Κατηγορία: Ενημέρωση

ΚΥΚΛΟΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΩΝ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ “Ιατρική και Λογοτεχνία” 1ο Σεμινάριο: «Ο γιατρός, ο ασθενής και το κοινωνικό φαντασιακό» Τρίτη 23/04 20:30-22:00

Ομιλήτρια: Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου Συγγραφέας, Καθηγήτρια Νεολληνικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Παν. Θεσσαλονίκης Σχολιαστής: Γιώργος Θεοχάρης Ιατρός Παθολόγος, Πρόεδρος SOS ΙΑΤΡΩΝ

Κόστος συμμετοχής για το σεμινάριο 8€ Εγγραφείτε ακολουθώντας τον σύνδεσμο   Εγγραφείτε εδώ

Η Ελληνική Εταιρεία Εξωνοσοκομειακής Επείγουσας Ιατρικής (ΕΕΕΕΙ) και οι SOS ΙΑΤΡΟΙ διοργανώνουν ένα κύκλο διαδικτυακών σεμιναρίων με θέμα «Ιατρική και Λογοτεχνία» με ομιλήτρια την κα Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου (Συγγραφέας, Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Παν. Θεσσαλονίκης) και σχολιαστή τον κο Γιώργο Θεοχάρη (Παθολόγος και Πρόεδρος των SOS ΙΑΤΡΩΝ). Ένας κύκλος σεμιναρίων βασισμένος σε λογοτεχνικά έργα, τα οποία έχουν γραφεί από ιατρούς λογοτέχνες, στηρίζονται στις εμπειρίες τους και μας επιτρέπουν να βρούμε νοητούς συνοδοιπόρους στην άσκηση της ιατρικής. Αλλά και κείμενα μυθοπλασίας καθώς και δοκίμια από συγγραφείς που μπορούν να δώσουν κίνητρα για αναστοχασμό και γενικότερα προβληματισμό. Στόχος των σεμιναρίων είναι η διερεύνηση της σχέσης ιατρού-ασθενούς, θέτοντας το βασικό ερώτημα πόσο «τέχνη» είναι η άσκηση της ιατρικής. Κάθε σεμινάριο θα περιλαμβάνει κατατοπιστική εισαγωγική παρουσίαση και ανάλυση ενός λογοτεχνικού  κειμένου ή ενός δοκιμίου το οποίο θα έχει σταλεί προηγουμένως ηλεκτρονικά και θα ακολουθεί συζήτηση. Ο αριθμός των συμμετεχόντων σε κάθε σεμινάριο δεν θα υπερβαίνει τα 50 άτομα. Ορίζεται επίσης μια συμβολική συμμετοχή 8€ ανά σεμινάριο. Στο σεμινάριο μπορούν να συμμετέχουν γιατροί, φοιτητές ιατρικής, επαγγελματίες υγείας αλλά και λογοτέχνες, εικαστικοί, φιλόλογοι και όσοι ενδιαφέρονται για θέματα που αφορούν την ιατρική και τη λογοτεχνία. Σύμφωνα με τα κριτήρια της UEMS – EACCME (Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος) χορηγούνται 1,5 μόρια Συνεχιζόμενης Ιατρικής Εκπαίδευσης (CME-CPD credits). Το συνέδριο είναι εγκεκριμένο από τον ΕΟΦ.

1ο Διαδικτυακό Σεμινάριο Συμμετοχή 8€. Εγγραφείτε ακολουθώντας τον σύνδεσμο Ο γιατρός, ο ασθενής και το κοινωνικό φαντασιακό Τρίτη 23/04 20:30-22:00 Σούζαν Σόνταγκ: Η νόσος ως μεταφορά Η διάσημη Αμερικανίδα διανοούμενη, ακτιβίστρια  και δοκιμιογράφος στο κλασικό αυτό βιβλίο που έγραψε με αφορμή το φόβο για το AIDS, απομυθοποιεί τη γλώσσα των στερεοτυπικών αντιλήψεων  για αρρώστιες κι επιδημίες όπως παλιότερα η φυματίωση και η σύφιλη, που γεννά ο φόβος και κυριαρχούν στο κοινωνικό φαντασιακό. Η συγγραφέας προσεγγίζει την αρρώστια στις πραγματικές διαστάσεις της, επισημαίνοντας το βαθμό στον οποίο η αντιμετώπιση της ιατρικής επηρεάζεται από ζητήματα κουλτούρας, μυθοποίησης και φαντασιώσεων όχι μόνο των ασθενών αλλά και των γιατρών.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Νόσου του Πάρκινσον, φέρνει στο προσκήνιο τη νόσο και τα εκατομμύρια των ατόμων σε όλο τον κόσμο που επηρεάζονται από αυτή τη νευρολογική πάθηση. Η Παγκόσμια Ημέρα καθιερώθηκε το 1997 με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Εταιρείας για τη Νόσο Πάρκινσον (EPDA) που εκπροσωπεί τους ασθενείς, τους φροντιστές και τους γιατρούς τους σε όλη την γηραιά ήπειρο.

Η Παγκόσμια Ημέρα για τη Νόσο Πάρκινσον εορτάζεται κάθε χρόνο στις 11 Απριλίου, ημερομηνία γέννησης του Άγγλου Τζέιμς Πάρκινσον (1755-1824) ο οποίος ήταν ο πρώτος γιατρός στον κόσμο που περιέγραψε τη συμπτωματολογία της, το 1817, σε ένα σύγγραμμα που εξέδωσε με τίτλο «Ένα δοκίμιο για την τρομώδη παράλυση» (An Essay on the Shaking Palsy).

Την ημέρα αυτή καταβάλλονται προσπάθειες για να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση του κοινού για αυτήν την τρομερή ασθένεια. Είναι μια ημέρα ενότητας και υπεράσπισης, αφιερωμένη στη βελτίωση της ζωής όσων ζουν με τη νόσο του Πάρκινσον και στην προώθηση της έρευνας και της ελπίδας προς μια θεραπεία.

Μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα

Το σύνθημα της φετινής Παγκόσμια Ημέρας για τη Νόσο Πάρκινσον είναι #UniteForParkinsons και σηματοδοτεί την Πανευρωπαϊκή εκστρατεία που άρχισε η EPDA για να παρακινήσει τους ασθενείς να συμμετάσχουν στις Κοινότητες Πάρκινσον. Στις 11 Απριλίου καλούνται όσοι έχουν πληγεί από τη νόσο  να μιλήσουν και να ενωθούν για να σπάσουν το στίγμα γύρω από την ασθένεια, να μοιραστούν ιστορίες ελπίδας από άτομα που ζουν με τη νόσο του Πάρκινσον και τους φροντιστές τους.

Το να ζει κάποιο με τη νόσο του Πάρκινσον είναι πιο δύσκολο από ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Αλλά αυτό δεν τον καθορίζει. Είναι ακόμα ο ίδιος.

Συμπτώματα

H νόσος του Πάρκινσον είναι μία ασθένεια που εκδηλώνεται συνήθως μετά την ηλικία των 50 ετών, αν και ένα ποσοστό 5-10% των ασθενών είναι κάτω των 40 ετών. Η νόσος οφείλεται κατά κύριο λόγο στην καταστροφή των νευρικών κυττάρων μιας περιοχής του εγκεφάλου που ονομάζεται substantia nigra, η οποία είναι σημαντική για τον συντονισμό και τον έλεγχο των κινήσεων. Έτσι τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της νόσου είναι η μυϊκή δυσκαμψία, ο τρόμος και η βραδύτητα των κινήσεων. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο συνολικός αριθμός των ασθενών στη χώρα μας εκτιμάται ότι ξεπερνά τις 20.000 και κάθε χρόνο εμφανίζονται περίπου 1.000 νέες περιπτώσεις.

Τη δεκαετία του ’60 διαπιστώθηκε πως η νόσος σχετίζεται με απώλεια του νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα δέκα χρόνια αργότερα να εγκριθεί το πρώτο φάρμακο για την συμπτωματική αντιμετώπισή της, η L-dopa ή levodopa. Δυστυχώς παρά την αποτελεσματικότητά της, η λεβοντόπα δεν σταματά την εξέλιξη  της νόσου και την συνεχή απώλεια των νευρικών κυττάρων και προκαλεί κάποιες διακυμάνσεις στην κινητικότητα των ασθενών που την λαμβάνουν.

Σύγχρονες θεραπείες

Στη συνέχεια, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι παρενέργειες της L-dopa, αναπτύχθηκε μια άλλη τάξη φαρμάκων, οι αγωνιστές της ντοπαμίνης, οι οποίοι μπορούν να χορηγηθούν μόνοι τους ή σε συνδυασμό με λεβοντόπα. Οι αγωνιστές ντοπαμίνης μιμούνται τη δράση της λεβοντόπα και προσφέρουν ικανοποιητικό κινητικό έλεγχο.

Ο πιο ισχυρός αγωνιστής ντοπαμίνης είναι η απομορφίνη. Συντέθηκε το 1869, ενώ το 1951 χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον, παρόλο που ήταν γνωστές οι εμετικές της ιδιότητες. Το μόριο της απομορφίνης δεν προκαλεί εξάρτηση, επίσης δεν έχει δράση στον πόνο.

Η υδροχλωρική απομορφίνη είναι ένας ντοπαμινεργικός αγωνιστής, ο οποίος παρουσιάζει υψηλή συγγένεια με τους D1 και D2 υποδοχείς. Όταν χορηγείται υποδορίως, απορροφάται ταχέως και χαρακτηρίζεται από ταχεία έναρξη του κλινικού αποτελέσματος (4-12 λεπτά), η διάρκεια του οποίου είναι 1-2 ώρες.

Η υδροχλωρική απομορφίνη χορηγείται μαζί με τις συνήθεις φαρμακευτικές αγωγές για τη νόσο του Parkinson, για τις οποίες όμως πιθανόν να απαιτηθεί τροποποίηση της δοσολογίας τους. Ενδείκνυται για ασθενείς που παρουσιάζουν επεισόδια “Off” τα οποία καθιστούν ανάπηρο τον ασθενή με νόσο του Πάρκινσον και επιμένουν παρά την ρύθμιση της αγωγής με Levodopa και/ή άλλους αγωνιστές ντοπαμίνης. Πιο συγκεκριμένα, η υδροχλωρική απομορφίνη  σε μορφή στυλό είναι μία ταχείας δράσης θεραπεία της Νόσου του Πάρκινσον, για την αναστροφή των προβλέψιμων κινητικών διακυμάνσεων (On-Off φαινόμενα), όταν οι κατάλληλες από του στόματος θεραπείες έχουν εξαντλήσει την αποτελεσματικότητά τους.

Στην Ελλάδα, η υδροχλωρική απομορφίνη κυκλοφορεί από την ITF Hellas και είναι  διαθέσιμη ως στυλεοφόρος συσκευή για υποδόρια χορήγηση και ως διάλυμα για έγχυση σε προγεμισμένη σύριγγα μέσω μικροαντλίας και/ή οδηγού σύριγγας. Η κάθε στυλεοφόρος συσκευή περιέχει 3ml ενέσιμου διαλύματος (10mg υδροχλωρικής απομορφίνης/ml) σε συσκευασία 5 στυλό των 3ml και για την αντλία η κάθε προγεμισμένη σύριγγα είναι των 10 ml και περιέχει 50 mg υδροχλωρικής απομορφίνης (5mg/ml) σε συσκευασία των 5 συρίγγων.

 

 

Πηγη: https://healthstories.gr/

Το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών επιστρέφει στην πόλη των Δελφών από μεθαύριο Τετάρτη έως και το προσεχές Σάββατο, 10-13 Απριλίου, με μία μεγάλη ενότητα αφιερωμένη στο μεγάλο θέμα της υγείας και στις μελλοντικές προοπτικές του κλάδου της φαρμακοβιομηχανίας.

Στο επίκεντρο θα βρίσκονται θέματα που αφορούν την επανάσταση που μπορεί να φέρει στον κλαδο η τεχνολογία, όπως τα μεγάλα δεδομένα και η ψηφιακή υγεία, οι προκλήσεις αλλά οι ευκαιρίες που προσφέρει η καινοτομία στο εγχώριο σύστημα υγείας και την ελληνική φαρμακοβιομηχανία, οι πιθανές συνέργειες στο χώρο της έρευνας και της βιοτεχνολογίας, η πρόοδος στον τομέα της καρδιολογίας, των μεταμοσχεύσεων και του καρκίνου και τέλος η έννοια της μακροζωίας, που αναμένεται να επανακαθορίσει τον τομέα της υγείας στο μέλλον.

Φυσικά δεν θα λείψουν και τα θέματα που αφορούν την κοινωνική και οικονομική επίδραση της υγείας και καθιστούν την φαρμακευτική πολιτική πυλώνα δημοσιονομικής και κοινωνικής προόδου, όπως το πολύπλοκο ζήτημα της έλλειψης φαρμάκου, ο εμβολιασμός και η δημόσια υγεία, η αυτονομία, ανθεκτικότητα και ανταγωνιστικότητα του τομέα της υγείας σε ευρωπαϊκό επίπεδο και η διαμόρφωση μιας πραγματικά ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς στην ψηφιακή υγεία, αλλά και η προσβασιμότητα στη δημόσια υγεία.

Κορυφαίοι ομιλητές

Στο Φόρουμ θα μιλήσουν εκπρόσωποι όλων των θεσμικών φορέων του τομέα της υγείας και κορυφαίοι ερευνητές, ακαδημαϊκοί και γιατροί. Ξεχωρίζουν ο Νίκος Κυρπίδης, κορυφαίος ερευνητής και επικεφαλής του Microbiome Data Science, Joint Genome Institute των ΗΠΑ, Ολύμπιος Παπαδημητρίου, Πρόεδρος του ΣΦΕΕ, Ευάγγελος Μανωλόπουλος, Πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων (ΕΟΦ), Θεόδωρος Τρύφων, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φαρμακοβιομηχανίας (ΠΕΦ) και Co CEO ELPEN Group, Δημήτρης Νίκας, Πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Ιατρικών & Βιοτεχνολογικών προϊόντων (ΣΕΙΒ), Νίκη Τσούμα, Πρόεδρος ΔΣ & Διευθύνουσα Σύμβουλος ΗΔΙΚΑ ΑΕ, Βασιλική – Ραφαέλα Βακουφτσή, Πρόεδρος της Ένωσης Ασθενών Ελλάδας, Ιωάννης Μπολέτης, πρόεδρος του ΔΣ του Ωνάσειου, Θεανώ Καρποδίνη, Διοικήτρια του Ε.Ο.Π.Υ.Υ, Γιώργος Καπετανάκης, Πρόεδρος του Δ.Σ. της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καρκίνου, Θεόδωρος Χαμακιώτης, Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Κλινικών, Ιωάννης Κωτσιόπουλος γενικός διευθυντής του PhARMA Innovation Forum Greece, και Στέλιος Κυμπουρόπουλος, Ευρωβουλευτής.

Η παρουσία της φαρμακοβιομηχανίας

Θα φιλοξενηθούν επίσης κορυφαία στελέχη από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον χώρο της φαρμακοβιομηχανίας όπως ο Thibault Massart, Αντιπρόεδρος Νότιας Ευρώπης της AbbVie, Ιουλία Τσέτη, CEO του Ομίλου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Τσέτη (ΟΦΕΤ) που περιλαμβάνει τις εταιρείες UNI-PHARMA SA & InterMed SA, Antonino Biroccio, πρόεδρος και γενικός Διευθυντής της GSK στην Ελλάδα, Agata Jakoncic, Managing Director MSD Ελλάδας, Κύπρου και Μάλτας, Κώστας Παναγούλιας, Αντιπρόεδρος της ΒΙΑΝΕΞ, Έλενα Χουλιαρά, Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος AstraZeneca Ελλάδας και Κύπρου, Βάσια Τεγούλια, Senior Director, Genentech, Άρης Μητσόπουλος, Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος της RAFARM, Ευάγγελος Καλαμάκης, Διευθύνων Σύμβουλος της SOFMEDICA, και Γιώργος Λαμπρινός, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου GEP.

Την Ελληνική Κυβέρνηση θα εκπροσωπήσουν, σε πολλαπλές θεματικές συζητήσεις ο Άδωνις Γεωργιάδης, Υπουργός Υγείας, Μάριος Θεμιστοκλέους, Υφυπουργός Υγείας, Θανάσης Κοντογεώργης, Υφυπουργός στον Πρωθυπουργό, Βασίλης Κοντοζαμάνης, Σύμβουλος του Πρωθυπουργού για θέματα Υγείας, Άρης Αγγελής, Γενικός Γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού του Υπουργείου Υγείας και η Παυλίνα Καρασιώτου, Γενική Γραμματέας Δημοσιονομικής Πολιτικής.

Η παρακολούθηση του Φόρουμ online είναι δωρεάν.

 

 

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Cushing, η Επίκουρη Καθηγήτρια Ενδοκρινολογίας στη Θεραπευτική Κλινική της Ιατρικής Σχολής του EKΠΑ, Σταυρούλα Πάσχου παρέχει στοιχεία με στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση για το εν λόγω σύνδρομο

Στις 8 Απριλίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα για το Σύνδρομο Cushing, ημέρα γενεθλίων του Δρ. Harvey Cushing (8 Απριλίου 1869 – 7 Οκτωβρίου 1939) που ήταν ο πρώτος που περιέγραψε την κατάσταση αυτή.

Τι είναι το σύνδρομο Cushing;

Το σύνδρομο Cushing είναι μια διαταραχή που εμφανίζεται όταν το σώμα σας παράγει υπερβολική ποσότητα της ορμόνης κορτιζόλης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η κορτιζόλη ονομάζεται μερικές φορές η «ορμόνη του στρες» επειδή βοηθά το σώμα σας να ανταποκρίνεται στο στρες. Η κορτιζόλη βοηθά επίσης στα παρακάτω:

• διατήρηση της αρτηριακής πίεσης
• ρύθμιση της γλυκόζη του αίματος
• μείωση της φλεγμονής
• μετατροπή του φαγητού σε ενέργεια
Τα επινεφρίδια, δύο μικροί αδένες πάνω από τα νεφρά σας, παράγουν την κορτιζόλη.

Πόσο συχνό είναι το σύνδρομο Cushing;

Το ενδογενές σύνδρομο Cushing είναι σπάνιο. «Ενδογενές» σημαίνει ότι κάτι μέσα στο σώμα σας προκαλεί τη διαταραχή και όχι κάτι έξω από το σώμα σας, όπως φάρμακα. Οι διαγνώσεις ποικίλλουν και κυμαίνονται από περίπου 40 έως 70 άτομα ανά εκατομμύριο. Τα άτομα που λαμβάνουν φάρμακα που ονομάζονται γλυκοκορτικοειδή, τα οποία είναι παρόμοια με την κορτιζόλη, μπορεί επίσης να αναπτύξουν σύνδρομο Cushing. Αυτός ο τύπος συνδρόμου Cushing ονομάζεται «εξωγενής» και είναι ο συχνότερος.

Ποιες είναι οι επιπλοκές του συνδρόμου Cushing;
Το σύνδρομο Cushing μπορεί να προκαλέσει διάφορα προβλήματα υγείας, όπως:
• καρδιακή προσβολή και αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο
• θρόμβους αίματος στα κάτω άκρα και στους πνεύμονες
• λοιμώξεις
• μείωση οστική πυκνότητας και κατάγματα
• αρτηριακή υπέρταση
• υψηλά επίπεδα χοληστερόλης
• κατάθλιψη ή άλλες αλλαγές στη διάθεση
• απώλεια μνήμης ή πρόβλημα συγκέντρωσης
• αντίσταση στην ινσουλίνη και προδιαβήτη
• σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2

Αν και το σύνδρομο Cushing μπορεί συνήθως να θεραπευτεί, μπορεί να είναι θανατηφόρο εάν δεν αντιμετωπιστεί σωστά. Τα σημεία και συμπτώματα του συνδρόμου Cushing ποικίλλουν. Τα άτομα που έχουν πολύ υψηλά επίπεδα κορτιζόλης για μεγάλο χρονικό διάστημα είναι πιθανό να έχουν ξεκάθαρα σημάδια της διαταραχής, όπως:

• αύξηση βάρους
• λεπτά χέρια και πόδια
• στρογγυλό πρόσωπο, γνωστό ως πανσεληνοειδές προσωπείο
• αυξημένο λίπος γύρω από τη βάση του λαιμού
• λιπώδες εξόγκωμα ανάμεσα στους ώμους, γνωστό ως βουβάλειος ύβος
• εύκολο μελάνιασμα
• φαρδιές μωβ ραγάδες, κυρίως στην κοιλιά, το στήθος, τους γοφούς και κάτω από τα χέρια
• αδύναμοι μύες

Τα παιδιά με σύνδρομο Cushing τείνουν να έχουν παχυσαρκία και να αναπτύσσονται πιο αργά. Οι γυναίκες μπορεί να έχουν υπερβολική τρίχωση στο πρόσωπο, στο λαιμό, στο στήθος, στην κοιλιά και στους μηρούς. Η έμμηνος ρύση μπορεί να γίνει ακανόνιστη ή να σταματήσει. Οι άνδρες μπορεί να έχουν μειωμένη γονιμότητα, ελάττωση libido και στυτική δυσλειτουργία.

Δεν έχουν όλα τα άτομα με σύνδρομο Cushing αυτά τα συμπτώματα, κάτι που μπορεί να δυσκολέψει τον εντοπισμό του, ειδικά στην αρχή.

Τι προκαλεί το σύνδρομο Cushing;

Η πιο κοινή αιτία του συνδρόμου Cushing είναι η μακροχρόνια, υψηλή δόση γλυκοκορτικοειδών. Αυτά τα φάρμακα χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία άλλων ιατρικών καταστάσεων, όπως το άσθμα και η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Άλλοι άνθρωποι αναπτύσσουν ενδογενές σύνδρομο Cushing επειδή το σώμα τους παράγει υπερβολική κορτιζόλη. Αρκετοί τύποι όγκων μπορούν να οφείλονται για αυτό.

Τα αδενώματα της υπόφυσης είναι μη κακοήθεις όγκοι που αναπτύσσονται στην υπόφυση. Η υπόφυση βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου και έχει περίπου το μέγεθος ενός μπιζελιού. Η υπόφυση παράγει την ορμόνη ACTH και άλλες ορμόνες. Η ACTH διεγείρει τα επινεφρίδια να παράγουν κορτιζόλη. Αυτοί οι όγκοι της υπόφυσης παράγουν υπερβολική ποσότητα ACTH, με αποτέλεσμα τα επινεφρίδια να παράγουν υπερβολική κορτιζόλη. Οι όγκοι της υπόφυσης που παράγουν υπερβολική ποσότητα ACTH προκαλούν 8 στις 10 περιπτώσεις του ενδογενούς συνδρόμου Cushing. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται νόσος Cushing.

Ορισμένοι όγκοι που αναπτύσσονται έξω από την υπόφυση μπορούν επίσης να παράγουν ACTH. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται σύνδρομο έκτοπης παραγωγής ACTH. Τις περισσότερες φορές, αυτοί οι όγκοι εμφανίζονται στους πνεύμονες. Οι έκτοποι όγκοι μπορούν επίσης να εμφανιστούν στο πάγκρεας, τον θυρεοειδή και τον θύμο αδένα. Οι έκτοποι όγκοι μπορεί να είναι κακοήθεις.

Μερικές φορές ένας όγκος στο ίδιο το επινεφρίδιο παράγει υπερβολική ποσότητα κορτιζόλης. Οι όγκοι των επινεφριδίων μπορεί να είναι καλοήθεις (αδενώματα) ή κακοήθεις (καρκίνος επινεφριδίου).

Πώς γίνεται η διάγνωση του συνδρόμου Cushing;

Το σύνδρομο Cushing μπορεί να είναι δύσκολο να διαγνωστεί λόγω των άτυπων συμπτωμάτων, ειδικά στα αρχικά στάδια. Μπορεί να συγχέεται με άλλες καταστάσεις που μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά, όπως το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών ή το μεταβολικό σύνδρομο. Θα πρέπει οι καταστάσεις αυτές να αποκλειστούν κατ’ αρχάς.
Η διάγνωση βασίζεται στο ιατρικό ιστορικό, στην κλινική εξέταση και στις εργαστηριακές εξετάσεις. Ο γιατρός σας μπορεί να σας ρωτήσει εάν παίρνετε γλυκοκορτικοειδή ή αν έχετε κάνει ενέσεις κορτιζόνης, ώστε να αποκλείσει το εξωγενές Cushing πριν σας παραπέμψει για εξετάσεις. Γίνονται εξετάσεις ούρων, σάλιου ή αίματος για τη μέτρηση κορτιζόλης και τη διάγνωση του συνδρόμου Cushing. Κανένα τεστ δεν είναι τέλειο, επομένως χρειάζονται περισσότερες από μία θετικές εξετάσεις για να επιβεβαιώσουν τη διάγνωση. Συχνά απαιτείται και τεστ καταστολής με χορήγηση δεξαμεθαζόνης πριν.

Μόλις ο γιατρός σας διαγνώσει το σύνδρομο Cushing, άλλες εξετάσεις θα βοηθήσουν ώστε να βρεθεί αν η πηγή του προβλήματος είναι η υπόφυση, κάποιος έκτοπος όγκος ή τα επινεφρίδια. Η γνώση της πηγής είναι σημαντική για την επιλογή του καλύτερου τύπου θεραπείας. Το πρώτο βήμα είναι η μέτρηση των επιπέδων ACTH στο αίμα. Εάν τα επίπεδα ACTH είναι χαμηλά, η αιτία είναι πιθανώς ένας όγκος των επινεφριδίων. Εάν τα επίπεδα ACTH είναι φυσιολογικά ή υψηλά, η αιτία είναι πιθανώς ένας όγκος της υπόφυσης ή ένας έκτοπος όγκος. Επιπρόσθετα, απεικονιστικές εξετάσεις, όπως η αξονική τομογραφία και η μαγνητική τομογραφία, δείχνουν το μέγεθος και το σχήμα της υπόφυσης και των επινεφριδίων και αναζητούν του όγκους.

Πώς αντιμετωπίζεται το σύνδρομο Cushing;

Η θεραπεία εξαρτάται από την αιτία και μπορεί να περιλαμβάνει χειρουργική επέμβαση, ακτινοβολία, χημειοθεραπεία ή φάρμακα που μειώνουν τα επίπεδα κορτιζόλης. Εάν η αιτία είναι η μακροχρόνια χρήση γλυκοκορτικοειδών για τη θεραπεία μιας άλλης διαταραχής, ο γιατρός σας θα μειώσει σταδιακά τη δόση στη χαμηλότερη αποτελεσματική δόση ή θα αλλάξει τελείως την αγωγή.

Η πιο κοινή θεραπεία για όγκους της υπόφυσης είναι η χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση του όγκου. Χρησιμοποιώντας ειδικό μικροσκόπιο και λεπτά όργανα, ένας νευροχειρουργός προσεγγίζει την υπόφυση μέσω της μύτης. Το ποσοστό επιτυχίας ή ίασης αυτής της χειρουργικής επέμβασης μπορεί να φτάσει το 90% όταν γίνεται από έναν έμπειρο νευροχειρουργό. Εάν η επέμβαση αποτύχει ή η θεραπεία δεν διαρκέσει, η χειρουργική επέμβαση μπορεί να επαναληφθεί, συχνά με καλά αποτελέσματα. Εάν η χειρουργική επέμβαση αποτύχει ή δεν είναι δυνατή, η ακτινοθεραπεία είναι μια άλλη θεραπευτική επιλογή.

Η πρώτη επιλογή θεραπείας για έκτοπους όγκους είναι η χειρουργική αφαίρεσή τους. Εάν ο όγκος είναι καρκινικός και έχει εξαπλωθεί, μπορεί να χρειαστείτε χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία ή άλλες θεραπείες για τον καρκίνο. Τα φάρμακα για τη μείωση των επιπέδων κορτιζόλης μπορεί επίσης να αποτελούν μέρος της θεραπείας σας. Εάν αποτύχουν άλλες θεραπείες, οι χειρουργοί μπορεί να χρειαστεί να αφαιρέσουν τα επινεφρίδια, για να ελέγξουν το σύνδρομο Cushing.

Η χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση των επινεφριδίων με τον όγκο είναι η πιο κοινή θεραπεία. Ορισμένες σπάνιες ασθένειες προκαλούν πολλούς όζους και στα δύο επινεφρίδια και απαιτούν χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση και των δύο αδένων. Εάν έχετε αφαιρέσει και τα δύο επινεφρίδια, θα χρειαστεί να παίρνετε φάρμακο εφ’ όρου ζωής για να υποκαταστήσετε την κορτιζόλη και άλλες ορμόνες που παράγουν τα επινεφρίδια.

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Το πρόσφατο επεισόδιο της σειράς podcasts του ΠΟΥ, ανέδειξε σημαντικές πτυχές του συνδρόμου που ταλαιπωρεί 6 στους 10 που νόσησαν με COVID-19

«Η Long COVID μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε μετά την οξεία φάση της νόσου. Μπορεί να εμφανιστεί ως συνέχιση των συμπτωμάτων ή ως νέα συμπτωματολογία και μπορεί να διαρκέσει πολύ καιρό. Το πρόβλημα είναι ότι τα συμπτώματα είναι ποικίλα» αναφέρει ο Δρ Rylance για το γνώρισμα της νόσου που δυσκολεύει την αναγνώρισή της τόσο από τους ασθενείς όσο και τους επαγγελματίες υγείας. Εντούτοις, στην πλειονότητα των περιπτώσεων η κλινική εικόνα περιλαμβάνει συνεχή κόπωση, ομίχλη εγκεφάλου, αδυναμία συγκέντρωσης, δυσκολία στον ύπνο και δύσπνοια.

Τα εμπόδια στη διάγνωση

«Αυτά είναι τα κύρια συμπτώματα, αλλά υπάρχουν και πολλά άλλα. Ένα από τα προβλήματα είναι ότι τα συμπτώματα αυτά μπορεί επίσης να εκδηλώνονται και σε άλλες ασθένειες» εξηγεί ο Δρ Rylance, τονίζοντας την ανάγκη καλής συνεργασίας μεταξύ επαγγελματία υγείας και ασθενούς για την ακριβή διάγνωση και επιλογή θεραπείας.

Ο Δρ Rylance αναφέρθηκε στους παράγοντες που μπορούν να προβλέψουν τον κίνδυνο Long COVID και να εκτιμήσουν την πιθανή διάρκεια των συμπτωμάτων:

«Ο εμβολιασμός βοηθά. Προστατεύει από τη σοβαρή νόσο COVID και από τη Long COVID. Από την άλλη μεριά, άτομα που νόσησαν πολύ σοβαρά με κορωνοϊό έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες για Long COVID με συμπτώματα που θα διαρκέσουν πιθανώς περισσότερο. Πρόκειται για τα άτομα που έχουν εισαχθεί σε νοσοκομείο ή ιδίως σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Γνωρίζουμε όμως ότι η υγεία των ανθρώπων πριν από την COVID είναι επίσης πολύ σημαντική. Έτσι, μακροχρόνια ή προϋπάρχοντα προβλήματα υγείας, αναπνευστικές παθήσεις, προβλήματα ψυχικής υγείας όπως και πολλά ακόμα μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο Long COVID. Ως εκ τούτου, είναι πολύ σημαντικό να προσπαθείτε να ακολουθείτε κατά το καλύτερο δυνατό έναν υγιεινό τρόπο ζωής».

Ανάγκη να αναγνωριστεί η νόσος

Επί του παρόντος δεν υπάρχουν ειδικές θεραπείες. Σύμφωνα με τον Δρ Rylance, κάθε ασθενής προσεγγίζεται με βάση τα συμπτώματά του, και με οδηγό αυτά επιλέγονται θεραπείες που θα τον βγάλουν από μια δυσάρεστη κατάσταση διάρκειας μερικών μηνών έως και χρόνων. «Συχνά αφορά την αποκατάσταση, το να επανέλθουν οι άνθρωποι σε λειτουργική κατάσταση, να απολαμβάνουν τη ζωή και την υγεία τους» δηλώνει ο ειδικός, δηλώνοντας αισιόδοξος ότι η επιστήμη θα εξασφαλίσει περισσότερες θεραπείες.

«Αυτή τη στιγμή διεξάγονται εκατοντάδες κλινικές δοκιμές, και θα ενθάρρυνα τους ανθρώπους να συμμετέχουν όταν νιώθουν ότι μπορούν και όποτε τους δίνεται η ευκαιρία. Έτσι, νομίζω, διατηρείται η ελπίδα για ό,τι αφορά τις νέες θεραπείες» σημειώνει.

Για τον Δρ Rylance εντούτοις, το μεγαλύτερο εμπόδιο για τους ασθενείς δεν είναι η απουσία στοχευμένης θεραπείας όσο η πάθησή τους δεν αναγνωρίζεται:

«Τους λένε ότι η ομίχλη εγκεφάλου ή άλλα συμπτώματα δεν είναι πραγματικά και αυτό τους αποθαρρύνει. Έτσι, αυτό που χρειάζονται είναι καλοσύνη και υποστήριξη κατά τη διάρκεια της θεραπείας τους. Και αυτή πρέπει να παρέχεται από την οικογένειά τους, τους φίλους τους, τους εργοδότες τους, διότι είναι προς το συμφέρον όλων οι άνθρωποι με Long COVID να μην αισθάνονται μόνοι αλλά ότι έχουν στήριγμα σε όλη την πορεία της ανάρρωσής τους».

Δείτε το βίντεο εδώ:

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Ο νέος οδηγός του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για τη διάγνωση ψυχικών διαταραχών περιλαμβάνει κλινικά χαρακτηριστικά διαταραχών που μπορεί να μην είχαν προηγουμένως διαγνωστεί

 

Νέες διαταραχές, αλλά και διαφορετικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση των ψυχικών ασθενειών αναδεικνύονται από το  εγχειρίδιο που εξέδωσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Στις νέες οδηγίες, δημιουργείται ένα νέο, ολοκληρωμένο διαγνωστικό πλαίσιο για τις ψυχικές, συμπεριφορικές και νευροαναπτυξιακές διαταραχές.

Στο εγχειρίδιο με τίτλο «Οι κλινικές περιγραφές και οι διαγνωστικές απαιτήσεις για τις νοητικές, συμπεριφορικές και νευροαναπτυξιακές διαταραχές ICD-11 (ICD-11 CDDR)» έχουν ληφθεί υπόψιν τα τελευταία διαθέσιμα επιστημονικά στοιχεία και οι βέλτιστες κλινικές πρακτικές, ενώ είναι σχεδιασμένο προκειμένου να υποστηρίξει τόσο τους ειδικευμένους επαγγελματίες ψυχικής υγείας όσο και άλλους επαγγελματίες υγείας, έτσι ώστε να αναγνωρίζονται ακριβέστερα και εγκυρότερα οι ψυχικές, συμπεριφορικές και νευροαναπτυξιακές διαταραχές σε κλινικά περιβάλλοντα.

«Η ακριβής διάγνωση είναι συχνά το πρώτο κρίσιμο βήμα για τη λήψη κατάλληλης φροντίδας και θεραπείας. Υποστηρίζοντας τους κλινικούς ιατρούς στην αναγνώριση και διάγνωση ψυχικών, συμπεριφορικών και νευροαναπτυξιακών διαταραχών, αυτό το νέο διαγνωστικό εγχειρίδιο ICD-11 θα διασφαλίσει ότι περισσότεροι άνθρωποι θα έχουν πρόσβαση στην ποιοτική φροντίδα και θεραπεία που χρειάζονται» επισημαίνει η Dévora Kestel, Διευθύντρια του Τμήματος Ψυχικής Υγείας και Χρήσης Ουσιών, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

• Καθοδήγηση σχετικά με τη διάγνωση για αρκετές νέες κατηγορίες ψυχικών διαταραχών που προστέθηκαν στο ICD-11, συμπεριλαμβανομένης της σύνθετης διαταραχής μετατραυματικού στρες, της διαταραχής τυχερών παιχνιδιών και της διαταραχής παρατεταμένου πένθους. Με αυτό τον τρόπο, δίνεται η δυνατότητα υποστήριξης προς τους επαγγελματίες υγείας ώστε να αναγνωρίζουν καλύτερα τα διακριτά κλινικά χαρακτηριστικά αυτών των διαταραχών, οι οποίες μπορεί προηγουμένως να μην είχαν διαγνωστεί και να μην είχαν αντιμετωπιστεί.
• Υιοθέτηση μιας διαχρονικής προσέγγισης στις ψυχικές, συμπεριφορικές και νευρολογικές διαταραχές, εστιάζοντας στον τρόπο που με τον οποίο εμφανίζονται οι διαταραχές στην παιδική ηλικία, στην εφηβεία και στους γηραιότερους ενήλικες.
• Οδηγίες για κάθε διαταραχή σχετικά με την κουλτούρα για κάθε διαταραχή και τον τρόπο με τον οποίο οι περιπτώσεις των διαταραχών μπορεί να διαφέρουν συστηματικά ανάλογα με το πολιτισμικό υπόβαθρο.
• Ενσωμάτωση πολύπλευρων προσεγγίσεων, όπως για παράδειγμα, για τις διαταραχές προσωπικότητας, αναγνωρίζοντας ότι πολλά συμπτώματα και διαταραχές υπάρχουν σε ένα συνεχές πλαίσιο με την τυποποιημένη λειτουργία.

Το εγχειρίδιο ICD-11 CDDR απευθύνεται σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας και καταρτισμένους μη ειδικευμένους επαγγελματίες υγείας, όπως γιατροί πρωτοβάθμιας περίθαλψης που είναι υπεύθυνοι για τις διαγνώσεις σε κλινικά περιβάλλοντα, καθώς και σε άλλους επαγγελματίες υγείας με κλινικούς και μη κλινικούς ρόλους, όπως νοσηλευτές, εργοθεραπευτές και κοινωνικούς λειτουργούς, οι οποίοι θα πρέπει να κατανοήσουν τη φύση και τα συμπτώματα των ψυχικών, συμπεριφορικών και νευροαναπτυξιακών διαταραχών, ακόμη και αν δεν προχωρούν προσωπικά σε διαγνώσεις.

 

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Ο Δρ Joao Breda, επικεφαλής του Γραφείου Ποιότητας Φροντίδας και Ασφάλειας Ασθενών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) στην Αθήνα, γράφει στο ygeiamou για τον ακρογωνιαίο λίθο της καθολικής υγειονομικής κάλυψης

 

Παγκοσμίως, το θεμελιώδες δικαίωμα στην υγεία για εκατομμύρια ανθρώπους απειλείται ολοένα και περισσότερο από το φαινόμενο που ονομάζεται «παρατεταμένη κρίση» (permacrisis) – μια σύγκλιση πολλαπλών κρίσεων που επιβαρύνουν σταδιακά τα συστήματα υγείας. Μέρος αυτού του φαινομένου αποτελούν και οι επιπτώσεις της πανδημίας COVID-19, οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι, οι συνεχείς προκλήσεις για την υγεία των παιδιών και των εφήβων, οι αυξανόμενες επιπτώσεις του καρκίνου, του διαβήτη, των καρδιαγγειακών νοσημάτων καθώς και οι κλιμακούμενες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής στην υγεία. Η πανδημία έφερε στο φως παθογένειες οι οποίες προϋπήρχαν στα συστήματα υγείας, ενώ παράλληλα ανέδειξε καινοτόμες λύσεις, οι οποίες μπορούν να βελτιώσουν την παροχή υγειονομικής περίθαλψης στη μετά-COVID-19 εποχή. Τα συστήματα υγείας και οι υπηρεσίες κοινωνικής μέριμνας έχουν να αντιμετωπίσουν ένα εξουθενωμένο προσωπικό πρώτης γραμμής, σε συνδυασμό με μια ελλιπή χρηματοδότηση και ένα μεγάλο αριθμό ασθενών που αναμένουν να λάβουν θεραπεία.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), αναγνωρίζοντας την άμεση ανάγκη για βιώσιμες λύσεις, υιοθέτησε για την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας 2024 το σύνθημα «My Health, My right» (η Υγεία μου, το Δικαίωμά μου), τονίζοντας ότι η καθολική πρόσβαση σε υψηλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας είναι θεμελιώδες δικαίωμα και όχι προνόμιο. Η αύξηση της πρόσβασης χωρίς την προώθηση υψηλής ποιότητας υπηρεσιών υγείας δεν θα βελτιώσει την υγεία. Το θέμα της φετινής χρονιάς επιλέχθηκε με σκοπό να υπερασπιστεί το δικαίωμα όλων των ανθρώπων, σε όλον τον κόσμο, στην πρόσβαση σε υψηλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευση και πληροφόρηση, καθώς και σε ασφαλές πόσιμο νερό, καθαρό αέρα, καλή διατροφή, ποιοτική στέγαση, αξιοπρεπείς περιβαλλοντικές και εργασιακές συνθήκες και απαλλαγή από διακρίσεις.

Το Γραφείο, με την καθοριστική υποστήριξη του Υπουργείου Υγείας της Ελλάδας, έχει ήδη αναλάβει αρκετές σημαντικές πρωτοβουλίες οι οποίες θέτουν τις βάσεις για τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας, όπως: το Πρώτο Φθινοπωρινό Σχολείο του ΠΟΥ για την Ποιότητα της Φροντίδας και την Ασφάλεια των Ασθενών, τα Ευρωπαϊκά Μαθήματα Ηγεσίας στη Δημόσια Υγεία, το Πρόγραμμα για την Ποιότητα της Φροντίδας της Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων, το έργο HEALTH-IQ, η ανάπτυξη της Νέας Εθνικής Στρατηγικής για την Ποιότητα της Φροντίδας, την Ασφάλεια των Ασθενών και την Συμμετοχή των Ασθενών στην Παροχή Υπηρεσιών Υγείας (HQC-2-Greece) και το Δίκτυο Συνεργατών της Ευρωπαϊκής Περιφέρειας του ΠΟΥ για την Ποιότητα της Φροντίδας και την Ασφάλεια των Ασθενών.

Κλείνοντας, η αφοσίωση του Γραφείου του ΠΟΥ για την Ποιότητα της Φροντίδας και την Ασφάλεια των Ασθενών στην Αθήνα στην ενίσχυση των υπηρεσιών υγείας και ψυχικής υγείας, αποτελεί παράδειγμα προόδου όσον αφορά στον υγειονομικό μετασχηματισμό. Η δέσμευσή αυτή αναδεικνύει τη γενική αρχή ότι κάθε άτομο θα πρέπει να έχει το θεμελιώδες δικαίωμα πρόσβασης σε υγειονομική περίθαλψη υψηλής ποιότητας.

 

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Οι εισαγωγές στο νοσοκομείο και οι εισαγωγές στη μονάδα εντατικής θεραπείας ήταν επίσης υψηλότερες στην ομάδα της μακροχρόνιας COVID. Σε όλα τα όργανα του σώματος μεγαλύτερες επιπτώσεις υπήρχαν λόγω νόσησης από COVID, με την εξαίρεση του αναπνευστικού που επηρεάζεται δυσμενώς περισσότερο από τη γρίπη.

Μακρά Covid: Ενώ ο COVID έχει πλέον στοιχίσει περισσότερες από 1 εκατομμύριο ζωές μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτοί δεν είναι οι μόνοι θάνατοι που προκαλούνται από τον ιό. Ένας μικρός αλλά αυξανόμενος αριθμός Αμερικανών επιβιώνει από οξείες λοιμώξεις για να υποκύψει μήνες αργότερα από τη μακροχρόνια λοίμωξη COVID.

Η Καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ Θεοδώρα Ψαλτοπούλου και η Βιολόγος Παναγιώτα Ζαχαράκη συνοψίζουν τα νέα δεδομένα από το CDC (Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ) που δημοσιεύθηκαν στο Medscape στις 3 Ιανουαρίου 2024. Φαίνεται ότι περισσότεροι από 5000 Αμερικανοί έχουν πεθάνει από μακροχρόνια λοίμωξη COVID από την έναρξη της πανδημίας. Με βάση τα στοιχεία των πιστοποιητικών θανάτων που συλλέγονται από το CDC, περιλαμβάνεται ένας προκαταρκτικός απολογισμός 1491 θανάτων από μακροχρόνια COVID το 2023, επιπλέον των 3544 θανάτων που είχαν αναφερθεί από τον Ιανουάριο του 2020 έως τον Ιούνιο του 2022. Το 2023 εκδόθηκαν συστάσεις για την επίσημη αναφορά της μακροχρόνιας COVID ως αιτίας θανάτου στα πιστοποιητικά θανάτου στις ΗΠΑ. Δεν υπάρχει τυπικός ορισμός ή διαγνωστικό τεστ για τη μακροχρόνια COVID. Συνήθως διαγιγνώσκεται όταν οι άνθρωποι έχουν συμπτώματα τουλάχιστον 3 μήνες μετά από μια οξεία λοίμωξη που δεν υπήρχαν πριν αρρωστήσουν. Από τα τέλη του περασμένου έτους, περίπου το 7% των Αμερικανών ενηλίκων είχε βιώσει μακρά COVID σε κάποιο σημείο, υπολόγισε το CDC τον Σεπτέμβριο του 2023. Γενικά, τα στοιχεία των πιστοποιητικών θανάτου στις ΗΠΑ δείχνουν ότι:

• Σχεδόν το 1% των περισσότερων από ένα εκατομμύριο θανάτων που σχετίζονται με τον COVID-19 από την έναρξη της πανδημίας έχουν αποδοθεί σε μακροχρόνια COVID.
• Το ποσοστό των θανάτων που σχετίζονται με τον COVID από μακροχρόνια COVID κορυφώθηκε τον Ιούνιο του 2021 στο 1,2% και ξανά τον Απρίλιο του 2022 στο 3,8%, σύμφωνα με το CDC. Και οι δύο αυτές κορυφές συνέπεσαν με περιόδους μείωσης των θανάτων από οξείες λοιμώξεις.

Αυτό σημαίνει ότι η μακροχρόνια COVID μπορεί συχνά να αναφέρεται ως υποκείμενη αιτία θανάτου όταν τα άτομα με αυτήν την πάθηση πεθαίνουν από προβλήματα που σχετίζονται με την καρδιά, τους πνεύμονες, τον εγκέφαλο ή τα νεφρά τους, σημειώνουν οι οδηγίες του CDC. Ο κίνδυνος θανάτων από μακροχρόνια COVID παραμένει αυξημένος για τουλάχιστον 6 μήνες για άτομα με ηπιότερες οξείες λοιμώξεις και για τουλάχιστον 2 χρόνια σε σοβαρές περιπτώσεις που απαιτούν νοσηλεία. Όπως συμβαίνει με άλλες οξείες λοιμώξεις, ορισμένα άτομα διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για θάνατο από μακρά Covid, για παράδειγμα λόγω αυξημένης ηλικίας. Οι μισοί από τους θανάτους από τη μακρά COVID από τον Ιούλιο του 2021 έως τον Ιούνιο του 2022 σημειώθηκαν σε άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω και ένα άλλο 23% καταγράφηκε σε άτομα ηλικίας 50-64 ετών, σύμφωνα με έκθεση του CDC. Είναι βέβαια δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ του πόσοι θάνατοι που σχετίζονται με τον ιό τελικά συμβαίνουν ως αποτέλεσμα μακράς COVID και όχι ως αποτέλεσμα οξειών λοιμώξεων. Ένα ακριβές διαγνωστικό τεστ για μακροχρόνια COVID θα μπορούσε να βοηθήσει σε πιο ακριβή μέτρηση αυτών των θανάτων.

Διαγνωστικό τεστ

Νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Medscape το Νοέμβριο του 2023 υποδηλώνει ότι ένα διαγνωστικό τεστ για ορισμένους βιοδείκτες μπορεί να εντοπίσει τη νόσο αυτή με ακρίβεια που πλησιάζει το 80%. Αυτή η διαγνωστική δυνατότητα θα βοηθούσε αποτελεσματικά με τη μακροχρόνια COVID-19, καθώς δεν είναι μόνο η κόπωση, η σύγχυση του εγκεφάλου (brain fog), οι καρδιακοί παλμοί και άλλα επίμονα συμπτώματα που επηρεάζουν τους ασθενείς. Δύο στους τρεις ανθρώπους με μακρά COVID υποφέρουν επίσης από προβλήματα ψυχικής υγείας, όπως, κατάθλιψη και άγχος, ενώ μερικοί ασθενείς λένε ότι τα συμπτώματά τους δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τους γιατρούς τους. Ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ στο Κάρντιφ της Ουαλίας, στο Ηνωμένο Βασίλειο, παρακολούθησαν 166 ασθενείς, 79 από τους οποίους είχαν διαγνωστεί με μακροχρόνια COVID και 87 που δεν είχαν διαγνωστεί. Όλοι οι συμμετέχοντες είχαν αναρρώσει από μια σοβαρή περίοδο οξείας νόσου COVID-19. Σε ανάλυση του πλάσματος του αίματος των συμμετεχόντων στη μελέτη, οι ερευνητές βρήκαν αυξημένα επίπεδα ορισμένων συστατικών. Τέσσερις πρωτεΐνες συγκεκριμένα – Ba, iC3b, C5a και TCC – προέβλεψαν την παρουσία μακράς COVID με ακρίβεια 78,5%. Οι πρωτεΐνες, όπως οι C3, C4 και C5 είναι σημαντικά μέρη του ανοσοποιητικού συστήματος επειδή στρατολογούν φαγοκύτταρα, κύτταρα που επιτίθενται στα βακτήρια και τους ιούς στο σημείο της μόλυνσης για να καταστρέψουν παθογόνα όπως ο ιός SARS-coV-2.

Χαμηλότερα επίπεδα σεροτονίνης σε ασθενείς με long COVID

Ακόμη, πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cell βρήκε χαμηλότερα επίπεδα σεροτονίνης σε ασθενείς με μακροχρόνια COVID σε σύγκριση με ασθενείς που είχαν διαγνωστεί με οξεία COVID, αλλά ανάρρωσαν από την πάθηση, ουσία που μπορεί να σχετίζεται με ορισμένες από τις νευροψυχιατρικές επιπτώσεις. Τέλος, άλλη πρόσφατη μελέτη στο έγκριτο περιοδικό Nature έδειξε ότι ασθενείς με lond COVID είχαν χαμηλότερες τιμές κορτιζόλης, που είναι η ορμόνη του στρες. Ταυτόχρονα στοιχεία δείχνουν ότι η «μακροχρόνια γρίπη» (long flu) είναι ένα πραγματικό φαινόμενο, με μια μεγάλη μελέτη που δείχνει ότι σε κάποιους από τους ασθενείς τα συμπτώματα επιμένουν τουλάχιστον 4 εβδομάδες ή περισσότερο μετά τη νοσηλεία ορισμένων ατόμων για τη γρίπη. Οι ερευνητές συνέκριναν τη μακροχρόνια γρίπη με τη μακροχρόνια COVID-19 και διαπίστωσαν ότι η μακροχρόνια γρίπη εμφανιζόταν λιγότερο συχνά και ήταν λιγότερο σοβαρή συνολικά. Αυτή η διαφορά θα μπορούσε να οφείλεται στο ότι η γρίπη επηρεάζει κυρίως τους πνεύμονες ενώ ο COVID μπορεί να επηρεάσει οποιοδήποτε όργανο στο σώμα. Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο έγκυρο επιστημονικό περιοδικό The Lancet Infectious Diseases αναλύθηκαν τα ιατρικά αρχεία του Υπουργείου παλαίμαχων των ΗΠΑ. Συνέκριναν 81.280 άτομα που νοσηλεύτηκαν με COVID με 10.985 άτομα που νοσηλεύτηκαν με γρίπη πριν από την πανδημία COVID, και παρακολουθήθηκαν έως και 18 μήνες. Φάνηκε ότι τα άτομα που νοσηλεύτηκαν με COVID είχαν 50% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου κατά την περίοδο της μελέτης από τα άτομα που νοσηλεύτηκαν με γρίπη.

Δηλαδή, για κάθε 100 άτομα που εισάγονται στο νοσοκομείο με COVID, περίπου οκτώ περισσότεροι πέθαναν με COVID από αυτούς που νοσηλεύτηκαν με γρίπη τους επόμενους 18 μήνες. Οι εισαγωγές στο νοσοκομείο και οι εισαγωγές στη μονάδα εντατικής θεραπείας ήταν επίσης υψηλότερες στην ομάδα της μακροχρόνιας COVID. Σε όλα τα όργανα του σώματος μεγαλύτερες επιπτώσεις υπήρχαν λόγω νόσησης από COVID, με την εξαίρεση του αναπνευστικού που επηρεάζεται δυσμενώς περισσότερο από τη γρίπη. Μετά τις 30 μέρες νόσησης, υπάρχει η πιθανότητα ο κορωνοϊός αλλά και η γρίπη να γίνουν χρόνιες νόσοι, με μεγαλύτερη πιθανότητα σοβαρών πρoβλημάτων υγείας, εισαγωγών στο νοσοκομείο ή θανάτου. Τέλος, στο scientific reports του Nature που δημοσιεύθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2024, η κόπωση, η αμνησία, η δυσκολία συγκέντρωσης και η αϋπνία ήταν τα πιο κοινά συμπτώματα σε αυτούς που έπασχαν από long covid. Η ποιότητα ζωής βελτιώθηκε με την πάροδο του χρόνου για τους συμμετέχοντες, αλλά το 32,2% των ερωτηθέντων ανέφεραν ακόμη άγχος/κατάθλιψη στο τέλος της μελέτης.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

«Η κατανόηση του γιατί η σοβαρότητα των συμπτωμάτων σε ασθενείς με COVID-19 είναι τόσο μεταβλητή και η ανακάλυψη πρώιμων δεικτών που καθορίζουν με ακρίβεια την πιθανή επίδραση σε έναν μεμονωμένο ασθενή είναι κρίσιμης σημασίας για τον μετριασμό των επιπτώσεων στην υγεία στους σημερινούς ασθενείς και την αποτελεσματική απόκριση σε άλλους πανδημικούς ιούς που μπορεί να εμφανιστούν στο μέλλον».

COVID-19: Διεθνής ομάδα επιστημόνων που ερευνούν τον ιό COVID-19 έχει αποκαλύψει ένα κρυμμένο τμήμα του ανθρώπινου ανοσοποιητικού συστήματος που δημιουργεί αντι-ιικούς παράγοντες. Η ανακάλυψη, που δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό της Έρευνας Πρωτεώματος (Journal of Proteome Research) θα επιτρέψει την ανάπτυξη νέων δοκιμών για γενική ενεργή ιογενή λοίμωξη και νέους τρόπους δημιουργίας αντιιικών φαρμάκων που εκτείνονται πέρα από τον COVID-19.

Με επικεφαλής τον καθηγητή Julien Wist και τον καθηγητή Jeremy Nicholson στο Αυστραλιανό Εθνικό Κέντρο Φαινομένων (ANPC) στο Πανεπιστήμιο Murdoch στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας, ερευνητές από τη Νέα Ζηλανδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία ανέλυσαν δείγματα αίματος και ούρων από ασθενείς με COVID-19 όταν αποκάλυψαν ένα προηγουμένως άγνωστο κομμάτι ενός φυσικού ανοσοποιητικού συστήματος που παράγει μεταβολίτες οι οποίοι μοιάζουν με φάρμακα που δρουν ως αντι-ιικοί παράγοντες. Ο καθηγητής Nicholson, διευθυντής του Αυστραλιανού Εθνικού Κέντρου Φαινομένων ANPC, είπε ότι εντόπισαν 10 νέες ενώσεις που παράγονται από το σώμα ως απάντηση στον ιό SARS Cov-2. Η ανακάλυψη της  Εκτεταμένης Πορείας VIPERIN (Extended VIPERIN Pathway) (X-VIP) έχει επεκτείνει σε μεγάλο βαθμό τη γνώση της αντι-ιικής οδού VIPERIN, μέρος του έμφυτου ανοσοποιητικού συστήματος που αντιδρά στις περισσότερες ιογενείς λοιμώξεις. Το VIPERIN – συντομογραφία της πρωτεΐνης αναστολής του ιού, που σχετίζεται με το ενδοπλασματικό δίκτυο, επαγώγιμη από ιντερφερόνη – είναι μια πολυλειτουργική, επαγόμενη από ιντερφερόνη πρωτεΐνη που ρυθμίζει την αναπαραγωγή του ιού. Όταν ένας ιός επιτίθεται στο σώμα, πυροδοτεί μια απόκριση ιντερφερόνης και το VIPERIN πιστεύεται ότι καταστέλλει την αναπαραγωγή του ιού. «Είναι πολύ ασυνήθιστο να ανακαλύπτουμε σημαντικές νέες ανθρώπινες βιοχημικές οδούς, ειδικά αυτές που μπορεί να έχουν μεγάλη ιατρική σημασία», είπε ο καθηγητής Nicholson. Ο καθηγητής Wist είπε ότι από τις 10 ενώσεις X-VIP που ανιχνεύθηκαν, οι εννέα ήταν νέες στη γνώση της ανθρώπινης βιολογίας. «Αυτές οι ενώσεις παράγονται μόνο κατά τη διάρκεια ενεργού ιογενούς λοίμωξης και έχουν πολύ σύντομο χρόνο ημιζωής, οπότε αν τις βρούμε στο αίμα ή τα ούρα ενός ασθενούς, τότε αυτός ο ασθενής είναι πιθανό να είναι μολυσματικός και πρέπει να απομονωθεί», είπε. «Οι μεταβολίτες X-VIP αντιπροσωπεύουν προηγουμένως άγνωστους βιοδείκτες μόλυνσης και μολυσματικότητας και μπορεί να είναι εξαιρετικά σχετικοί με την ταχεία διάγνωση σε ασθενείς που νοσηλεύονται με οξεία μόλυνση. «Είναι συναρπαστικό, από χημική άποψη, αυτές οι ενώσεις «μοιάζουν» με αντιιικά φάρμακα και είναι πολύ παρόμοιες με ορισμένες ενώσεις που ήδη διατίθενται στο εμπόριο από τις φαρμακευτικές εταιρείες ως αντιιικοί παράγοντες. “Αυτό το X-VIP ανοίγει τη δυνατότητα περαιτέρω μελετών με στόχο τον σχεδιασμό νέων αντι-ιικών φαρμάκων.” Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, σύμφωνα με τον καθηγητή Nicholson, είναι ότι η ανθρώπινη βιολογία περιέχει τα βασικά στοιχεία της σύνθεσης αντιιικών φαρμάκων και ότι αυτό βοηθά στην προστασία των ανθρώπων από πριν την ύπαρξη της ανθρώπινης ιατρικής.

Ο καθηγητής Wist είπε ότι οι ενώσεις ανιχνεύθηκαν τόσο στα ούρα όσο και στο πλάσμα και θα μπορούσε επίσης να αναπτυχθεί ένα απλό μη επεμβατικό τεστ ούρων για ταχεία ανίχνευση. «Στην πραγματικότητα, έχουμε ήδη αποδείξει την απόδειξη αρχής ότι θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε ένα γρήγορο τεστ ούρων για τη διάγνωση ενεργών ιογενών λοιμώξεων που θα μπορούσαν να έχουν σημαντική ιατρική σημασία», είπε. Ο επικεφαλής της μελέτης Δρ Samuele Sala είπε ότι τα γενετικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι οι διαδικασίες ήταν αρχαίες. «Φαίνεται ότι η φύση δημιούργησε έναν μηχανισμό για την καταπολέμηση των ιών δισεκατομμύρια χρόνια πριν καν υπάρξει ο άνθρωπος», είπε. «Τα γονιδιωματικά στοιχεία από άλλες έρευνες δείχνουν ότι το γονίδιο VIPERIN ήταν παρόν σε πολύ πρώιμους οργανισμούς που πιθανώς περιλάμβαναν προγόνους του στρωματολίτη, απόγονοι των οποίων ζουν συμπτωματικά στις ακτές της Δυτικής Αυστραλίας». Ο καθηγητής Nicholson είπε ότι ο COVID-19 είχε υποβληθεί σε άνευ προηγουμένου κλινικό και επιστημονικό έλεγχο από τότε που εμφανίστηκε παγκοσμίως από τα τέλη του 2019. H COVID-19 εμφανίζεται με αναπνευστική νόσο, αλλά επηρεάζει επίσης όλα τα κύρια όργανα. Για μερικούς ανθρώπους, αυτές οι επιπτώσεις —σε συνδυασμό με παρατεταμένες διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος— μπορεί να οδηγήσουν σε μακροχρόνιο σύνδρομο COVID-19 ή μετα-οξύ σύνδρομο COVID-19 (PACS). Το Αυστραλιανό Εθνικό Κέντρο Φαινομένων ANPC έχει προχωρήσει στην παγκόσμια έρευνα για την κατανόηση των οδών προς τη μόλυνση και των βιολογικών συνεπειών του COVID-19, συμπεριλαμβανομένης της μακροχρόνιας λοίμωξης COVID-19. Το Κέντρο αναπτύσσει ευρεία και βαθιά μεταβολική ανάλυση δειγμάτων πλάσματος αίματος και ούρων χρησιμοποιώντας τελευταίας τεχνολογίας NMR (πυρηνικός μαγνητικός συντονισμός), φασματομετρία μάζας και μοντελοποίηση δεδομένων. «Το Αυστραλιανό Εθνικό Κέντρο Φαινομένων ANPC εξετάζει τις σύνθετες γενετικές, περιβαλλοντικές αλληλεπιδράσεις και αλληλεπιδράσεις στον τρόπο ζωής της νόσου», είπε ο καθηγητής Nicholson. «Η κατανόηση του γιατί η σοβαρότητα των συμπτωμάτων σε ασθενείς με COVID-19 είναι τόσο μεταβλητή και η ανακάλυψη πρώιμων δεικτών που καθορίζουν με ακρίβεια την πιθανή επίδραση σε έναν μεμονωμένο ασθενή είναι κρίσιμης σημασίας για τον μετριασμό των επιπτώσεων στην υγεία στους σημερινούς ασθενείς και την αποτελεσματική απόκριση σε άλλους πανδημικούς ιούς που μπορεί να εμφανιστούν στο μέλλον».

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Οι ερευνητές λένε επίσης ότι η παρακολούθηση των υδάτινων οδών θα μπορούσε να προειδοποιήσει τους υγειονομικούς αξιωματούχους για απροσδόκητες παραλλαγές που κυκλοφορούν στην κοινότητα.

SARS-CoV-2: Για να κατανοήσουν καλύτερα την εξάπλωση του COVID-19 κατά τη διάρκεια της πανδημίας, οι αξιωματούχοι της δημόσιας υγείας έχουν επεκτείνει την επιτήρηση των λυμάτων. Αυτές οι προσπάθειες παρακολουθούν τα επίπεδα του SARS-CoV-2 και τους κινδύνους για την υγεία μεταξύ των περισσότερων ανθρώπων, αλλά τους λείπουν άτομα που ζουν χωρίς στέγη, έναν πληθυσμό ιδιαίτερα ευάλωτο σε σοβαρή μόλυνση.

Για να καλύψουν αυτό το κενό πληροφοριών, ερευνητές που αναφέρουν στο Environmental Science & Technology Letters δοκίμασαν υδάτινες οδούς ελέγχου πλημμυρών κοντά σε καταυλισμούς χωρίς στέγη, βρίσκοντας παρόμοια μοτίβα μετάδοσης όπως στην ευρύτερη κοινότητα και εντοπίζοντας ιικές μεταλλάξεις που δεν είχαν παρατηρηθεί προηγουμένως. Τα τελευταία χρόνια, η δοκιμή ακατέργαστων λυμάτων για τη συχνότητα εμφάνισης του SARS-CoV-2 και τις κυρίαρχες παραλλαγές του ιού, καθώς και άλλα παθογόνα, ήταν ζωτικής σημασίας για να βοηθηθούν οι υπεύθυνοι δημόσιας υγείας να προσδιορίσουν τη μετάδοση μολυσματικών ασθενειών στις τοπικές κοινότητες. Ωστόσο, αυτή η παρακολούθηση συλλαμβάνει μόνο πληροφορίες για ιούς που αποβάλλονται από ανθρώπινα κόπρανα και ούρα σε κτίρια που είναι συνδεδεμένα με την τοπική υποδομή αποχέτευσης. Πέρα από τον αντίκτυπο της πανδημίας στην ανθρώπινη υγεία, επιδείνωσε επίσης τις κοινωνικοοικονομικές δυσκολίες και αύξησε τον αριθμό των ανθρώπων που βιώνουν έλλειψη στέγης και ζουν σε υπαίθριους καταυλισμούς χωρίς πρόσβαση σε εσωτερικά μπάνια. Για να κατανοήσουν τον επιπολασμό του COVID-19 μεταξύ των ανθρώπων που ζουν χωρίς προστασία, ο Edwin Oh και οι συνεργάτες του έκαναν τεστ για SARS-CoV-2 σε πλωτές οδούς κοντά σε καταυλισμούς έξω από το Λας Βέγκας από τον Δεκέμβριο του 2021 έως τον Ιούλιο του 2022. Χρησιμοποιώντας ποσοτική αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης, οι ερευνητές αναγνώρισαν το RNA του SARS-CoV-2 σε περισσότερο από το 25% των δειγμάτων που δοκιμάστηκαν από δύο κανάλια ελέγχου πλημμυρών.

Η υψηλότερη συχνότητα ανίχνευσης κατά την περίοδο της μελέτης ευθυγραμμίστηκε με το πρώτο κύμα λοιμώξεων παραλλαγής omicron του Λας Βέγκας, όπως επιβεβαιώθηκε μέσω παράλληλων δοκιμών σε τοπική μονάδα επεξεργασίας λυμάτων. Οι ερευνητές λένε ότι αυτά τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι παρόμοιο επίπεδο μετάδοσης συνέβαινε εντός της μη προστατευμένης κοινότητας όπως και στον γενικό πληθυσμό. Στη συνέχεια, οι ερευνητές διεξήγαγαν αλληλουχία ολόκληρου του γονιδιώματος για να εντοπίσουν τις παραλλαγές του SARS-CoV-2 στις πλωτές οδούς. Αυτά τα δείγματα περιείχαν σε μεγάλο βαθμό τις ίδιες παραλλαγές που εντοπίστηκαν στην ευρύτερη κοινότητα. Η βαθύτερη υπολογιστική ανάλυση των ιικών αλληλουχιών εντόπισε τρεις νέες μεταλλάξεις ιικής πρωτεΐνης ακίδας σε ορισμένα δείγματα υδάτινων οδών, αλλά οι ερευνητές δεν έχουν ακόμη εξετάσει τον αντίκτυπο που μπορεί να έχουν αυτές οι μεταλλάξεις στη λειτουργία του ιού ή στα κλινικά αποτελέσματα. Ανεξάρτητα από αυτό, η ικανότητα ανίχνευσης και αναγνώρισης του SARS-CoV-2 σε περιβαλλοντικά δείγματα νερού θα μπορούσε να βοηθήσει στη βελτίωση των μέτρων δημόσιας υγείας για μια κοινότητα που συχνά υποεκπροσωπείται στις τρέχουσες μεθόδους επιτήρησης. Οι ερευνητές λένε επίσης ότι η παρακολούθηση των υδάτινων οδών θα μπορούσε να προειδοποιήσει τους υγειονομικούς αξιωματούχους για απροσδόκητες παραλλαγές που κυκλοφορούν στην κοινότητα.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/