Κατηγορία: Ενημέρωση

Ξεκίνησε σήμερα το πρωί στην Αθήνα, τις εργασίες του σε κεντρική αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό.

Το συνέδριο διοργανώνεται από την Ελληνική Εταιρεία Πρόληψης Καρδιαγγειακών Νόσων, και την υποστήριξη της Ελληνικής  Εταιρείας Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων (ΕΕΠΑΑ) και του Ελληνικού Επιστημονικού Δικτύου για τις Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος (ΕΕΔΔΑΦ), με σκοπό την ευαισθητοποίηση – ενημέρωση κυρίως του κοινωνικού συνόλου, προωθώντας παράλληλα τον θεσμό του εθελοντισμού.

Χαιρετισμό στην έναρξη του συνεδρίου απεύθυνε ο Yφυπουργός Υγείας, Δημήτρης Βαρτζόπουλος  και ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, Γιώργος Πατούλης.

Και οι δύο ομιλητές αναφέρθηκαν επισταμένως στην σπουδαιότητα και ανάγκη σεβασμού και ευαισθητοποίησης της κοινωνίας στην διαφορετικότητα των παιδιών και νέων με αυτισμό, υπενθυμίζοντας παράλληλα τις ενέργειες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια από τνην Πολιτεία και τους θεσμικούς φορείς.

Στο διήμερο συνέδριο – εκδήλωση συμμετέχουν περισσότεροι από 65 ομιλητές από πανεπιστήμια της χώρας, Επιστημονικό και Ιατρικό προσωπικό από νοσοκομεία, Επιστημονικό Προσωπικό από δομές φιλοξενίας και ιδιώτες ειδικοί που έρχονται σε καθημερινή επαφή με άτομα στο φάσμα του αυτισμού.

Το συνέδριο, έχει σχεδιαστεί για ένα ποικιλόμορφο κοινό (Γονείς, άτομα στο φάσμα του αυτισμού, Λογοθεραπευτές, Ψυχολόγους, Ψυχιάτρους, Ειδικούς Παιδαγωγούς, Εργοθεραπευτές, Παιδοψυχολόγους, Δασκάλους – Καθηγητές Φοιτητές, Κοινωνικούς Λειτουργούς κλπ)

Η πρώτη μέρα του συνεδρίου επικεντρώνεται σε θέματα κατανόησης του αυτισμού,  θεραπευτικές προσεγγίσεις και την υποστήριξη των οικογενειών. Οι ομιλητές ανέφεραν στις ομιλίες τους, ανάμεσα στα άλλα, και τους προδιαθεσικούς παράγοντες υψηλού κινδύνου για αυτισμό, τις γενετικές αιτίες.

Εξηγήθηκε επίσης η σημασία του γονιδιακού ελέγχου και η χρήση της τεχνολογίας.

Σημαντικό ρόλο στον αυτισμό, όπως αναφέρθηκε, παίζουν οι επιγενετικοί παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν τα γονίδια του αυτισμού.

Υπάρχουν επίσης και οι περιβαλλοντικοί παράγοντες που ενδεχομένως να συσχετίζονται με αυτισμό.

Πολλοί άλλοι παράγοντες, τέλος, που σχετίζονται με το φύλο την μητρική και πατρική ηλικία. Ο αυτισμός είναι ετερογενής και περίπλοκης αιτιολογίας. Πάντως δεν έχει βρεθεί ειδικό γονίδιο ή μια συγκεκριμένη παραλλαγή.

Στον αυτισμό πάντως, όπως τονίσθηκε, υπάρχει γενετική βάση και κληρονομικότητα.

Η πρώτη μέρα του συνεδρίου συνεχίζεται με άλλες πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες.

Η δεύτερη μέρα θα καλύψει θέματα εκπαιδευτικής ένταξης, μεθόδους και τεχνικές διδασκαλίες, τα δικαιώματα ατόμων ΔΑΦ, επαγγελματικό προσανατολισμό και ευκαιρίες επαγγελματικής αποκατάστασης.

Εάν επιθυμείτε να παρακολουθήσετε δωρεάν το συνέδριο (διά ζώσης ή διαδικτυακά), κάντε την εγγραφή σας στον σύνδεσμο : https://unityindiversity.gr/

Να σημειωθεί ότι στο συνέδριο θα χορηγηθούν πιστοποιητικά παρακολούθησης σε όσους παρακολουθήσουν το συνέδριο και τις δύο ημέρες.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Υπάρχουν ακόμα εκατομμύρια προς ανακάλυψη και οι ερευνητές μπορούν να εφαρμόσουν την ίδια μέθοδο για τον εντοπισμό βακτηρίων και παρασίτων.

Ανακαλύφθηκαν 161.979  νέα είδη ιών RNA με χρήση εργαλείου μηχανικής μάθησης, που οι ερευνητές πιστεύουν  ότι θα βελτιώσει τη χαρτογράφηση της ζωής στη γη και θα μπορούσε να βοηθήσει στον εντοπισμό πολλών ακόμη εκατομμυρίων ειδών.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο Cell και είναι η μεγαλύτερη μελέτη ανακάλυψης για τα είδη ιών.

Ο καθηγητής Edwards Holmes του University of Sydney δήλωσε οτι έτσι αποκτήσαμε παράθυρο σε κρυμμένο μέρος της ζωής στη γη, αποκαλύπτοντας αξιοσημείωτη βιοποικιλότητα. Πρόσθεσε ότι πρόκειται για τον μεγαλύτερο αριθμό νέων ειδών ιών που ανακαλύφθηκαν σε μια μόνο έρευνα, επεκτείνοντας μαζικά τη γνώση μας για τους ιούς που ζουν ανάμεσά μας.

Υπάρχουν ακόμα εκατομμύρια προς ανακάλυψη και οι ερευνητές μπιορούν να εφαρμόσουν την ίδια μέθοδο για τον εντοπισμό βακτηρίων και παρασίτων.

Αν και ιοί RNA συνήθως συνδέονται με νόσους στους ανθρώπους υπάρχουν και σε ακραία περιβάλλοντα στον πλανήτη και μπορούν ενδεχομένως να παίζουν σημαντικό ρόλο σε παγκόσμια οικοσυστήματα.

Στη νεα έρευνα φάνηκε να ζουν στην ατμόσφαιρα, στη ζεστή άνοιξη  και σε υδροθερμικοί αεραγωγοί.

Tο εργαλείο εκπαιδεύτηκε να υπολογίσει τη ‘’σκοτεινή ύλη’’ αλληλούχισης και να εντοπίσει ιούς με βάση τις αλληλουχίσεις και τις δευτερεύουσες δομές της πρωτείνης που όλοι οι ιοί RNA χρησιμοποιιούν για να αναπαραχθούν. Η μέθοδος τεχνητής νοημοσύνης μπόρεσε να οργανώσει και να κατηγοριοποιήσει τις πληροφορίες ρίχνοντας φως στο νόημα της σκοτεινής ύλης για πρώτη φορά.

Μπόρεσε να επιταχύνει την ανακάλυψη ιών που με τις παραδοσιακές μεθόδους θα χρειάζονταν χρόνο.

Η νέα μέθοδος, που βασίζεται σε μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης είναι πιο αποτελεσματική και προσφερει μεγάλη ευαισθησία και ειδικότητα επιτρέποντας ταυτόχρονα να προχωρήσουν σε βάθος οι ερευνητές στην ιογενή ποικιλομορφία.

Η νέα έρευνα θα ανοίξει νέους δρόμους στην κατανόηση των παγκόσμιων οικοσυστημάτων και της μικροβιακής ζωής.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Βιολογικοί παράγοντες: Επιστημονική επανάσταση ή απλά ακριβές θεραπείες;

Ως αυτοάνοσα ορίζονται τα νοσήματα που προκαλούνται από υπερβολική και λανθασμένη απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος έναντι στον ίδιο τον οργανισμό. Περιλαμβάνουν περισσότερα από 80 είδη, τα οποία μπορούν να προσβάλλουν σχεδόν οποιοδήποτε μέρος του σώματος. Είναι η τρίτη πιο συχνή κατηγορία ασθενειών μετά τον καρκίνο και την καρδιακή νόσο.

Τα αυτοάνοσα νοσήματα -συμπεριλαμβανομένης της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, των φλεγμονωδών νόσων του εντέρου, της ψωρίασης κ.ά.- χαρακτηρίζονται από απορρύθμιση διαφόρων πτυχών της φυσιολογικής ανοσίας και δημιουργία φλεγμονής.

Επηρεάζουν το 3%-10% του γενικού πληθυσμού. Οι αιτίες που προκαλούν τις αυτοάνοσες ασθένειες δεν είναι καλά κατανοητές. Αυτό που πιθανολογείται είναι ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης αυτοάνοσων ασθενειών όταν συνυπάρχουν και γενετικοί παράγοντες. Έχουν εντοπιστεί πολλοί γενετικοί παράγοντες κινδύνου για αυτοάνοσα νοσήματα, αλλά έχει σημειωθεί σχετικά μικρή πρόοδος στην αποκρυπτογράφηση των βαθύτερων επιπτώσεων των περιβαλλοντικών επιρροών.

«Η θεραπεία των συστηματικών αυτοάνοσων νοσημάτων σκοπό έχει αφενός τον έλεγχο της φλεγμονής της νόσου και αφετέρου την πρόληψη των συννοσηροτήτων ενός χρόνιου νοσήματος (π.χ. καρδιοπάθειες,κ.ά).

Οι πρόσφατες πρόοδοι στην κατανόηση της παθογένειας της νόσου και των νέων τεχνικών παρασκευής φαρμάκων έχουν οδηγήσει στην ευρεία χρήση στοχευμένης ανοσοθεραπείας για τη θεραπεία των αυτοάνοσων νόσων.

Επιπλέον, η προηγμένη μοριακή μηχανική, επέτρεψε την εμφάνιση ανασυνδυασμένων πρωτεϊνικών θεραπευτικών ουσιών -όπως τα mAbs (Μονοκλωνικά Αντισώματα) και των πρωτεΐνών σύντηξης υποδοχέα-Ab(Αντισώματος)- που στοχεύουν διαλυτούς μεσολαβητές ή δείκτες κυτταρικής επιφάνειας των κυττάρων του Ανοσοποιητικού Συστήματος, που αποτελούν τις αιτίες της φλεγμονής», επισημαίνει η κ. Ελένη Κομνηνού Ρευματολόγος.

Τι είναι οι βιολογικοί παράγοντες;

Οι βιολογικοί παράγοντες είναι φάρμακα-πρωτεϊνικά μόρια που τροποποιούν ή μπλοκάρουν τη λειτουργία κυττάρων και μεσολαβητών της φλεγμονής που χαρακτηρίζει τα νοσήματα αυτά. Είναι σύγχρονες και εξειδικευμένες θεραπείες, χρησιμοποιούνται από το 1999 και ονομάζονται «βιολογικοί» γιατί είναι προϊόντα βιοτεχνολογίας.

Είναι ειδικά σχεδιασμένα μόρια (αντισώματα) και δρουν σε συγκεκριμένους παράγοντες -επάγουν τη φλεγμονή σε αντίθεση με τα κλασικά παλαιότερα φάρμακα (συμβατικά φάρμακα) όπως η μεθοτρεξάτη κ.ά.- που έχουν μια γενικευμένη επίδραση στην διαδικασία της φλεγμονής .

Πώς χορηγούνται οι βιολογικοί παράγοντες;

Επειδή είναι πρωτεϊνικά μόρια καταστρέφονται γρήγορα στο στομάχι -και γι’ αυτό το λόγο χορηγούνται παρεντερικά, είτε υποδορίως είτε ενδοφλεβίως- σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Ποια είναι η αποτελεσματικότητα τους;

Όταν ο βιολογικός παράγοντας ξεκινήσει τη δράση του οι περισσότεροι ασθενείς παρουσιάζουν σημαντική βελτίωση, τους 3-6 μήνες από την έναρξη της θεραπείας.

Ανάλογα λοιπόν με το είδος του αυτοάνοσου νοσήματος και του οργανισμού του ασθενούς – θα παρατηρηθεί μείωση του πόνου και του οιδήματος στις αρθρώσεις, βελτίωση της πρωινής δυσκαμψίας και της κόπωσης, και γενικά βελτίωση της ποιότητας ζωής και της λειτουργικότητας.

Αν και οι βιολογικοί παράγοντες έχουν ευεργετική επίδραση στους περισσότερους ασθενείς (50-70%) δυστυχώς δεν είναι αποτελεσματικοί για όλους (πρωτογενής αστοχία), ενώ σε ένα ποσοστό αρχικά είναι αποτελεσματικοί, μετά όμως από κάποιο διάστημα χάνουν την αποτελεσματικότητα τους (δευτερογενής αστοχία). Πιο συχνά λοιπόν ένας ασθενής αλλάζει την αγωγή του λόγω αστοχίας και όχι λόγω παρενεργειών.

Έτσι λοιπόν, τα πρόσφατα δεδομένα- αποδεικνύουν την μεγάλη εξέλιξη στη θεραπεία των Αυτοάνοσων Νοσημάτων και βάζουν τις βάσεις για μελλοντικές νέες θεραπείες.

«Μετά την επιτυχή εισαγωγή των βιολογικών παραγόντων στη θεραπεία των αυτοάνοσων νοσημάτων, οι μοριακοί στόχοι επεκτείνονται συνεχώς. Έτσι ο αποκλεισμός ανοσολογικών σημάτων από αναστολείς κινάσης-μικρών μορίων του Ανοσοποιητικού Συστήματος και συνεπώς και καινοτόμα βιολογικά φάρμακα, (π.χ. οι ενδοκυτταρικές κινάσες) παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον όσον αφορά τη θεραπευτική αποτελεσματικότητα και τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια.

Φαίνεται λοιπόν, πως ίσως δεν είναι πολύ μακρινό το μέλλον που η επιστημονική κοινότητα θα μιλάει για θεραπείες ίασης», αναφέρει.

Ποιες είναι οι ανεπιθύμητες ενέργειες τους;

Οι βιολογικοί παράγοντες επιδρούν στο ανοσοποιητικό μας σύστημα και γι’ αυτό ίσως εμφανιστούν συχνότερα λοιμώξεις, κυρίως κοινές λοιμώξεις του αναπνευστικού ή του δέρματος και σπανιότερα ευκαιριακές λοιμώξεις. Ο έλεγχος πριν την έναρξη περιλαμβάνει εξετάσεις για τη φυματίωση, τις ηπατίτιδες, αιματολογικές εξετάσεις και ακτινογραφία θώρακος. Άλλες πιθανές παρενέργειες είναι αλλεργικές αντιδράσεις, τοπικές αντιδράσεις στην έγχυση και πιο σπάνια γενικευμένη αλλεργική αντίδραση.

Τι γίνεται με την τεκνοποίηση;

Οι κατευθυντήριες οδηγίες προς το παρόν κάνουν λόγο για διακοπή των θεραπειών για τρεις μήνες τουλάχιστον πριν την έναρξη προσπαθειών για τεκνοποίηση και για τα δυο φύλα. Υπάρχουν όμως αναφορές από τα αρχεία καταγραφής βιολογικών παραγόντων και περιπτώσεις από την βιβλιογραφία που δείχνουν ασφάλεια στη χορήγηση για κάποιους παράγοντες μέχρι και το δεύτερο τρίμηνο της κύησης. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να γίνεται εξατομίκευση και συναπόφαση μεταξύ θεράποντος, ζευγαριού και γυναικολόγου.

Συμπερασματικά

«Η χρήση βιολογικών φαρμάκων αντιπροσωπεύει μεγάλη πρόοδο στη θεραπεία των Αυτοάνοσων Νοσημάτων. Οι Βιολογικοί παράγοντες που στοχεύουν βασικά συστατικά της απορρυθμισμένης ανοσολογικής απόκρισης, έχουν βελτιώσει δραματικά την ποιότητα ζωής των ασθενών με Αυτοάνοσα Νοσήματα και έχουν μεταμορφώσει τις θεραπείες για μια σειρά συστηματικών φλεγμονωδών αυτοάνοσων νοσημάτων», καταλήγει η κ. Κομνηνού.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η “Γερμανική Βοήθεια για τον Καρκίνο” χρηματοδοτεί ερευνητικό πρόγραμμα για την πρόληψη των μεταστάσεων.

Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο του μαστού. Με 70.550 νέα περιστατικά κάθε χρόνο στη Γερμανία, ο καρκίνος του μαστού είναι ο πιο κοινός τύπος καρκίνου στις γυναίκες. Τα τρέχοντα ερευνητικά ευρήματα δείχνουν ότι τα καρκινικά κύτταρα του μαστού μπορούν να μεταβιβάσουν τις επιθετικές τους ιδιότητες σε γειτονικά καρκινικά κύτταρα και έτσι να επηρεάσουν το σχηματισμό μεταστάσεων.

Μια ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου του Münster διερευνά λεπτομερώς αυτή τη διαδικασία προκειμένου να εντοπίσει νέους στόχους για στοχευμένες θεραπείες. Το έργο χρηματοδοτείται από τη Γερμανική Βοήθεια για τον Καρκίνο (Deutsche Krebshilfe) με περίπου 230.000 ευρώ.

Όταν ένας όγκος αναπτύσσεται ιδιαίτερα γρήγορα και σχηματίζει μεταστάσεις, χαρακτηρίζεται ως “επιθετικός’. Μπορεί επίσης να γίνει διάκριση μεταξύ επιθετικών και μη επιθετικών κυττάρων εντός ενός όγκου, καθώς δεν είναι όλα τα κύτταρα ενός όγκου ικανά να μεταναστεύσουν και να σχηματίσουν μεταστάσεις. Ωστόσο, συχνά τα επιθετικά, μεταστατικά κύτταρα είναι αυτά που είναι ιδιαίτερα ανθεκτικά στη θεραπεία.

Η επιθετικότητα μεταδίδεται

Η Δρ Nancy Adriana Espinoza Sánchez από το Τμήμα Γυναικολογίας και Μαιευτικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Münster ανακάλυψε ότι τα καρκινικά κύτταρα του μαστού μπορούν να μεταβιβάσουν τα επιθετικά χαρακτηριστικά τους. Αυτό σημαίνει ότι ένα κύτταρο με υψηλό δυναμικό μετανάστευσης και μετάστασης μπορεί να μεταφέρει αυτό το δυναμικό σε ένα γειτονικό κύτταρο χωρίς επιθετικές ιδιότητες.

“Η λεγόμενη “πλευρική μετάδοση της επιθετικότητας” οδηγεί σε υψηλότερο αριθμό καρκινικών κυττάρων του μαστού που κάνουν μετάσταση και έτσι υποβαθμίζει τη θεραπευσιμότητα ενός όγκου”, λέει η Espinoza Sánchez. Ωστόσο, δεν είναι σαφές πώς ακριβώς λαμβάνει χώρα αυτή η μετάδοση. Το ερευνητικό πρόγραμμα διεξάγεται από κοινού με το Τμήμα Ακτινοθεραπείας – Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Münster.

Πώς επικοινωνούν τα κύτταρα;

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους τα κύτταρα ανταλλάσσουν πληροφορίες μεταξύ τους. Οι σηματοδοτικές ουσίες διαβιβάζονται σε ένα γειτονικό κύτταρο είτε απευθείας είτε συσκευασμένες σε ένα μεταφερόμενο πακέτο – το αποκαλούμενο εξώσωμα. Πρόσφατα ευρήματα δείχνουν ότι οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ καρκινικών κυττάρων μέσω εξωσωμάτων παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη των όγκων και στη δημιουργία μεταστάσεων.

Προσέγγιση για στοχευμένες θεραπείες

Η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής την Espinoza Sánchez υπoθέτει ότι η μεταφορά επιθετικών ιδιοτήτων μεταξύ των καρκινικών κυττάρων του μαστού πραγματοποιείται μέσω των εξωσωμάτων. Για τον σκοπό αυτό, οι επιστήμονες διερευνούν την πρωτεΐνη syndecan-1, η οποία είναι γνωστό ότι παίζει ρόλο στον σχηματισμό των εξωσωμάτων.

Εάν η συνδεκάνη-1 εμπλέκεται στη μεταφορά επιθετικών ιδιοτήτων μεταξύ των καρκινικών κυττάρων του μαστού, η αναστολή της πρωτεΐνης θα μπορούσε να αποτελέσει μια πιθανή θεραπευτική επιλογή για τους επιθετικούς όγκους του μαστού.

“Χρειαζόμαστε νέες θεραπευτικές επιλογές για τον καρκίνο του μαστού, ιδίως για τις ιδιαίτερα επιθετικές, ανθεκτικές στη θεραπεία παραλλαγές. Το ερευνητικό έργο της Dr Espinoza Sánchez αποτελεί μια πολύ καινοτόμο προσέγγιση και αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό βήμα προς την ανάπτυξη νέων στοχευμένων θεραπειών», λέει ο Gerd Nettekoven, πρόεδρος του εκτελεστικού συμβουλίου της “German Cancer Aid”.

 Ιστορικό

Η Γερμανική Βοήθεια για τον Καρκίνο ιδρύθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1974 από τη δρα Mildred Scheel. Στόχος της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης είναι η καταπολέμηση του καρκίνου σε όλες τις μορφές του. Με το σύνθημα “Βοήθεια Έρευνα. Ενημέρωση” το German Cancer Aid Foundation υποστηρίζει έργα και πρωτοβουλίες για τη βελτίωση της πρόληψης, της έγκαιρης διάγνωσης, της διάγνωσης, της θεραπείας, της ιατρικής μεταχείρισης και της ψυχοκοινωνικής φροντίδας, συμπεριλαμβανομένης της αυτοβοήθειας για τον καρκίνο.

Τα καθήκοντά του επεκτείνονται επίσης σε δραστηριότητες έρευνας και πολιτικής υγείας. Είναι συνιδρυτής του “Εθνικού Σχεδίου για τον Καρκίνο” και εταίρος της “Εθνικής Δεκαετίας κατά του Καρκίνου”. Το  German Cancer Aid είναι ο μεγαλύτερος ιδιωτικός δωρητής για την καταπολέμηση του καρκίνου – συμπεριλαμβανομένης της έρευνας για τον καρκίνο – στη Γερμανία.

Χρηματοδοτεί όλες τις δραστηριότητές της αποκλειστικά από δωρεές και εθελοντικές συνεισφορές του κοινού.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Εφαρμογή στην 1η ασθενή στην Ελλάδα και 9η στην Ευρώπη, στο πλαίσιο κλινικής μελέτης στην Α’ Δερματολογική Κλινική του ΑΠΘ. Η διευθύντρια και η υπεύθυνη της μελέτης μιλούν στο iatronet.gr.

 

Η πομφολυγώδης επιδερμόλυση είναι μια σχετικά σπάνια δερματική νόσος, που χαρακτηρίζεται από την ευθραυστότητα του δέρματος, το οποίο σχηματίζει πομφόλυγες (φουσκάλες με υγρό) με το παραμικρό τραύμα ή ακόμα και τριβή. Οι ασθενείς χαρακτηρίζονται και ως “παιδιά πεταλούδες”, λόγω της υπερβολικής ευαισθησίας του δέρματός τους στην παραμικρή επαφή.

Έχει μια συχνότητα εμφάνισης περίπου 40 ατόμων ανά εκατομμύριο πληθυσμού, είναι επώδυνη για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους, ενώ στις βαριές μορφές έχει κακή πρόγνωση. Η αντιμετώπιση σήμερα είναι κυρίως τοπική και στοχεύει στην ταχύτερη επούλωση των πληγών.

Μια νέα θεραπεία με έγχυση βλαστοκυττάρων, που δοκιμάζεται στο πλαίσιο κλινικής δοκιμής φάσης ΙΙΙ, με ελληνική συμμετοχή, γεννά ελπίδες για σημαντική βελτίωση της ποιότητας ζωής και αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης των ασθενών με δύο βαριές μορφές της νόσου.

Στην κλινική δοκιμή συμμετέχει ενεργά η Α’ Δερματολογική Κλινική του ΑΠΘ, στο Νοσοκομείο Αφροδίσιων και Δερματικών Νόσων Θεσσαλονίκης. Η θεραπεία εφαρμόζεται ήδη στην πρώτη ασθενή στην Ελλάδα και ένατη στην Ευρώπη, ενώ θα ακολουθήσουν και τουλάχιστον άλλοι τέσσερις Έλληνες ασθενείς.

Η υπεύθυνη της μελέτης, επίκουρη καθηγήτρια Δερματολογίας, Δήμητρα Κυρίτση (φωτογραφία δεξιά) και η καθηγήτρια, διευθύντρια της Κλινικής, Έλενα Σωτηρίου , μιλούν στο iatronet.gr για την ελπιδοφόρα θεραπεία και άλλες κλινικές μελέτες που γίνονται στην Κλινική για μια σειρά από δερματολογικά νοσήματα.

Πομφολυγώδης επιδερμόλυση

Το δέρμα είναι το πιο μεγάλο όργανο του ανθρώπινου σώματος και οι δερματολόγοι το θεωρούν ως το πιο σημαντικό, λόγω του ρόλου του ως σημαντικού αμυντικού μηχανισμού. “Εκεί υπάρχουν πάρα πολλές πρωτεΐνες που συνδέονται μεταξύ τους – σαν μικρές άγκυρες ας τις φανταστεί κανείς – που η μία συνδέεται με την άλλη και καθιστούν το δέρμα μας δυνατό απέναντι σε οποιαδήποτε εξωτερική φθορά”, εξηγεί η κ. Κυρίτση και συμπληρώνει: “Οι ασθενείς με πομφολυγώδη επιδερμόλυση έχουν το κοινό ότι κάποια από αυτές άγκυρες δεν λειτουργεί καλά και έτσι με το παραμικρό τραύμα κάνουν πομφόλυγες, φουσκάλες”.

Το νόσημα, όπως διευκρινίζει η δερματολόγος, είναι αρκετά ετερογενές γενετικά και κλινικά, καθώς υπάρχουν 16 γονίδια που το προκαλούν, συν άλλα 6 με 7 σε σύνδρομα που συνδέονται και με εσωτερικά όργανα, εκτός του δέρματος.

Στις βαριές περιπτώσεις η πρόγνωση είναι πολύ κακή, με επιβίωση που δεν ξεπερνά τα 2 έτη, ενώ σε άλλες δύσκολες μορφές οι περισσότεροι ασθενείς πεθαίνουν πριν τη μέση ηλικία, λόγω πολύ επιθετικών καρκινωμάτων του δέρματος. Στις πιο ήπιες, η πρόγνωση είναι σημαντικά καλύτερη, ενώ υπάρχουν και αδιάγνωστες περιπτώσεις, Πρόσφατα διαγνώστηκε μια γυναίκα σε ηλικία 65 ετών, η οποία έμαθε για τη λειτουργία του ειδικού κέντρου και πήγε για να μάθει τι είναι οι φουσκάλες που εμφάνιζε στα πόδια.

Θεραπεία

Ελλείψει θεραπειών, μέχρι πριν από λίγα χρόνια οι δερματολόγοι είχαν ελάχιστες επιλογές αντιμετώπισης, με κυριότερη κάποια επιθέματα που βοηθούσαν στην προφύλαξη του δέρματος των ασθενών. “Εδώ και δυο – τρία χρόνια είναι διαθέσιμη και στην Ελλάδα μια τοπική κρέμα που βοηθάει στην πιο γρήγορη επούλωση των πληγών”, αναφέρει η κ. Κυρίτση, προσθέτοντας ότι “στην Αμερική έχει πάρει ένδειξη και η πρώτη γονιδιακή θεραπεία, για ασθενείς με μεταλλάξεις στο κολλαγόνο 7, που ακόμη δεν έχει έρθει στην Ευρώπη”. Και αυτή όμως, όπως παρατηρεί, είναι τοπική αγωγή, που βασίζεται στην χρήση ενός απενεργοποιημένου ερπητοϊού και εφαρμόζεται μόνο σε ανοιχτές πληγές.

Η επίκουρη καθηγήτρια τονίζει την αναγκαιότητα μεγαλύτερης ψυχοκοινωνικής στήριξης των ασθενών και των οικογενειών τους, που βιώνουν αυτή την επώδυνη καθημερινότητα. “Γίνεται και παγκοσμίως μια προσπάθεια να δείξουμε ότι είναι ένα πολύ δύσκολο νόσημα. Πρόσφατα μια μελέτη συνέκρινε την ποιότητα ζωής μεταξύ όλων των δερματολογικών νοσημάτων. Οι ασθενείς με δυστροφική πομφολυγώδη επιδερμόλυση είχαν στατιστικά σημαντικά χειρότερη ποιότητα ζωής από όλα τα δερματολογικά νοσήματα. Για αυτό, θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερη βοήθεια σε αυτό το κομμάτι”, επισημαίνει.

Η θεραπεία με βλαστοκύτταρα

Μια νεαρή ενήλικας είναι η πρώτη ασθενής στην Ελλάδα που δέχεται την θεραπεία στο πλαίσιο της κλινικής δοκιμής στη Θεσσαλονίκη.

“Η εταιρεία που την αναπτύσσει παίρνει ιστούς από δότες και με μια πολύ ιδιαίτερη διαδικασία παραγωγής που γίνεται στη Χαϊδελβέργη καταφέρνουν να απομονώσουν μόνο έναν πολύ συγκεκριμένο πληθυσμό βλαστοκυττάρων. Αυτά είναι βλαστοκύτταρα του δέρματος, της δερμίδας, γι’ αυτό θεωρείται ότι μπορούν να πάνε και να καθίσουν πιο εύκολα πάλι εκεί που τους αρέσει να μένουν, στον ιστό από τον οποίο έχουν προέλθει”, εξηγεί η υπεύθυνη της μελέτης και προσθέτει: “Έρχονται έτοιμα τα κύτταρα και τα εγχύουμε ενδοφλεβίως στους ασθενείς. Ξέρουμε ότι παράγουν κολλαγόνο 7 και λαμινίνη, δηλαδή αυτά που λείπουν από τους ασθενείς.

Η κλινική μελέτη αναμένεται να γίνει σε συνολικά 5 ασθενείς στην Ελλάδα με συνδεσμική και δυστροφική μορφή της νόσου. «Στόχος είναι μέσω παραγωγής της πρωτεϊνης που λείπει να γίνει πιο γρήγορη επούλωση των πληγών και παράλληλα να καταφέρουμε να μειώσουμε τη φλεγμονή σε όλο τον οργανισμό, όχι μόνο στο δέρμα μας. Από τη Φάση ΙΙ φαίνεται ότι αυτό θα είναι εφικτό, μένει να το δούμε στην πράξη”.

Σειρά κλινικών μελετών

Στην Α’ Δερματολογική Κλινική του ΑΠΘ θα ακολουθήσουν κι άλλες κλινικές μελέτες, που αφορούν μεταξύ των οποίων μια θεραπεία για μια απλούστερη μορφή της νόσου, καθώς και ένα τοπικό σκεύασμα από την Σουηδία για την επούλωση πληγών.

Όπως επισημαίνει η διευθύντριά της, καθηγήτρια Έλενα Σωτηρίου, η κλινική ενσωματώνει ένα σημαντικό αριθμό ειδικών ιατρείων που λειτουργούν σε καθημερινή βάση, παρέχοντας υπηρεσίες υψηλού επιπέδου σε ασθενείς με διάφορα δερματολογικά νοσήματα.

“Το πρώτο ειδικό ιατρείο, που ξεκίνησε το 2012, είναι το Ιατρείο Ψωρίασης, το οποίο έχει μεγαλώσει, με την συνεργασία και άλλων ειδικοτήτων εκτός από δερματολόγους, όπως ρευματολόγους, ψυχίατρο, διαιτολόγους, καρδιολόγο, με στόχο την ολιστική προσέγγιση και διαχείριση των ασθενών”, αναφέρει η κ.Σωτηρίου και προσθέτει: “Λειτουργούμε, επίσης, Ιατρείο Ιδρωταδενίτιδας, η οποία κατά την προσωπική μου άποψη, είναι ίσως η πιο δύσκολα διαχειρίσιμη δερματική νόσος αυτή τη στιγμή. Τρέχουμε έναν σημαντικό αριθμό κλινικών μελετών για την ιδρωταδενίτιδα στην Κλινική, τουλάχιστον 7-8 κλινικές μελέτες”.

Ακόμη, λειτουργούν το πρώτο στην Ελλάδα διεπιστημονικό Κέντρο Μελανώματος και Καρκίνου Δέρματος, ειδικά ιατρεία για την ατοπική δερματίτιδα, την γυροειδή αλωπεκία, τη λεύκη, καθώς και Κέντρο Αναφοράς για τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.

“Εδώ και λίγο καιρό, έχουμε την πολύ μεγάλη χαρά να έχουμε και Ιστοπαθολογικό Εργαστήριο, που μας επιτρέπει να γίνονται εδώ όλες οι εξετάσεις μας, καθώς και Εργαστήριο Ανοσοφθορισμού, το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό και για τα πομφολυγώδη νοσήματα, τα οποία νοσηλεύουμε”, καταλήγει η καθηγήτρια.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Αυτό δεν συμβαίνει στη φυσική εγκυμοσύνη, αλλά θα μπορούσε να βελτιώσει την τεχνητή γονιμοποίηση.

 

Η ανάπτυξη των ανθρώπινων εμβρύων μπορεί να ανασταλεί τεχνητά, ανακάλυψε ο βιεννέζος βιολόγος Nicolas Rivron σε πειράματα με μοντέλα βλαστοκυττάρων. Διαφυλάχθηκαν και διατηρήθηκαν σε έναν φυλογενετικά αρχαίο μηχανισμό για να κάνουν ένα διάλειμμα (diapause) στην ανάπτυξη.

Αυτό δεν χρησιμοποιείται σε μια φυσική εγκυμοσύνη, αλλά θα μπορούσε να παρέχει μεγαλύτερη χρονική ευελιξία στην τεχνητή γονιμοποίηση, εξηγεί ο βιολόγος με τους συναδέλφους του στο επιστημονικό περιοδικό “Cell”.

Πολλά άλλα θηλαστικά, όπως τα ελάφια, οι φώκιες και τα κουνάβια, διακόπτουν υποχρεωτικά ως πρώιμα έμβρυα την ανάπτυξή τους για μερικές εβδομάδες ή μήνες, ώστε να μην γεννιούνται κάτω από κακές συνθήκες, αλλά στον επιθυμητό χρόνο: Αυτό γίνεται στα τέλη της άνοιξης, όταν η τροφή είναι άφθονη και έχουν αρκετό χρόνο να μεγαλώσουν και να δυναμώσουν μέχρι τον επόμενο κρύο χειμώνα.

Αυτή η περίοδος λήθαργου συμβαίνει λίγο πριν το έμβρυο εμφυτευθεί στη μήτρα, σύμφωνα με τον Rivron, ο οποίος διεξάγει έρευνα στο Ινστιτούτο Μοριακής Βιοτεχνολογίας (IMBA) της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών (ÖAW).

Μπορεί επίσης να προκληθεί σε μοντέλα ανθρώπινων βλαστικών κυττάρων (βλαστοειδή), τα οποία μοιάζουν με τα πρώιμα στάδια της εμβρυϊκής ανάπτυξης, διακόπτοντας ένα μονοπάτι σηματοδότησης που ονομάζεται “mTor”. Αυτό ελέγχει την ανάπτυξη, την ωρίμανση και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων.

Τα εμβρυϊκά μοντέλα ξυπνούν από τον λήθαργο τους όταν επανενεργοποιείται το μονοπάτι σηματοδότησης mTor. “Στη συνέχεια συνεχίζουν τη φυσιολογική τους ανάπτυξη”, αναφέρουν οι ερευνητές.

“Μια τέτοια κατάσταση ύπνου θα μπορούσε να παρέχει ένα μεγαλύτερο χρονικό παράθυρο για την αξιολόγηση της υγείας του εμβρύου κατά τη διάρκεια της εξωσωματικής γονιμοποίησης”, γράφουν. Επιπλέον, θα μπορούσε τότε να είναι δυνατό να “συγχρονιστεί το έμβρυο με τη μητέρα, προκειμένου να βελτιωθεί η εμφύτευση στη μήτρα”.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Επιστήμονες στη Γενεύη ανέπτυξαν γενετικά τροποποιημένα ανοσοποιητικά κύτταρα που μπορούν να στοχεύσουν ορισμένους όγκους του εγκεφάλου, όπως το γλοιοβλάστωμα. Αυτό είναι δυνατό με την διαφύλαξη του υγιούς εγκεφαλικού ιστού.

Τα γλοιοβλαστώματα είναι η πιο κακοήθης μορφή εκφυλισμού ιστών στον εγκέφαλο. Έχουν χαρακτηριστικά που τα καθιστούν ιδιαίτερα δύσκολη τη θεραπεία τους, καθώς είναι σε θέση να δημιουργούν ένα μικροπεριβάλλον που περιορίζει την επίθεση του ανοσοποιητικού συστήματος.

Ξεφεύγουν από τις συνήθεις θεραπείες και υποτροπιάζουν γρήγορα, σύμφωνα με ανακοίνωση του Πανεπιστημιακού και Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης (Unige/HUG).

Ο Denis Migliorini, επίκουρος καθηγητής στο Unige και κάτοχος της διδακτικής έδρας ISREC για την ανοσολογία των όγκων του εγκεφάλου, είναι ειδικός στα κύτταρα “CAR-T”, ή αλλιώς Τ λεμφοκύτταρα με χιμαιρικό υποδοχέα αντιγόνου. Σε αυτή την ανοσοθεραπεία, τα Τ – λεμφοκύτταρα, δηλαδή τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, λαμβάνονται από τον ασθενή και τροποποιούνται γενετικά στο εργαστήριο.

Είναι εφοδιασμένα με αντισώματα που μπορούν να αναγνωρίζουν συγκεκριμένα στοιχεία στα καρκινικά κύτταρα. Στη συνέχεια, επαναχορηγούνται έτσι ώστε να μπορούν να επιτεθούν ειδικά στον όγκο.

“Προσπαθούμε εδώ και αρκετά χρόνια να εντοπίσουμε τους πρωτεϊνικούς δείκτες που εκφράζονται από τα κύτταρα που αποτελούν αυτά τα κακοήθη γλοιώματα”, αναφέρεται στην ανακοίνωση που εξέδωσε ο Migliorini. “Ένας από αυτούς τους δείκτες, ο PTPRZ1, αποδείχθηκε ιδιαίτερα σημαντικός: μπορέσαμε να δημιουργήσουμε CAR-T κύτταρα που έφεραν αντισώματα κατά του PTPRZ1”, πρόσθεσε ο ειδικός.

Οι επιστήμονες εισήγαγαν κρυφά το αγγελιοφόρο RNA του επιθυμητού αντισώματος στα Τ-λεμφοκύτταρα. Στη συνέχεια, ο κυτταρικός μηχανισμός διασφαλίζει ότι παράγεται η σωστή πρωτεΐνη για τη δημιουργία του υποδοχέα, ο οποίος τοποθετείται στην επιφάνεια του λεμφοκυττάρου και αναγνωρίζει τον καρκινικό στόχο.

Προκειμένου να εξακριβωθεί ότι το CAR-T επιτίθεται μόνο στα καρκινικά κύτταρα, η ερευνητική ομάδα της Γενεύης το δοκίμασε πρώτα in vitro σε υγιή και άρρωστα κύτταρα.

Έκπληκτοι  διαπίστωσαν τότε ότι οι CAR-T δεν επιτέθηκαν μόνο σε υγιή κύτταρα, αλλά ήταν επίσης σε θέση να εντοπίσουν και να καταπολεμήσουν άρρωστα κύτταρα που δεν έφεραν τον δείκτη PTPRZ1 λόγω του “φαινομένου εγγύτητας”, λέει ο Migliorini.

Το δεύτερο βήμα ήταν να δοκιμαστεί η θεραπεία σε ποντίκια. Η ανάπτυξη του όγκου ελέγχθηκε και η ζωή των ποντικών παρατάθηκε αξιοσημείωτα χωρίς κανένα σημάδι τοξικότητας, όπως δείχνει η εργασία που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Cancer Immunology Research”.

Οι επιστήμονες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι όλα τα μηνύματα δίνουν το πράσινο φως  για να εξεταστεί το ενδεχόμενο μιας πρώτης κλινικής δοκιμής σε ανθρώπους.

Σύμφωνα με το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Ζυρίχης, τρεις στους 100.000 ανθρώπους στην Ελβετία διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο με γλοιοβλάστωμα. Οι άνδρες προσβάλλονται συχνότερα από τις γυναίκες.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τα ευρήματα θα πρέπει να επιβεβαιωθούν και σε ανθρώπους.

 

Το χρόνιο στρες επιταχύνει σημαντικά την εξάπλωση του καρκίνου στο παχύ έντερο διαταράσσοντας το εντερικό μικροβίωμα, αναφέρει νέα έρευνα σε ποντικούς.

Η μελέτη, που πραγματοποιήθηκε στην Κίνα θα παρουσιαστεί σε συνέδριο της United European Gastroenterology στη Βιέννη.

Οι ερευνητές έδειξαν ότι το χρόνιο στρες δεν πυροδοτεί μόνο την ανάπτυξη του όγκου λάλα επίσης υποσκάπτει ωφέλιμα εντερικά βακτήρια, ιδιαίτερα του Lactobacillus, που είναι ζωτικής σημασίας για το χτίσιμο υγιούς ανοσιακής απόκρισης έναντι του καρκίνου.

Οι ερευνητές ενέχυσαν ένα κοκτέιλ με αντιβιοτικά σε 2 ομάδες ποντικιών-μια με χρόνιο στρες και δεύτερη χωρίς, για να ελευθερώσουν το έντερο από υγιεινά βακτήρια.

Και οι δυο ομάδες εμφάνισαν εξασθένηση της άμυνας του οργανισμού στη μάχη κατά του καρκίνου.

Περίπου 11 εβδομάδες μετά την έγχυση, οι ποντικοί εμφάνισαν όγκους στα έντερά τους. Μετά την επιβεβαίωση της παρουσίας όγκων οι ερευνητές έκαναν ευθανασία στους ποντικούς και ανέλυσαν τα χαρακτηριστικά των όγκων τους, δήλωσε η ερευνήτρια  Dr. Qing Li, του  West China Hospital of Sichuan University in Chengdu.

Στη συνέχεια μεταμόσχευσαν τα βακτήρια σε ποντικούς με χρόνιο στρες και παρατήρησαν λιγότερο σχηματισμό όγκων.

Η μελέτη υπογραμμίζει το σημαντικό ρόλο των αλλαγών στο εντερικό μικροβίωμα κατά τη διάρκεια χρόνιου στρες όσον αφορά την προαγωγή της εξέλιξης του καρκίνου στο παχύ έντερο.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι όταν κάποιος διαγνωστεί με κακοήθεια, είναι φυσικό να έχει αισθήματα ανησυχίας κάτι που δεν είναι ωφέλιμο για τη νόσο του.

Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι οι ασθενείς θα πρέπει να προσπαθούν να προσαρμόζουν τον τρόπο σκέψης τους όσο μπορούν, για να αποφευχθεί περαιτέρω επιδείνωση της νόσου.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ερευνητές του Γερμανικού Κέντρου της καρδιάς και του κυκλοφορικού (DZHK) στο Ιατρικό Κέντρο LMU του Μονάχου ανακάλυψαν έναν νέο μοριακό διακόπτη που προστατεύει από τον κυτταρικό θάνατο.

Μια μικροσκοπική εικόνα ενός κυττάρου δείχνει πώς αυτό υποκύπτει στη σιδηροπίδωση, μια μορφή κυτταρικού θανάτου.

Ο ελεγχόμενος κυτταρικός θάνατος προστατεύει τον οργανισμό από τον καρκίνο και άλλες ασθένειες.

Μια ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον καθηγητή Alexander Bartelt από το Ινστιτούτο Προφύλαξης και Επιδημιολογίας Νοσημάτων του Κυκλοφορικού Συστήματος (IPEK) αποκρυπτογράφησε τώρα έναν νέο μηχανισμό για το πώς το οξειδωτικό στρες (ανισορροπία μεταξύ των ελευθέρων ριζών και των αντιοξειδωτικών στο σώμα) επηρεάζει τον κυτταρικό θάνατο.

Οι ερευνητές ελπίζουν ότι αυτό θα οδηγήσει σε νέες προσεγγίσεις για την καταπολέμηση των καρκινικών κυττάρων και άλλων ασθενειών. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν πρόσφατα στο περιοδικό “Cell Death & Differentiation”.

Όταν τα κύτταρα πεθαίνουν και η πλασματική μεμβράνη δέχεται επίθεση, αυτό είναι γνωστό ως φερρόπτωση.

Σε μια αλυσιδωτή αντίδραση, τα μόρια λίπους της μεμβράνης καταστρέφονται και το κύτταρο κυριολεκτικά διαλύεται.

“Η φερρόπτωση είναι ένας νέος τύπος κυτταρικού θανάτου και αναζητούμε τρόπους ελέγχου της εξέλιξής του”, λέει ο Bartelt. Η ομάδα έχει επικεντρωθεί στο πρωτεάσωμα, ένα είδος κάδου ανακύκλωσης του κυττάρου. Οι παλιές ή κατεστραμμένες πρωτεΐνες διασπώνται μέσω του πρωτεασώματος και τίθενται και πάλι στη διάθεση του κυττάρου.

Χρησιμοποιώντας τις πιο πρόσφατες μεθόδους φασματομετρίας μάζας, η ομάδα διερεύνησε αν η ανακύκλωση των πρωτεϊνών διαταράσσεται κατά τη διάρκεια της φερρόπτωσης. Οι ερευνητές μπόρεσαν να διαπιστώσουν ότι το πρωτεάσωμα είναι ουσιαστικά μπλοκαρισμένο, γεγονός που επιταχύνει τον κυτταρικό θάνατο.

Παράλληλα, εντόπισαν το ένζυμο DDI2, το οποίο ενισχύει την ανακύκλωση και προστατεύει από τον κυτταρικό θάνατο. “Το DDI2 είναι μια πρωτεάση και αυτός ο τύπος ενζύμου μπορεί να επηρεαστεί θεραπευτικά”, λέει η Anahita Ofoghi, η οποία διεξήγαγε τη μελέτη.

Τα αποτελέσματα δείχνουν έναν νέο τρόπο με τον οποίο μπορεί να χειραγωγηθεί ο κυτταρικός θάνατος.

Από τη μία πλευρά, αυτό μπορεί να έχει σημασία για νέες θεραπείες του καρκίνου και, από την άλλη, δείχνει πώς μπορούν να προστατευθούν τα υγιή κύτταρα από τον θάνατο.

“Έχουμε συνεισφέρει ένα μικρό κομμάτι στο συναρπαστικό παζλ της σιδηροπύρωσης”, λέει ο Bartelt. Οι συγγραφείς της ερευνητικής μελέτης ελπίζουν ότι αυτός ο μοριακός μηχανισμός μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί θεραπευτικά.

Πηγές:
DZHK – Cell Death & Differentiation

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τι έδειξε μελέτη από την Αυστρία με δεδομένα από χιλιάδες νοσούντες.

Ο εμβολιασμός κατά της COViD έχει θετική επίδραση μετά από προηγούμενη λοίμωξη SARS-CoV-2. Αυτό αποκαλύφθηκε τώρα από επιστημονική μελέτη που βασίζεται στην ανάλυση δεδομένων από σχεδόν 500.000 Αυστριακούς. και η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό “Open Forum Infectious Diseases”.

“Οι εμβολιασμοί κατά του SARS-CoV-2 συνέβαλαν αποφασιστικά στην άμβλυνση των συνεπειών της πανδημίας του κορωνοϊού. Οι συστάσεις για τον πρωτογενή εμβολιασμό κατά του SARS-CoV-2 βασίστηκαν σε τυχαιοποιημένες, ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο δοκιμές που έδειξαν υψηλή αποτελεσματικότητα κατά των (συμπτωματικών) λοιμώξεων από τον SARS-CoV-2 σε άτομα που δεν είχαν προηγουμένως μολυνθεί”, έγραψαν η Alena Chalupka από τον Οργανισμό για την Υγεία και την Ασφάλεια των Τροφίμων (AGES/Infection Surveillance) και οι συν-συγγραφείς της μελέτης.

Εντούτοις, επιστήμονες από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Δανία και τις ΗΠΑ αναφέρουν: “Υπάρχουν μέχρι στιγμής μόνο περιορισμένα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα των πρώτων μερικών εμβολιασμών κατά του SARS-CoV-2 σε άτομα με προηγούμενη λοίμωξη, συμπεριλαμβανομένων βασικών δεικτών, όπως οι θάνατοι που προκαλούνται από CoViD”. Το πόσο ισχυρή είναι η “υβριδική ανοσοποίηση” από τη μόλυνση και τον επακόλουθο εμβολιασμό δεν μπόρεσε να αποσαφηνιστεί με σαφήνεια.

Ως εκ τούτου, οι ειδικοί διεξήγαγαν μια μελέτη που ανέλυσε δεδομένα από τον γενικό πληθυσμό της Αυστρίας με εμβολιασμούς μετά από προηγούμενη λοίμωξη SARS-CoV-2. Αυτό έγινε για την περίοδο του “κύματος Δέλτα” του SARS-CoV-2 με μια εκτεταμένη επακόλουθη περίοδο παρατήρησης.

Τα αποτελέσματα συνηγορούν υπέρ μιας σαφούς προστατευτικής επίδρασης του εμβολιασμού, ακόμη και σε όσους είχαν προηγουμένως μολυνθεί. “Από τους 494.646 ενήλικες που είχαν μολυνθεί προηγουμένως, 169.543 είχαν κάνει δύο μερικούς εμβολιασμούς, 133.567 μία δόση – και 190.275 δεν είχαν μολυνθεί ακόμη στην αρχή.

Καταγράψαμε 17 θανάτους από το CoViD (έξι μεταξύ των εμβολιασμένων, έντεκα μεταξύ των μη εμβολιασμένων) και συνολικά 8.209 λοιμώξεις SARS-CoV-2. Το σχετικό προστατευτικό αποτέλεσμα (του εμβολιασμού) έναντι νέων λοιμώξεων και έναντι θανάτου από Covid-19 ήταν πάνω από 75% μέχρι το τέλος του 2021, αλλά στη συνέχεια μειώθηκε σημαντικά με μεγαλύτερο χρόνο παρατήρησης”.

Συνολικά, σύμφωνα με τους συγγραφείς της μελέτης, μπορεί να θεωρηθεί ότι τόσο ο ένας όσο και οι δύο μερικοί εμβολιασμοί είναι αποτελεσματικοί για περιορισμένο χρονικό διάστημα, ακόμη και μετά από μια πρώτη μόλυνση. Το εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό θνησιμότητας της CοvID, 0,003%, που καταγράφηκε στη μελέτη, υποδηλώνει ότι μια μόλυνση που προηγείται του ίδιου του εμβολιασμού έχει υψηλή προστατευτική δράση.

Πηγές:
Open Forum Infectious Diseases

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/