό όριο για γυναίκες που επιθυμούν να υποβληθούν σε κάποια μέθοδο Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής αυξήθηκε στα 54 έτη. Προϋπόθεση για την εξωσωματική γονιμοποίηση σε αυτή την ηλικιακή ομάδα γυναικών είναι η χορήγηση ειδικής άδειας από την ΕΑΙΥΑ, αφού προσκομιστούν τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Εφόσον η συγκεκριμένη άδεια χορηγηθεί, έχει ισχύ για 1 έτος.

Κάθε Γυναικολόγος Αναπαραγωγής υποχρεούται να διασφαλίσει την καλή υγεία της υποψήφιας μητέρας άνω των 50 ετών, προκειμένου να αποφευχθούν επιπλοκές κατά τη διάρκεια της κύησης που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ίδια ή το έμβρυο. Στα απαραίτητα δικαιολογητικά συμπεριλαμβάνονται γνωμάτευση Γυναικολόγου, Καρδιολόγου ή Παθολόγου και Μαστολόγου που βεβαιώνουν ότι η υποψήφια μητέρα μπορεί με ασφάλεια να υποβληθεί σε διαδικασία Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής και να κυοφορήσει.  Σε περίπτωση ιστορικού κάποιας νόσου, απαιτείται αντίστοιχη γνωμάτευση από τον ιατρό της αντίστοιχης ειδικότητας.

Κάθε κύηση σε γυναίκα άνω των 50 ετών θεωρείται κύηση υψηλού κινδύνου. Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, οι έγκυες άνω των 50 ετών διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για εμφάνιση υπερτασικών διαταραχών της κύησης και προεκλαμψίας, σακχαρώδους διαβήτη, πρόωρου τοκετού και μεγάλη πιθανότητα για τοκετό με καισαρική τομή. Για το λόγο αυτό, απαιτείται πολύ στενή παρακολούθηση και ιδιαίτερη φροντίδα από τον Γυναικολόγο σε όλη της διάρκεια της κύησης προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι επιπλοκές και να διασφαλιστεί η υγεία της μητέρας και του εμβρύου.

H στενή παρακολούθηση αυτών των κυήσεων και η εξατομικευμένη διαχείριση των περιστατικών διασφαλίζει στις περισσότερες περιπτώσεις τη βέλτιστη έκβαση.

Είναι πολύ ενθαρρυντικό το γεγονός ότι η ελληνική νομοθεσία συντονίζεται πια με τη σύγχρονη κοινωνία και τους ρυθμούς της. Κάθε γυναίκα που μπορεί να έχει αναβάλει την τεκνοποίηση για τους δικούς της λόγους, έχει δικαίωμα στη μητρότητα ακόμα και μετά τα 50 έτη, εφόσον η υγεία της το επιτρέπει. Η δημιουργία μιας σχέσης εμπιστοσύνης με τοn Γυναικολόγο Αναπαραγωγής είναι προϋπόθεση, ώστε κάθε γυναίκα να αισθανθεί ασφάλεια και σιγουριά σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Χαρακτηριστικά ναρκισσιστικής προσωπικότητας συνδέονται με φτωχότερη ανταπόκριση στην ψυχοθεραπευτική αγωγή. Αυτό είναι το αποτέλεσμα νέας έρευνας σε 2.000 ανθρώπους που υποβλήθηκαν σε ψυχοθεραπεία.

Τα ευρήματα έρευνας του Jena University Hospital και του University of Münster που δημοσιεύτηκαν στο The Lancet Psychiatry, μπορούν να συμβάλλουν σε περαιτέρω εξατομίκευση της ψυχοθεραπείας.

Οι ερευνητές εξέτασαν πώς ναρκισσιστικές διαστάσεις σε ανθρώπους που υποβλήθηκαν σε ψυχοθεραπεία (νοσηλευόμενους και μη) επηρεάζουν την αγωγή για προβλήματα ψυχικής ηγεσίας.

Οι ερευνητές κατέγραψαν το επίπεδο των χαρακτηριστικών ναρκισσιστικής προσωπικότητας και συμπτωμάτων κατάθλιψης πριν και μετά την αγωγή με δυο ψυχοθεραπευτικές μεθόδους.

Η ισχυρή ναρκισσιστική αντιπαλότητα συνδεόταν με πιο έντονα συμπτώματα κατάθλιψης πριν την έναρξη της αγωγής στις 2 ομάδες, ανακάλυψε η ερευνητική ομάδα.

Αντίθετα, η ανάγκη να τους θαμάζουν συνδεόταν με μικρότερη ένταση κατάθλιψης. Ο Maike Richter, σημείωσε ότι στην έρευνα, στην ομάδα των ασθενών που αντιμετωπίστηκε με γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία, ο ναρκισσισμός συνδεόταν με φτωχότερη απόκριση στην αγωγή, ακόμα και όταν μια ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας δεν είχε πλήρως αναπτυχθεί. Συγκεκριμένα, η διάσταση αντιπαλότητας είχε αρνητική επίδραση.

Όμως, σε αγωγή με ψυχαναλυτική- αλληλεπιδραστική θεραπεία που αναπτύχθηκε ειδικά για ανθρώπους με δυσκολίες στις διαπροσωπικές σχέσεις, η αρνητική επίδραση του ναρκισσισμού στην απόκριση στην αγωγή δεν παρατηρήθηκε.

Οι ερευνητές εικάζουν ότι αυτή η διαφορά μεταξύ μεθόδων θεραπευτικής αγωγής οφειλόταν σε μοτίβα διαπροσωπικής συμπεριφοράς μεταξύ ασθενούς και θεραπευτή.

Σύμφωνα με τον καθηγητή  Nils Opel, περαιτέρω ανάλυση στηρίζει την υπόθεση. Ανακαλύφθηκαν ενδείξεις ότι η αρνητική επίδραση του ναρκισσισμού βασίζεται σε πιο ασθενή θεραπευτική σχέση.

Οι ερευνητές θεωρούν τα ευρήματα σημαντική συμβολή στην κατανόηση χαρακτηριστικών ναρκισσιστικής προσωπικότητας.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η αυστριακή πνευμονολογική εταιρεία εστιάζει στις πτυχές του φύλου στη διάγνωση και τη θεραπεία. Το ετήσιο συνέδριο που αρχίζει στις 23 Οκτωβρίου στο Graz συζητά επίσης τον έλεγχο του καρκίνου του πνεύμονα.

Οι ασθένειες των πνευμόνων εμφανίζουν συχνά διαφορετικά συμπτώματα και πορεία στις γυναίκες από ό,τι στους άνδρες.

Υπάρχουν ενδείξεις γι’ αυτό στο άσθμα και τη ΧΑΠ καθώς και στην πνευμονική υπέρταση. Οι διαφορές που αφορούν το φύλο πρέπει επομένως να τύχουν μεγαλύτερης προσοχής από την ιατρική και την έρευνα, τόνισαν οι αυστριακοί πνευμονολόγοι  ενόψει του ετήσιου συνεδρίου τους της ÖGP, το οποίο θα πραγματοποιηθεί από τις 23 Οκτωβρίου στο Messecongress του Γκρατς.

Η Αυστριακή Πνευμονολογική Εταιρεία (ÖGP) είναι μια επιστημονική εταιρεία αφιερωμένη στην επιστήμη, την εκπαίδευση και την κατάρτιση, την πρόληψη και τη φροντίδα των ασθενών στον τομέα των αναπνευστικών και πνευμονικών παθήσεων και στην προώθηση της υγείας των πνευμόνων. Υποστηριζόμενη από διεθνή δίκτυα, προσφέρει στα μέλη της μεταφορά γνώσεων στο υψηλότερο επίπεδο, εκπροσωπεί τα συμφέροντα όλων των επαγγελματικών ομάδων πνευμονολόγων και τάσσεται υπέρ των βιώσιμων εξελίξεων στο αυστριακό σύστημα υγείας.

Σε σημερινή διαδικτυακή συνέντευξη τύπου, η πνευμονολόγος από το Τιρόλο και γενική γραμματέας της ÖGP, Judith Löffler-Ragg, επεσήμανε τη σημασία της έρευνας της “μικρής διαφοράς που συχνά έχει μεγάλο αποτέλεσμα”: Εξακολουθεί να δίνεται πολύ λίγη προσοχή στο γεγονός ότι το βιολογικό φύλο, συμπεριλαμβανομένης της ανατομίας και της φυσιολογίας, καθώς και ο ψυχολογικός και κοινωνικός προσανατολισμός έχουν αντίκτυπο στην υγεία και την ασθένεια.

“Το άσθμα εμφανίζεται συχνά στις γυναίκες και επηρεάζεται από τις ορμονικές φάσεις της ζωής – εφηβεία, εγκυμοσύνη και εμμηνόπαυση”, λέει. Οι ειδικές συνθήκες εργασίας των γυναικών μπορούν επίσης να επηρεάσουν τους πνεύμονες, είπε.

Και τα δύο μπορεί να έχουν συνέπειες για την υγεία των πνευμόνων, είπε. “Είναι πράγματι γεγονός ότι αποκτούμε μια ευρύτερη άποψη για τις ασθένειες όταν λαμβάνουμε υπόψη αυτές τις πτυχές”, τόνισε η πνευμονολόγος.

H επικεφαλής ανώτερη ιατρός του εξωτερικού ιατρείου πνευμονολογίας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ίνσμπρουκ υπενθύμισε ότι τις προηγούμενες δεκαετίες το φύλο δεν λαμβάνονταν πάντα υπόψη στις μελέτες: Οι γυναίκες συχνά υποεκπροσωπούνταν στις μελέτες και τα αποτελέσματα που είχαν συλλεχθεί από άνδρες προεκτείνονταν σε γυναίκες ασθενείς.

“Το πώς δρουν τα φάρμακα σε ποιες δόσεις στις γυναίκες δεν λαμβανόταν σε μεγάλο βαθμό υπόψη”, λέει η Löffler-Ragg.

Όχι μόνο στη θεραπεία, αλλά και στη διάγνωση, υπάρχει ακόμη ανάγκη να καλύψουμε τη διαφορά σε γνώσεις σχετικά με τις πτυχές που αφορούν το φύλο. Για παράδειγμα, στην περίπτωση της ΧΑΠ: η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια συνδέεται συνήθως με ηλικιωμένους, καπνιστές άνδρες.

Ωστόσο, και τα δύο φύλα προσβάλλονται από αυτή τη σοβαρή πνευμονοπάθεια. “Ενώ οι άνδρες βήχουν, οι γυναίκες παρουσιάζουν κόπωση και εξάντληση”, δήλωσε η Löffler-Ragg. Λόγω του τυπικού βήχα, ωστόσο, οι άνδρες διαγιγνώσκονται πιο γρήγορα.

Η γιατρός ανέφερε και άλλες διαφορές που είναι ήδη γνωστές σε σχέση με τους πνεύμονες.

Εάν γυναίκες και άνδρες είναι εξίσου ενεργητικοί ή παθητικοί καπνιστές, η λειτουργία των πνευμόνων είναι πιο σαφώς πιο επιδεινωμένη στις γυναίκες.

Και η πνευμονική υπέρταση εντοπίζεται συχνότερα στις γυναίκες αλλά είναι χειρότερη στους άνδρες. Τέλος, υπάρχουν πνευμονικές παθήσεις που εμφανίζονται σχεδόν αποκλειστικά στις γυναίκες, όπως η λεμφαγγειομυομάτωση.

Η ÖGP επιθυμεί να προωθήσει την έρευνα και την ευαισθητοποίηση με βάση το φύλο. Στο επερχόμενο συνέδριο (23-25 Οκτωβρίου στο Γκρατς), θα υπάρξει για πρώτη φορά ξεχωριστή συνεδρία για το θέμα αυτό – και θα απονεμηθούν δύο βραβεία ειδικά για γυναίκες ή για το φύλο, όπως ανακοινώθηκε.

Το ετήσιο συνέδριο με το σύνθημα “Lungs at the Limit” (Πνεύμονες στο όριο) θα διοργανωθεί από κοινού με την Αυστριακή Εταιρεία Θωρακοχειρουργικής.

Μεταξύ άλλων, θα παρουσιαστούν και θα συζητηθούν μελέτες σχετικά με την αποτελεσματικότητα των νέων φαρμάκων κατά της πνευμονικής υπέρτασης, ανέφερε ο πρόεδρος του συνεδρίου Gabor Kovacs από το Τμήμα Εσωτερικής Ιατρικής της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου του Graz.

πΗΓΗ: https://www.iatronet.gr/

Επιστήμονες του Χάρβαρντ που ερευνούν την αύξηση του καρκίνου του παχέος εντέρου σε νέους ανακάλυψαν μια σοκαριστική συσχέτιση: ο βρεφικός θηλασμός αυξάνει τον κίνδυνο έως και 40%! Ωστόσο οι μητέρες δεν πρέπει να σταματήσουν την πρακτική, η οποία προσφέρει πολλά οφέλη στα βρέφη, καθώς χρειάζεται ακόμη περισσότερη έρευνα, λένε οι επιστήμονες.

Ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και της Ουάσιγκτον διαπίστωσαν ότι ο βρεφικός θηλασμός συσχετίστηκε με έως και 40% περισσότερες πιθανότητες να διαγνωστεί κάποιος με τη νόσο πριν από την ηλικία των 55 ετών. Όσο περισσότερο θήλαζε ένα άτομο ως βρέφος, τόσο πιο πιθανό ήταν να διαγνωστεί με πρώιμο καρκίνο του παχέος εντέρου, σύμφωνα με τη μελέτη.

«Έτσι, ένα άτομο που γεννήθηκε το 1990 έχει τώρα τετραπλάσιο κίνδυνο να προσβληθεί από καρκίνο του παχέος εντέρου σε σύγκριση με ένα άτομο που γεννήθηκε το 1950».
— Kimmie Ng, Dana-Farber Cancer Institute

Καρκίνος του παχέος εντέρου και διατροφή

Η δρ Kimmie Ng, ογκολόγος στο Χάρβαρντ, ανάφερε ότι ενώ η ομάδα ερευνούσε ακόμη τη σύνδεση, πίστευε ότι έφταιγε ο «δυτικός τρόπος ζωής». Η σύγχρονη διατροφή έχει από καιρό συνδεθεί με μια σειρά από καρκίνους και πολλές από τις βλαβερές ουσίες του πρόχειρου φαγητού μπορεί να περάσουν από το μητρικό γάλα. Ωστόσο, η δρ Ng τόνισε ότι «αυτό είναι απλώς ένας συσχετισμός» και προέτρεψε τις γυναίκες να μη σταματήσουν τον θηλασμό, κάτι που έχει συνδεθεί με απίστευτα οφέλη για την υγεία των μωρών.

Τα ποσοστά καρκίνου του παχέος εντέρου αυξάνονται παγκοσμίως, προκαλώντας επιδημία στους νέους. Τα ποσοστά αναμένεται να διπλασιαστούν στους νέους έως το 2030 και ο καρκίνος του παχέος εντέρου αναμένεται επίσης να γίνει η κύρια αιτία θανάτων από καρκίνο σε άτομα κάτω των 50 ετών μέχρι το τέλος της δεκαετίας.

Αυτό βασίζεται σε δεδομένα από το JAMA Surgery, το οποίο διαπίστωσε ότι μεταξύ 2010 και 2030, ο καρκίνος του παχέος εντέρου θα έχει αυξηθεί κατά 90% σε άτομα ηλικίας 20 έως 34 ετών. Ο καρκίνος του ορθού θα έχει αυξηθεί κατά 124% στην ίδια ηλικιακή ομάδα. Οι καρκίνοι του παχέος εντέρου και του ορθού είναι ο τρίτος πιο κοινός τύπος στις ΗΠΑ και η τρίτη κύρια αιτία θανάτου τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.

Η Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία (ACS) εκτιμά ότι περίπου 153.000 περιπτώσεις καρκίνου του παχέος εντέρου θα ανιχνευθούν φέτος, συμπεριλαμβανομένων 19.500 σε άτομα ηλικίας κάτω των 50 ετών. Περίπου 52.550 άνθρωποι αναμένεται να πεθάνουν από τη νόσο.

Τι έδειξε η μελέτη για τον βρεφικό θηλασμό και τη σχέση του με τον καρκίνο του παχέος εντέρου

Οι επιστήμονες ενδιαφέρθηκαν να εξετάσουν πιθανές περιβαλλοντικές αλλαγές σε σχέση με την αύξηση του καρκίνου του παχέος εντέρου και εξέτασαν δεδομένα από 158.696 γυναίκες ηλικίας 27 έως 93 ετών που ελήφθησαν από έρευνες και ερωτηματολόγια ως μέρος της Μελέτης Νοσηλευτών Υγείας και της Μελέτης Νοσηλευτών Υγείας II.

Η ομάδα εξέτασε επίσης τη διατροφή, βάζοντας τους συμμετέχοντες να συμπληρώσουν το Ερωτηματολόγιο Συχνότητας Τροφίμων με 160 ερωτήσεις. Ενώ η διατροφή της ενηλικίωσης συνδέεται στενά με τον καρκίνο του παχέος εντέρου, η σχέση μεταξύ του θηλασμού και του καρκίνου δεν επηρεάστηκε από το τι έτρωγαν οι μητέρες.

Για να αποκλείσουν άλλους παράγοντες του τρόπου ζωής που θα μπορούσαν να έχουν συμβάλει σε περιπτώσεις καρκίνου του παχέος εντέρου, οι ερευνητές μίλησαν με 40.000 από τα άτομα που συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη και συνέλεξαν λεπτομερείς πληροφορίες υγείας, συμπεριλαμβανομένου του καπνίσματος και της χρήσης αλκοόλ κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς και συννοσηροτήτων, βάρους και ύψους.

Μετά την εξέταση όλων των μεταβλητών, ο θηλασμός εξακολουθούσε να δείχνει τη μεγαλύτερη συσχέτιση με τον καρκίνο του παχέος εντέρου.

Σε σύγκριση με τις γυναίκες που δεν θήλασαν, εκείνες που θήλασαν για λιγότερο από ή ίσο με τρεις μήνες είχαν 14% υψηλότερο κίνδυνο. Όσοι θήλαζαν για τέσσερις έως οκτώ μήνες είχαν 17% υψηλότερο κίνδυνο και όσοι θήλαζαν για εννέα ή περισσότερους μήνες είχαν 36% αυξημένο κίνδυνο.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό, μια νεότερη ομάδα γυναικών εντός της κοόρτης εμφάνισε περίπου 40% αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου υψηλού κινδύνου πριν κλείσουν τα 55 έτη.

Παρατηρήθηκε επίσης σημαντική συσχέτιση μεταξύ του θηλασμού και του αυξημένου κινδύνου αδενωμάτων πριν από την ηλικία των 50 ετών. Το αδένωμα είναι ένας μη καρκινικός όγκος στην επένδυση του παχέος εντέρου. Ενώ οι ίδιοι είναι καλοήθεις, οι σχηματισμοί συνήθως θεωρούνται προκαρκινικοί και μπορούν να μετατραπούν σε κακοήθεις όγκους.

Οι ερευνητές εξεπλάγησαν από τα αποτελέσματά τους και αναρωτήθηκαν εάν η υγεία της μητέρας είχε αντίκτυπο στον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου.

Η Ng είπε: «Αν θηλάζετε, προφανώς, πολλοί παράγοντες υγείας της μητέρας μεταφέρονται στο βρέφος. Οπότε, το φυσικό ερώτημα είναι: «Μήπως η υγεία της μητέρας φέρει αυτόν τον αυξημένο κίνδυνο;»

Οι ερευνητές ενδιαφέρθηκαν να μελετήσουν τη σχέση μεταξύ του θηλασμού και του καρκίνου του παχέος εντέρου, επειδή πριν από την πρόσφατη αύξηση των περιπτώσεων, η συχνότητα της νόσου είχε μειωθεί. Ομοίως, υπήρξε μείωση στα ποσοστά θηλασμού από τις αρχές του 20ου αιώνα έως τη δεκαετία του 1960. Ωστόσο, τα ποσοστά θηλασμού άρχισαν να ανακάμπτουν τη δεκαετία του 1990, γεγονός που ευθυγραμμίζεται με την αύξηση των περιπτώσεων καρκίνου του παχέος εντέρου.

Η ομάδα προειδοποίησε ότι παρά τα ευρήματά της, χρειάζεται περισσότερη έρευνα και η ανάλυσή τους δεν πρέπει να αποθαρρύνει τους ανθρώπους από το να θηλάζουν τα παιδιά τους, καθώς είναι η καλύτερη διατροφική πηγή για τα περισσότερα μωρά.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Clinical Gastroenterology and Hepatology.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

Τα αποτελέσματα μιας νέας μελέτης για το σωματικό βάρος και την παχυσαρκία, που διεξήχθη από την Eli Lilly & Company και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature Medicine, παρουσιάστηκαν κατά την 41η ετήσια συνάντηση της Εταιρείας Παχυσαρκίας στο Obesity Week 2023.

Μετά από 12 αρχικές εβδομάδες απώλειας βάρους μόνο με εντατική παρέμβαση στον τρόπο ζωής, οι συμμετέχοντες στη μελέτη SURMOUNT-3 που έλαβαν τυχαία χορήγηση τιρζεπατίδης (που κυκλοφορεί ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο με την εμπορική ονομασία Mounjaro) για 72 εβδομάδες πέτυχαν συνολική μέση μείωση στο βασικό σωματικό βάρος κατά 24,3% την εβδομάδα 84, έδειξε η μελέτη.

«Πρόκειται για εξαιρετικά ευρήματα. Δείχνουν ότι οι συμμετέχοντες -που είχαν ήδη χάσει το 6,9% του αρχικού σωματικού βάρους με παραδοσιακή συμβουλευτική διατροφής και δραστηριότητας- έχασαν επιπλέον 18,4% του σωματικού βάρους όταν έλαβαν τιρζεπατίδη, σε σύγκριση με αύξηση 2,5% στους συμμετέχοντες που έλαβαν εικονικό φάρμακο», είπε ο Thomas Wadden, κύριος συγγραφέας της εργασίας.

«Η πρόσθετη απώλεια βάρους προκάλεσε περαιτέρω βελτιώσεις, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, σε πολλαπλές μετρήσεις υγείας, όπως η περίμετρος της μέσης, η αρτηριακή πίεση, η χοληστερόλη και τα τριγλυκερίδια, το σάκχαρο του αίματος και η σωματική λειτουργία», συμπλήρωσε ο Δρ. Wadden, καθηγητής ψυχολογίας στην Ιατρική Σχολή Perelman του University of Pennsylvania.

Η Ariana Chao, συνεργάτης του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και δεύτερη συγγραφέας της εργασίας, παρουσίασε τη μελέτη και συζήτησε τα ευρήματα για την αποτελεσματικότητά της στο Obesity Week.

«Από την αρχή της εντατικής παρέμβασης στον τρόπο ζωής, οι συμμετέχοντες που έλαβαν τιρζεπατίδη είχαν μέση απώλεια σωματικού βάρους 64 κιλά. Οι γιατροί αναζητούσαν από καιρό στρατηγικές για να βοηθήσουν τους ασθενείς με παχυσαρκία να επιτύχουν απώλειες αυτού του μεγέθους, οι οποίες μπορούν να προσφέρουν οφέλη στην υγεία των ασθενών και ποιότητα ζωής», είπε η Δρ. Chao.

Η τιρζεπατίδη πέτυχε απώλεια βάρους αντίστοιχη με χειρουργικής επέμβασης

Σύμφωνα με τα ευρήματα οι ασθενείς που έλαβαν παρέμβαση στον τρόπο ζωής και τιρζεπατίδη πέτυχαν μέση απώλεια βάρους σύμφωνα με αυτή που παράγεται από το γαστρικό μανίκι (επιμήκης γαστρεκτομή), μια διαδικασία που χρησιμοποιείται ευρέως στη μεταβολική και βαριατρική χειρουργική. Η τιρζεπατίδη θα μπορούσε να προσφέρει μια ασφαλή και εξαιρετικά αποτελεσματική εναλλακτική λύση στη χειρουργική επέμβαση για ορισμένα άτομα με σοβαρή παχυσαρκία.

Το SURMOUNT-3 ήταν μια πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή, παράλληλη, ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο δοκιμή που συνέκρινε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της τιρζεπατίδης  με εικονικό φάρμακο για 72 εβδομάδες, μετά από μια περίοδο 12 εβδομάδων εντατικής παρέμβασης στον τρόπο ζωής σε ενήλικες με παχυσαρκία ή πλεονάζον βάρος, με συννοσηρότητες που σχετίζονται με το βάρος, εξαιρουμένου του διαβήτη τύπου 2.

Η τιρζεπατίδη είναι ένας εξαρτώμενος από τη γλυκόζη υποδοχέας ινσουλινοτροπικού πολυπεπτιδίου (GIP) και ένας αγωνιστής υποδοχέα πεπτιδίου-1 (GLP-1) τύπου γλυκαγόνης, συνδυασμένοι σε ένα μόνο μόριο. Το φάρμακο ενεργοποιεί τους υποδοχείς του σώματος για GIP και GLP-1, που είναι φυσικές ορμόνες ινκρετίνης.

Και οι δύο υποδοχείς GIP και GLP-1 βρίσκονται σε περιοχές του ανθρώπινου εγκεφάλου που είναι σημαντικές για τη ρύθμιση της όρεξης. Η τιρζεπατίδη έχει αποδειχθεί ότι μειώνει την πρόσληψη τροφής αυξάνοντας τον κορεσμό και μειώνοντας την πείνα και το φαγητό με βάση την ανταμοιβή.

Πολλαπλές παρουσιάσεις των ευρημάτων συζήτησαν το υπόβαθρο και το σκεπτικό της μελέτης, τον σχεδιασμό, τα βασικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων, καθώς και την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και τα κλινικά αποτελέσματα.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/