Σοβαρές λοιμώξεις και στρες ανοίγουν δρόμο στην άνοια

Οι σοβαρές συστηματικές λοιμώξεις, τα τραύματα της παιδικής ηλικίας και η παρατεταμένη ψυχολογική δυσφορία στην πρώιμη ζωή συσχετίζονται με την άνοια στα τέλη της ζωής. Ωστόσο, ο βιολογικός μηχανισμός που γεφυρώνει μια οξεία ανοσοποιητική ή συναισθηματική προσβολή στην πρώιμη ενήλικη ζωή με τον προοδευτικό θάνατο του εγκεφαλικού ιστού μισό αιώνα αργότερα, παραμένει ένα διαρκές μυστήριο στη νευροβιολογία.

Νευροεπιστήμονες από το Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg (FAU), το Max-Planck-Zentrum für Physik und Medizin (MPZPM) και το  Technical University of Munich (TUM) ξεκίνησαν ένα ερευνητικό πρόγραμμα που διερευνά πώς οι λοιμώξεις πρώιμης ζωής και τα ψυχολογικά τραύματα μπορούν να προκαλέσουν μεταγενέστερο νευρικό τραύμα.

H συλλογική ερευνητική προσπάθεια με επικεφαλής τον καθηγητή Tomohisa Toda, Καθηγητή Νευρικής Επιγονιδιωματικής στο Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg (FAU) και το Max-Planck-Zentrum für Physik und Medizin (MPZPM), στοχεύει στην αποκωδικοποίηση αυτού του μοριακού χρονοδιαγράμματος.

Με επικεφαλής τους καθηγητές Tomohisa Toda και Simon Schäfer, η πρωτοβουλία διερευνά εάν το σοβαρό φυσιολογικό στρες σχηματίζει μια διαρκή «κυτταρική μακροπρόθεσμη μνήμη» εντός των νευρώνων και της μικρογλοίας.

Κεντρικό στοιχείο της υπόθεσής τους είναι τα μόρια RNA μακράς διαρκείας, σπάνια μη κωδικοποιητικά RNA που παραμένουν για χρόνια τυλιγμένα γύρω από το γονιδιωματικό DNA, το οποίο μπορεί να υποστεί μόνιμη βλάβη από την πρώιμη φλεγμονή, αφήνοντας τα εγκεφαλικά κύτταρα προετοιμασμένα για υπεραντιδραστικότητα, χρόνια νευροφλεγμονή και νόσο Αλτσχάιμερ σε προχωρημένη ηλικία.

Μετά τη μόλυνση από ένα παθογόνο ή την υποβολή σε ακραίο στρες, η δραστηριότητα διαφόρων εγκεφαλικών κυττάρων αλλάζει βραχυπρόθεσμα», εξηγεί ο Toda. «Κανονικά, τα κύτταρα επιστρέφουν στην κανονική τους κατάσταση. Υποψιαζόμαστε, ωστόσο, ότι τα αγχωτικά γεγονότα μπορεί επίσης να αφήσουν μακροπρόθεσμα ίχνη στα κύτταρα: Σχηματίζεται ένας τύπος «κυτταρικής μακροπρόθεσμης μνήμης» που αλλάζει μόνιμα τη δραστηριότητα των κυττάρων».

Με την υποστήριξη του διερευνητικού προγράμματος χρηματοδότησης υψηλού κινδύνου του Ιδρύματος Volkswagen, η ομάδα διερευνά εάν το σοβαρό στρες εντυπώνει μια μόνιμη «κυτταρική μακροπρόθεσμη μνήμη» στους βασικούς κυτταρικούς τύπους του κεντρικού νευρικού συστήματος.

Ο απώτερος στόχος του έργου εκτείνεται πέρα ​​από τη βασική αιτιολογία, προς τη θεραπευτική αναζωογόνηση.

«Θέλουμε να αναλύσουμε πώς το πρώιμο στρες μπορεί να έχει μακροπρόθεσμη επίδραση στον τρόπο λειτουργίας των νευρογλοιακών κυττάρων και των νευρώνων», λέει ο Toda. «Μακροπρόθεσμα, θα θέλαμε να μάθουμε εάν αυτή η προδιάθεση μπορεί να αντιστραφεί – αν ναι, αυτό μπορεί να μας επιτρέψει να μειώσουμε τον κίνδυνο εμφάνισης Αλτσχάιμερ».

Πηγές:
Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg (FAU), το Max-Planck-Zentrum für Physik und Medizin (MPZPM) και Technical University of Munich (TUM)

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/