O ρόλος της καταστολής της ωοθηκικής λειτουργίας στον καρκίνο του μαστού

Νέα δεδομένα 15ετούς παρακολούθησης των μελετών
SOFT και TEXT
Νέα σημαντικά δεδομένα σχετικά με τον ρόλο της καταστολής της ωοθηκικής
λειτουργίας (Ovarian Function Suppression, OFS) στις προεμμηνοπαυσιακές
γυναίκες με πρώιμο ορμονοεξαρτώμενο (HR-θετικό), HER2-αρνητικό καρκίνο του
μαστού, προέκυψαν από παρακολούθηση 15 ετών, των δύο τυχαιοποιημένων
μελετών φάσης ΙΙΙ SOFT (Suppression of Ovarian Function Trial) και TEXT
(Tamoxifen and Exemestane Trial). Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της
Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ Δρ. Μαρία Καπαρέλου (Παθολόγος – Ογκολόγος)
και Θάνος Δημόπουλος (τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ) αναφέρουν ότι οι δύο μελέτες
συμπεριέλαβαν περισσότερες από 5.700 προεμμηνοπαυσιακές ασθενείς,
συγκρίνοντας τη θεραπεία με ταμοξιφαίνη, ταμοξιφαίνη σε συνδυασμό με
καταστολή της ωοθηκικής λειτουργίας και εξεμεστάνη σε συνδυασμό με
καταστολή της ωοθηκικής λειτουργίας. Η καταστολή επιτεύχθηκε με ανάλογα της
GnRH, χειρουργική ωοθηκεκτομή ή ακτινική καταστροφή των ωοθηκών, ενώ η
διάρκεια της ενδοκρινικής θεραπείας ήταν πέντε έτη.
Μειώνεται ουσιαστικά ο κίνδυνος υποτροπής της νόσου
Τα τελικά αποτελέσματα επιβεβαιώνουν ότι η προσθήκη καταστολής της
ωοθηκικής λειτουργίας μειώνει ουσιαστικά τον κίνδυνο υποτροπής της νόσου,
με το μεγαλύτερο όφελος να παρατηρείται όταν συνδυάζεται με αναστολέα
αρωματάσης και συγκεκριμένα με εξεμεστάνη. Η εντατικοποίηση της ενδοκρινικής
θεραπείας συνοδεύτηκε από σημαντική βελτίωση του breast cancer-free interval
(BCFI), του distant recurrence-free interval (DRFI) και της επιβίωσης χωρίς νόσο
(DFS), επιβεβαιώνοντας τη μακροχρόνια αποτελεσματικότητα της στρατηγικής
αυτής στην πρόληψη των απομακρυσμένων υποτροπών.
Ωστόσο, η επίδραση στη συνολική επιβίωση (Overall Survival, OS) αποδείχθηκε
περισσότερο επιλεκτική. Στο σύνολο του πληθυσμού δεν καταγράφηκε στατιστικά
σημαντική βελτίωση της συνολικής επιβίωσης με την εντατικοποίηση της
ενδοκρινικής θεραπείας, γεγονός που υποδηλώνει ότι η θεραπευτική απόφαση θα
πρέπει να εξατομικεύεται με βάση τον κίνδυνο υποτροπής κάθε ασθενούς.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον από τις αναλύσεις υποομάδων
Οι γυναίκες ηλικίας κάτω των 35 ετών εμφάνισαν το μεγαλύτερο απόλυτο όφελος
από την προσθήκη OFS, με σημαντική βελτίωση της 15ετούς συνολικής επιβίωσης
όταν η καταστολή της ωοθηκικής λειτουργίας συνδυάστηκε με εξεμεστάνη.
Αντίστοιχα, ιδιαίτερα ευνοϊκά αποτελέσματα παρατηρήθηκαν σε ασθενείς με
υψηλού βαθμού διαφοροποίησης (grade 3) HER2-αρνητικούς όγκους, καθώς
και σε γυναίκες που είχαν προηγουμένως λάβει επικουρική χημειοθεραπεία,
υποδηλώνοντας ότι το όφελος της θεραπευτικής εντατικοποίησης συγκεντρώνεται
κυρίως στις βιολογικά επιθετικότερες μορφές της νόσου. Αντίθετα, στις ασθενείς
χαμηλότερου κινδύνου, ιδιαίτερα σε εκείνες που δεν κρίθηκε απαραίτητη
η χορήγηση χημειοθεραπείας, τα ποσοστά απομακρυσμένης υποτροπής
και συνολικής επιβίωσης παρέμειναν εξαιρετικά υψηλά ανεξάρτητα από το
θεραπευτικό σχήμα, γεγονός που αναδεικνύει την ανάγκη αποφυγής περιττής
θεραπευτικής επιβάρυνσης και υποστηρίζει την εφαρμογή μιας περισσότερο
εξατομικευμένης θεραπευτικής στρατηγικής.

 

 

Πηγη:HealthDaily