Κατηγορία: Ενημέρωση

Για να ενσωματωθούν στον Ηλεκτρονικό Φάκελο Υγείας
Αυτό που λείπει από τον Ηλεκτρονικό Φάκελο Υγείας είναι τα πρωτογενή δεδομένα που δημιουργούνται στα νοσοκομεία δήλωσε η Νίκη Τσούμα, Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος ΗΔΙΚΑ, στο πλαίσιο του 1st SFEE Summit. Όπως ανέφερε ήδη έχουμε μια πολύ μεγάλη μαγιά για τη βάση του φακέλου όπως τα δεδομένα γιατρός διάγνωση, γιατρός συνταγή, γιατρός εξέταση, όλα διαθέσιμα στους πολίτες στο κινητό τους τηλέφωνο, μέσω του My health application – του ψηφιακού βιβλιαρίου υγείας ενηλίκων, ενώ είναι διαθέσιμο και το ηλεκτρονικό βιβλιάριο εμβολιασμού παιδιών. Το επόμενο εγχείρημα είναι η σωστή ταξινόμηση και η ομογενοποίηση των δεδομένων των νοσοκομείων η ενοποίησή τους με την κεντρική βάση δεδομένων του ασθενούς, έτσι ώστε ο θεράπων ιατρός να παίρνει την πληροφορία που χρειάζεται κάθε φορά.

Πηγη:HealthDaily

Το λέμφωμα Hodgkin (HL) είναι ένας τύπος λεμφώματος που χαρακτηρίζεται από την παρουσία κυττάρων Reed-Sternberg. Προσβάλλει κυρίως νέους ενήλικες, με ελαφρώς υψηλότερη συχνότητα στους άνδρες, και έχει διπλή κορύφωση συχνότητας στις ηλικίες 15-35 και άνω των 55 ετών.

Η αιτιολογία της νόσου περιλαμβάνει γενετικούς, περιβαλλοντικούς και λοιμώδεις παράγοντες, με αξιοσημείωτη σύνδεση με τον ιό Epstein-Barr (EBV).

Στο μεταξύ η θεραπεία του λεμφώματος Hodgkin εξελίσσεται συνεχώς. Οι παραδοσιακές μέθοδοι όπως η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία συνεχίζουν να παίζουν κρίσιμο ρόλο, αλλά η ενσωμάτωση των νέων θεραπειών αλλάζει τα δεδομένα, βελτιώνοντας τα ποσοστά επιβίωσης αλλά και την ποιότητα ζωής των ασθενών.

Λέμφωμα Hodgkin: Το θεραπευτικό σχήμα

Ιστορικά, η θεραπεία του HL βασιζόταν στη χημειοθεραπεία και την ακτινοθεραπεία. Το στάδιο της νόσου κατά τη διάγνωση παίζει καθοριστικό ρόλο στην επιλογή της θεραπείας. Στη θεραπεία πρώτης γραμμής, ο συνδυασμός της brentuximab vedotin με χημειοθεραπεία έχει δείξει υπεροχή έναντι των παραδοσιακών σχημάτων σε συγκεκριμένους πληθυσμούς ασθενών. Αυτός ο συνδυασμός είναι ιδιαίτερα επωφελής για ασθενείς με προχωρημένο στάδιο της νόσου, παρέχοντας υψηλότερα ποσοστά ύφεσης και καλύτερη συνολική επιβίωση.

Το σχήμα ABVD (Adriamycin, Bleomycin, Vinblastine, Dacarbazine) ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος, ιδιαίτερα αποτελεσματικό στα αρχικά στάδια της νόσου. Για προχωρημένα στάδια, το σχήμα BEACOPP (Bleomycin, Etoposide, Adriamycin, Cyclophosphamide, Oncovin, Procarbazine, και Prednisone) χρησιμοποιείται, προσφέροντας υψηλότερη αποτελεσματικότητα αλλά με αυξημένη τοξικότητα. Η ακτινοθεραπεία, ειδικά η ακτινοθεραπεία εντοπισμένης περιοχής (ISRT), συμπληρώνει τη χημειοθεραπεία στοχεύοντας συγκεκριμένες περιοχές για τη μείωση των μακροπρόθεσμων παρενεργειών.

Η συμβολή του PET CT

Η εξέταση PET CT (positron emission tomography-computed tomography) έχει συμβάλει καθοριστικά στην αντιμετώπιση του HL δεδομένου ότι αυτή η νόσος χαρακτηρίζεται από αυξημένη πρόσληψη του σκιαγραφικού σε όλες τις προσβεβλημένες περιοχές. Επομένως, όταν το HL ανταποκρίνεται στη θεραπευτική αγωγή, η πρόσληψη στο PET CT μειώνεται ή εκμηδενίζεται.

Σε μια προσπάθεια να μειωθεί η τοξικότητα και οι μακροπρόθεσμες παρενέργειες αλλά και να διασφαλιστεί το βέλτιστο θεραπευτικό αποτέλεσμα χρησιμοποιείται η ενδιάμεση PET CT (positron emission tomography-computed tomography). Δηλαδή, η διενέργεια της εξέτασης αυτής στο μέσον της θεραπευτικής αγωγής. Έτσι μπορεί αναλόγως να αποφασιστεί ο συνολικός κύκλος θεραπειών, εάν θα γίνει προσθήκη ή παράλειψη ακτινοβολίας αλλά και εάν μπορεί να γίνει αποκλιμάκωση του χημειοθεραπευτικού σχήματος.

Το Brentuximab vedotin, ένα σύζευγμα αντισώματος-φαρμάκου που στοχεύει τον δείκτη CD30, έναν δείκτη που εκφράζεται στα κύτταρα Reed-Sternberg, έχει φέρει επανάσταση στη θεραπεία του HL. Το brentuximab vedotin έχει δείξει αποτελεσματικότητα τόσο στο υποτροπιάζον/ανθεκτικό HL όσο και ως μέρος της πρώτης γραμμής θεραπείας σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία. Πλέον ο συνδυασμός brentuximab vedotin με Adriamycin, Vinblastine και Dacarbazine (BV-AVD) αποτελεί μια από τις βασικές θεραπευτικές επιλογές για ασθενείς με νέα διάγνωση και νόσο σταδίου ΙΙΙ/ΙV.

Μετά το brentuximab vedotin έρχεται να προστεθεί άλλο ένα πολύ αποτελεσματικό φάρμακο στις θεραπευτικές επιλογές, ένα ανθρώπινο μονοκλωνικό αντίσωμα το οποίο προσδένεται στον υποδοχέα της πρωτεΐνης προγραμματισμένου θανάτου-1 (PD-1), το nivolumab.

Φάρμακα υπό μελέτη

Νεότερες μελέτες αξιολογούν τώρα και το συνδυασμό nivolumab με brentuximab vedotin και χημειοθεραπεία με στόχο τον καθορισμό του βέλτιστου συνδυασμού με μεγιστοποίηση την αποτελεσματικότητας και ελαχιστοποίηση της τοξικότητας. Άλλα φάρμακα που βρίσκονται υπό μελέτη είναι οι αναστολείς της οδού JAK/STAT, οι αναστολείς της τυροσινικής κινάσης του Bruton (BTK αναστολείς), οι ανοσοτροποιητικοί παράγοντες αλλά και οι αναστολείς της αποακετυλάσης των ιστονών (HDAC), που στοχεύουν τις επιγενετικές τροποποιήσεις.

Μία από τις πιο συναρπαστικές εξελίξεις στη θεραπεία των αιματολογικών κακοηθειών είναι οι νεότερες ανοσοθεραπείες όπως τα Τ-λεμφοκύτταρα που φέρουν χιμαιρικό αντιγονικό υποδοχέα (chimeric antigen receptor – CAR). Οι θεραπείες αυτές βρίσκονται ακόμα σε στάδια κλινικών μελετών φάσης Ι/ΙΙ στο HL, αλλά τα αρχικά αποτελέσματα, σε ασθενείς με βαριά προθεραπευμένη νόσο, είναι πολλά υποσχόμενα. Aντίστοιχα σε φάση κλινικών μελετών βρίσκονται και αμφι-ειδικά αντισώματα για το HL σε ασθενείς με υποτροπιάζουσα/ανθεκτική νόσο. Τα αντισώματα αυτά ονομάζονται αμφι-ειδικά καθώς προσδένονται αφενός με τα Τ-λεμφοκύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και αφετέρου με τα κύτταρα του HL.

Θέση για τους ασθενείς με υποτροπιάζον ή ανθεκτικό HL, έχει ακόμα η αυτόλογη μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων (ASCT) καθώς η υψηλής δόσης χημειοθεραπεία που ακολουθείται από ASCT μπορεί να επιφέρει μακροπρόθεσμες υφέσεις. Όταν η ASCT αποτυγχάνει, η αλλογενής μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων (allo-SCT) θεωρείται ως επιλογή, προσφέροντας μια νέα ευκαιρία για ύφεση.

ΠΗΓΗ: ΕΚΠΑ

Πηγη: https://www.healthreport.gr/

Με σημαντική καθυστέρηση παίρνουν οι Έλληνες ασθενείς με χρόνια νοσήματα νέες θεραπείες που εγκρίνονται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (ΕΜΑ)

Σοβαρές δυσκολίες στην πρόσβαση σε καινοτόμες θεραπείες που εγκρίνονται στην Ευρώπη αντιμετωπίζουν οι Έλληνες ασθενείς με χρόνια νοσήματα. Παρά τη συνεχόμενη ανάπτυξη της καινοτομίας και της παραγωγής εξελιγμένων θεραπειών σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο, το «ασφυκτικό», όπως το χαρακτηρίζουν οι εκπρόσωποι των φαρμακευτικών εταιρειών, πλαίσιο στον τομέα του φαρμάκου στην Ελλάδα, δυσκολεύει τη γρήγορη πρόσβαση.

Τα προβληματικά σημεία που εμποδίζουν τα καινοτόμα φάρμακα να έρθουν στην Ελλάδα τέθηκαν αρκετές φορές στο πλαίσιο των συζητήσεων χθες στο πρώτο συνέδριο που πραγματοποίησε ο Σύνδεσμος Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΣΦΕΕ) στο Μέγαρο Αθηνών. Ο πρόεδρος του ΣΦΕΕ, κ. Ολύμπιος Παπαδημητρίου, αποτύπωσε το πρόβλημα σε νούμερα, τα οποία προκύπτουν από μελέτη του Συνδέσμου βασιζόμενη σε δηλώσεις από τις εταιρείες – μέλη του.

Όπως επεσήμανε, από τα φάρμακα που έχουν πάρει έγκριση από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (ΕΜΑ) την τελευταία τριετία, μόλις 2 στα 10 είναι διαθέσιμα στη χώρα μας, 5 στα 10 δεν φαίνεται να έρχονται τουλάχιστον σε έναν εύλογο χρονικό ορίζοντα, ενώ για 3 στα 10 οι εταιρείες εξετάζουν εάν θα τα φέρουν υπό τις σημερινές συνθήκες, καθώς και με ποιον τρόπο. Τα… ύψη των αυτόματων επιστροφών (clawbacks και rebates) που πληρώνει η φαρμακοβιομηχανία δημιουργούν ένα αποτρεπτικό περιβάλλον για να φέρουν οι εταιρείες νέα φάρμακα στην Ελλάδα.

Τα παραπάνω δεδομένα έρχονται να προστεθούν στην τελευταία έρευνα για την εκτίμηση του δείκτη W.A.I.T. (Waiting to Access Innovative Therapies), η οποία διενεργείται από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Φαρμακευτικών Βιομηχανιών (EFPIA). Σύμφωνα με αυτή, οι ασθενείς στην Ελλάδα περιμένουν 587 ημέρες, προκειμένου να πάρουν, εφόσον τους αφορά, μια νέα θεραπεία. Ο χρόνος αυτός απέχει περίπου δύο μήνες σε σχέση με τον αντίστοιχο ευρωπαϊκό μέσο χρόνο, αναδεικνύοντας τις ανισότητες που υπάρχουν στην πρόσβαση για τους ασθενείς στη χώρα μας, σε σύγκριση με τους Ευρωπαίους. Μάλιστα, όπως επισημάνθηκε στο χθεσινό συνέδριο του ΣΦΕΕ, η αναμονή έχει μειωθεί ελαφρώς συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια, ωστόσο το ποσοστό των φαρμάκων που έρχονται σε σχέση με αυτά που εγκρίνονται από τον ΕΜΑ είναι σημαντικά μικρότερο.

Ο Υπουργός Υγείας προανήγγειλε τη δημιουργία Μνημονίου συνεργασίας μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και φαρμακοβιομηχανίας, παρόμοιο με αυτό που έχουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Πορτογαλία και το Βέλγιο. Με το μνημόνιο θα είναι δυνατό ένα περισσότερο μακροπρόθεσμο πλάνο (3ετές ή 4ετές) σε σχέση με τη δέσμευση της ελληνικής πολιτείας για την πολιτική που θέλει να εφαρμόσει.

Σύμφωνος με την τοποθέτηση του υπουργού Υγείας, δήλωσε ο κ. Παπαδημητρίου, διευκρινίζοντας πως υπάρχουν ωστόσο διαφορές στον χρονισμό κάποιων πραγμάτων. Το πλαίσιο είναι ασφυκτικό, τόνισε, αναφέροντας πως η φαρμακοβιομηχανία είναι πρωτίστως υπόλογη. «Πρέπει να υπάρξει ισορροπία χρηματοδότησης και κατανάλωσης», τόνισε, καλωσορίζοντας την πρόθεση της κυβέρνησης για υπογραφή ενός μνημονίου συνεργασίας που θα δεσμεύει και τις δύο πλευρές.

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

“Τα άτομα που πάσχουν από ψωρίαση έχουν εμπλακεί σε κάθε πτυχή της Προοπτικής Μελέτης Παρατήρησης HIPPOCRATES HPOS, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού της μελέτης, της προώθησης, της αυτοστρατολόγησης και της συναίνεσης.

Ψωρίαση: Τα πρώιμα αποτελέσματα μιας διεθνούς μελέτης που εξέταζε τον κίνδυνο αρθρίτιδας για άτομα με ψωρίαση έδειξαν υψηλή επιβάρυνση των συμπτωμάτων των αρθρώσεων σε 712 ασθενείς—25% του συνόλου που μελετήθηκε μέχρι στιγμής. Η μελέτη με επικεφαλής ερευνητές στα Πανεπιστήμια της Οξφόρδης, στο University College του Δουβλίνου και με την υποστήριξη του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ έχει στρατολογήσει σχεδόν 3.000 ασθενείς μέχρι στιγμής. Ωστόσο, η ομάδα εξακολουθεί να ψάχνει για 2.000 ακόμη ασθενείς με ψωρίαση, μια πάθηση που προκαλεί λεπιοειδείς κηλίδες στο δέρμα που καλύπτονται με λευκά λέπια τα οποία επηρεάζουν περίπου το 3% των ανθρώπων στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη.

Το ποσοστό του 25% επιβεβαιώνει τις υπάρχουσες γνώσεις ότι έως και το ένα τρίτο θα αναπτύξει ψωριασική αρθρίτιδα (ΨΑ), η οποία προκαλεί φλεγμονή και επώδυνες αρθρώσεις και τένοντες. Η καθηγήτρια Laura Cotes, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ηγείται του έργου. Είπε, «προς το παρόν δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψουμε ποιοι ασθενείς με ψωρίαση είναι πιθανό να αναπτύξουν προβλήματα στις αρθρώσεις. «Αυτή η έρευνα θα μας βοηθήσει να σχεδιάσουμε τρόπους για να αποτρέψουμε τα άτομα με ψωρίαση να αναπτύξουν αρθρίτιδα, προσφέροντας πιθανές φαρμακευτικές θεραπείες ή παρεμβάσεις στον τρόπο ζωής, όπως η άσκηση ή η διαχείριση του στρες». Ονομάζεται Προοπτική Μελέτη Παρατήρησης HIPPOCRATES, η διαδικτυακή μελέτη που παρακολουθεί άτομα με ψωρίαση για μια περίοδο τριών ετών για να δει ποιος αναπτύσσει ψωριασική αρθρίτιδα PsA. Οι συμμετέχοντες συμπληρώνουν ερωτηματολόγια μέσω διαδικτύου και στέλνουν μικρά δείγματα αίματος μέσω προπληρωμένης ταχυδρομικής αποστολής. Μετά την έναρξη της μελέτης στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Ιούλιο του 2023, η μελέτη άνοιξε για προσλήψεις στην Ιρλανδία τον Αύγουστο του 2023, ακολουθούμενη από την Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 2024 και την Πορτογαλία τον Απρίλιο του 2024. Η ομάδα μελέτης στην Οξφόρδη εργάζεται για να ανοίξει το HPOS σε άλλες 12 ευρωπαϊκές χώρες με απώτερο στόχο να προσλάβει 25.000 άτομα με ψωρίαση.

Ο καθηγητής Cotes πρόσθεσε: «Αυτή την εβδομάδα, στις 19 και 20 Ιουνίου, ερευνητές από όλη την Ευρώπη θα συναντηθούν στο Μάντσεστερ για να συζητήσουν την πρόοδο της μελέτης μέχρι στιγμής. «Μέχρι σήμερα, έχουμε βασικά δεδομένα για συνολικά 2.841 ασθενείς, εκ των οποίων 1.761 είναι από την Ιρλανδία και 1.067 από το Ηνωμένο Βασίλειο». Η καθηγήτρια Ann Barton από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ θα είναι επικεφαλής στην ανάλυση των γενετικών δειγμάτων που συλλέχθηκαν στη μελέτη. Είπε, “Γνωρίζουμε ότι ορισμένοι ασθενείς με ψωρίαση θα συνεχίσουν να αναπτύσσουν ψωριασική αρθρίτιδα. Εάν μπορούσαμε να προσδιορίσουμε ποιοι ασθενείς διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης αρθρίτιδας, θα μπορούσε να σημαίνει ότι στο μέλλον, αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να λάβουν προληπτική θεραπεία. “Το Μάντσεστερ ηγείται της εργασίας για τον εντοπισμό γενετικών αλλαγών που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την πρόβλεψη των ασθενών με ψωρίαση που ενδέχεται να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν ψωριασική αρθρίτιδα. Η Προοπτική Μελέτη Παρατήρησης HIPPOCRATES (HPOS) θα μας επιτρέψει να συλλέξουμε δείγματα από ασθενείς με ψωρίαση για να βοηθήσουμε στην προώθηση αυτής της εργασίας.” Ο Russ Cowper, ο οποίος ζει στο Μάντσεστερ και έχει ζήσει με ψωριασική αρθρίτιδα PsA για πολλά χρόνια, είπε: «Η ψωριασική αρθρίτιδα είναι τόσο δύσκολο να διαγνωστεί που μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική σύγχυση στους ασθενείς, οι οποίοι γνωρίζουν ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν μπορούν να το εξηγήσουν.

“Οι γιατροί δεν είναι πάντα αρκετά ικανοί για να εντοπίσουν τα συμπτώματα που μπορεί να εκδηλωθούν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Η λήψη μιας διάγνωσης είναι από πολλές απόψεις ανακούφιση, διότι οι ασθενείς μπορούν στη συνέχεια να σχεδιάσουν για το μέλλον γνωρίζοντας ότι όντως έχουν μια συνεχιζόμενη πάθηση “Η ψωριασική αρθρίτιδα  PsA μπορεί να είναι εξουθενωτική. Σε εμένα είναι, επίσης, αρκετά τυχαία. Μπορεί να είμαι αρκετά καλά για μέρες και μετά ξαφνικά να μην μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι και να με πιάνουν επώδυνες αρθρώσεις. «Οι μόνες αρθρώσεις που δεν έχουν προσβληθεί είναι οι αγκώνες μου, παντού αλλού έχω πάθει εξάρσεις, ακόμα και στο σαγόνι μου. «Είναι μια άθλια κατάσταση και είναι πολύ κουραστική, ο πόνος μπορεί να προκαλέσει έλλειψη ύπνου και αν επηρεαστούν τα χέρια, τότε είναι δύσκολο να κάνεις καθημερινές εργασίες. Εάν είναι πολύ κακό, η εφαρμογή κρέμας για τη θεραπεία του δέρματος γίνεται δύσκολη και κινδυνεύεις με έξαρση της ψωρίασης». Η μελέτη αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης έρευνας που ονομάζεται The HIPPOCRATES project που διερευνά την ψωριασική αρθρίτιδα σε όλη την Ευρώπη.

Πρόκειται για μια μεγάλη κοινοπραξία με περισσότερες από 25 ερευνητικές ομάδες σε όλη την Ευρώπη, με επικεφαλής τον καθηγητή Oliver FitzGerald στο Δουβλίνο, η οποία στοχεύει να απαντήσει σε τέσσερα βασικά ερευνητικά ερωτήματα σχετικά με τη διάγνωση, την πρόβλεψη, την ανταπόκριση στις θεραπείες και την πρόγνωση για το ποιος θα υποστεί βλάβη στις αρθρώσεις. Ο καθηγητής FitzGerald, Σύμβουλος Ρευματολόγος στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Δουβλίνου είπε: “Τα άτομα που πάσχουν από ψωρίαση έχουν εμπλακεί σε κάθε πτυχή της Προοπτικής Μελέτης Παρατήρησης HIPPOCRATES HPOS, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού της μελέτης, της προώθησης, της αυτοστρατολόγησης και της συναίνεσης. Δεδομένου ότι τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης πιθανότατα θα εντοπίσουν παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με την εξέλιξη της ψωρίασης του δέρματος σε ψωριασική αρθρίτιδα αναμένουμε ισχυρή συμμετοχή του κοινού, ανοίγοντας τον δρόμο για εξέταση θεραπειών για την πρόληψη της ανάπτυξης ψωριασικής αρθρίτιδας».

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Είναι τρομακτικό το γεγονός ότι ο διαβήτης τύπου 1 μειώνεται στην ηλικία. Είναι κάτι που πρέπει να σκεφτούμε πώς να το αντιμετωπίσουμε, τόσο στην έρευνα όσο και στην υγειονομική περίθαλψη.

Οι διαγνώσεις διαβήτη σε παιδιά κάτω των πέντε ετών έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, δήλωσε την Τρίτη μια φιλανθρωπική οργάνωση που υποστηρίζει την έρευνα για τον διαβήτη, προσθέτοντας ότι η πανδημία COVID-19 θα μπορούσε να είναι μια εξήγηση. Μια νέα έκθεση του Barndiabetesfonden (The Child Diabetes Fund) ανέφερε ότι 460 παιδιά στη Σουηδία υποβλήθηκαν σε θεραπεία για διαβήτη τύπου 1 το 2022, από 283 το 2018, σημειώνοντας αύξηση 62%.

Σχεδόν το ένα τρίτο των παιδιών χρειάστηκαν εντατική φροντίδα όταν αρρώστησαν, ανέφερε ο Barndiabetesfonden σε μια δήλωση. Ο διαβήτης τύπου 1, που προηγουμένως αναφερόταν ως νεανικός διαβήτης, είναι μια χρόνια αυτοάνοση κατάσταση όπου το σώμα δεν παράγει καθόλου ινσουλίνη, ενώ ο πιο κοινός διαβήτης τύπου 2 είναι μια κατάσταση όπου το σώμα δεν παράγει αρκετή ινσουλίνη.

“Είναι τρομακτικό το γεγονός ότι ο διαβήτης τύπου 1 μειώνεται στην ηλικία. Είναι κάτι που πρέπει να σκεφτούμε πώς να το αντιμετωπίσουμε, τόσο στην έρευνα όσο και στην υγειονομική περίθαλψη”, δήλωσε ο ερευνητής Ake Lernmark σε μια έκθεση που δημοσίευσε η φιλανθρωπική οργάνωση. Ο οργανισμός είπε ότι ήταν γνωστό ότι οι ιογενείς ασθένειες προηγούνται συχνά του διαβήτη τύπου 1 και σημείωσε ότι η τρέχουσα αύξηση στη Σουηδία συνέπεσε με την πανδημία COVID-19.

Είπε επίσης ότι μελέτες είχαν δείξει ότι τα μικρά παιδιά που προσβλήθηκαν από τον COVID-19 είχαν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν διαβήτη τύπου 1 εάν η μητέρα δεν είχε ποτέ COVID-19 πριν από τη γέννηση του παιδιού. Εάν η μητέρα είχε τη μόλυνση ή είχε εμβολιαστεί, οι κίνδυνοι ήταν μικρότεροι. «Σε μερικά από τα παιδιά, ο COVID-19 πιθανότατα πυροδότησε την ανάπτυξη ενός πρώτου αντισώματος», είπε ο Lernmark στην έκθεση.

Η έκθεση πρόσθεσε ότι ακόμη και πριν από την πανδημία, ο αριθμός των περιπτώσεων διαβήτη τύπου 1 αυξανόταν και η αργή αύξηση που μπορούσε να παρατηρηθεί τις δεκαετίες που προηγήθηκαν της πανδημίας πιστεύεται ότι σχετίζεται με άλλους ιούς του κρυολογήματος. Είπε ότι η σχέση μεταξύ των περιπτώσεων διαβήτη και του COVID-19 πιθανότατα θα υποχωρήσει καθώς περισσότεροι άνθρωποι αποκτούν ανοσία.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Σε μελέτη, Σουηδοί ερευνητές εστίασαν στους ανθρώπους κάτω των 25 ετών που είχαν καρκίνο, στη χώρα, από το 1958. Η μελέτη του Linköping University και του Region Östergötland, δείχνει ότι επιζώντες από καρκίνο έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για καρδιαγγειακή νόσο, άλλους καρκίνους και άλλες διαγνώσεις αργότερα στη ζωή τους.

Επιπλέον, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι κοινωνικοοικονομικοί παράγοντες παίζουν ρόλο στην επιβίωση.

Από το 1958, η Σουηδία έχει εγγράψει όλους τους ασθενείς με καρκίνο στο National Cancer Register. Οι Σουηδοί ερευνητές το χρησιμοποίησαν για να μελετήσουν όλους τους επιζώντες από καρκίνο που είχαν τη νόσο ως παιδιά ή έφηβοι, για να εξετάσουν την πορεία τους μελλοντικά.

Η Laila Hübbert, δήλωσε ότι αν κάποιος είχε καρκίνο ως παιδί ή έφηβος έχει αυξημένο κίνδυνο για σχεδόν όλες τις διαγνώσεις στο μέλλον,

Tα στοιχεία της μελέτης καλύπτουν 63 χρόνια. Από αυτά, περίπου 65.000 ασθενείς με καρκίνο κάτω των 25 ετών συγκρίθηκαν με ομάδα ελέγχου 313.000 ανθρώπων (αναλογία1:5).

Από άλλα αρχεία, οι ερευνητές είχαν πληροφορίες για τη θνησιμότητα, τη θνητότητα και δημογραφικά στοιχεία.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι οι επιζώντες από καρκίνο είχαν περίπου τριπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο μελλοντικά, 1,23 φορές περισσότερες πιθανότητες να έχουν καρδιαγγειακή νόσο και 1,41 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο ατυχημάτων, δηλητηρίασης και αυτοκτονίας.

Η Laila Hübbert δήλωσε οτι επιζώντες από καρκίνο φέρουν μια ευαλωτότητα για την υπόλοιπη ζωή τους, που τους βάζει σε υψηλότερο κίνδυνο για νέες νόσους. Κυρίως είναι η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία που αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου.

Οι ερευνητές επίσης διαπίστωσαν ότι κοινωνικοοικονομικοί παράγοντες παίζουν μεγάλο ρόλο στον κίνδυνο νόσησης και θανάτου μετά από καρκίνο σε μικρή ηλικία. Μπόρεσαν να διαπιστώσουν ότι ο κίνδυνος αυξάνεται σε όσους έχουν χαμηλότερου επιπέδου εκπαίδευση, είναι ξένοι ή δεν έχουν παντρευτεί. Ταυτόχρονα, η μελέτη δείχνει ότι ο κίνδυνος νόσησης και θανάτου μετά από καρκίνο σε παιδιά και εφήβους είναι ίδιος, άσχετα από τον τόπο κατοικίας κάποιου στη Σουηδία.

Τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν στο The Lancet Regional Health – Europe.

Πηγές:
The Lancet Regional Health – Europe.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τα αποτελέσματα τηε μελέτης αντιπροσωπεύουν μια πολύτιμη εικόνα για τον φαρμακευτικό έλεγχο του σακχαρώδη διαβήτη.

Ο κίνδυνος διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας για τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη εξαρτάται επίσης από το είδος της συστηματικής θεραπείας για την υποκείμενη νόσο, όπως έδειξε τώρα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο “British Journal of Ophthalmology”. Σύμφωνα με τη μελέτη, οι ινσουλίνες βραχείας και μέσης δράσης και οι σουλφονυλουρίες αυξάνουν τον κίνδυνο.

Περίπου το 9,3% του παγκόσμιου πληθυσμού (463 εκατομμύρια σύμφωνα με τα στοιχεία του 2019) πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη και ο αριθμός αυτός αναμένεται να αυξηθεί σε 700 εκατομμύρια έως το 2045. Η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, η σημαντικότερη μικροαγγειακή επιπλοκή της μεταβολικής νόσου, είναι η κύρια αιτία τύφλωσης παγκοσμίως για τα άτομα σε ηλικία και ικανότητα εργασίας. Ο επιπολασμός της αυξάνεται με τη διάρκεια του σακχαρώδη διαβήτη και είναι συχνότερος σε ασθενείς ηλικίας 60 – 69 ετών.

Σκοπός μιας μεγάλης μελέτης ελέγχου περιπτώσεων με τη χρήση δεδομένων από το πρόγραμμα UK Biobank ήταν να αξιολογηθεί η πιθανή επίδραση της συστηματικής φαρμακευτικής αγωγής στην επίπτωση της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας (DR).

Η μελέτη περιελάμβανε 3.337 άτομα με διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, τα οποία συγκρίθηκαν με μια εξίσου μεγάλη ομάδα ελέγχου διαβητικών χωρίς αυτή την εκδήλωση στον αμφιβληστροειδή.

Οι τελευταίοι αντιστοιχίστηκαν με την ομάδα μελέτης σε όλες τις βασικές παραμέτρους, όπως η ηλικία (μέση ηλικία 62,9 έτη), το φύλο (66 % γυναίκες), η διάρκεια του διαβήτη (6,4 έτη), η τιμή της HbA1c (6,6 %), η υπέρταση (υπέρταση στο 32 %) και η καρδιαγγειακή κατάσταση (παθολογικά ευρήματα στο 19 %).

Η σύγκριση των συνταγών και των διαγνώσεων έδειξε σαφή συσχέτιση περίπου 20 δραστικών ουσιών με την εμφάνιση διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας. Μετά την προσαρμογή για τους σημαντικότερους δημογραφικούς παράγοντες, υπολογίστηκε αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης αμφιβληστροειδοπάθειας για τις ινσουλίνες βραχείας δράσης με OR (odds ratio) 1,63 (95% διάστημα εμπιστοσύνης [CI] 1,22-2,18), για τις ινσουλίνες ενδιάμεσης δράσης με OR 2,10 (95% CI 1,60-2,75) και για τις σουλφονυλουρίες με OR 1,30 (95% CI 1,16-1,46).

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, οι φιμπράτες σχετίζονται με μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας με OR 0,71 (95% CI 0,53-0,94) και οι αναστολείς Cox-2 με OR 0,68 (95% CI 0,58-0,79). Όλα αυτά τα ευρήματα έδειξαν τη εξάρτηση από την δοσολογία. Ο μεγαλύτερος αριθμός συνταγών για ινσουλίνες βραχείας και ενδιάμεσης δράσης και σουλφονυλουρίες συσχετίστηκε με αυξανόμενο κίνδυνο εμφάνισης, ενώ ο μεγαλύτερος αριθμός συνταγών για φιβράτες και αναστολείς Cox-2 συσχετίστηκε με χαμηλότερο κίνδυνο εμφάνισης.

Θεωρείται ότι οι τελευταίοι προλαμβάνουν ή εμποδίζουν την εξέλιξη σε πρώιμη διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια και διαβητικό οίδημα ωχράς κηλίδας (DME) καταστέλλοντας μια με τη μεσολάβηση φλεγμονής διάσπαση του αιματοαμφιβληστροειδικού φραγμού.

Μια ταχεία βελτίωση στον έλεγχο της γλυκόζης του αίματος υπό την έννοια ενός “φαινομένου πρώιμης επιδείνωσης” θα μπορούσε να είναι υπεύθυνη για τον – ανεπιθύμητο – ρόλο των ινσουλινών βραχείας και μέσης δράσης.

Για τους συγγραφείς τηε μελέτης, τα αποτελέσματα “αντιπροσωπεύουν μια πολύτιμη εικόνα για τον φαρμακευτικό έλεγχο του σακχαρώδη διαβήτη κσι μπορούν να χρησιμεύσουν ως σημείο αναφοράς για την πρόληψη της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας στους ασθενείς”.

Πηγές:
British Journal of Ophthalmology

Πηγη: https://www.iatronet.gr/