Όχι στο Σ/Ν για την Ψυχική Υγεία από το σύνολο των εργαζομένων στην Ψυχική Υγεία και στις Εξαρτήσεις

Την απόσυρση του Νομοσχεδίου «για την ολοκλήρωση της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης», ζητά το σύνολο των εργαζομένων στη Ψυχική Υγεία και στις Εξαρτήσεις και πάνω από 150 Φορείς, σε όλη την Ελλάδα, μέσα από μαζικές Συνελεύσεις και Συσκέψεις, ενώ για αύριο Τρίτη 16 Ιουλίου, στις 11 το πρωί, έχουν εξαγγείλει συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Υγείας.

Καταργεί τη Τομεοποίηση, τον Πυρήνα της οργανωτικής και θεραπευτικής παρέμβασης των Δομών Ψυχικής Υγείας μέχρι σήμερα και νομοθετεί τη Περιφερειοποίηση( ανά ΥΠΕ)ένα αναποτελεσματικό  και υδροκέφαλο μοντέλο που όχι μόνο δεν θα λειτουργήσει αλλά θα αποτελέσει και το καλύτερο «άλλοθι» για τη περαιτέρω συρρίκνωση των Δημοσιών Δομών.

Την αέναη ‘πλοήγηση’ των ασθενών και των οικογενειών τους στην πανσπερμία των ψυχιατρικών δομών (δημόσιες, ιδιωτικές, ΜΚΟ,ΑΜΚΕ)που εντάσσονται σε έναν ενιαίο Διοικητικό Οργανισμό.

Καταργεί και διαλύει το ΕΚΕΨΥΕ, αφού πλέον οι Δομές του θα ανήκουν σε κάθε ΥΠΕ, βάζοντας τέλος στην Διοικητική και Επιστημονική του αυτοτέλεια και στο ρόλο που είχε τόσα χρόνια. Και το τελειώνει, δίνοντας του το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Κορυδαλλού και όποιες άλλες υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας Σωφρονιστικών Καταστημάτων.

Οδηγεί στην ιατρικοποίηση και την ψυχιατρικοποίηση κοινωνικών φαινομένων όπως είναι η επιθετικότητα και οι παραβατικές συμπεριφορές των παιδιών και των εφήβων, τις οποίες βαφτίζει «παρεκκλίνουσες» συμπεριφορές. Και η Λύση; Η δημιουργία «σύγχρονων αναμορφωτηρίων».

Ουσιαστικά οδηγεί στο κλείσιμο των75 Κέντρων Πρόληψης, αφού δεν διασφαλίζεται η συνέχιση της λειτουργίας τους μετά το 2027.

Τέλος, Νομιμοποιεί κάθε μορφή ιδιωτικής πρωτοβουλίας σε πρόληψη-θεραπεία-κοινωνική επανένταξη, δίνοντας στους ιδιώτες προκλητικά προνόμια και κρατική χρηματοδότηση.

Το νομοσχέδιο δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει τις ασυλικές συνθήκες νοσηλείας στις ψυχιατρικές κλινικές που καταλύουν κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας, το στοίβαγμα των ασθενών σε ράντζα λόγω της έλλειψης του αναγκαίου αριθμού δημόσιων ψυχιατρικών κλινικών. Δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει το φαινόμενο της “περιστρεφόμενης πόρτας”, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τον στιγματισμό των ασθενών με ψυχικές διαταραχές λόγω των τεράστιων ελλείψεων δημόσιων ψυχιατρικών δομών πρόληψης και ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης. Δεν καλύπτει καμία ανάγκη για σύγχρονες, δωρεάν παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες που πρακτικά είναι ανύπαρκτες στον δημόσιο τομέα. Απεναντίας, θα μεγαλώσει τα αδιέξοδα των ψυχιατρικών ασθενών και των εξαρτημένων, των οικογενειών τους που επωμίζονται τεράστιο οικονομικό και ψυχικό φορτίο».