Επιστήμονες εφιστούν την προσοχή στα άτομα που χρησιμοποιούν στην διατροφή τους τεχνητά γλύκαντικά καθώς υπάρχει πιθανός κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου.

Συγκεκριμένα, στηριζόμενοι σε μια μεγάλη μελέτη με περισσότερους από 100.000 ενήλικες Γάλλους συμμετέχοντες, παρατήρησαν πως τα τεχνητά γλυκαντικά μπορεί να μην είναι τόσο καλά τελικά για την υγεία.

Αυτή η μελέτη, η οποία συντάχθηκε από τους Charlotte Debras, Mathilde Touvier και τους συναδέλφους τους στο Γαλλικό Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας και Ιατρικής Έρευνας (Inserm) και στο Πανεπιστήμιο Sorbonne Paris Nord, εντόπισε μια συσχέτιση μεταξύ ορισμένων τεχνητών γλυκαντικών με αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο.

Τι είναι τα τεχνητά γλυκαντικά και που υπάρχουν;

Τα τεχνητά γλυκαντικά ή αλλιώς γνωστά ως υποκατάστατα ζάχαρης είναι χημικές ουσίες οι οποιες προστίθενται στις τροφές και τα ροφήματα για να προσδώσουν γλυκιά γεύση.

Πολλοί είναι αυτοί που χρησιμοποιούν στην καθημερινότητα τους αυτά τα υποκατάστατα ζάχαρης καθώς θεωρούν πως αυτά μπορούν να τους «απαλλάξουν» από τις θερμίδες της ζάχαρης.

Τα τεχνητά γλυκαντικά, επιπρόσθετα, είναι ενσωματωμένα και σε ορισμένα ροφήματα και άλλα τρόφιμα, τα οποία κιόλας πωλούνται με την χαρακτηριστική ετικέτα που προβάλει ότι περιέχουν λιγότερες θερμίδες από τα άλλα σχετικά προϊόντα.

Ωστόσο, εκτός από τρόφιμα χρησιμοποιούνται επίσης και σε οδοντόκρεμες, καραμέλες και τσίχλες.

Πώς συνδέονται τα τεχνητά γλυκαντικά με την πιθανή εμφάνιση καρκίνου;

Τα τεχνητά γλυκαντικά αποτελούν αντικείμενο έντονων συζητήσεων μεταξύ επιστημόνων και επαγγελματιών υγείας σχετικά με το πόσο ασφαλή είναι τελικά για την υγεία, εξετάζοντας ακόμη και την σχέση που μπορεί να έχει με την ανάπτυξη καρκίνου.

Συγκεκριμένα, οι επιστήμονες από την Ερευνητική Ομάδα Διατροφικής Επιδημιολογίας.της μελέτης NutriNet-Santé συνέλλεξαν πληροφορίες από 102.865 ενήλικες Γάλλους σχετικά με την κατανάλωση τεχνητών γλυκαντικών.

Κατά τη διάρκεια της παρατήρησης, η ομάδα αφού συνέλεξε πληροφορίες σχετικά με τις διαγνώσεις καρκίνου στους συμμετέχοντες ανέλυσαν κατα πόσο υπήρχε σχέση μεταξύ της κατανάλωσης τεχνητών γλυκαντικών και του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου.

Οι παράγοντες που έλαβαν υπόψιν κατα την έρευνα τους ήταν η ηλικία, το φύλο, η εκπαίδευση, η σωματική δραστηριότητα, το κάπνισμα, ο δείκτης μάζας σώματος, το ύψος, το βάρος, το διαβήτη και το οικογενεικό ιστορικό καρκίνου.

Με βάση αυτούς τους παράγοντες προσάρμοσαν τα στοιχεία τους ανάλογα με το τι κατανάλωναν.

Συγεκριμένα εξέτασαν τα παρακάτω:

• θερμίδες
• αλκοόλ
• νάτριο (αλάτι)
• κορεσμένα λιπαρά
• φυτικές ίνες
• ζάχαρη
• δημητριακά ολικής αλέσεως
• γαλακτοκομικά

Με βάση τα ευρήματα που συνέλεξαν οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η τακτική κατανάλωση τεχνητών γλυκαντικών μπορεί να σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου.

Ειδικότερα, οι επιστήμονες Debras και Touvier διαπίστωσαν ότι τα γλυκαντικά ασπαρτάμη και ακεσουλφάμη-Κ συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου.

Επιπλέον, βρήκαν αυξημένους κινδύνους σε μια ομάδα καρκίνων που σχετίζονται με την παχυσαρκία, όπως ο καρκίνος του μαστού, ο καρκίνος του παχέος εντέρου και ο καρκίνος του προστάτη.

Πρέπει να σταματήσετε την κατανάλωση τους;

«Είναι πολύ νωρίς για να απαντηθεί αυτό» είπε η δρ. Mary-Jon Ludy, πρόεδρος του Τμήματος Δημόσιας Υγείας του κρατικού πανεπιστημίου Bowling Green και αναπληρώτρια καθηγήτρια Τροφίμων και Διατροφής, η οποία δεν συμμετείχε στη μελέτη, αλλά προειδοποίησε ότι αυτή η συσχέτιση δεν είναι απόδειξη αιτιότητας:

«Με μια μελέτη παρατήρησης, όπως αυτή, δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί εάν τα υψηλά επίπεδα πρόσληψης τεχνητών γλυκαντικών προκαλούν καρκίνο, ή εάν τα άτομα με καρκίνο καταναλώνουν υπερβολικά υψηλά επίπεδα τεχνητών γλυκαντικών. Για τον προσδιορισμό της αιτίας και του αποτελέσματος, απαιτούνται πειραματικές μελέτες» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Την ίδια άποψη είχε και ο δρ. Andrew Odegaard, αναπληρωτής καθηγητής Επιδημιολογίας και Βιοστατιστικής στο Πρόγραμμα Δημόσιας Υγείας του πανεπιστημίου Irvine στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ, ο οποίος επίσης δεν συμμετείχε στη μελέτη αλλά διατύπωσε παρόμοιες ανησυχίες.

Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι σε τέτοιου τύπου μελέτες προκύπτουν συγκεκριμένοι τύποι παρερμηνειών. Δεν είναι δυνατό να διακριθεί αν αυτά τα αποτελέσματα οφείλονταν σε μεροληψία, ή σε πραγματικά στοιχεία στα δεδομένα. Τόνισε επίσης ότι, συνολικά, μόνο το 3,3% περίπου των συμμετεχόντων διαγνώστηκε με καρκίνο κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, επομένως οι σχετικοί κίνδυνοι είναι «μέτριοι».

«Δεν θα ενθουσιαζόμουν πολύ ούτε προς την μία, ούτε προς την άλλη πλευρά», κατέληξε ο δρ. Odegaard.

Πληροφορίες από: https://www.healthline.com

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Όλοι γνωρίζουμε ότι το βούρτσισμα των δοντιών πριν από τον ύπνο είναι εξίσου σημαντικό με το να το κάνετε το πρωί.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

“Με μεγαλύτερη κατανόηση των δυσμορφολογιών του προσώπου που χαρακτηρίζουν κάθε σύνδρομο και της ποικιλομορφίας του πληθυσμού, είναι δυνατόν να βελτιωθούν τα ποσοστά διάγνωσης, να προσπαθήσουμε να μειώσουμε την προσωπική και οικογενειακή οδύσσεια για την εύρεση διάγνωσης και έτσι να μπορέσουμε να σχεδιάσουμε νωρίτερα θεραπείες για τους ανθρώπους που πάσχουν από σπάνιες μειονοτικές παθολογίες.

Τεχνητή Νοημοσύνη: Έως και το 40% των σπάνιων ασθενειών παρουσιάζουν αλλοιώσεις στο πρόσωπο που επιτρέπουν στους ερευνητές να εντοπίσουν ορισμένες παθολογίες και μπορούν να βοηθήσουν ακόμη και στην έγκαιρη διάγνωση. Ιστορικά, η οπτική αξιολόγηση και η χρήση ορισμένων κλασικών ανθρωπομετρικών μετρήσεων – διάμετρος κεφαλής κ.λπ.- επέτρεψαν την έγκαιρη διάγνωση σε σπάνιες ασθένειες. Με τις πιο εξελιγμένες και αυτοματοποιημένες τεχνικές, που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη (AI), είναι πλέον δυνατή η εφαρμογή πιο αντικειμενικών μεθόδων. Ωστόσο, οι περισσότεροι αλγόριθμοι που δημιουργούνται με τεχνητή νοημοσύνη έχουν βάσεις δεδομένων με πληθυσμούς ευρωπαϊκής προέλευσης και αγνοούν τη γενετική και μορφολογική ποικιλομορφία των ανθρώπινων πληθυσμών όλου του κόσμου.

Η συμπερίληψη πληθυσμών ινδιάνικης, αφρικανικής, ασιατικής και ευρωπαϊκής προέλευσης στους αλγόριθμους που δημιουργούνται με τεχνητή νοημοσύνη είναι καθοριστική για τη βελτίωση των διαγνωστικών μεθόδων σπάνιων ασθενειών, όπως αναφέρεται σε νέο άρθρο που δημοσιεύεται στο περιοδικό Scientific Reports. Επικεφαλής της μελέτης είναι ο Neus Martínez-Abadías, λέκτορας στη Σχολή Βιολογίας του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης UB, και σε αυτήν συμμετέχουν εμπειρογνώμονες του Πανεπιστημίου Ramon Llull, του Πανεπιστημίου ICESI στην Κολομβία, του Κέντρου Έρευνας Συγγενών Ανωμαλιών και Σπάνιων Παθήσεων (CIACER) και του Ιδρύματος Valle del Lili στην Κολομβία.

Σπάνιες ασθένειες, εκφυλισμός και γενετική καταγωγή

Η αυτόματη διάγνωση με βάση την τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποκαλύψει μοτίβα σοβαρών ή ήπιων δυσμορφιών που είναι χαρακτηριστικά κάθε συνδρόμου “αλλά με σημαντικές διαφορές που μπορούν να εντοπιστούν όταν πραγματοποιείται ποσοτική ανάλυση της μορφολογίας του προσώπου”, τονίζει ο Neus Martínez-Abadías, ειδικός στη βιολογική ανθρωπολογία και μέλος του Τμήματος Εξελικτικής Βιολογίας, Οικολογίας και Περιβαλλοντικών Επιστημών του UB. Για να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα, η ομάδα αξιολόγησε τους φαινότυπους του προσώπου που σχετίζονται με τέσσερα γενετικά σύνδρομα – Down (DS), Morquio (MS), Noonan (NS) και Νευροϊνωμάτωση τύπου 1 (NF1) – σε έναν λατινοαμερικανικό πληθυσμό με άτομα που παρουσίαζαν μεγάλη ποικιλομορφία στον εκφυλισμό και τη γενετική καταγωγή. Προκειμένου να αξιολογήσουν ποσοτικά τα χαρακτηριστικά του προσώπου που σχετίζονται με κάθε σύνδρομο, κατέγραψαν τις δισδιάστατες καρτεσιανές συντεταγμένες 18 σημείων του προσώπου σε ένα δείγμα 51 ατόμων που διαγνώστηκαν με αυτά τα σύνδρομα και 79 ατόμων ελέγχου. Οι διαφορές στο πρόσωπο μελετήθηκαν με τη χρήση της ανάλυσης μήτρας ευκλείδειων αποστάσεων (EDMA), η οποία βασίζεται στη στατιστική σύγκριση των προεξεχόντων ανατομικών αποστάσεων. “Επιπλέον, ελέγξαμε την ακρίβεια της διάγνωσης ενός αλγορίθμου τεχνητής νοημοσύνης -γνωστού ως Face2Gene- που χρησιμοποιείται στην κλινική πρακτική για τον εντοπισμό αυτών των ασθενειών μέσω της ανάλυσης των μορφομετρικών χαρακτηριστικών του προσώπου. Στις περιπτώσεις των συνδρόμων Down και Morquio, μπορέσαμε να συγκρίνουμε τα διαγνωστικά αποτελέσματα μεταξύ των κολομβιανών και των ευρωπαϊκών δειγμάτων”, προσθέτει η Martínez-Abadías.

Αλγόριθμοι που δεν αντιπροσωπεύουν όλους τους ανθρώπινους πληθυσμούς

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, τα άτομα που διαγνώστηκαν με σύνδρομο Down DS και Morquio MS παρουσίασαν τις πιο σοβαρές δυσμορφίες του προσώπου, με 58,2% και 65,4% των χαρακτηριστικών του προσώπου να διαφέρουν σημαντικά στα άτομα που διαγνώστηκαν με αυτές τις παθήσεις σε σχέση με τον πληθυσμό ελέγχου. Ο φαινότυπος ήταν ελαφρύτερος στο Noonan NS (47,7%) και μη σημαντικός στη Νευροϊνωμάτωση τύπου 1 (NF1) (11,4%). Η διαγνωστική ακρίβεια του αυτοματοποιημένου αλγορίθμου βαθιάς μάθησης που χρησιμοποιήθηκε στη μελέτη ήταν πολύ υψηλή στην περίπτωση του συνδρόμου Down ΣΔ και πολύ χαμηλή (κάτω από 10%) στο σύνδρομο Down ΣΔ και την Νευροϊνωμάτωση τύπου 1 (NF1). “Κάθε σύνδρομο παρουσίασε ένα χαρακτηριστικό μοτίβο προσώπου, το οποίο υποστηρίζει τη δυνητική ικανότητα των βιοδεικτών προσώπου ως διαγνωστικών εργαλείων. Σε γενικές γραμμές, τα παρατηρούμενα χαρακτηριστικά συμπίπτουν με εκείνα που περιγράφονται στη βιβλιοθήκη που βασίζεται σε ευρωπαϊκούς πληθυσμούς. Ωστόσο, για κάθε σύνδρομο εντοπίστηκαν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του κολομβιανού πληθυσμού”, σημειώνει ο Luis Miguel Echevverry, διδακτορικός φοιτητής Βιοϊατρικής στο το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης UB και πρώτος συγγραφέας του άρθρου. Σε σύγκριση με ένα ευρωπαϊκό δείγμα, η μελέτη αποκαλύπτει ότι, παρά το γεγονός ότι η διαγνωστική ακρίβεια για το σύνδρομο Down DS ήταν 100% και στους δύο πληθυσμούς, η διακύμανση στις μέσες ομοιότητες του προσώπου μεταξύ των ατόμων που διαγνώστηκαν με σύνδρομο Down DS και του αυτοματοποιημένου μοντέλου αλγορίθμου ήταν σημαντικά μεγαλύτερη στο δείγμα της Κολομβίας. Στην περίπτωση του Noonan NS, η ακρίβεια ήταν σημαντικά χαμηλότερη, πηγαίνοντας από 66,7% στο δείγμα της Κολομβίας σε 100% στο ευρωπαϊκό δείγμα. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ότι για όλα τα σύνδρομα, τα άτομα μεικτής φυλής ήταν ακριβώς εκείνα με τις χαμηλότερες ομοιότητες στο πρόσωπο. Στην περίπτωση του Noonan NS, η ακρίβεια ήταν σημαντικά χαμηλότερη, από 66,7% στο δείγμα της Κολομβίας έως 100% στο ευρωπαϊκό δείγμα. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ότι για όλα τα σύνδρομα, τα άτομα μεικτής φυλής ήταν ακριβώς εκείνα με τις χαμηλότερες ομοιότητες στο πρόσωπο.

Ως εκ τούτου, οι αλγόριθμοι αυτόματης διάγνωσης με βάση την τεχνητή νοημοσύνη βελτιστοποιούνται σε ευρωπαϊκούς πληθυσμούς, αλλά δεν λειτουργούν με την ίδια ακρίβεια σε μικτούς πληθυσμούς διαφορετικής γενετικής προέλευσης. “Η ανάπτυξη αμερόληπτων μοντέλων πρόβλεψης είναι ζωτικής σημασίας για την υποστήριξη των γιατρών στη λήψη αποφάσεων και την παροχή μιας προσβάσιμης, καθολικής και αποτελεσματικής τεχνολογίας για όλους τους ανθρώπινους πληθυσμούς”, επισημαίνει η ομάδα. “Με μεγαλύτερη κατανόηση των δυσμορφολογιών του προσώπου που χαρακτηρίζουν κάθε σύνδρομο και της ποικιλομορφίας του πληθυσμού, είναι δυνατόν να βελτιωθούν τα ποσοστά διάγνωσης, να προσπαθήσουμε να μειώσουμε την προσωπική και οικογενειακή οδύσσεια για την εύρεση διάγνωσης και έτσι να μπορέσουμε να σχεδιάσουμε νωρίτερα θεραπείες για τους ανθρώπους που πάσχουν από σπάνιες μειονοτικές παθολογίες. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε χώρες με περιορισμένους πόρους και περισσότερες δυσκολίες στη διενέργεια άλλων διαγνωστικών εξετάσεων που βασίζονται σε γενετικές και μοριακές τεχνικές, οι οποίες είναι πολύ πιο δαπανηρές”, καταλήγουν οι ειδικοί.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

 Περίπου το 88% των εμπειρογνωμόνων συμφώνησαν ότι η αλληλούχιση DNA θα πρέπει να είναι διαθέσιμη σε όλα τα νεογέννητα για τον έλεγχο θεραπεύσιμων παιδικών διαταραχών.

Μια εθνική έρευνα σε εμπειρογνώμονες σε θέματα σπάνιων ασθενειών αποκάλυψε συντριπτική υποστήριξη για την αλληλούχιση του DNA ως μέρος του νεογνικού ελέγχου. Ενώ οι τρέχουσες εξετάσεις νεογέννητων καλύπτουν συνήθως περίπου 60 θεραπεύσιμες παθήσεις, υπάρχουν πάνω από 600 γενετικές διαταραχές για τις οποίες υπάρχουν διαθέσιμες στοχευμένες θεραπείες. Η έρευνα, που διεξήχθη από ερευνητές του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων της Μασαχουσέτης, έλαβε απαντήσεις από 238 εμπειρογνώμονες, οι οποίοι κατέληξαν σε συναίνεση σχετικά με τις παθήσεις ύψιστης προτεραιότητας που πρέπει να συμπεριληφθούν στον νεογνικό έλεγχο μέσω της αλληλούχισης του DNA.

Γονιδιακός έλεγχος

Περίπου το 88% των εμπειρογνωμόνων συμφώνησαν ότι η αλληλούχιση DNA θα πρέπει να είναι διαθέσιμη σε όλα τα νεογέννητα για τον έλεγχο θεραπεύσιμων παιδικών διαταραχών. Συνέστησαν τη συμπερίληψη 432 γονιδιακών ασθενειών που δεν ελέγχονται επί του παρόντος. Οι παθήσεις αυτές περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα, όπως θανατηφόρες διαταραχές του ήπατος και του εγκεφάλου, σοβαρές αιμορραγικές διαταραχές όπως η αιμορροφιλία Α και Β και αυξημένο κίνδυνο για σπάνιους και θανατηφόρους όγκους των ματιών σε μικρά παιδιά.

Το πλεονέκτημα της αλληλούχισης του DNA στον έλεγχο νεογνών είναι ότι επιτρέπει τον έγκαιρο εντοπισμό των βρεφών που διατρέχουν κίνδυνο γενετικών διαταραχών. Εάν εντοπιστεί μια διαταραχή, μπορούν να διεξαχθούν περαιτέρω εξετάσεις ή απεικονίσεις για να επιβεβαιωθεί η πάθηση και να καταστεί δυνατή η έγκαιρη θεραπεία. Σε περιπτώσεις όπου η εξέταση DNA είναι θετική αλλά το παιδί φαίνεται υγιές, οι γιατροί μπορούν να παρακολουθούν για πιθανά σημεία και συμπτώματα στο μέλλον.

Η σημασία της ολοκληρωμένης αλληλούχισης του DNA στα νεογέννητα έχει υποστηριχθεί από το πρόγραμμα BabySeq, μια μελέτη που χρηματοδοτείται από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH). Οι τυχαιοποιημένες, ελεγχόμενες δοκιμές του έργου διαπίστωσαν ότι η αλληλούχιση του νεογέννητου μπορεί να αποκαλύψει θεραπεύσιμους κινδύνους που απειλούν τη ζωή. Ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Dr. Robert Green, ιατρός-επιστήμονας στο Brigham and Women’s Hospital και επικεφαλής ερευνητής του BabySeq Project, υπογράμμισε τα πιθανά οφέλη της προσφοράς αλληλούχισης του DNA σε όλα τα νεογέννητα, δεδομένων των πρόσφατων εξελίξεων στις γονιδιακές και κυτταρικές θεραπείες που μπορούν να προλάβουν ή να θεραπεύσουν καταστάσεις πριν εκδηλωθούν τα συμπτώματα.

Η συναίνεση μεταξύ των εμπειρογνωμόνων και τα αυξανόμενα στοιχεία από μελέτες όπως το BabySeq Project αναδεικνύουν τις δυνατότητες της αλληλούχισης του DNA ως πολύτιμου εργαλείου στον έλεγχο των νεογνών. Με την επέκταση του πεδίου εφαρμογής του ελέγχου ώστε να συμπεριλάβει ένα ευρύτερο φάσμα γενετικών παθήσεων, ο έγκαιρος εντοπισμός και η παρέμβαση μπορεί να σώσει ζωές και να αντιμετωπίσει τις ανισότητες στην υγειονομική περίθαλψη για τα παιδιά που πάσχουν. Τα ευρήματα της έρευνας παρέχουν μια ισχυρή βάση για την υποστήριξη της ενσωμάτωσης της αλληλούχισης του DNA στα προγράμματα συνήθους ελέγχου νεογνών.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Στις 28 Μαΐου ημέρα Κυριακή από τις 17:00 μέχρι τις 23:00

διοργανώνεται ένα τουρνουά μπάσκετ 3χ3 για 10η φορά από το 4play cafe  στην πλατεία του ΟΤΕ.

Ζητάμε  έναν γιατρό για τις πρώτες βοήθειες αν χρειαστούν!

Δίνεται αμοιβή!

Βασίλειος Τζέλης, ιδιοκτήτης του 4play cafe στην πλατεία του ΟΤΕ
Τηλέφωνο επικοινωνίας :6944620335

Πηγη: https://www.iatropedia.gr

Από 6 ως και 32 χρόνια καθυστερεί η διάγνωση πρωτοπαθών ανοσοανεπαρκειών, που δεν είναι όσο σπάνιες νομίζουμε. Πολλοί γιατροί δεν τις γνωρίζουν.

Περισσότερα από 450 είδη πρωτοπαθών ανοσοανεπαρκειών έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα. Πρόκειται για γενετικές διαταραχές που επηρεάζουν την φυσιολογική λειτουργία των κυττάρων του ανοσιακού συστήματος, οδηγώντας σε αυξημένη συχνότητα λοιμώξεων και όταν χρονίσουν σε αυξημένη συχνότητα εμφάνισης αυτοάνοσων νοσημάτων, αλλά και καρκίνου.

Παρότι υπάρχουν σήμερα σημαντικά “όπλα” στη φαρέτρα των γιατρών, που μπορούν να βελτιώσουν θεαματικά την πρόγνωση και την ποιότητα ζωής των ασθενών αν υπάρξει πρώιμη διάγνωση, συχνά τα νοσήματα διαγιγνώσκονται όταν έχουν ήδη εγκατασταθεί σοβαρές ή μη αναστρέψιμες επιπλοκές. Ελληνική μελέτη κατέδειξε πως η καθυστέρηση στη διάγνωση της πιο κοινής ανοσοανεπάρκειας είναι 6 με 8 χρόνια, φτάνοντας ακόμα και τα 32 χρόνια για ορισμένους ασθενείς!

Στη διάρκεια ενημερωτικής εκδήλωσης της Ελληνικής Εταιρείας Ανοσολογίας στη Λάρισα, στο πλαίσιο των δράσεων με αφορμή την φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ανοσολογίας, ο καθηγητής Ιατρικής Ανοσολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και αντιπρόεδρος Εταιρείας, Ματθαίος Σπελέτας , μίλησε για τα χαρακτηριστικά και την συχνότητα των ανοσοανεπαρκειών, που δυστυχώς όχι σπάνια δεν γνωρίζουν ούτε οι γιατροί. Περιέγραψε τα σημάδια που πρέπει να χτυπήσουν “καμπανάκι” για την ιατρική διερεύνηση, ενώ τόνισε την τεράστια κοινωνική και οικονομική σημασία της έγκαιρης διάγνωσης.

Όχι και τόσο σπάνιες

Η σημαντικότερη, ίσως, καταγραφή της συχνότητας των πρωτοπαθών ανοσοανεπαρκειών, που έγινε στις ΗΠΑ, έδειξε πως δεν είναι όσο σπάνιες νομίζουμε, με μια επίπτωση περίπου 1 στους 1.200 στον γενικό πληθυσμό, με την κοινή ποικίλη ανοσοανεπάρκεια να αποτελεί την συχνότερη νοσολογική οντότητα στην κλινική πράξη. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του νοσήματος, όπως ανέφερε ο κ.Σπελέτας, είναι ότι το 80% των ασθενών δεν έχουν κληρονομικό ιστορικό ανοσοανεπάρκειας. Παράλληλα, ενώ είναι γενετικά νοσήματα, δεν αφορούν μόνο την παιδική ηλικία, καθώς στις μισές περιπτώσεις εκδηλώνονται στην ενήλικη ζωή.

Σύμφωνα με τον καθηγητή, “αυτό που θα μας κάνει να υποπτευθούμε μια ανοσοανεπάρκεια είναι κατ΄ αρχήν η ασυνήθεια των λοιμώξεων. Δηλαδή η ασυνήθης συχνότητα, ασυνήθης σοβαρότητα, ασυνήθης διάρκεια – μια λοίμωξη που δεν υποχωρεί εύκολα με αντιβιοτικά – ασυνήθεις μικροοργανισμοί σε καλλιέργειες, ασυνήθεις επιπλοκές”.

Ωστόσο, παρατήρησε, υπάρχουν και μη λοιμώδεις εκδηλώσεις, όπως π.χ. μια καθυστέρηση της ανάπτυξης σε παιδιά, πολύ συχνά αυτοάνοσες εκδηλώσεις, ανεξήγητες βρογχεκτασίες, χρόνια διάρροια από τη χρήση αντιβιοτικών και σε ειδικές περιπτώσεις καθυστέρηση στην επούλωση τραυμάτων.

Υποδιάγνωση

Το μεγάλο πρόβλημα, τόνισε ο κ. Σπελέτας, είναι ότι οι ασθενείς με ανοσοανεπάρκεια που εμφανίζουν λοιμώξεις συχνά δεν αξιολογούνται σωστά. Όχι σπάνια, αυτό οφείλεται στην άγνοια των νοσημάτων από μέρος της ιατρικής κοινότητας. “Λέω συχνά ότι για να σκεφτείς ένα νόσημα και να το διαγνώσεις πρέπει να το ξέρεις. Αν δεν το ξέρεις, δεν έχεις διαβάσει και δεν έχεις ακούσει γι’ αυτό είναι πολύ πιθανό ότι δεν θα το διαγνώσεις σωστά και οι ασθενείς διαγιγνώσκονται όταν έχουν ήδη εγκατασταθεί σοβαρές ή μη αναστρέψιμες επιπλοκές, όπως μια χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια, βρογχεκτασίες κ.ά. κάτι δυστυχώς αρκετά συνηθισμένο”, τόνισε.

Επικαλέστηκε καταγραφή στις ΗΠΑ, που κατέδειξε το τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό κόστος υγείας λόγω της υποδιάγνωσης: Στη διάρκεια μιας 25ετίας η λανθασμένη και καθυστερημένη διάγνωση νοσημάτων είχε κόστος γύρω στα 40 δις δολάρια στο σύστημα υγείας, ενώ στο ίδιο διάστημα αναφέρθηκαν 40.000 ως 80.000 πρώιμοι θάνατοι.

Ελλάδα: ως και 32 χρόνια καθυστέρηση

Ελληνική καταγραφή, αναφορικά με την κοινή ποικίλη ανοσοανεπάρκεια (την πιο συνηθισμένη μορφή πρωτοπαθούς ανοσοανεπάρκειας) και τους διάφορους υποτύπους της, κατέδειξε ότι ο μέσος όρος καθυστέρησης στη διάγνωση είναι περίπου 6 με 8 χρόνια, ενώ για ορισμένους ασθενείς φτάνει μέχρι και τα 32 χρόνια.

“Η έγκαιρη και πρώιμη διάγνωση είναι πολύ σημαντική, λαμβάνοντας υπόψη ότι σήμερα τα όπλα που έχουμε στα χέρια μας μπορούν να αλλάξουν θεαματικά την πρόγνωση αυτών των αρρώστων”, υπογράμμισε ο κ. Σπελέτας, προσθέτοντας ότι ειδικά στις αντισωματικές ανεπάρκειες η θεραπεία αποκατάστασης έχει βελτιώσει θεαματικά, τόσο την πρόγνωση όσο και την ποιότητα ζωής των αρρώστων.

Καταλήγοντας, ο καθηγητής Ιατρικής Ανοσολογίας, επεσήμανε την σημασία των σπουδών και της ένταξης στην παραγωγική διαδικασία ασθενών με ανοσοανεπάρκειες. Μελέτη, που αξιολόγησε διάφορους δείκτες ποιότητας ζωής των ασθενών, και ειδικά αυτές που σχετίζονται με την λειτουργικότητά τους και την συμμετοχή τους στην κοινωνία, έδειξε πως οι ασθενείς που σπουδάζουν και εργάζονται έχουν καλύτερη ποιότητα ζωής, σε σχέση με αυτούς που είναι άνεργοι, συνταξιούχοι ή γυναίκες που ζουν στο σπίτι χωρίς να εργάζονται. “Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως οι ασθενείς με ανοσοανεπάρκειες θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα – όπως όλοι οι χρόνιοι πάσχοντες ασθενείς – κατ΄ αρχήν να σπουδάσουν. Να ανήκουν στην ειδική κατηγορία των ατόμων που θα μπορούν να μπουν στα πανεπιστήμια, να σπουδάσουν και να μπουν όσο πιο γρήγορα στην παραγωγική διαδικασία. Καλά είναι τα επιδόματα, αλλά δεν αρκούν μόνο αυτά”, κατέληξε.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Πηγη: https://www.dikaiologitika.gr/

Ο ζυμομύκητας Candida auris απομονώθηκε πρώτη φορά το 2009 στην Ιαπωνία από το αυτί ασθενούς (auris: αυτί στα λατινικά). Η ικανότητα όμως πρόκλησης σοβαρής λοίμωξης περιγράφηκε το 2011, όταν ο μύκητας απομονώθηκε από το αίμα ασθενών με μυκηταιμία στη Ν. Κορέα.

Έκτοτε, στελέχη C. auris απομονώνονται παγκοσμίως σε σποραδικές λοιμώξεις, νοσοκομειακές επιδημίες ή ως αποικισμός νοσηλευόμενων ασθενών, ιδίως σε Μ.Ε.Θ., ενώ τουλάχιστον στις ΗΠΑ οι απομονώσεις στα Νοσοκομεία αυξάνουν με γεωμετρική πρόοδο. Γι΄ αυτό το λόγο το CDC χαρακτήρισε πρόσφατα την C. auris ως επείγουσα παγκόσμια νοσοκομειακή απειλή που έχει ήδη εξαπλωθεί στις μισές Πολιτείες των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα

Η πρώτη απομόνωση του μύκητα στη χώρα μας έγινε το 2019, και έκτοτε απομονώνονται από διεισδυτικές λοιμώξεις, όπως οι καντινταιμίες, σε βαρέως πάσχοντες με μακροχρόνιες νοσηλείες, όπως και ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς. Επιπλέον, η C. auris αποικίζει το δέρμα ασθενών και προσωπικού, καθώς και το άψυχο περιβάλλον. Σε αντίθεση όμως με την Candida albicans, για την οποία η πηγή της κλινικής λοίμωξης είναι συνήθως η χλωρίδα του γαστρεντερικού του ίδιου του ασθενούς, οι λοιμώξεις από C. auris προκαλούνται κυρίως με τη μεταφορά του μύκητα με τα χέρια του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού ή από το αποικισμένο άψυχο περιβάλλον με τα χέρια του ίδιου του ασθενούς ή του προσωπικού.

Τι προκαλεί;

Η C. auris προκαλεί σοβαρές μυκηταιμίες, λοιμώξεις μαλακών μορίων και λοιμώξεις χειρουργικού πεδίου, ενώ είναι σπάνιες οι λοιμώξεις του αναπνευστικού. Κοινός παράγοντας κινδύνου είναι και η παρατεταμένη νοσηλεία με επεμβατικούς χειρισμούς, όπως  η διασωλήνωση και η τοποθέτηση κεντρικών ενδαγγειακών καθετήρων, καθώς το παθογόνο προσβάλλει συνήθως βαρέως πάσχοντες με μακρά νοσηλεία οι οποίοι έχουν εισαχθεί στο νοσοκομείο γι’ άλλο λόγο και εμφανίζουν αποικισμό ή λοίμωξη κατά τη διάρκεια της μακράς νοσηλείας τους ενώ φιλεί ιδιαιτέρως και τους ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς. Η θνητότητα μπορεί να φτάσει έως 70% σε περιστατικά μυκηταιμίας, κατά κανόνα σε ασθενείς ήδη πολύ επιβαρυμένους με επιπλεγμένα υποκείμενα νοσήματα. Ο ΕΟΔΥ σε πρόσφατη ανακοίνωση ανέφερε για τη χώρα μας ότι η C. auris αποτελεί το 4.4% των ενδονοσοκομειακών μικροβιαιμιών, ποσοστό όχι αμελητέο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η C. auris εμφανίζει:

1. Επιδημίες κατά κανόνα σε Μονάδες Υγειονομικής Περίθαλψης και τις Μ.Ε.Θ., ενώ γι’ αυτό η έγκαιρη ανίχνευσή της είναι σημαντική αλλά και χρονοβόρα, ενώ είναι απαραίτητο να λαμβάνονται ειδικά μέτρα για την πρόληψη της διασποράς στο νοσοκομειακό περιβάλλον.

2. Αντοχή στα αντιμυκητιακά φάρμακα, όπως οι αζόλες, ή και σε άλλες κατηγορίες αντιμυκητικών, όπως οι εχινοκανδίνες και η αμφοτερικίνη Β, που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία διεισδυτικών λοιμώξεων από ποικίλα στελέχη Candida.

3. Δυσκολίες στην ταυτοποίηση της με τις συνήθεις εργαστηριακές μεθόδους, ενώ η εσφαλμένη ταυτοποίηση της (ως Candida parapsilosis) θα οδηγήσει σε λανθασμένη διαχείριση και θεραπευτική αντιμετώπιση των ασθενών. Γι’ αυτό απαιτείται στενή συνεργασία των Κλινικών Ιατρών με το Μικροβιολογικό Εργαστήριο.

4. Δυσκολίες  στην εκρίζωσή της, τόσο από το δέρμα αποικισμένων ασθενών, όσο και από τις άψυχες επιφάνειες διότι παράγει βιομεμβράνη με την οποία προσκολλάται, ώστε πολλά αντισηπτικά να μην είναι δραστικά.

Πως αντιμετωπίζεται;

Οι περισσότερες λοιμώξεις από C. auris αντιμετωπίζονται με χορήγηση εχινοκανδινών, εφόσον διαπιστωθεί ευαισθησία στο μυκητόγραμμα. Ωστόσο, αναφέρονται στελέχη C. auris ανθεκτικά σε όλες τις κύριες κατηγορίες αντιμυκητιακών φαρμάκων, ώστε να χορηγούνται εμπειρικοί συνδυασμοί, ενώ δεν δίδεται αντιμυκητιακή αγωγή σε ασθενείς αποικισμένους με C. auris, χωρίς διηθητική μυκητιασική λοίμωξη.

Στο τελευταίο 22ο  Πανελλήνιο Συνέδριο Λοιμώξεων της Ελληνικής Εταιρείας Λοιμώξεων (Μάρτιος 2-5/2023) από μεγάλο Ελληνικό Τριτοβάθμιο Νοσοκομείο ανακοινώθηκαν επίσημα 75 κρούσματα για το 2022 (20 ασθενείς το 1ο και 55 το 2ο εξάμηνο). Το 64% νοσηλευόταν στη ΜΕΘ και το 36% σε Παθολογικές Κλινικές, ενώ το 28% αφορούσε COVID-19 Κλινικές και το 38.6% είχε πρόσφατα νοσηλεία σε Υγειονομική Δομή. Η C. auris απομονώθηκε κυρίως στο αίμα (30.7%), στο ακρό κεντρικού καθετήρα (14.7%) και στο δέρμα (36%). Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά το 2ο εξάμηνο της μελέτης η απομόνωση C. auris αυξήθηκε κατά 2.5 φορές, ενώ η φορεία των νοσηλευόμενων κατά 42% (!), διασπορά που αποδόθηκε στην έλλειψη εφαρμογής των μέτρων απολύμανσης-απομόνωσης.

Παρ’ όλη την επιστημονική διεθνή απαισιοδοξία, από τις Ελληνικές Μ.Ε.Θ. στο ίδιο Πανελλήνιο Συνέδριο Λοιμώξεων ανακοινώθηκε ο ‘’Επιτυχής  Έλεγχος’’ της απομόνωσης C. auris σε Μ.Ε.Θ. τριτοβάθμιου νοσοκομείου με την εφαρμογή αυστηρής τήρησης των βασικών προφυλάξεων, των προφυλάξεων επαφής και της σωστής και πιστής εφαρμογής της υγιεινής των χεριών, χωροταξικής απομόνωσης των θετικών κρουσμάτων, διαχωρισμό νοσηλευτών με ανάθεση της φροντίδας των ασθενών με C. auris σε συγκεκριμένο νοσηλευτή σε κάθε βάρδια, χρήση αποκλειστικού ιατρικού εξοπλισμού και επιμελή καθαριότητα των αντικειμένων και των επιφανειών σε καθημερινή βάση με τα κατάλληλα αντισηπτικά (χλωροξιδίνη). Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε έλεγχος αποικισμού (δέρμα, μασχάλες και μικροβουβωνικών πτυχών) σε κάθε νοσηλευόμενο ασθενή στη ΜΕΘ δύο φορές την εβδομάδα και έλεγχος του περιβάλλοντας εβδομαδιαίως. Η εφαρμογή των παραπάνω μέτρων είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο να ελεγχθεί η διασπορά της C. auris στη ΜΕΘ αλλά και να αποφευχθεί η διασπορά του μύκητα στο Νοσοκομείο.

Πληροφορίες: Ελένη Γιαμαρέλλου, Ομοτ. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, Παθολόγος – Λοιμωξιολόγος, Πρόεδρος Επιτροπής Νοσοκομειακών Λοιμώξεων ΥΓΕΙΑ

Πηγη: https://healthmag.gr/

Σημαντικό πρόβλημα υγείας παγκοσμίως προβλέπεται ότι θα αποτελέσουν τα επόμενα χρόνια τα Ιδιοπαθή Φλεγμονώδη Νοσήματα του Εντέρου (ΙΝΦΕ). Στη χώρα μας εκτιμάται ότι περισσότερα από 30.000 άτομα ζουν με Ελκώδη Κολίτιδα ή Νόσο Crohn, αριθμός που αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά τα επόμενα χρόνια.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα ΙΦΝΕ (19η Μαΐου), η Ελληνική Ομάδα Μελέτης των Ιδιοπαθών Φλεγμονωδών Νοσημάτων του Εντέρου (ΕΟΜΙΦΝΕ) και ο Σύλλογος Ατόμων με νόσο του Crohn και Ελκώδη Κολίτιδα Ελλάδας, διοργανώνουν εκδήλωση για το κοινό τη Δευτέρα, 15 Μαΐου, ώρα 20.00, με στόχο την ενημέρωση και συζήτηση για τις νεότερες εξελίξεις που αφορούν στα νοσήματα αυτά.

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στους κήπους της Γενναδείου Βιβλιοθήκης (Αναπήρων Πολέμου 9, Κολωνάκι). Το κεντρικό μήνυμα της εκδήλωσης είναι «Μαθαίνω να ζω με ΙΦΝΕ», καθώς στοχεύει στο να αναδείξει πως, παρά το γεγονός ότι τα ΙΦΝΕ είναι χρόνιες παθήσεις που επηρεάζουν την καθημερινότητα των ασθενών, η πλειοψηφία των ατόμων με ΙΦΝΕ μπορούν σήμερα να ζουν μια φυσιολογική ζωή. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι η διαρκής ενημέρωση και υποστήριξη των ασθενών από τους γιατρούς και το σύστημα υγείας. Με αυτήν την προοπτική, στις 15 Μαΐου, ασθενείς και γιατροί θα συναντηθούν και θα ανταλλάξουν απόψεις για αυτά τα νοσήματα. Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει εισηγήσεις από μέλη των ΔΣ της ΕΟΜΙΦΝΕ και του Συλλόγου Ατόμων με νόσο του Crohn και Ελκώδη Κολίτιδα Ελλάδας, ενώ θα ακολουθήσει συζήτηση με ερωτήσεις ασθενών και απαντήσεις γιατρών με εξειδίκευση στα ΙΦΝΕ.

Πηγη: https://healthmag.gr/