Κατηγορία: Ενημέρωση

Με το τέλος της πανδημίας παρατηρήθηκε μεγαλύτερος αριθμός λοιμώξεων αναπνευστικού από διαφόρους λοιμογόνους παράγοντες, όπως ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός (RSV), ωστόσο η αιτιολογία είναι ακόμη αβέβαιη.

Οόρος «ανοσιακό χρέος»(“immunity debt ή immunity gap”) αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη βιβλιογραφία το 2021, και ορίζεται ως η ελλιπής διέγερση του ανοσοποιητικού είτε λόγω των μειωμένων κυκλοφορούντων αναπνευστικών ιών με τη χρήση μη φαρμακευτικών μέτρων πρόληψης, όπως η χρήση μάσκας, αντισηψίας κλπ, ή και λόγω της παράλληλης μείωσης του εμβολιασμού εναντίον άλλων λοιμώξεων κατά την πανδημία, και είχε προβλεφθεί ότι αυτό το «χρέος» θα αποπληρωθεί μετά το πέρας της πανδημίας.

Η Παθολόγος Καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ Θεοδώρα Ψαλτοπούλου και ο Ιατρός Παναγιώτης Μαλανδράκης συνοψίζουν τα πρόσφατα δεδομένα που δημοσιεύθηκαν στις 10 Ιανουαρίου στο διεθνές περιοδικό JAMA. Οι κινεζικές αρχές ανακοίνωσαν τον Νοέμβριο του 2023, ότι μετά την άρση των προστατευτικών μέτρων, παρατηρήθηκε αύξηση στις λοιμώξεις του αναπνευστικού.
Το ίδιο έχει παρατηρηθεί και διεθνώς. Το όφελος των εμβολίων, πέρα από την προστασία από ένα ορισμένο παθογόνο είναι και μία προστασία από άλλα διαφορετικά παθογόνα, μέσω μίας διαδικασίας που λέγεται «ετερόλογη ανοσία» (“heterologous immunity”). Ένας επιπρόσθετος όρος που χρησιμοποιήθηκε στη βιβλιογραφία είναι η «ανοσιακή κλοπή» (“immunity theft”) που είναι η μείωση της ανοσίας που οφείλεται στον ίδιο τον ιό SARS-CoV-2, αφήνοντας κάποιον ασθενή μετά από λοίμωξη COVID-19 πιο ευάλωτο σε μία επόμενη λοίμωξη. Η προσπάθεια τα προηγούμενα χρόνια να ελεγχθεί η πανδημία COVID-19, οδήγησε σε λιγότερες λοιμώξεις αναπνευστικού σε εκείνες τις χρονιές και αυτό με τη σειρά του αύξησε τον αριθμό των λοιμώξεων τα επερχόμενα έτη, ακολουθώντας τις βασικές αρχές της επιδημιολογίας των λοιμώξεων. Η χαμηλή επίπτωση του RSV κατά την πανδημία οδήγησε στη μείωση των αντισωμάτων των ενηλίκων που προστατεύουν από τη σοβαρή λοίμωξη. Τα νεογνά στηρίζονται στα αντισώματα της μητέρας για την προστασία τους. Ο ιός SARS-CoV-2 προκαλεί μία ανοσοκαταστολή μετά την οξεία λοίμωξη, κάτι που είναι γνωστό και με άλλες ιογενείς λοιμώξεις, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα χρειάζεται να «επιδιορθωθεί» μετά από τη λοίμωξη. Σύμφωνα με μελέτη στις ΗΠΑ, ο κίνδυνος για την εμφάνιση RSV λοίμωξης στα παιδιά που προηγουμένως είχαν νοσήσει με COVID-19 ήταν 6.4%, συγκριτικά με το 4.3% των παιδιών που δεν είχαν νοσήσει.

Επιπρόσθετα, το ανοσοποιητικό σύστημα επηρεάζει και τη νόσο του μακροχρόνιου COVID-19 “long COVID” που απασχολεί αρκετά τη διεθνή βιβλιογραφία. Το μακροχρόνιο COVID έχει αποδοθεί και στην χρόνια διέγερση του ανοσοποιητικού από την παρουσία αντιγόνου του ιού. Αυτή η διέγερση του ανοσοποιητικού επιβεβαιώθηκε και σε άλλες μελέτες ασθενών που ανάρρωσαν από σοβαρή νόσο COVID-19, στους οποίους μετρήθηκαν διαταραχές εκφράσεων γονιδίων των αιμοποιητικών κυττάρων, και αυξημένα μόρια φλεγμονής ακόμη και 1 έτος μετά τη νόσησή τους από τον ιό αυτό.

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Η παραλλαγή΄JN.1 eίναι αυτή την στιγμή το επικρατούν στέλεχος του κορονοϊού SARS-CoV-2 στις ΗΠΑ, μια εξαιρετικά μεταδοτική παραλλαγή της μετάλλαξης «Όμικρον», εξηγούν οι ειδικοί, η οποία στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ήδη αντιπροσωπεύει πλέον το 86% των νέων διαγνώσεων COVID.

Αν και η υπό-παραλλαγή JN.1 εξαπλώνεται ραγδαία, μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι προκαλεί συμπτώματα διαφορετικά ή πιο σοβαρά από τα υπόλοιπα στελέχη του ιού, σύμφωνα με τα αμερικανικά Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC).

«Η JN.1 μοιάζει αρκετά με τις άλλες παραλλαγές της “Όμικρον” παρουσιάζοντας συμπτώματα όπως πονόλαιμο, ρινική συμφόρηση και καταρροή, πυρετό, ρίγη, βήχα και κόπωση», επισημαίνει ο Minji Kang, επίκουρος Καθηγητής Λοιμωξιολογίας στο UT Southwestern Medical Center του Ντάλας.

Σύμφωνα πάντως με αρκετούς γιατρούς, είναι αναμενόμενο καθώς ο ιός εξελίσσεται, να προστίθενται και νέα συμπτώματα τα οποία μπορεί να διαφέρουν ανά περίπτωση.

Η συμπτωματολογία

Στην σχετική επικαιροποιημένη έκθεση του Δεκεμβρίου αναφορικά με την συμπτωματολογία του ιού, το CDC παραθέτει ως πιο κοινά συμπτώματα τα ακόλουθα:

• Ρινική συμφόρηση ή καταρροή
• Πονόλαιμος
• Κούραση
• Πονοκέφαλος
• Βήχας
• Μυαλγίες
• Πυρετός ή ρίγη
• Ναυτία ή έμετος
• Διάρροια
• Δύσπνοια ή δυσκολία στην αναπνοή
• Απώλεια γεύσης ή όσφρησης

Αν και σε σχέση με τους προηγούμενους μήνες υπάρχουν περισσότερες περιπτώσεις ανθρώπων που όταν διαγνώστηκαν θετικοί στη νέα παραλλαγή ανέφεραν προβλήματα στο πεπτικό τους, η επιστημονική κοινότητα δεν μπορεί ακόμα να επιβεβαιώσει ότι όντως η JN.1 προκαλεί περισσότερα γαστρεντερικά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένης της διάρροιας, καθώς δεν υπάρχουν οριστικές μελέτες που να το αποδεικνύουν.

Η εξέλιξη του ιού

Πριν από την εμφάνιση της μετάλλαξης «Όμικρον» η απώλεια όσφρησης και γεύσης ήταν χαρακτηριστικό σύμπτωμα της μόλυνσης από κορωνοϊό. Πλέον, η εμφάνιση της συγκεκριμένης δυσλειτουργίας παρουσιάζεται μόλις στο 6-7% όσων μολύνονται.

Το σίγουρο για την JN.1 πάντως είναι η ικανότητά της να εξαπλώνεται εύκολα. Τα τελευταία στοιχεία από το CDC δείχνουν ότι η δραστηριότητα του ιού στις ΗΠΑ παραμένει υψηλή, με τις εβδομαδιαίες εισαγωγές στα νοσοκομεία να αυξάνονται κατά 3,2%.

Στις περισσότερες περιπτώσεις πλέον, η COVID-19 προκαλεί ήπια νόσηση που μπορεί να αντιμετωπιστεί στο σπίτι ωστόσο οι ηλικιωμένοι και εκείνοι που αντιμετωπίζουν υποκείμενα νοσήματα όπως χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), καρδιακές παθήσεις, διαβήτη και η παχυσαρκία απειλούνται ακόμα από πιθανές επιπλοκές της νόσου.

Πάντως, στο ερώτημα αν υπάρχει πιθανότητα εμφάνισης και νέων παραλλαγών του ιού στο άμεσο μέλλον οι οποίες θα μπορούσαν να προκαλέσουν εκ νέου πιο σοβαρές νοσήσεις από αυτές που τώρα βλέπουμε, οι επιστήμονες παραδέχονται ότι δεν υπάρχει σίγουρη απάντηση.

Η επιστημονική σύσταση σε αυτή την φάση του πανδημίας, αφορά πια κυρίως στην θωράκιση του οργανισμού με εμβολιασμό αλλά και στην έγκαιρη χορήγηση αντιικής αγωγής σε ομάδες του πληθυσμού που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να νοσήσουν βαριά και να χρειαστούν νοσηλεία.

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Η COVID-19 σχετίζεται με έξαρση ή πυροδότηση διαφόρων αυτοάνοσων νοσημάτων, όπως ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος, η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου και η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Η γυροειδής αλωπεκία (Alopecia Areata-ΑΑ) είναι αυτοάνοση τριχόπτωση που εμφανίζεται σε ευαίσθητα άτομα από περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως ιούς, εμβολιασμούς και ψυχολογικό στρες. Υπάρχει ένας αυξανόμενος αριθμός αναφορών για εμφάνιση, έξαρση και επανεμφάνιση της γυροειδούς αλωπεκίας μετά την COVID-19. Ωστόσο, τα στοιχεία που υποστηρίζουν τη συσχέτιση μεταξύ COVID-19 και γυροειδούς αλωπεκίας ήταν περιορισμένα μέχρι σήμερα.

Σύμφωνα με επιστημονικό άρθρο που δημοσιεύθηκε στο «JAMA Dermatology» στις 10 Ιανουαρίου 2024, και συνοψίζουν η παθολόγος καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ Θεοδώρα Ψαλτοπούλου και η βιολόγος Παναγιώτα Ζαχαράκη, σε σύγκριση 259.369 ασθενών με COVID-19 με αντίστοιχους υγιείς (μάρτυρες) που δεν είχαν νοσήσει, βρέθηκε ότι η επίπτωση της γυροειδούς αλωπεκίας σε ασθενείς με COVID-19 ήταν αναλογικά υψηλότερη από την επίπτωση στην ομάδα ελέγχου. Κατά τη μελέτη αυτή, η συχνότητα εμφάνισης γυροειδούς αλωπεκίας μετά την COVID-19 αυξήθηκε σημαντικά σε όλες τις ομάδες άνω των 20 ετών, ανεξαρτήτως φύλου. Αυτή η σημαντική αύξηση της επίπτωσης και του επιπολασμού της γυροειδούς αλωπεκίας μετά τον COVID-19 υποστηρίζει τον πιθανό ρόλο του ιού στην εμφάνιση και έξαρση της γυροειδούς αλωπεκίας, αν και άλλοι περιβαλλοντικοί παράγοντες επίσης, όπως το ψυχολογικό στρες, μπορεί να έχουν συμβάλει στην εμφάνιση της γυροειδούς αλωπεκίας κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Οι πιθανοί μηχανισμοί της γυροειδούς αλωπεκίας μετά την COVID-19 περιλαμβάνουν αντιγονική μοριακή μίμηση μεταξύ του SARS-CoV-2 και των αντιγόνων του θύλακου της τρίχας, ενεργοποίηση κυτταροκινών και ακολούθως ενεργοποίηση της φλεγμονώδους απόκρισης. Αυτή η μελέτη αναδεικνύει την επιδημιολογική συσχέτιση μεταξύ της COVID-19 και της γυροειδούς αλωπεκίας, και απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για να επικυρώσουν τη συσχέτιση μεταξύ διαφόρων ανοσολογικών νοσημάτων και της νόσησης από COVID-19.

Πηγη: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Με το τέλος της πανδημίας παρατηρήθηκε μεγαλύτερος αριθμός λοιμώξεων αναπνευστικού από διαφόρους λοιμογόνους παράγοντες, όπως ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός (RSV), ωστόσο η αιτιολογία είναι ακόμη αβέβαιη. Ο όρος «ανοσιακό χρέος»(“immunity debt ή immunity gap”) αναφέρθηκε για πρώτη φορά στη βιβλιογραφία το 2021, και ορίζεται ως η ελλιπής διέγερση του ανοσοποιητικού είτε λόγω των μειωμένων κυκλοφορούντων αναπνευστικών ιών με τη χρήση μη φαρμακευτικών μέτρων πρόληψης, όπως η χρήση μάσκας, αντισηψίας κ.λπ., ή και λόγω της παράλληλης μείωσης του εμβολιασμού εναντίον άλλων λοιμώξεων κατά την πανδημία, και είχε προβλεφθεί ότι αυτό το «χρέος» θα αποπληρωθεί μετά το πέρας της πανδημίας.

Η παθολόγος καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ Θεοδώρα Ψαλτοπούλου και ο ιατρός Παναγιώτης Μαλανδράκης συνοψίζουν τα πρόσφατα δεδομένα που δημοσιεύθηκαν στις 10 Ιανουαρίου στο διεθνές περιοδικό «JAMA». Σύμφωνα με αυτή τη σύνοψη, οι κινεζικές αρχές ανακοίνωσαν τον Νοέμβριο του 2023, ότι μετά την άρση των προστατευτικών μέτρων, παρατηρήθηκε αύξηση στις λοιμώξεις του αναπνευστικού. Το ίδιο έχει παρατηρηθεί και διεθνώς. Το όφελος των εμβολίων, πέρα από την προστασία από ένα ορισμένο παθογόνο είναι και μία προστασία από άλλα διαφορετικά παθογόνα, μέσω μίας διαδικασίας που λέγεται «ετερόλογη ανοσία»(“heterologous immunity”). Ένας επιπρόσθετος όρος που χρησιμοποιήθηκε στη βιβλιογραφία είναι η «ανοσιακή κλοπή» (“immunity theft”) που είναι η μείωση της ανοσίας που οφείλεται στον ίδιο τον ιό SARS-CoV-2, αφήνοντας κάποιον ασθενή μετά από λοίμωξη COVID-19 πιο ευάλωτο σε μία επόμενη λοίμωξη. Η προσπάθεια τα προηγούμενα χρόνια να ελεγχθεί η πανδημία COVID-19, οδήγησε σε λιγότερες λοιμώξεις αναπνευστικού σε εκείνες τις χρονιές και αυτό με τη σειρά του αύξησε τον αριθμό των λοιμώξεων τα επερχόμενα έτη, ακολουθώντας τις βασικές αρχές της επιδημιολογίας των λοιμώξεων. Η χαμηλή επίπτωση του RSV κατά την πανδημία οδήγησε στη μείωση των αντισωμάτων των ενηλίκων που προστατεύουν από τη σοβαρή λοίμωξη. Τα νεογνά στηρίζονται στα αντισώματα της μητέρας για την προστασία τους. Ο ιός SARS-CoV-2 προκαλεί μία ανοσοκαταστολή μετά την οξεία λοίμωξη, κάτι που είναι γνωστό και με άλλες ιογενείς λοιμώξεις, καθώς το ανοσοποιητικό σύστημα χρειάζεται να «επιδιορθωθεί» μετά από τη λοίμωξη. Σύμφωνα με μελέτη στις ΗΠΑ, ο κίνδυνος για την εμφάνιση RSV λοίμωξης στα παιδιά που προηγουμένως είχαν νοσήσει με COVID-19 ήταν 6,4%, συγκριτικά με το 4,3% των παιδιών που δεν είχαν νοσήσει.

Επιπρόσθετα, το ανοσοποιητικό σύστημα επηρεάζει και τη νόσο του μακροχρόνιου COVID-19 “long COVID” που απασχολεί αρκετά τη διεθνή βιβλιογραφία. Το μακροχρόνιο COVID έχει αποδοθεί και στην χρόνια διέγερση του ανοσοποιητικού από την παρουσία αντιγόνου του ιού. Αυτή η διέγερση του ανοσοποιητικού επιβεβαιώθηκε και σε άλλες μελέτες ασθενών που ανάρρωσαν από σοβαρή νόσο COVID-19, στους οποίους μετρήθηκαν διαταραχές εκφράσεων γονιδίων των αιμοποιητικών κυττάρων, και αυξημένα μόρια φλεγμονής ακόμη και 1 έτος μετά τη νόσησή τους από τον ιό αυτό.

Πηγη: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το κουνούπι τίγρης εξαπλώνεται στη βόρεια Ευρώπη λόγω της κλιματικής αλλαγής, μεταδίδει το βελγικό πρακτορείο ειδήσεων επισημαίνοντας ότι στο Βέλγιο πέρυσι εντοπίστηκε σε 25 τοποθεσίες. Για πρώτη φορά το κουνούπι αυτό εντοπίστηκε στις Βρυξέλλες και τη Βαλλονία.

Στο Βέλγιο, το κουνούπι τίγρης φτάνει όλο και περισσότερο από παραθεριστές που επιστρέφουν και μέσω των μεταφορών εμπορευμάτων.

«Είναι σημαντικό να καθυστερήσει η εγκατάσταση και η εξάπλωση του κουνουπιού τίγρης όσο το δυνατόν περισσότερο», υποστηρίζει εντομολόγος του Ινστιτούτου Τροπικής Ιατρικής (ITM), στην Αμβέρσα. Υπογραμμίζει επίσης ότι οι πολίτες μπορούν να βοηθήσουν καθαρίζοντας τις γλάστρες και τις υδρορροές το χειμώνα για να αφαιρέσουν τα αυγά.

«Από τον Μάιο και μετά, στην αρχή της εποχής των κουνουπιών, είναι επίσης σημαντικό να αφαιρείται τακτικά το λιμνάζον νερό από τις βεράντες και τους κήπους», προσθέτει το ITM.

Πηγη: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Η κατανόηση των δυσλειτουργιών ύπνου που συμβαίνουν και στις δύο καταστάσεις και η επίδρασή τους σε άλλους τομείς, όπως η επικοινωνία, είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη προσαρμοσμένων παρεμβάσεων που μειώνουν τις αρνητικές συνέπειες των διαταραχών του ύπνου», γράφουν οι συγγραφείς.

Ύπνος Διαταραχές: Για τους περισσότερους τύπους διαταραχών ύπνου, υπάρχουν σημαντικές διαφορές για τα παιδιά με διαταραχή του φάσματος του αυτισμού (ΔΑΦ) και εκείνα με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) σε σύγκριση με τα τυπικά αναπτυσσόμενα παιδιά, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο στις 29 Δεκεμβρίου, στην Έρευνα Αυτισμού.

Η Carmen Berenguer, Ph.D., από το Πανεπιστήμιο της Βαλέντσια (Universitat de València) στην Ισπανία και οι συνεργάτες της εξέτασαν τις διαφορές στα προβλήματα ύπνου μεταξύ μιας ομάδας παιδιών με διαταραχή του φάσματος του αυτισμού ΔΑΦ χωρίς νοητικές αναπηρίες, μιας ομάδας παιδιών με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας ΔΕΠΥ και μιας ομάδας παιδιών με νοητική στέρηση TD. 47, 43, και 32 παιδιά, αντίστοιχα, ηλικίας 7 έως 12 ετών ταιριάστηκαν ως προς την ηλικία και την ευφυΐα. Ερωτηματολόγια για τη μέτρηση των διαταραχών ύπνου και των επικοινωνιακών δεξιοτήτων συμπληρώθηκαν από τους γονείς. Οι ερευνητές εντόπισαν σημαντικές διαφορές στους περισσότερους τύπους διαταραχών ύπνου μεταξύ των ομάδων παιδιών με διαταραχή του φάσματος του αυτισμού ASD και με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας ADHD και της ομάδας παιδιών με νοητική στέρηση TD. Η ομάδα με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας ΔΕΠΥ παρουσίασε σημαντικά περισσότερες διαταραχές της αναπνοής στον ύπνο και υπεριδρωσία σε σύγκριση με τις ομάδες με διαταραχή του φάσματος του αυτισμού ΔΑΦ και με νοητική στέρηση, καθώς και περισσότερα συνολικά προβλήματα ύπνου. Σε σύγκριση με την ομάδα με τη διαταραχή του φάσματος του αυτισμού, η ομάδα με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας ΔΕΠΥ είχε μεγαλύτερη προγνωστική δύναμη των προβλημάτων ύπνου στις δυσκολίες επικοινωνίας.

Τα προβλήματα ύπνου βρέθηκε ότι μεσολαβούν εν μέρει στη συσχέτιση μεταξύ των συμπτωμάτων και της επικοινωνίας και στις δύο ομάδες. «Η κατανόηση των δυσλειτουργιών ύπνου που συμβαίνουν και στις δύο καταστάσεις και η επίδρασή τους σε άλλους τομείς, όπως η επικοινωνία, είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη προσαρμοσμένων παρεμβάσεων που μειώνουν τις αρνητικές συνέπειες των διαταραχών του ύπνου», γράφουν οι συγγραφείς.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Πηγη: https://www.healthstat.gr/

Πηγη: https://www.healthstat.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/