Επιπλέον φορτίο το στίγμα για τους ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα

Το κάπνισμα πρέπει να αναγνωριστεί ως εθισμός, και όχι ως μια επιλογή συμπεριφοράς
Η FairLife LCC, συνεχίζοντας τις προσπάθειές της για ενημέρωση και
ευαισθητοποίηση του κοινού για τον καρκίνο του πνεύμονα, με την καμπάνια “Κάνε τη σωστή ερώτηση” αναδεικνύει ένα σημαντικό κοινωνικό ζήτημα το Στίγμα των ασθενών με Καρκίνο του πνεύμονα σε σχέση με τη συνήθεια του καπνίσματος. Η καμπάνια για πρώτη φορά παρουσιάστηκε στον Καναδά και την Αυστραλία, ενώ στην Ευρώπη, ξεκινώντας από την Ελλάδα, παρουσιάζεται τώρα από την FairLife LCC

Το Στίγμα για τους ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα είναι ένα επιπλέον φορτίο σε ασθενείς και φροντιστές και πηγάζει από την αντίληψη ότι η συγκεκριμένη νόσος είναι οπωσδήποτε προσωπική ευθύνη του ασθενή, λόγω της συνήθειας του καπνίσματος. Η πλειοψηφία των καρκίνων του πνεύμονα συνδέονται πράγματι με το κάπνισμα καθώς 8 στα 10 άτομα που νοσούν με καρκίνο του πνεύμονα είναι καπνιστές ή πρώην καπνιστές. Είναι όμως σημαντικό να γνωρίζουμε πως το 15% των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα δεν κάπνισε ποτέ και το 35% το είχε διακόψει πριν από τη διάγνωση.Τα άτομα που βιώνουν το Στίγμα νιώθουν ένα επιπλέον βάρος που επηρεάζει την καλή έκβαση της θεραπείας τους, είτε έχουν ιστορικό καπνίσματος είτε όχι. Καθώς αναγνωρίζεται παγκοσμίως η ανάγκη για ολιστική προσέγγιση των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα, οφείλουμε να απενοχοποιήσουμε τη νόσο και να εστιάσουμε στην πρόληψη, στην ισότιμη μεταχείριση, στη φροντίδα και συμπαράσταση, ώστε να μπορέσουμε να σώσουμε περισσότερες ζωές.

Επιπλέον, το Στίγμα επιφέρει αρνητικές επιπτώσεις και σε άλλους τομείς, όπως στη χρηματοδότηση, στην έρευνα και στην εφαρμογή του προσυμπτωματικού ελέγχου για τον καρκίνο του πνεύμονα.Η καμπάνια φιλοξενεί 8 αληθινές ιστορίες ασθενών και φροντιστών στην ιστοσελίδα www.kanetisostierotisi.gr (ελληνικά και αγγλικά). Επίσης περιλαμβάνει έκθεση -οδηγό δράσης αναφορικά με τα δεδομένα του καρκίνου του πνεύμονα και του στίγματος από τη νόσο καθώς και τις άμεσες προκλήσεις του συστήματος υγείας σχετικά με τον καρκίνο του πνεύμονα, καθώς και λύσεις που συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της νόσου. Η έρευνα εκπονήθηκε από το Πανεπιστήμιο Πειραιά

 

 

Πηγη:HealthDaily

Ανάγκη θεσμοθέτησης του ρόλου των Ιατρικών εταιρειών στην εκπαίδευση των ειδικευομένων Ιατρών

Πηγή έμπνευσης το βιβλίο «Οι Ιατρικές Επιστημονικές Εταιρείες στην Ελλάδα-Έργο και προσφορά στην Υγεία»
Την ανάγκη θεσμοθέτησης του ρόλου των ιατρικών εταιρειών στη εκπαίδευση
των ειδικευόμενων γιατρών τόνισαν οι ομιλητές στη χθεσινή εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «Οι Ιατρικές Επιστημονικές Εταιρείες στην Ελλάδα- Έργο και προσφορά στην Υγεία» που πραγματοποιήθηκε στο Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ. Ανοίγοντας την εκδήλωση η Προϊσταμένη Τμήματος Διοίκησης Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ Δρ Χριστίνα Οικονομοπούλου, υπογράμμισε ότι μέρος της ιστορίας της ιατρικής επιστήμης στην Ελλάδα αποτελεί και το Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ, που από την ίδρυσή του (1919) μέχρι σήμερα, προσφέρει στην πρόληψη και τη θεραπεία των μολυσματικών νοσημάτων μέσω της Βασικής Έρευνας, της Εκπαίδευσης και της προσφοράς Υπηρεσιών στη Δημόσια Υγεία.

Ο πρόεδρος της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών, Αν. Καθηγητής Νευρολογίας-Νευροψυχολογίας, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ, Σωκράτης Παπαγεωργίου, εστιάστηκε στο σημαντικό ρόλο των ιατρικών εταιρειών στη συνεχιζόμενη εκπαίδευση των γιατρών, τονίζοντας μεταξύ άλλων και τις πολλές πρωτοβουλίες της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών για το ζήτημα, εκφράζοντας την ελπίδα το βιβλίο «Οι Ιατρικές Επιστημονικές Εταιρείες στην Ελλάδα- Έργο και προσφορά στην Υγεία» να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τη συνέχεια. Τόνισε δε την ανάγκη θεσμοθέτησης στη χώρα μας, του ρόλου των επιστημονικών εταιρειών όχι μόνο στην εκπαίδευση αλλά και στις εξετάσεις των ειδικευόμενων γιατρών.

Τα παραπάνω υποστήριξε και στο δικό του χαιρετισμό, ο Ομότιμος Καθηγητής Παθολογίας, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ, Θεόδωρος Μουντοκαλάκης ο οποίος επεσήμανε ότι σε πολλές χώρες η εκπαίδευση για την ειδικότητα των γιατρών αποτελεί αρμοδιότητα των ιατρικών εταιρειών και όχι κρατικών φορέων όπως το ΚΕΣΥ, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα. Ανέφερε επίσης, ότι στη φετινή ετήσια συνάντηση των ιατρικών εταιρειών για την ιατρική εκπαίδευση στην Ελλάδα προτάθηκε και η δημιουργία συντονιστικού οργάνου που θα απαρτίζεται από άτομα που θα έχουν ειδική εκπαίδευση για το ζήτημα. Την ελπίδα να γίνει πάγια πρακτική η συνεργασία μεταξύ ιατρικών εταιρειών και συλλόγων ασθενών, εξέφρασε ο πρόεδρος της Ένωσης Ασθενών Ελλάδος Νίκος Δέδες. Τόνισε επίσης την πολύ σημαντική σχέση γιατρού-ασθενή.

Ο ΓΓ της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών, Γενικός Ιατρός, Διευθυντής ΕΣΥ, Ελευθέριος Θηραίος, παρουσίασε την έκδοση, χαρακτηρίζοντάς την «χρήσιμο εργαλείο» και για την Πολιτεία, ώστε να γίνει επιτέλους πράξη η θεσμοθέτηση του ρόλου των εταιρειών στην συνεχιζόμενη ιατρική εκπαίδευση. «Οι ιατρικές εταιρείες οφείλουν να έχουν τον ρόλο και την ευθύνη της συνεχιζόμενης ιατρικής εκπαίδευσης», δήλωσε ο κ. Θηραίος, τονίζοντας το πολλαπλό έργο και την πλούσια δραστηριότητα των εταιρειών, που έχουν κάνει παρεμβάσεις και στο κοινοτικό πεδίο για τη διατήρηση και τη φροντίδα της υγείας των πολιτών. Κλείνοντας την εκδήλωση, η Δημοσιογράφος Υγείας, Αρχισυντάκτρια Health Daily, Νέλλη Καψή ανέφερε χαρακτηριστικά: «Στη σημερινή εποχή που βασιλεύει το εφήμερο, που δεν υπάρχει χρόνος να κοιτάξουμε πίσω, τέτοιες ιστορικές εκδόσεις, τυπωμένες σε χαρτί, συγκεντρώνουν πολύτιμη γνώση, μας δείχνουν ποιοι είμαστε, τι καταφέραμε, αλλά και την ευθύνη που έχουμε ως άτομα και συλλογικότητες όλοι όσοι υπηρετούμε τον σημαντικό αλλά και ευαίσθητο κλάδο της υγείας».

 

 

Πηγη:HealthDaily

EMA: Τα δύο νέα φάρμακα που συνιστά για έγκριση – Οι παθήσεις που αντιμετωπίζουν

Η Επιτροπή Φαρμακευτικών Προϊόντων για Ανθρώπινη Χρήση (CHMP) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (EMA) συνέστησε δύο φάρμακα για έγκριση στη συνεδρίασή της τον Μάιο του 2023.

Συγκεκριμένα, η επιτροπή εισηγήθηκε τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας για το σκεύασμα με piflufolastat, που προορίζεται για τη διάγνωση του καρκίνου του προστάτη.

Το όφελος αυτού του φαρμακευτικού προϊόντος είναι η δυνατότητά του να διαγνώσει τον καρκίνο του προστάτη στο αρχικό του στάδιο για ασθενείς υψηλού κινδύνου, ακόμη και για όσους υπάρχει πιθανότητα υποτροπής.

Το δεύτερο σκεύασμα που έλαβε θετική γνώμη από την CHMP είναι με ganaxolone και ενδείκνυται για τη θεραπεία επιληπτικών κρίσεων που σχετίζονται με εξαρτώμενη από κυκλίνη διαταραχή ανεπάρκειας κινάσης, μια γενετική διαταραχή που ορίζεται από επιληπτικές κρίσεις που ξεκινούν από τη βρεφική ηλικία.

Συστάσεις για επεκτάσεις θεραπευτικής ένδειξης για 2 φάρμακα

Η επιτροπή συνέστησε δύο επεκτάσεις της ένδειξης για φάρμακα που είναι ήδη εγκεκριμένα στην ΕΕ.

Επανεξετάσεις

Μετά από επανεξέταση, η CHMP επιβεβαίωσε την αρχική της σύσταση να αρνηθεί τη χορήγηση άδειας κυκλοφορίας για το σκεύασμα με παλοβαροτένιο.

Αυτό το φάρμακο προοριζόταν για τη θεραπεία της προοδευτικής ινοδυσπλασίας, μιας σπάνιας γενετικής νόσου που προκαλεί το σχηματισμό επιπλέον οστών σε σημεία εκτός του σκελετού, όπως στις αρθρώσεις, στους μύες, στους τένοντες και στους συνδέσμους, οδηγώντας σε προοδευτική μείωση της κινητικότητας και άλλες σοβαρές βλάβες.

Αποσύρσεις αιτήσεων

Δύο αιτήσεις για άδεια κυκλοφορίας αποσύρθηκαν: το φάρμακο με μονοϋδρική αριπιπραζόλη ως θεραπεία συντήρησης της σχιζοφρένειας, και το φάρμακο με ρανιβιζουμάμπη για τη θεραπεία της νεοαγγειακής ηλικιακής εκφύλισης της ωχράς κηλίδας σε ενήλικες.

Αποτέλεσμα παραπομπής

Η επιτροπή συνέστησε ότι το σκεύασμα με crizanlizumab δεν πρέπει πλέον να χρησιμοποιείται για την πρόληψη επώδυνων κρίσεων σε ασθενείς ηλικίας 16 ετών και άνω με δρεπανοκυτταρική αναιμία, μια γενετική πάθηση κατά την οποία τα ερυθρά αιμοσφαίρια γίνονται άκαμπτα και κολλώδη και από σχήμα δίσκου γίνονται μισοφέγγαρα.

Αυτό έπεται επανεξέτασης από την CHMP , η οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα οφέλη του φαρμάκου δεν υπερτερούν των κινδύνων που συνδέονται με αυτό.

Η ανασκόπηση εξέτασε τα αποτελέσματα μιας κλινικής δοκιμής μελέτη, η οποία συνέκρινε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια του crizanlizumab με εικονικό φάρμακο σε ασθενείς που είχαν στο παρελθόν επώδυνες κρίσεις.

Η μελέτη έδειξε ότι το σκεύασμα αυτό δεν οδήγησε σε μείωση σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο.

Δείτε εδώ αναλυτικά την ανακοίνωση του EMA.

 

 

πΗΓΗ: https://www.news4health.gr/

Κορωνοϊός, Γρίπη, Ιός RSV: Γιατί είναι στο μικροσκόπιο του ΕΟΔΥ αυτό το καλοκαίρι

Σε ετοιμότητα όλο το καλοκαίρι για κορωνοϊό, γρίπη και αναπνευστικό συγκυτιακό ιό (RSV) είναι οι υγειονομικές αρχές της Ευρώπης και κατά συνέπεια και εκείνες της χώρας μας. Μετά την πανδημία, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ECDC) έδωσε οδηγία προς τα Κέντρα Αναφοράς για συνέχιση της επιδημιολογικής επιτήρησης έως το τέλος του χρόνου.

Υπό κανονικές, προ-πανδημικές συνθήκες, η επιτήρηση της γρίπης ολοκληρώνεται την 20ή εβδομάδα κάθε χρονιάς. Επομένως, θα έπρεπε να τελειώσει την προηγούμενη εβδομάδα. Αντιθέτως, συνεχίζει, χωρίς διακοπή και συνδυάζεται με την επιτήρηση για τους άλλους δύο ιούς που «απασχόλησαν» το χειμώνα και για τους οποίους εκδίδονται επιδημιολογικές εκθέσεις κάθε Πέμπτη από τον Εθνικό Οργανισμό Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ).

Αυτή η απόφαση δεν ακυρώνει την πρόσφατη ανακοίνωση του «τέλους» της πανδημίας. Άλλωστε, η επίδραση των τριών ιών είναι κατά βάση σε επίπεδο λοιμώξεων, χωρίς να επιβαρύνεται σημαντικά το Εθνικό Σύστημα Υγείας και να προκαλούνται αυξημένες νοσηλείες. Ωστόσο, κρίνεται σημαντικό να συνεχιστεί η στενή παρακολούθηση. Ειδικά σε ό,τι αφορά τη λοίμωξη Covid-19 η κυκλοφορία της δε σταματά και είναι γνωστό ότι μπορεί όλη τη χρονιά να έχει εξάρσεις και υφέσεις.

Τελευταίο και πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα ένα συνέδριο του Αμερικανικού CDC στο οποίο κόλλησε κορωνοϊό το 10% των συμμετεχόντων. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, το συνέδριο πραγματοποιήθηκε σε ξενοδοχείο της Ατλάντα και προσέλκυσε 1800 συμμετέχοντες. Το 70% των συμμετεχόντων δήλωσε ότι δε φορούσε μάσκα, όπως προέκυψε από την έρευνα που έκανε το ίδιο το CDC, με αποτέλεσμα να κολλήσουν τη λοίμωξη 181 άνθρωποι.

Το παραπάνω γεγονός θυμίζει ότι ο κορωνοϊός είναι «εδώ». Δεν αλλάζει, όμως, ότι χάρη στα εμβόλια και τις θεραπείες έχει μειωθεί κατά πολύ ο κίνδυνος για σοβαρή νόσηση, ούτε τίθεται εν αμφιβόλω η απόφαση του ΠΟΥ να σταματήσει η παγκόσμια έκτακτη ανάγκη. Βέβαια, όπως επισημαίνουν επιστήμονες του ΕΟΔΥ, ο ΠΟΥ δεν κήρυξε το τέλος της πανδημίας με την έννοια ότι σταματά να κυκλοφορεί ο κορωνοϊός, αλλά η ανακοίνωσή του σηματοδότησε τη μετάβαση στη νέα φάση διαχείρισής του. Υπενθυμίζεται ότι ο ΕΟΔΥ έχει εκδόσει συστάσεις, σύμφωνα με τις οποίες «βασική προτεραιότητα θα εξακολουθήσει να είναι η τήρηση των γενικών μέτρων πρόληψης για τις λοιμώξεις του αναπνευστικού, που περιλαμβάνουν αποφυγή στενής επαφής με άτομα που εμφανίζουν συμπτώματα, τήρηση των μέτρων υγιεινής και απομάκρυνση από την εργασία ή το σχολείο επί συμπτωμάτων». Επιπλέον, η χρήση μάσκας συστήνεται επί συμπτωμάτων, από ευπαθή άτομα, καθώς και σε περιπτώσεις που υπάρχει επιθυμία προστασίας των οικείων.

Καθησυχαστικοί οι επιστήμονες

Η στενή επιτήρηση και των τριών λοιμώξεων (covid, γρίπη και RSV) έρχεται ακριβώς μετά την πανδημική κρίση και με σκοπό μια αυξημένη επαγρύπνηση. Ωστόσο, οι ειδικοί παραμένουν καθησυχαστικοί για τους επόμενους μήνες. «Δεν πήραμε την οδηγία επειδή κάτι ανησυχεί. Απλά αλλάζει η επιτήρηση και θα παραμείνει έως το τέλος του χρόνου ως έχει. Διαφορετικά, θα είχαμε τελειώσει την επιτήρηση της γρίπης την προηγούμενη εβδομάδα. Μετά την πανδημία υπάρχει μια μεγαλύτερη ετοιμότητα», σημειώνει στο ygeiamou.gr η Καθηγήτρια Μικροβιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Γεωργία Γκιούλα. Η ίδια, μάλιστα, εκτιμά ότι η γρίπη εφέτος το καλοκαίρι δεν θα «ενοχλήσει» σχεδόν καθόλου τη χώρα μας, σε αντίθεση με πέρυσι που παρατηρήθηκε μικρή έξαρση κρουσμάτων γρίπης. Η συνθήκη, όμως, ήταν διαφορετική, όπως εξηγεί, καθώς υπήρχαν μέτρα που χαλάρωσαν ενώ ο πληθυσμός δεν είχε ανοσοποιηθεί όπως συμβαίνει εφέτος.

Την ίδια στιγμή, πηγές από τον ΕΟΔΥ σημειώνουν ότι το πρόσφατο συμβάν με το συνέδριο του CDC δεν προκαλεί ανησυχία, καθώς σε υψηλό συγχρωτισμό είναι πολύ πιθανό να δημιουργηθούν εστίες μετάδοσης, ειδικά εφόσον πλέον οι μάσκες έχουν βγει. Το σημαντικό είναι ότι ο κίνδυνος για σοβαρή νόσηση και νοσηλεία έχει μειωθεί κατά πολύ και οι ροές προς τα νοσοκομεία δεν έχουν καμία σχέση με τα πρώτα πανδημικά κύματα στη χώρα μας.
Παράλληλα, σε ό,τι αφορά γρίπη και RSV, η εμπειρία του περασμένου καλοκαιριού έδειξε ότι τα κρούσματα που καταγράφηκαν δε μεταφράστηκαν σε πίεση στο ΕΣΥ και ο αριθμός τους δεν ήταν τόσο μεγάλος παρότι αφορούσαν κυρίως νεαρά άτομα που συγχρωτίζονταν έντονα.

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Κέντρο σπάνιων νοσημάτων των οστών δημιουργήθηκε στο «Λαϊκό»

Θα λειτουργεί στην Ορθοπαιδική Κλινική – Μία στις δύο χιλιάδες η συχνότητα αυτών των κρουσμάτων

Κέντρο εμπειρογνωμοσύνης για τα σπάνια και πολύπλοκα νοσήματα των οστών (ΚΕΣΝΟ) συστάθηκε στην  Ορθοπαιδική Κλινική του  «Λαϊκού» Νοσοκομείου στην Αθήνα. Στόχος είναι η αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση κάθε σπάνιας νόσου, με την συλλογή στοιχείων για αυτό, την δημιουργία αρχείου πρωτοκόλλων θεραπείας, την εξαγωγή στατιστικών στοιχείων για την πορεία και ανάλυση των μεθόδων διάγνωσης με τη βοήθεια των εργαστηριακών αποτελεσμάτων ή της κλινικής αξιολόγησης.

Ως «σπάνια» ορίζονται τα νοσήματα  που συναντώνται σε κλάσμα του πληθυσμού μικρότερο του 1/2000 και αποκαλούνται επίσης “ορφανά”. Η διεθνής οργάνωση Orphanet, παγκοσμίως έχει καταγραφεί στην κατηγορία των «σπανίων» περίπου 6000 νοσήματα διαφόρων κατηγοριών (αυτοάνοσα, νευροεκφυλιστικά, αιματολογικά, ογκολογικά, μεταβολικά, σκελετικά). Πολλές φορές τα αίτια είναι οι γενετικές μεταλλάξεις και οι γενετικές ανωμαλίες που αφορούν στο σκελετικό σύστημα και προκύπτουν λόγω διαταραχών της σκελετικής διαμόρφωσης, ανάπτυξης και ομοιόστασης του οστικού μεταβολισμού.

Παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία και αποτελούν διαγνωστική αλλά και θεραπευτική πρόκληση λόγω της ποικιλίας και σπανιότητας. Μέχρι σήμερα έχουν περιγραφεί 400 περίπου είδη σκελετικής δυσπλασίας και πολλαπλοί φαινότυποι, ανάλογα με τον τύπο και την περιοχή της μετάλλαξης εντός των γονιδίων. Σε πρόσφατη έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αποκαλύφθηκε ότι το 50% των ασθενών με σπάνιο νόσημα στην Ευρώπη,ζούν αποκλεισμένοι και αδιάγνωστοι.

Η αναγνώριση της Ορθοπαιδικής Κλινικής του ΓΝΑ «Λαϊκό» πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της αναγνώρισης δημόσιων μονάδων υγειονομικής περίθαλψης ως Κέντρα Εμπειρογνωμοσύνης Σπάνιων και Πολύπλοκων Νόσων ( Ν.4461/2017) και αποτελεί μία σχετικά νέα διαδικασία. Σκοπός της είναι η προαγωγή της δημιουργίας ενός Ευρωπαϊκού Δικτύου Ιατρών, Δομών και Εργαστηρίων για το σπάνιο νόσημα. Την ιδέα  για την σύσταση του κέντρου στο Λαϊκό Νοσοκομείο, αναφέρει η διευθύντρια του Κ.Ε.Σ.Ν.Ο κυρία Ανδρονίκη Δράκου «την έδωσαν οι πρώτοι ασθενείς και οι οικογένειες τους που απευθύνθηκαν σε εμάς. Οι προσωπικές τους ιστορίες και ο αγώνας που η κάθε οικογένεια έδινε μόνη της μέσα σε ένα χαοτικό υγειονομικό περιβάλλον που αφορούσε στο σπάνιο νόσημα τους υπήρξαν καθοριστικές στη λήψη πρωτοβουλιών από μέρους μας».

Παραθέτει μάλιστα μια ενδεικτική αλλά και συγκινητική επιστολή που έλαβε απο τις οικογένειες των πρώτων ασθενών, όταν γνωρίσθηκαν μεταξύ τους και αυτοοργανώθηκαν. Σ΄αυτή μεταξύ άλλων υπογραμμίζεται: «…Από την μέρα που ήρθαμε στον κόσμο αποτελούμε έναν ζωντανό γρίφο για τους συγγενείς μας και τους γιατρούς – στην καλύτερη των περιπτώσεων – ενώ για τους ανθρώπους που μας αγαπούν και δεν το ομολογούν είμαστε μία κρυφή και ανομολόγητη πηγή ενοχής και αναπάντητων “γιατί”: Γιατί διαφορετικοί; Πολλοί από μας δεν μπορέσαμε να φτάσουμε τα πάνω ράφια της κουζίνας, να καθίσουμε στο θρανίο μας με τα ποδαράκια μας να φτάνουνε στο πάτωμα της τάξης… ως έφηβοι. Μερικοί από εμάς δεν απέκτησαν ποτέ ποδαράκια ή τουλάχιστον συμμετρικά μέλη, και η μαμά προσπαθούσε μιά ζωή αγωνιωδώς να μην το προσέξει κανείς. Μερικοί γίναμε γονείς με αβάσταχτο βάρος και φόβο ή δεν γίναμε γονείς γιατί φοβηθήκαμε να κληροδοτήσουμε όλη αυτήν την διαφορετικότητα. Κάποια μέρα, έφηβοι ή ενήλικες πιά ψάχνοντας για “Οικογένεια” φτάσαμε στο Λαϊκό Νοσοκομείο, στην Ορθοπαιδική Κλινική ξεφορτώσαμε, αφήσαμε τα βάρη , τις ενοχές και τις αγωνίες μας και βγήκαμε ξανά στον κόσμο με την κρυφή ελπίδα ότι βρήκαμε μια μητρική αγκαλιά…»

Από τότε διαμορφώθηκε το όραμα για την δημιουργία του Κ.Ε.Σ.Ν.Ο στην κατεύθυνση της ενδυνάμωσης των σπανίων ασθενών και οικογενειών τους και της ασθενοκεντρικής περίθαλψης και εν γένει φροντίδας υγείας τους. Η δέσμευση του κέντρου στην ασθενοκεντρική φροντίδα υγείας επικοινωνείται διαρκώς στους ασθενείς, τους εξεταζόμενους και στις οικογένειές τους.

Κάθε ασθενής και η οικογένειά του ενημερώνεται για τις διαθέσιμες εναλλακτικές λύσεις, για τις εργαστηριακές εξετάσεις και τις θεραπείες, για τις θετικές και τις αρνητικές επιπτώσεις, καθώς και για τους πιθανούς κινδύνους και για τις πιθανές ωφέλειες που εμπεριέχουν (συμπεριλαμβανομένης της ενημέρωσης περί πιθανής ανταλλαγής και διαχείρισης των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα).

Στο Κέντρο παρακολουθούνται ενήλικες και έφηβοι, μεγαλύτεροι των 14 ετών, είτε ήδη διαγνωσμένοι είτε αδιάγνωστοι υπό διερεύνηση ασθενείς, με σπάνια σκελετικά νοσήματα σε συνεργασία με το Εργαστήριο Ιατρικής Γενετικής του ΕΚΠΑ (Διευθύντρια η κ.Jan Traeger- Συνοδινού DPhil (Oxon), ErCLG). Την χειρουργική αποκατάσταση αναλαμβάνει η επιστημονική διευθύντρια του Κέντρου, ορθοπαιδική χειρουργός, με τους ορθοπαιδικούς-συνεργάτες της μονάδας.

Το Κ.Ε.Σ.Ν.Ο έχει συνάψει συμφωνίες συνεργασίας με άλλα πανεπιστήμια, εξειδικευμένα κέντρα, επιστημονικούς φορείς και επαγγελματικές ενώσεις, για την υλοποίηση των εκπαιδευτικών και ερευνητικών δραστηριοτήτων που αφορούν τα σπάνια και πολύπλοκα νοσήματα των οστών και του μυοσκελετικού συστήματος. Συνεργάζεται στενά και ανταλλάσσει εμπειρίες με το Κέντρο Εμπειρογνωμοσύνης Σπάνιων Αυτοάνοσων και Αυτοφλεγμονωδών Νοσημάτων που έχει την έδρα του επίσης εντός του Λαϊκού Νοσοκομείου. Επίσης παρέχει εκπαίδευση σε ειδικευόμενους της ειδικότητας του πεδίου εμπειρογνωμοσύνης αλλά και πλήρη ειδικότητα Ορθοπαιδικής, σε σπουδαστές που ασκούν πρακτική άσκηση, καθώς και στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του φορέα, στον οποίο ανήκει το Κέντρο. Στο  Κ.Ε.ΣΝ.Ο – Ορθοπαιδική Κλινική Λαϊκού Νοσοκομείου, παρέχεται μετεκπαίδευση Ειδικών ιατρών στις τεχνικές της διατατικής οστεογένεσης- επιμήκυνσης των οστών, μετά από σχετική έκδοση εκπαιδευτικής άδειας από το ΚΕ.Σ.Υ (Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας), τεχνικές απολύτως απαραίτητες για την αντιμετώπιση μεγάλου μέρους παραμορφώσεων του οστικού σκελετού που συνοδεύουν τα σπάνια νοσήματα.

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Καρδιακή Ανεπάρκεια: Τελικό στάδιο – Μεταμόσχευση ή Εμφύτευση LVAD

Με βάση τα ευρήματα αυτής της μελέτης, είναι απαραίτητο να αναπτυχθούν τυποποιημένες αντικειμενικές μέθοδοι για τη χορήγηση προηγμένων θεραπειών καρδιακής ανεπάρκειας. Επιπλέον, η μελέτη αυτή υπογραμμίζει την ανάγκη να μετατοπιστεί η εστίαση από τη θεραπεία στην πρόληψη της εξέλιξης σε καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου με τη βελτιστοποίηση της φαρμακευτικής θεραπείας της καρδιακής ανεπάρκειας”.

Καρδιακή Ανεπάρκεια: Οι γυναίκες λήπτες συσκευής υποβοήθησης της αριστερής κοιλίας (LVAD) τείνουν να έχουν χειρότερα κλινικά αποτελέσματα σε σύγκριση με τους άνδρες συναδέλφους τους, σύμφωνα με μελέτη στο περιοδικό ‘Κυκλοφοριακό: Καρδιακή Ανεπάρκεια’ (Circulation: Heart Failure) από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αλαμπάμα στο Μπέρμιγχαμ Marnix E. Heersink School of Medicine. “Οι ασθενείς που αναπτύσσουν καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου έχουν στη διάθεσή τους δύο προηγμένες θεραπείες καρδιακής ανεπάρκειας: μεταμόσχευση καρδιάς ή εμφύτευση LVAD”, δήλωσε ο Naman Shetty, M.D., πρώτος συγγραφέας αυτού του χειρογράφου και ερευνητής στον Τομέα Καρδιαγγειακών Παθήσεων.

“Τα LVAD είναι εξειδικευμένες συσκευές που βοηθούν στην άντληση αίματος από την καρδιά στο υπόλοιπο σώμα. Μπορούν να εμφυτευθούν ως μόνιμη θεραπεία για την καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου ή ως θεραπεία γέφυρας μέχρι να είναι διαθέσιμη μια μεταμόσχευση καρδιάς. Με την περιορισμένη διαθεσιμότητα καρδιών για μεταμόσχευση, ένα μεγάλο ποσοστό των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου βασίζεται στη θεραπεία με LVADs”. Στην παρούσα μελέτη, οι συγγραφείς διεξήγαγαν μια ολοκληρωμένη ανάλυση για να αξιολογήσουν τις διαφορές φύλου στις κλινικές εκβάσεις των ληπτών LVAD εντός των γνωστών κλινικών (φυλή και εθνικότητα) και κοινωνικών (στρατηγική της συσκευής και όγκος του κέντρου εμφύτευσης) υποομάδων. Οι ερευνητές ανέλυσαν τα αποτελέσματα με βάση τρεις υποομάδες: τη φυλή και την εθνικότητα (μη ισπανόφωνοι λευκοί, μη ισπανόφωνοι μαύροι, μη ισπανόφωνοι Ασιάτες και ισπανόφωνοι), τη στρατηγική της συσκευής (μόνιμη χρήση της συσκευής, γέφυρα προς μεταμόσχευση ή γέφυρα προς υποψηφιότητα για μεταμόσχευση) και τον όγκο των κέντρων εμφύτευσης ή τον αριθμό των εμφυτευμάτων που πραγματοποιούνται σε κάθε συγκεκριμένο κέντρο κάθε χρόνο. Ο Shetty και η ομάδα του χρησιμοποίησαν το ‘Διοργανικό μητρώο για τη μηχανικά υποβοηθούμενη υποστήριξη της κυκλοφορίας’ (Interagency Registry for Mechanically Assisted Circulatory Support), ένα εθνικό μητρώο ληπτών LVAD που στεγάζεται στο UAB. Το INTERMACS επέτρεψε στους ερευνητές να μελετήσουν τα αποτελέσματα σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου που έλαβαν LVAD. Οι ερευνητές ανέλυσαν τα κλινικά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου, της μεταμόσχευσης καρδιάς και των ανεπιθύμητων συμβάντων, π.χ. αιμορραγία, λοίμωξη, επανανοσηλεία, μετά την εμφύτευση LVAD σε περίπου 20.000 λήπτες LVAD. Αν και οι θάνατοι από καρδιακή ανεπάρκεια είναι ίσοι σε όλα τα φύλα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, μεταξύ των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου, στους οποίους εμφυτεύθηκε LVAD, οι γυναίκες είχαν υψηλότερο κίνδυνο θνησιμότητας, μικρότερη πιθανότητα μεταμόσχευσης καρδιάς και υψηλότερο ποσοστό ανεπιθύμητων συμβάντων στις υποομάδες της φυλής, του όγκου του κέντρου εμφύτευσης και της στρατηγικής της συσκευής σε σύγκριση με τους άνδρες συναδέλφους τους. “Αυτές οι διαφορές που σχετίζονται με το φύλο στις κλινικές εκβάσεις επιμένουν στη διαστρωμάτωση κατά φυλή, στρατηγική της συσκευής ή κέντρο εμφύτευσης”, δήλωσε ο Pankaj Arora, M.D., κύριος συγγραφέας της δημοσίευσης και αναπληρωτής καθηγητής στον Τομέα Καρδιαγγειακών Παθήσεων. Ο Arora σημειώνει ότι άλλοι παράγοντες, όπως, η κοινωνική υποστήριξη, συμβάλλουν σε αυτές τις διαφορές στα κλινικά αποτελέσματα. “Η καρδιακή ανεπάρκεια είναι μια ασθένεια όπου ο ασθενής βασίζεται στους φροντιστές για τη διατήρηση της αυτοφροντίδας, την ψυχολογική υποστήριξη και την πλοήγηση στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης”, δήλωσε ο Arora. “Ωστόσο, περίπου το 75 τοις εκατό των φροντιστών είναι γυναίκες. Με τις γυναίκες να αναλαμβάνουν τον ρόλο της φροντίδας, είναι λιγότερο πιθανό να λάβουν φροντίδα όταν τη χρειάζονται”.

Εκτός από την κοινωνική υποστήριξη, ο Arora λέει ότι άλλες πιθανές εξηγήσεις για την υψηλότερη θνησιμότητα στις γυναίκες θα μπορούσαν να είναι η μεγαλύτερη πιθανότητα ευπάθειας και το υψηλότερο ποσοστό ανεπιθύμητων συμβάντων που παρατηρήθηκε στη μελέτη. Η χαμηλότερη πιθανότητα μεταμόσχευσης καρδιάς στις γυναίκες θα μπορούσε να αποδοθεί στον υψηλότερο επιπολασμό αντισωμάτων που αυξάνουν τον κίνδυνο απόρριψης του μοσχεύματος. “Αυτή η ολοκληρωμένη πανεθνική μελέτη εφιστά την προσοχή στις ανισότητες που σχετίζονται με το φύλο στις κλινικές εκβάσεις των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου στους οποίους έχει εμφυτευτεί LVAD”, δήλωσε ο Arora. “Με βάση τα ευρήματα αυτής της μελέτης, είναι απαραίτητο να αναπτυχθούν τυποποιημένες αντικειμενικές μέθοδοι για τη χορήγηση προηγμένων θεραπειών καρδιακής ανεπάρκειας. Επιπλέον, η μελέτη αυτή υπογραμμίζει την ανάγκη να μετατοπιστεί η εστίαση από τη θεραπεία στην πρόληψη της εξέλιξης σε καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου με τη βελτιστοποίηση της φαρμακευτικής θεραπείας της καρδιακής ανεπάρκειας”.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Μωρά από… εργαστήριο «υπόσχονται» οι επιστήμονες σε μια 5ετία

Μπροστά σε μια νέα και αμφιλεγόμενη τεχνολογία βρίσκονται οι Ιάπωνες ερευνητές, χάρη στην οποία θα μπορούν να δημιουργήσουν ανθρώπινα ωάρια και σπέρμα που θα μπορούν να αναπτυχθούν σε μια τεχνητή μήτρα.

Η παραγωγή ανθρώπινου σπέρματος και ωαρίων στο εργαστήριο είναι γνωστή ως τεχνητή γαμετογένεση. Η δημιουργία ανθρώπινων μωρών από το μηδέν στο εργαστήριο θα μπορούσε να είναι δυνατή σε μόλις πέντε χρόνια χάρη σε μια νέα ανακάλυψη.

Ο καθηγητής Κατσουχίκο Χαγιάσι, Ιάπωνας επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο Κιούσου, ο οποίος έχει ήδη υπολογίσει τη διαδικασία σε ποντίκια, πιστεύει ότι απέχει μόλις πέντε χρόνια από την αναπαραγωγή των αποτελεσμάτων στον άνθρωπο.

Οι ανησυχίες

Υπάρχουν όμως ηθικές ανησυχίες, καθώς αυτό σημαίνει ότι γυναίκες οποιασδήποτε ηλικίας θα μπορούσαν να αποκτήσουν παιδιά. Οι γονείς μπορεί επίσης να θέλουν να σχεδιάσουν τους απογόνους τους ώστε να έχουν ορισμένα χαρακτηριστικά με τη χρήση εργαλείων γονιδιακής επεξεργασίας, δίνοντας τη θέση τους στην έννοια του υποτιθέμενου τέλειου παιδιού.

Ο Δρ Χαγιάσι και η ομάδα του δημιούργησαν πρόσφατα επτά ποντίκια με δύο αρσενικούς βιολογικούς γονείς, χρησιμοποιώντας δερματικά κύτταρα από ένα αρσενικό ποντίκι για να σχηματίσουν ένα βιώσιμο ωάριο και στη συνέχεια να το γονιμοποιήσουν.

Λειτουργεί με τη λήψη κυττάρων από το αίμα ή το δέρμα ενός ατόμου και τον επαναπρογραμματισμό τους ώστε να γίνουν επαγόμενα πολυδύναμα βλαστικά κύτταρα (κύτταρα iPS).

Θεωρητικά, τα κύτταρα αυτά μπορούν να γίνουν οποιοδήποτε κύτταρο στο σώμα, συμπεριλαμβανομένων των ωαρίων και των σπερματοζωαρίων.

Θα μπορούσαν στη συνέχεια να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή εμβρύων και να εμφυτευθούν στη μήτρα των γυναικών.

Οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να φτιάξουν με αυτόν τον τρόπο πολύ βασικά ανθρώπινα ωάρια και σπερματοζωάρια, αλλά δεν έχουν καταφέρει ακόμη να φτιάξουν έμβρυα.

Χρειάζονται αρκετές δοκιμές για να είναι ασφαλές το εγχείρημα

Ο Δρ Χαγιάσι εκτίμησε ότι θα χρειαστούν πέντε χρόνια για να παραχθούν κύτταρα που είναι παρόμοια με ωάρια από ανθρώπους, ενώ θα χρειαστούν άλλα 10-20 χρόνια δοκιμών προτού οι γιατροί θεωρήσουν ότι η διαδικασία είναι ασφαλής για χρήση σε κλινικές.

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ Χένρι Γκρίλι δήλωσε στο Freethink ότι εκτιμά πως οι ερευνητές θα χρειαστούν άλλα πέντε έως δέκα χρόνια για να φτάσουν σε μια αξιόπιστη απόδειξη της διαδικασίας, συν μια ή δύο δεκαετίες για δοκιμές ασφαλείας.

Η Τζιν Λόρινγκ, ερευνήτρια στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Scripps, δήλωσε στους New York Times το 2017 ότι η IVG στην ανθρώπινη αναπαραγωγή: «Δεν θα με εξέπληττε αν ήταν πέντε χρόνια, και δεν θα με εξέπληττε αν ήταν 25 χρόνια».

Αυτό θα σήμαινε ότι οι επιστήμονες θα μπορούσαν να παράγουν σπέρμα και ωάρια για ανθρώπους με υπογονιμότητα από ένα από τα κύτταρα του αίματός τους, για παράδειγμα.

Περίπου ένα στα 10 ζευγάρια στις ΗΠΑ αγωνίζεται να συλλάβει και μερικά από αυτά είναι ζευγάρια του ίδιου φύλου ή ελπιδοφόροι μονογονείς που πρέπει να βασίζονται σε δωρεά σπέρματος ή ωαρίων, εξωσωματική γονιμοποίηση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, παρένθετες μητέρες.

Πολλά ηθικά, νομικά ζητήματα και ζητήματα ασφάλειας

Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά ηθικά, νομικά ζητήματα και ζητήματα ασφάλειας γύρω από την εξωσωματική γονιμοποίηση.

Ορισμένοι ηθικολόγοι ανησυχούν ότι το κλείσιμο της πόρτας στην υπογονιμότητα θα μπορούσε γρήγορα να ανοίξει τις πύλες για μωρά κατά παραγγελία, ευγονική και νομικές αγκυλώσεις που η κοινωνία μας μπορεί να είναι απροετοίμαστη να διευθετήσει.

Θα μπορούσε να επιτρέψει στους ανθρώπους να κλέψουν το DNA άλλων χρησιμοποιώντας μια τρίχα και να κάνουν μωρά χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Το 2016, Ιάπωνες ερευνητές δημιούργησαν βλαστικά κύτταρα χρησιμοποιώντας ποντίκια ηλικίας οκτώ εβδομάδων, επιλέγοντας εκείνα που για κάποιο λόγο είχαν χάσει ένα χρωμόσωμα Υ.

Στη συνέχεια οι επιστήμονες χειρίστηκαν τα κύτταρα με τρόπο ώστε να αντιγράψουν το εναπομείναν χρωμόσωμα Χ και να δημιουργήσουν ένα κύτταρο με δύο γονίδια Χ – αυτό που συνήθως θα θεωρούνταν θηλυκό κύτταρο. «Το μεγαλύτερο ζήτημα είναι ο διπλασιασμός του χρωμοσώματος Χ», δήλωσε ο Δρ Χαγιάσι.

Μετέτρεψαν αυτά τα κύτταρα σε ωάρια και χρησιμοποίησαν σπέρμα από αρσενικά ποντίκια για να τα γονιμοποιήσουν στο εργαστήριο. Η διαδικασία οδήγησε στη γέννηση περισσότερων από μισή ντουζίνας υγιών νεογνών ποντικών.

Ο Δρ Χαγιάσι δήλωσε στο New Scientist ότι πιστεύει ότι η πόρτα είναι πλέον ανοιχτή για τη γέννηση παιδιών από δύο πατέρες. Στόχος είναι να αναπαραχθεί η ίδια διαδικασία με ανθρώπινα κύτταρα.

«Από καθαρά τεχνολογικής άποψης, θα είναι εφικτό στους ανθρώπους ακόμη και σε 10 χρόνια», δήλωσε στον Guardian. Δεν ξέρω αν θα είναι διαθέσιμα για αναπαραγωγή. «Αυτό δεν είναι ένα ζήτημα μόνο για το επιστημονικό πρόγραμμα, αλλά και για την κοινωνία».

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Ξεκινά η αναβάθμιση 28 Νοσοκομείων και 57 Κέντρων Υγείας του ΕΣΥ

Σε εξέλιξη βρίσκονται διαγωνισμοί ύψους 144,2 εκατ. ευρώ για την αναβάθμιση των υποδομών του ΕΣΥ.

Πρόκειται συνολικά για 28 διαγωνισμούς με προϋπολογισμό 144,2 εκατ. ευρώ πλέον ΦΠΑ για την αναβάθμιση των υποδομών σε 28 νοσοκομεία, 57 Κέντρα Υγείας και τρία Πολυδύναμα Περιφερειακά Ιατρεία (ΠΠΙ) σε όλη τη χώρα, υλοποιεί από τις αρχές του έτους η Μονάδα Συμβάσεων Στρατηγικής Σημασίας (PPF) του ΤΑΙΠΕΔ, σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας και τις αρμόδιες Υγειονομικές Περιφέρειες.

Ειδικότερα, οι διαγωνιστικές διαδικασίες που είναι σε εξέλιξη για την αναβάθμιση των εγκαταστάσεων νοσοκομείων έχουν προϋπολογισμό 63,8 εκατ. ευρώ, ενώ εκείνοι που αφορούν στον εκσυγχρονισμό των Κέντρων Υγείας και των Περιφερειακών Πολυδύναμων Ιατρείων σε 80,4 εκατ. ευρώ.

Άμεσα θα εκκινήσουν νέοι διαγωνισμοί από το PPF για την ανακαίνιση εννέα νοσοκομείων, 45 Κέντρων Υγείας και ενός ΠΠΙ, συνολικού προϋπολογισμού 81,8 εκατ. ευρώ. Ενώ, το επόμενο διάστημα το ΤΑΙΠΕΔ αναμένεται να δημοσιεύσει δεκάδες νέους διαγωνισμούς για την αναβάθμιση των εγκαταστάσεων σε πάνω από 40 νοσοκομεία και 50 Κέντρα Υγείας και ΠΠΙ, πολλά εκ των οποίων βρίσκονται σε νησιά και σε ακριτικές περιοχές. Συνολικά, το Ταμείο έχει αναλάβει έως τώρα να δημοπρατήσει έργα σε 96 νοσοκομεία και περισσότερα από 150 Κέντρα Υγείας και ΠΠΙ, με προϋπολογισμό 453 εκατ. ευρώ.

Τι έργα θα γίνουν

Τα έργα αφορούν, μεταξύ άλλων, στην ανέγερση κτιρίων για την προσθήκη νέων και την αναβάθμιση υφιστάμενων Κλινικών και Μονάδων, τον εκσυγχρονισμό των Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών στα Νοσοκομεία και την ενεργειακή και λειτουργική αναβάθμιση των υποδομών των Κέντρων Υγείας και των ΠΠΙ. Πρόκειται για παρεμβάσεις με έντονο κοινωνικό, περιβαλλοντικό και οικονομικό αποτύπωμα, δεδομένου ότι θα συμβάλλουν στη ριζική αναμόρφωση των υποδομών του ΕΣΥ, προς όφελος των πολιτών και της εθνικής οικονομίας με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Θα συμβάλλουν, επίσης, στην αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής κρίσης και της επίτευξης των εθνικών στόχων για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Πράσινης Συμφωνίας, δεδομένου ότι μεγάλος αριθμός Μονάδων Υγείας θα αναβαθμιστεί ενεργειακά.

Σημειώνεται ότι, τα έργα είναι ενταγμένα στο Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0» και χρηματοδοτούνται από την ΕΕ- NextGenerationEU.

 

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Χρόνιος πόνος: Μία παράδοξη ιατρική κατάσταση – Γιατί τα αναλγητικά δεν επαρκούν

Ο πόνος από μόνος του δεν ισοδυναμεί πάντα με ασθένεια. Ωστόσο, απουσιάζουν τα αντικειμενικά ευρήματα για την επιβεβαίωση και τη σοβαρότητα του, με αποτέλεσμα τη δυσκολία αντιμετώπισής του.

Της: Δρ. Χρυσάνθη Σαρδέλη

Υπολογίζεται πως 2 έως 3 στους 10 ενήλικες πάσχουν από χρόνιο – καθημερινό – πόνο και περίπου 1 στα 10 άτομα υποφέρει τόσο ώστε να αναγκάζεται να περιορίσει σημαντικά τις καθημερινές του κοινωνικές και επαγγελματικές δραστηριότητες και συναναστροφές.

Ιατρικά μιλώντας, ο πόνος ορίζεται ως «μια δυσάρεστη αισθητηριακή και συναισθηματική εμπειρία που προκύπτει από πραγματική ή δυνητική ιστική βλάβη ή που περιγράφεται με όρους τέτοιας βλάβης» (International Association for the Study of Pain (2014)). Μπορεί να είναι οξύς και αυτοπεριοριζόμενος ή χρόνιος και ανίατος. Πρόκειται για σύμπτωμα που επηρεάζει παγκοσμίως εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο. Στην πραγματικότητα, ο πόνος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ζωής και η αντιμετώπιση του απασχολεί όλες τις ιατρικές και οδοντιατρικές (υπο)ειδικότητες.

Ως χρόνιος πόνος ορίζεται ο πόνος που επιμένει πέραν του φυσιολογικού χρόνου που αναμένεται για την επούλωση της ιστικής βλάβης που τον προκαλεί, με διάρκεια που υπερβαίνει τους 3 μήνες.Ο χρόνιος πόνος δεν έχει καμία βιολογική χρησιμότητα και προσφέρει στο άτομο ελάχιστη προστασία από περαιτέρω τραυματισμό, ενώ από πλευράς παθοφυσολογίας διαφέρει σημαντικά από άλλα είδη πόνων, γεγονός που προκαλεί εν μέρει και τη σημαντική δυσκολία αντιμετώπισης του.

Η δυσκολία αντιμετώπισης του χρόνιου πόνου οφείλεται στο γεγονός πως αυτός αποτελεί μία παράδοξη ιατρική κατάσταση: τα αναλγητικά φάρμακα δεν επαρκούν για την επίλυση του προβλήματος και συχνά προκαλούν επιπλέον προβλήματα στα άτομα που βιώνουν καθημερινά πόνο. Οι αιτίες αυτού του είδους πόνου είναι πολλές, με διαφορετικό παθοφυσιολογικό υπόβαθρο και περιλαμβάνουν από μυοσκελετικά νοσήματα, τραυματισμούς και καρκίνο έως φλεγμονώδεις καταστάσεις, ρευματικά νοσήματα, σπλαχνικές παθήσεις, οδοντιατρικές παθήσεις, χειρουργικές επεμβάσεις ή μπορεί να είναι πρωτοπαθούς αιτιολογίας. Οι πάσχοντες και οι πάσχουσες καταλήγουν να αντιμετωπίζουν προβλήματα κινητικότητας, αναφέρουν κακή ποιότητα ζωής, βιώνουν άγχος και κατάθλιψη, αισθάνονται άρρωστοι/ες, σταματούν να εργάζονται, απέχουν από τις συνήθεις δραστηριότητες τους και συχνά καταλήγουν εξαρτημένοι/ες στα οπιοειδή. Το τελικό αποτέλεσμα είναι περισσότερο ή λιγότερο σημαντική αναπηρία και ατομική και συλλογική οικονομική επιβάρυνση, λόγω μεγάλων ιατρικών εξόδων, απώλειας εσόδων από την εργασία και αύξησης του αριθμού δικαιούχων επιδομάτων αναπηρίας ή ανεργίας.

Όταν ο πόνος δεν μπορεί να μετρηθεί…

Πριν κάποιος/α, κατάλληλα εκπαιδευμένος/η, επαγγελματίας υγείας προτείνει θεραπεία για την αντιμετώπιση του καθημερινού πόνου, οφείλει να ερμηνεύσει σωστά τα κλινικά ευρήματα και την έκταση του προβλήματος που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος που τον/την επισκέπτεται. Δυστυχώς, δεν υπάρχει ειδικός βιοδείκτης για τον πόνο και τα αντικειμενικά ευρήματα για την επιβεβαίωση του τύπου και της σοβαρότητας του πόνου συχνά απουσιάζουν. Επιπλέον, πολλοί παράγοντες επηρεάζουν την υποκειμενική εμπειρία του πόνου: ο τύπος του ιστού που έχει υποστεί βλάβη, η έκταση του ιστού που έχει υποστεί βλάβη, το νευρικό σύστημα και το σύστημα υποδοχέων οπιοειδών του/της ασθενούς και το ψυχοκοινωνικό πλαίσιο στο οποίο βιώνεται ο πόνος. Προφανώς, η εμφάνιση νέων πόνων ή η σημαντική χειροτέρευση εγκατεστημένων πόνων πρέπει να οδηγεί σε νέα κλινική εξέταση για τον αποκλεισμό επικίνδυνης παθολογίας, παρόλα αυτά, είναι γεγονός πως ο πόνος από μόνος του δεν ισοδυναμεί πάντα με ασθένεια.

Δεδομένου ότι ο πόνος είναι μια συναισθηματική – και εν πολλοίς υποκειμενική – εμπειρία, η χορήγηση αναλγητικών, ιδίως οπιοειδών, φαρμάκων δεν είναι η βέλτιστη ούτε η πρώτης γραμμής θεραπευτική επιλογή για την διαχείριση του καθημερινού πόνου. Πρέπει να χρησιμοποιείται συμπληρωματικά άλλων παρεμβάσεων και αφού διασφαλιστεί η ουσιαστική εμπλοκή των ασθενών και των φροντιστών τους, με απώτερο στόχο την αύξηση της λειτουργικότητας τους και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους, όχι την πλήρη εξαφάνιση του πόνου. Η επιλογή φαρμακοθεραπείας πρέπει να βασίζεται στην ακριβή διαπίστωση της προέλευσης του πόνου, της παθοφυσιολογίας του, της έντασης του, τυχόν ενισχυτών του αλλά και τυχόν άλλων σωματικών ή/και συμπεριφορικών συννοσηροτήτων που ίσως συνυπάρχουν και τον εντείνουν ή δυσχεραίνουν την αντιμετώπιση του. Η επιτυχία ή η αποτυχία οποιασδήποτε φαρμακοθεραπευτικής παρέμβασης εξαρτάται από την επιλογή της κατάλληλης κατηγορίας φαρμάκων, της ενδεδειγμένης οδού χορήγησης, της καλής ενημέρωσης των πασχόντων και πασχουσών αναφορικά με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα των διαφόρων φαρμακοθεραπειών και της κατανόησης πως πρέπει να δίνεται επαρκής χρόνος για την επίτευξη του επιθυμητού κλινικού αποτελέσματος.

Παυσίπονα και αναλγητικά

Τα μη στεροειδή αναλγητικά φάρμακα (ΜΣΑΦ) ενδείκνυνται στην αντιμετώπιση του ήπιου προς μέτριου πόνου φλεγμονώδους ή/και μη νευροπαθητικής αιτιολογίας. Η ιβουπροφαίνη, π.χ. Nurofen 400mg μαλακή κάψουλα, λόγω της μεγαλύτερης σχετικής αποτελεσματικότητας της και της μεγαλύτερης ασφάλειας της όσον αφορά στην εμφάνιση ανεπιθύμητων ενεργειών από το γαστρεντερικό σύστημα (ΓΕΣ) και σε σχέση με τα άλλα ΜΣΑΦ, αποτελεί φάρμακο εκλογής στην περίπτωση της δυσμηνόρροιας, της οστεοαρθρίτιδας, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, της ποδάγρας και των πόνων στη ράχη ή τη μέση. Προσοχή χρειάζεται σε ασθενείς με σημαντική έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας, ενεργό αιμορραγία από το ΓΕΣ, διαταραχή της λειτουργίας των αιμοπεταλίων ή/και σοβαρά καρδιαγγειακά νοσήματα. Η παρακεταμόλη, αν και θεωρείται σχετικά ασφαλές αναλγητικό, δεν επαρκεί από μόνη της για την αντιμετώπιση μέτριων ή ισχυρών πόνων και η δε λήψη της απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, ώστε να μην γίνεται υπέρβαση της μέγιστης επιτρεπόμενης ημερήσιας δόσης των 3(4)γρ. λόγω του υπαρκτού κινδύνου πρόκλησης ηπατικής βλάβης.

Στις περισσότερες περιπτώσεις η διαχείριση του καθημερινού πόνου απαιτεί συνδυασμό θεραπευτικών παρεμβάσεων, με έμφαση στην ψυχολογική υποστήριξη και την ψυχοθεραπεία (με κυρίαρχη τη γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία), την αντιμετώπιση του άγχους και της κατάθλιψης (με ή χωρίς χορήγηση κατάλληλης φαρμακοθεραπείας), τη βελτίωση της εργονομίας (με ή χωρίς τη χρήση ειδικών βοηθημάτων) και της φυσικής κατάστασης (μέσω ενθάρρυνσης της συμμετοχής σε σωματικές δραστηριότητες τύπου ήπιας άσκησης), την υδροθεραπεία, κατάλληλες μορφές φυσικοθεραπείας (TENS, υπέρηχοι, κλπ.), πιεσοθεραπείας (διαφόρων ειδών μασάζ), κινησιοθεραπείας, άλλα προγράμματα φυσικής αποκατάστασης, το διαλογισμό, το βελονισμό, τη νευροδιέγερση, την εφαρμογή ψυχρών ή θερμών επιθεμάτων, κλπ.

Εξαιρετικά σημαντικές παράμετροι είναι η διασφάλιση της παραμονής στο εργατικό δυναμικό (εξυπακούεται η αλλαγή καθηκόντων όπου αυτό επιβάλλεται) και της όσο το δυνατόν ταχύτερης επιστροφής στην εργασία (στις περιπτώσεις που απαιτείται η λήψη αναρρωτικής άδειας). Απαραίτητη είναι, επίσης, η ενθάρρυνση της κοινωνικοποίησης και της συμμετοχής σε ατομικές ή ομαδικές δραστηριότητες δημιουργικής απασχόλησης, σημαντικότερη όμως όλων είναι η εκπαίδευση των πασχόντων αναφορικά με το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν και η ρεαλιστική διαχείριση των προσδοκιών τους αναφορικά με το πόσο αυτό μπορεί/πρέπει να βελτιώνεται.

Το μέτρο της κλινικής προόδου και της επιτυχίας οποιασδήποτε θεραπείας και αν εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση του καθημερινού πόνου πρέπει να είναι το πόσο καλά είναι σε θέση τα πάσχοντα άτομα να επανέλθουν στις διαφορετικές δραστηριότητες που συνθέτουν τη ζωή, με έμφαση στο να εργάζονται και να να έχουν υγιείς κοινωνικές σχέσεις. Η φροντίδα όσων πονάνε καθημερινά πρέπει να επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση της υποκείμενης αιτίας και στη βελτιστοποίηση της λειτουργικής κατάστασης τους, όχι στην πλήρη εξαφάνιση του πόνου, στόχος που δεν είναι ποτέ ρεαλιστικός.

Η Δρ. Χρυσάνθη Σαρδέλη, είναι αναπλ. Καθηγήτρια Φαρμακολογίας-Κλινικής Φαρμακολογίας ΑΠΘ, Κλινικός Φαρμακολόγος με εξειδίκευση στην Αναπαραγωγική Τοξικολογία, Μαιευτήρας-Γυναικολόγος

 

*Το παρόν άρθρο περιέχει εκλαϊκευμένες πληροφορίες που αντλήθηκαν από επιστημονικές δημοσιεύσεις διαθέσιμες στις βάσεις δεδομένων Pubmed και Scopus, όπως και από τις διαθέσιμες κλινικές οδηγίες του Institute for Clinical Systems Improvement, των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας (NIH) των ΗΠΑ και του Εθνικού Ινστιτούτου Κλινικής Αριστείας (NICE) του Ηνωμένου Βασιλείου. Οι πληροφορίες που εμφανίζονται εδώ δεν αποτελούν κλινική υπόδειξη ή έκδοση συνταγής για επίλυση συγκεκριμένων ιατρικών προβλημάτων αλλά στοχεύουν στο να αυξήσουν τη γνώση του/της αναγνώστη/ριας και να βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση των διαθέσιμων θεραπειών. Η τελική επιλογή θεραπείας ή η παράλειψη της γίνεται μόνο σε συνεργασία και με τη σύμφωνη γνώμη του ή της γιατρού κάθε πάσχουσας.

 

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

ΠΟΥ: Τι είναι η “νόσος Χ” και ποιο είναι το σχέδιο για την αντιμετώπιση μίας νέας πανδημίας

Τι περιλαμβάνει ο σχεδιασμός του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και ποια παθογόνα στελέχη έχουν μπει σε επιτήρηση.

Σε προσδιορισμό των παθογόνων υψηλού κινδύνου για πρόκληση νέας πανδημίας, βρίσκονται κορυφαίοι επιστήμονες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ).

Σκοπός είναι να περιγραφεί η αποκαλούμενη “νόσος Χ”, η οποία θα έχει μεγάλη διασπορά και θα θέσει εκ νέου σε κίνδυνο την ανθρώπινη ζωή και τα συστήματα Υγείας. Στο πλαίσιο αυτό, ο ΠΟΥ θα καθοδηγήσει τις επενδύσεις που γίνονται διεθνώς σε έρευνα και ανάπτυξη νέων εμβολίων, τεστ και θεραπειών.

Εκατοντάδες ερευνητές αξιολογούν περισσότερες από 25 οικογένειας ιών και βακτηρίων και διαμορφώνουν έναν κατάλογο παθογόνων παραγόντων προτεραιότητας.

Η πρώτη λίστα δημοσιεύτηκε το 2017, ακολούθησε νέα αξιολόγηση τη 2018 και αναμένεται μία ακόμη έως τα μέσα του 2023.

Περιλαμβάνει τις παθήσεις CoViD, αιμορραγικό πυρετό Κριμαίας, τη νόσο του ιού Έμπολα και του ιού Marburg, τον πυρετό Lassa, το αναπνευστικό σύνδρομο της Μέσης Ανατολής (MERS) και σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο (SARS), ασθένειες Nipah και henipavirus, τον πυρετό Rift Valley, Zika και τη “νόσο Χ”.

Για τους παθογόνους παράγοντες που προσδιορίζονται ως προτεραιότητας, το σχέδιο έρευνας και ανάπτυξης του ΠΟΥ περιλαμβάνει οδηγίες, με τις οποίες καλύπτονται τα κενά και γνώσης και μπαίνουν οι ερευνητικές προτεραιότητες. Καθορίζονται, έτσι, οι προδιαγραφές για εμβόλια, θεραπείες και διαγνωστικές εξετάσεις.

Καταβάλλονται, επίσης, προσπάθειες για χαρτογράφηση, σύνταξη και διευκόλυνση κλινικών δοκιμών για την ανάπτυξη αυτών των εργαλείων. Εξετάζονται συμπληρωματικές προσπάθειες, όπως η ενίσχυση της ρυθμιστικής και δεοντολογικής εποπτείας.

“Αυτή η λίστα παθογόνων παραγόντων προτεραιότητας έχει γίνει σημείο αναφοράς για την ερευνητική κοινότητα στο πού να επικεντρωθούν οι ενέργειες για τη διαχείριση της επόμενης απειλής”, είχε σχολιάσει στο τέλος του 2022 ο δρ Soumya Swaminathan, επικεφαλής επιστήμονας του ΠΟΥ, για να διευκρινίσει:

“Αναπτύσσεται μαζί με ειδικούς στον τομέα και είναι η συμφωνημένη κατεύθυνση για το πού – ως παγκόσμια ερευνητική κοινότητα-  πρέπει να επενδύσουμε ενέργεια και κεφάλαια για την ανάπτυξη δοκιμών, θεραπειών και εμβολίων”.

Πηγές:
ΠΟΥ

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

 

Τι είναι η Νόσος Χ και ποιο το σχέδιο για την αντιμετώπιση της

Σε επαγρύπνηση για την επόμενη θανατηφόρα πανδημία που θα πλήξει τον πλανήτη, καλεί ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) τις υγειονομικές αρχές των χωρών, καταρτίζοντας λίστα με γνωστές ασθένειες, η οποία όμως περιέχει και μία ακόμη με το όνομα «Νόσος Χ».

Τι είναι η «Νόσος Χ»;

Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, η «Νόσος Χ» χρησιμοποιείται, για να περιγράψει μια ασθένεια που είναι άγνωστη στην ιατρική επιστήμη ως αιτία ανθρώπινων λοιμώξεων. Και ως νέος παράγοντας ασθένειας -είτε πρόκειται για ιό, βακτήριο, μύκητα ή άλλο παράγοντα- πιθανότατα δεν θα υπάρχουν εμβόλια και ίσως ούτε θεραπείες.

Η «Νόσος Χ», για την οποία γίνεται λόγος καθώς είναι σε εξέλιξη αυτές τις ημέρες στη Γενεύη η 66η Παγκόσμια Σύνοδος του ΠΟΥ, είναι υποθετική νόσος που χρησιμοποίησε εδώ και πολλά χρόνια η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, προκειμένου να εφαρμόσει σενάρια αντίδρασης και οργάνωσης απέναντι σε μία υποθετική πανδημία. Σε αυτή την υποθετική νόσο εντάσσονται χαρακτηριστικά που να δοκιμάζουν την αντοχή των συστημάτων Υγείας, της επιστημονικής έρευνας για την φαρμακευτική αντιμετώπιση και την παραγωγή εμβολίων, καθώς και σειρά άλλων παραμέτρων μίας υγειονομικής κρίσης.

Επιδημιολόγοι…

Ο ΠΟΥ επινόησε τον όρο «Νόσος Χ» το 2018. Ένα χρόνο αργότερα, καθώς η COVID-19 άρχισε να εξαπλώνεται σε όλη την Κίνα, ο κόσμος έγινε μάρτυρας μιας θανατηφόρας πανδημίας που προκλήθηκε από έναν νέο ιό. Με λίγα λόγια, είχε εμφανιστεί μια «νόσος Χ».

«Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι υπάρχει πιθανότητα ένα συμβάν «νόσου Χ» να βρίσκεται προ των πυλών», σημειώνουν οι επιδημιολογοι.

«Το πρόσφατο κύμα κρουσμάτων γρίπης των πτηνών στην Καμπότζη είναι απλώς ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα», εξηγούν.

Ορισμένοι ειδικοί στη δημόσια υγεία πιστεύουν ό, τι η επόμενη νόσος Χ θα είναι ζωονοσογόνος, που σημαίνει ότι θα προέρχεται από άγρια ​​ή οικόσιτα ζώα και στη συνέχεια θα διαχυθεί για να μολύνει ανθρώπους.

«Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι υπάρχει πιθανότητα ενός συμβάντος «νόσου Χ» προ των πυλών», είπε στην nypost ο Pranab Chatterjee, ερευνητής στο Τμήμα Διεθνούς Υγείας στο Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health στη Βαλτιμόρη. «Το πρόσφατο κύμα κρουσμάτων γρίπης των πτηνών H5N1 στην Καμπότζη είναι μόνο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα», πρόσθεσε.

Για την πρόληψη και την καταπολέμηση της επιδημίας της «νόσου Χ», ιατρικοί εμπειρογνώμονες σε όλο τον κόσμο ζητούν αύξηση των κονδυλίων για την υποστήριξη της επιτήρησης και της έρευνας πιθανών παραγόντων πανδημίας.

«Η πανδημία COVID-19 δεν ήταν η πρώτη που προκάλεσε τον όλεθρο στον κόσμο και δεν θα είναι η τελευταία», έγραψαν οι συγγραφείς του άρθρου Infection Control & Hospital Epidemiology. «Έτσι, πρέπει να προετοιμαστούμε για το επόμενο ξέσπασμα το συντομότερο δυνατό».

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr/