Υπό αμφισβήτηση η πρόσληψή της
Τα πρόσφατα αποτελέσματα τριών μεγάλης κλίμακας τυχαιοποιημένων κλινικών μελετών για την πρόσληψη ασπιρίνης από άτομα υψηλού κινδύνου πρωτογενούς πρόληψης, δημιούργησαν σημαντική σύγχυση. Και αυτό γιατί μία από αυτές κατέδειξε σημαντικό αποτέλεσμα, αλλά οι άλλες δύο δεν έδειξαν το ίδιο. Ως αποτέλεσμα, οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης βρίσκονται σε σύγχυση σχετικά με το εάν θα συνταγογραφήσουν ή όχι ασπιρίνη για την πρωταρχική πρόληψη καρδιακών προσβολών ή εγκεφαλικών επεισοδίων και αν ναι, σε ποιον.
Οι πιο πρόσφατες κατευθυντήριες γραμμές για την πρωτογενή πρόληψη συστήνουν τη χρήση ασπιρίνης σε άτομα ηλικίας 40 έως 70 ετών που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν ένα πρώτο καρδιαγγειακό επεισόδιο, αλλά όχι σε άτομα άνω των 70 ετών. Ωστόσο, τα άτομα άνω των 70 ετών παρουσιάζουν μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβαμάτων από αυτά κάτω των 70. Σε ένα σχολιασμό που δημοσιεύθηκε online πριν την εκτύπωση του American Journal of Medicine, ερευνητές από το τμήμα ιατρικής του Florida Atlantic University και συνεργάτες της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Wisconsin και της ιατρικής σχολής του Harvard και του νοσοκομείου Brigham και Women, προσπάθησαν να καθοδηγήσουν τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης και τους ασθενείς τους. Υπογράμμισαν, ότι προκειμένου να γίνει το καλύτερο δυνατό για τους περισσότερους ασθενείς στην πρωτοβάθμια φροντίδα, οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης θα πρέπει να κρίνουν κατά περίπτωση. «Όλοι οι ασθενείς που πάσχουν από οξεία καρδιακή προσβολή θα πρέπει να λαμβάνουν 325 mg κανονικής ασπιρίνης αμέσως και καθημερινά στη συνέχεια για να μειώσουν το ποσοστό θνησιμότητάς τους καθώς και τους συνακόλουθους κινδύνους καρδιακών προσβολών και εγκεφαλικών επεισοδίων», δήλωσε ο Charles
- Hennekens, MD, Dr.PH , επικεφαλής συγγραφέας μελετών, και ανώτερος ακαδημαϊκός σύμβουλος στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Schmidt της FAU. «Επιπλέον, για τους μακροχρόνια επιζώντες από προηγούμενες καρδιακές προσβολές ή εγκεφαλικά επεισόδια, η ασπιρίνη θα πρέπει να συνταγογραφείται μακροπρόθεσμα, εκτός αν υπάρχει συγκεκριμένη αντένδειξη. Στην πρωτογενή πρόληψη, ωστόσο, η σχέση οφέλους και κινδύνων είναι πολύ λιγότερο σαφής».