Περίπου 1 στις 4 περιπτώσεις παχυσαρκίας ήταν κλινική – Μελέτη στο Nature

Η διάγνωση της παχυσαρκίας χρειάζεται περισσότερα στοιχεία από το βάρος και το ύψος, δείχνει διεθνής μελέτη με δεδομένα 844.108 ενηλίκων. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η προσθήκη μετρήσεων της μέσης και η αξιολόγηση της λειτουργίας των οργάνων βοηθούν να διακριθεί πότε το αυξημένο σωματικό λίπος αποτελεί παράγοντα κινδύνου και πότε προκαλεί ήδη κλινική νόσο.

Η έρευνα, η οποία δημοσιεύθηκε στις 11 Νοεμβρίου στο Nature, αξιολόγησε το διαγνωστικό πλαίσιο που πρότεινε τον Ιανουάριο του 2025 επιτροπή του The Lancet Diabetes & Endocrinology. Ανέλυσε δεδομένα ενηλίκων από την Κίνα, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και την Ισπανία, συγκρίνοντας τη συνήθη ταξινόμηση βάσει Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) με μια συνδυαστική αξιολόγηση.

Το πλαίσιο προσθέτει μετρήσεις όπως η περίμετρος μέσης και ο λόγος μέσης προς ύψος, ώστε να επιβεβαιώσει την περίσσεια σωματικού λίπους. Στη συνέχεια εξετάζει την επίδρασή της στη λειτουργία των οργάνων και στην καθημερινή δραστηριότητα.

Κλινική και προκλινική παχυσαρκία: Ποια είναι η διαφορά

Η κλινική παχυσαρκία περιγράφει την κατάσταση στην οποία το υπερβάλλον λίπος προκαλεί δυσλειτουργία οργάνων ή περιορίζει ουσιαστικά καθημερινές δραστηριότητες. Αποτελεί ενεργό νόσο και μπορεί να απαιτεί πιο άμεση θεραπευτική παρέμβαση.

Στην προκλινική παχυσαρκία, υπάρχει περίσσεια λίπους και αυξημένος μελλοντικός κίνδυνος για την υγεία, αλλά η λειτουργία των οργάνων και του οργανισμού συνολικά παραμένει διατηρημένη. Η διάκριση επιτρέπει διαφορετική ένταση παρακολούθησης και αντιμετώπισης, ανάλογα με τις ανάγκες κάθε ανθρώπου.

Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2, τα καρδιαγγειακά νοσήματα, οι παθήσεις του ήπατος και των νεφρών και ορισμένοι καρκίνοι συγκαταλέγονται στους κινδύνους που συνδέονται με την παχυσαρκία. Το προτεινόμενο πλαίσιο επιχειρεί να αποτυπώσει καλύτερα τόσο τον μελλοντικό κίνδυνο όσο και τη βλάβη που υπάρχει ήδη.

Περίπου το 27% πληρούσε τα κριτήρια κλινικής παχυσαρκίας

Με τα νέα κριτήρια, η κλινική παχυσαρκία αντιστοιχούσε κατά μέσο όρο περίπου στο 27% των περιπτώσεων παχυσαρκίας στις τέσσερις ομάδες που μελέτησαν οι ερευνητές. Στο σύνολο των ενηλίκων, το μέσο ποσοστό ήταν περίπου 8,5%, σύμφωνα με το Reuters.

Οι εκτιμήσεις αυτές ενσωματώνουν στατιστική προσαρμογή για τη δυσλειτουργία οργάνων που μπορεί να αποδοθεί στην περίσσεια λίπους. Μια πάθηση που συνυπάρχει με την παχυσαρκία μπορεί να έχει και άλλες αιτίες, τις οποίες η κλινική αξιολόγηση πρέπει να συνεκτιμά.

Πού χάνει πληροφορία ο Δείκτης Μάζας Σώματος

Ο ΔΜΣ υπολογίζεται από το βάρος και το ύψος, αλλά αποτυπώνει έμμεσα τη σύσταση του σώματος. Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος με μεγάλη μυϊκή μάζα μπορεί να έχει υψηλό ΔΜΣ, ενώ η κατανομή του λίπους διαφέρει σημαντικά μεταξύ ατόμων με παρόμοιο βάρος.

Ο Francesco Rubino, καθηγητής Μεταβολικής και Βαριατρικής Χειρουργικής στο King’s College London και ανώτερος συγγραφέας της μελέτης, δήλωσε στο Reuters ότι οι περιορισμοί του δείκτη είναι γνωστοί εδώ και χρόνια. Στόχος του νέου πλαισίου είναι μια κλινικά ουσιαστική ταξινόμηση, η οποία θα μπορεί να καθοδηγεί τη φροντίδα και τις πολιτικές υγείας.

Στα δεδομένα της έρευνας, ο ΔΜΣ μόνος του ταξινομούσε ως παχυσαρκία περιπτώσεις που δεν επιβεβαίωνε η συνδυαστική αξιολόγηση, σε ποσοστό 1,2%–3,1% των συμμετεχόντων. Αντίστροφα, δεν αναγνώριζε περίσσεια λίπους επιπέδου παχυσαρκίας στο 5,2%–8,6%, ανάλογα με την ομάδα.

Τι έδειξε η παρακολούθηση για την προκλινική παχυσαρκία

Το Reuters αναφέρει ότι, κατά μέσο όρο, περίπου 82% των ατόμων με προκλινική παχυσαρκία δεν εξελίχθηκαν σε κλινική παχυσαρκία, με μεγαλύτερη συχνότητα εξέλιξης στην Κίνα και στην Ισπανία.

Η πρωτογενής δημοσίευση εξετάζει τη δεκαετή εξέλιξη στις ομάδες της Κίνας, της Βρετανίας και της Ισπανίας. Για την αμερικανική ομάδα, λόγω μικρότερου χρόνου παρακολούθησης, παρουσιάζει τετραετή στοιχεία.

Τι μπορεί να αλλάξει στην αντιμετώπιση

Η μελέτη ενισχύει το αίτημα για θεραπευτικές αποφάσεις που λαμβάνουν υπόψη την κατάσταση της υγείας μαζί με το σωματικό λίπος. Η παρουσία κλινικής παχυσαρκίας αναδεικνύει ανάγκη αντιμετώπισης της υπάρχουσας βλάβης. Στην προκλινική κατάσταση, η πρόληψη και η παρακολούθηση μπορούν να προσαρμόζονται στον ατομικό κίνδυνο.

Για μια κατάσταση που, σύμφωνα με τον ΠΟΥ, αφορά περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους παγκοσμίως, η επιλογή των διαγνωστικών κριτηρίων επηρεάζει τον αριθμό των διαγνώσεων, τις ανάγκες φροντίδας και τον σχεδιασμό των υπηρεσιών υγείας.

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr