Νέες ογκολογικές θεραπείες: Ανομοιογενής η διαδρομή τους στην Ευρώπη

Σύμφωνα με την έκθεση «Comparator Report on Cancer
in Europe 2025»
Από την έγκριση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (EMA) μέχρι την
πραγματική ενσωμάτωση στη χορήγηση, η διαδρομή των νέων ογκολογικών
θεραπειών παραμένει ανομοιογενής στην Ευρώπη, σύμφωνα με την έκθεση
“Comparator Report on Cancer in Europe 2025” του Swedish Institute for
Health Economics (IHE). Όπως αναφέρει ο Dr. Thomas Hofmarcher, Research
Director at the Swedish Institute for Health Economics (IHE), σε άρθρο του το
οποίο φιλοξενεί το newsletter της EFPIA, η πραγματική πρόσληψη (uptake)
-και όχι απλώς η έγκριση ή η αποζημίωση- αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα
για το ουσιαστικό όφελος των ασθενών. Σύμφωνα με την έκθεση, το 2023
καταγράφηκε τριπλάσια απόκλιση στην πρόσληψη νέων ογκολογικών φαρμάκων
μεταξύ των κρατών-μελών (υψηλότερη σε Αυστρία και Ελβετία, χαμηλότερη
σε Λετονία και Πολωνία). Παρά το χάσμα, υπάρχει πρόοδος, καθώς το 2018
η διαφορά ήταν πενταπλάσια. Επίσης, οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής
Ευρώπης, όπως η Σλοβενία, σημειώνουν ταχεία σύγκλιση, ενώ δυτικές χώρες,
όπως η Πορτογαλία και η Ολλανδία, υποχωρούν στην κατάταξη. Η Γαλλία και
η Γερμανία ηγούνται στην ταχύτητα και την ευρύτητα της υιοθέτησης των νέων
ογκολογικών θεραπειών, την ίδια στιγμή που η Βρετανία καταγράφει σταθερά
χαμηλότερες επιδόσεις λόγω αυστηρότερων αξιολογήσεων τεχνολογιών υγείας
(HTA) και προϋπολογισμών. Η Ιταλία και η Ισπανία βρίσκονται κάπου στον μέσο
όρο. Σημαντικό στοιχείο είναι και ο τύπος του καρκίνου, καθώς ο καρκίνος του
μαστού εμφανίζει την πλέον ομοιόμορφη πρόσληψη, ενώ στον καρκίνο του
πνεύμονα παρατηρούνται οι μεγαλύτερες αποκλίσεις, οι οποίες συνδέονται
άμεσα με την περιορισμένη διαθεσιμότητα προηγμένων βιοδεικτών. Επιπλέον
στοιχείο της έκθεσης είναι ότι η αποζημίωση δεν συνεπάγεται άμεση πρόσβαση.
Οι τοπικές ή περιφερειακές εγκρίσεις (π.χ. σε Ισπανία, Ιταλία, Σουηδία) και η
βραδεία ενσωμάτωση στις θεραπευτικές κατευθυντήριες οδηγίες καθυστερούν
τη χορήγηση. Η καθυστερημένη υιοθέτηση μεταφράζεται σε απώλεια δυνητικών
ετών επιβίωσης και υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των ασθενών.

 

 

Πηγη:HealthDaily