Συντάκτης: grammateia

Ο Πρόεδρος ΔΣ της Ελληνικής Δερματολογικής & Αφροδισιολογικής Εταιρείας, Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος, Διδάκτωρ, Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, μιλάει στο Hellenic Medical Review για το έργο του δερματολόγου-αφροδισιολόγου, το εύρος των πράξεων της Αισθητικής Δερματολογίας, αλλά και τους κινδύνους που μπορεί να έχουν οι εφαρμογές αισθητικής δερματολογίας, όταν γίνονται από μη ειδικούς.

Η ΕΔΑΕ πρόσφατα ξεκίνησε μια καμπάνια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού για το εύρος των πράξεων της Αισθητικής Δερματολογίας, αλλά και τους κινδύνους που μπορεί να έχουν αυτές οι εφαρμογές. Ποια τα όρια μεταξύ δερματολογίας και αισθητικής;

Η Ελληνική Δερματολογική & Αφροδισιολογική Εταιρεία όντως ξεκίνησε στην αρχή της χρονιάς και για 3 μήνες μια μεγάλη – η μεγαλύτερη που διεξήγαγε ποτέ – καμπάνια για την Αισθητική Δερματολογία. Στόχος της καμπάνιας αυτής είναι η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού επικοινωνώντας την απενοχοποίηση της ανάγκης για ομορφιά, το εύρος των πράξεων της Αισθητικής Δερματολογίας, αλλά και τους κινδύνους που μπορεί να έχουν αυτές οι εφαρμογές, όταν γίνονται από μη ειδικούς.

Τα όρια μεταξύ Δερματολογίας και Αισθητικής είναι σαφέστατα και δεν επιδέχονται καμία περαιτέρω συζήτηση. Ο Δερματολόγος είναι ο μόνος καταρτισμένος επιστήμονας, που μπορεί με αξιοπιστία να ελέγχει την κατάσταση του μεγαλύτερου οργάνου του σώματος, δηλαδή του δέρματός μας, ώστε να επιλέξει την κατάλληλη θεραπεία για να προλάβει και να αντιμετωπίσει κλινικά συμπτώματα δερματολογικών νοσημάτων, αλλοιώσεις και αισθητικές επιπλοκές σε αυτό, που προέρχονται είτε από την πάροδο των χρόνων (ΓΗΡΑΣ) είτε από την αθροιζόμενη ηλιακή ακτινοβολία (ΦΩΤΟΓΗΡΑΝΣΗ). Οι Αισθητικοί είναι πασίδηλο, γεγονός που προκύπτει και από τις σχετικές ανακοινώσεις και δηλώσεις των συνδικαλιστικών τους οργάνων, ότι ασχολούνται με τη φροντίδα του υγιούς δέρματος και ουδεμία σχέση έχουν με ιατρικές θεραπείες των δερματολογικών νοσημάτων και των αισθητικών επιπλοκών που μπορεί να προκύψουν από αυτά.

Με δεδομένη την αλματώδη αύξηση των κέντρων δερματολογίας-κοσμετολογίας και των ινστιτούτων αισθητικής που πραγματοποιούν ιατρικές πράξεις, πως είναι δυνατόν το κοινό να γνωρίζει και να προστατεύεται από παράνομες πρακτικές, όπως αυτές που πρόσφατα είδαν το φως της δημοσιότητας;

Είναι γεγονός πως η Αισθητική Δερματολογία, είναι ένας κλάδος, βασικός πυλώνας της ειδικότητας μας, που αντιμετωπίζει ή προλαμβάνει παθήσεις αισθητικής φύσεως, είτε είναι επιπλοκές είτε είναι συμπτώματα δερματολογικών νοσημάτων. Σήμερα στο χώρο της Αισθητικής Δερματολογίας επικρατεί θεραπευτική αναρχία, επιστημονική αυθαιρεσία και ιδιαίτερη κερδοσκοπία, με λίγα λόγια επικρατεί ένα μπάχαλο. Είναι ντροπιαστικό και αδιανόητο για πολιτισμένη χώρα να εφαρμόζονται ιατρικές πράξεις και θεραπευτικά πρωτόκολλα αισθητικής δερματολογίας από «επαγγελματίες» ομορφιάς χωρίς καμία εκπαίδευση, σε χώρους μη αδειοδοτημένους, σε επιχειρήσεις με τον ανύπαρκτο και μη αναγνωρισμένο τίτλο Ιατρικής Αισθητικής, όπως επίσης σε κέντρα αισθητικής, κομμωτήρια, “νυχάδικα”, γυμναστήρια και δυστυχώς ακόμη και σε σπίτια και που διαφημίζονται προκλητικά στο Διαδίκτυο με προσφορές και οικονομικά «πακέτα». Με τον απαράδεκτο αυτό τρόπο εφαρμογής ιατρικών πράξεων υπό μορφή ιατρικής-σούπερ μάρκετ, εκτός από το αμφίβολο αισθητικά αποτέλεσμα τίθεται και σοβαρός κίνδυνος για τη Δημόσια Υγεία, καθώς οι δυσμορφίες και οι παρενέργειες των πράξεων αυτών, όπως είδαμε πρόσφατα σε δημοσιεύματα στα ΜΜΕ, μπορεί να επιφέρουν πολύ σοβαρές ακόμα και μη αναστρέψιμες βλάβες, όπως για παράδειγμα νεκρώσεις δέρματος, κοκκιώματα προσώπου, αλλεργικές αντιδράσεις, πυοδερματίτιδες, ακόμα και τύφλωση.

Συνεπώς, καθώς τέτοια φαινόμενα τείνουν να λάβουν ανησυχητικές διαστάσεις, εφιστούμε επιτακτικά την προσοχή του κοινού, ώστε να μην παρασύρεται και να απευθύνεται μόνο στον προσωπικό του δερματολόγο. Συστήνεται δε προς αποφυγή εξαπάτησής του, να εξακριβώνεται η άδεια του ιατρείου ή της ιατρικής εταιρείας, που θα πρέπει να είναι πιστοποιημένη από τον οικείο Ιατρικό Σύλλογο και να ζητά πιστοποιήσεις των υλικών που θα χρησιμοποιούνται και ναμην ξεχνά ότι η Δερματολογία- Αφροδισιολογία είναι η αναγνωρισμένη ιατρική ειδικότητα για τη διάγνωση, τη θεραπεία και την αντιμετώπιση των προβλημάτων του δέρματος.

Όταν στην παραπάνω εικόνα προσθέσουμε και την αντιγήρανση, τα όρια γίνονται ακόμα πιο δυσδιάκριτα, με δεδομένο ότι αρκετές συνέπειες της γήρανσης στο δέρμα αποτελούν αντικείμενο της Δερματολογίας. Ποιο το σχόλιό σας;

Δεν υπάρχουν δυσδιάκριτα όρια. Η γήρανση του δέρματος και όλων των οργάνων του σώματος είναι μια εκφυλιστική διαδικασία, η οποία παράγει και προκαλεί και παθολογικά και αισθητικά προβλήματα. Για τη διόρθωση αυτών απαιτούνται ιατρικές παρεμβάσεις, που μόνο ο εξειδικευμένος με βάση το νόμο επιστήμονας, μπορεί να τελέσει με γνώση, με αξιοπιστία και κυρίως με ασφάλεια, που δεν είναι άλλος από τον Δερματολόγο και τον Πλαστικό Χειρουργό.

Με δεδομένο ότι η ΕΔΑΕ έχει ως αντικείμενό της και την Αφροδισιολογία, ποιο το σχόλιό σας για συνεχείς αναφορές σχετικά με την αύξηση των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων στη χώρα μας;

Τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα (ΣΜΝ) είναι λοιμώδη νοσήματα, ιδιαίτερα μεταδοτικά και βρίσκονται σε μεγάλη έξαρση τα τελευταία χρόνια λόγω της σεξουαλικής απελευθέρωσης και των έντονων κοινωνικοοικονομικών ανακατατάξεων που συμβαίνουν (οικονομικές δυσκολίες, μετακίνηση πληθυσμών, προσφυγικό, μεταναστευτικό, κ.λπ.). Ανεξάρτητα όμως με αυτά, στις σύγχρονες κοινωνίες είναι γνωστό ότι η καλοκαιρινή περίοδος ευνοεί ιδιαιτέρως την αύξηση των ΣΜΝ.

Η περίοδος αυτή λόγω διακοπών και χαλάρωσης, συνδέεται με αναζήτηση νέων συντρόφων, νέων ερωτικών περιπετειών, αυξάνονται τα σεξουαλικά ερεθίσματα, η διασκέδαση, οι κοινωνικές επαφές, ενώ μειώνονται τα ρούχα και όλα αυτά αυξάνουν την ερωτική επιθυμία.

Η συχνή λοιπόν εναλλαγή ερωτικών συντρόφων, το σεξ χωρίς προφυλακτικό, οι ερωτικές επαφές με άτομα που ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου, η αδιαφορία για τους κινδύνους που κρύβει το σεξ, η ελλιπής ενημέρωση για τα νοσήματα και τις επιπλοκές που μπορεί να προκύψουν και η νεαρή ηλικία έναρξης των ερωτικών δραστηριοτήτων είναι οι πιο σημαντικοί παράγοντες για τη θεαματική αύξηση των ΣΜΝ, τα οποία εκτός των άλλων είναι υπεύθυνα για το 33% της στειρότητας στις γυναίκες.

Πώς αντιμετωπίζετε ως γιατροί τις προκαρκινικές αλλοιώσεις και τον καρκίνο των έξω γεννητικών οργάνων, με τα περιστατικά να γίνονται όλο και συχνότερα και με καθυστερημένη διάγνωση νεοπλασιών σε πάρα πολλές περιπτώσεις;

Οι καρκίνοι των έξω γεννητικών οργάνων ευτυχώς δεν είναι τόσο συχνοί. Παρόλα αυτά ο επιπλασμός τους αρχίζει να αυξάνεται αλλά κυρίως αυξάνεται η επιθετικότητα των καρκίνων αυτών, γιατί δυστυχώς η διάγνωσή τους, λόγω της ατυπίας των συμπτωμάτων και λόγω της ανατομικής ιδιαιτερότητας της περιοχής, δεν γίνεται έγκαιρα. Στις γυναίκες, όμως, τα πράγματα είναι λίγο πιο σοβαρά, γιατί ο καρκίνος του αιδοίου είναι πιο συχνός. Οι παράγοντες κινδύνου και στα δύο φύλα είναι κοινοί, με πιο συχνούς την HPV λοίμωξη, την παχυσαρκία και κάποιες φλεγμονώδεις παθήσεις των έξω γεννητικών οργάνων, όπως ο σκληρός ατροφικός λειχήνας.

Η κακή υγιεινή της περιοχής, το κάπνισμα, ο αλκοολισμός θα μπορούσαν επίσης να παίξουν κάποιο επιβαρυντικό ρόλο. Ο Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος σε αγαστή συνεργασία με τον Γυναικολόγο και τον Ουρολόγο θα μπορούσαν να βοηθήσουν σημαντικά στην πρόληψη, στην έγκαιρη διάγνωση και στη σωστή αντιμετώπιση των προκαρκινικών αλλοιώσεων των έξω γεννητικών οργάνων.

Το Νοσοκομείο Συγγρού είναι Κέντρο Αναφοράς για χρόνια δερματικά νοσήματα. Υπάρχουν και άλλα κέντρα αναφοράς; Τι γίνεται στην Περιφέρεια;

Το Νοσοκομείο Συγγρού σαφέστατα θεωρείται, από το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας και από το κοινό, αλλά και είναι το πρώτο, το πιο παλιό και ίσως το πιο οργανωμένο κέντρο, με εξειδικευμένα τμήματα σχετικα με τη διάγνωση, αντιμετώπιση και θεραπεία πολλών αυτοάνοσων δερματικών νοσημάτων καθώς και για μελανωτικών και μη μελανωτικών καρκίνων του δέρματος. Ευχή όλων μας στο μέλλον να υπάρξουν ανάλογα κέντρα αναφοράς για δερματικά νοσήματα και στην Περιφέρεια. Για την ώρα οι δερματολογικοί ασθενείς στην υπόλοιπη Ελλάδα εξυπηρετούνται από τις Δερματολογικές Κλινικές- Τμήματα των Δημόσιων Νοσοκομείων και φυσικά από τους εξαιρετικά ενημερωμένους ιδιώτες Δερματολόγους- Αφροδισιολόγους.

Ποια τα προβλήματα των νέων δερματολόγων στη χώρα μας; Υπάρχει φυγή επαγγελματιών στο εξωτερικό;

Όπως σε πάρα πολλές ειδικότητες έτσι και στη Δερματολογία – ειδικότερα τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης – υπάρχει έντονο πρόβλημα επαγγελματικής αποκατάστασης με αποτέλεσμα πολλοί συνάδελφοι να αναζητούν τη λύση εκτός των συνόρων της Ελλάδας. Τόσο οι γιατροί που είναι σε αναμονή για την ειδικότητα της Δερματολογίας-Αφροδισιολογίας, καθώς ο χρόνος αναμονής στην ειδικότητά μας είναι πολύ μεγάλος και ανάλογα με το Κέντρο λήψης αυτής κυμαίνεται από 7 έως 10 χρόνια, όσο και οι νέοι ειδικευμένοι Δερματολόγοι-Αφροδισιολόγοι, λόγω του μεγάλου ιατρικού πληθωρισμού (1500 δερματολόγοι σε όλη την επικράτεια) καταφεύγουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση είτε για να λάβουν την ειδικότητα είτε για να αποκατασταθούν επαγγελματικά.

Το πρόβλημα μπορεί να ακούγεται απλό αλλά είναι τεράστιο. Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό και άκρως απαραίτητο να εφαρμοστεί στην Ελλάδα ο Υγειονομικός Χάρτης, ώστε να γνωρίζουμε τις ανάγκες της χώρας σε ειδικευμένους γιατρούς ώστε σταδιακά να εκλείψει το φαινόμενο της μετανάστευσης των νέων Ελλήνων γιατρών στο εξωτερικό.

 

 

Πηγη: https://hellenicmedicalreview.gr/

Η αιμορροφιλία είναι σπάνια φυλοσύνδετη διαταραχή της αιμόστασης, η οποία μεταβιβάζεται μέσω του χρωμοσώματος Χ από τη μητέρα φορέα στα άρρενα τέκνα της. Διακρίνεται σε δύο τύπους, ανάλογα με τον παράγοντα που ανεπαρκεί: αιμορροφιλία Α (ανεπάρκεια παράγοντα VIII), αιμορροφιλία Β (ανεπάρκεια παράγοντα IX). Η αιμορροφιλία Α είναι ο συχνότερος από τους δύο τύπους, ενώ η παγκόσμια επίπτωση της αναφέρεται ως 1:5000 γεννήσεις αρρένων νεογνών. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη καταγραφή, υπολογίζονται περίπου 1.000 παιδιά και ενήλικοι με αιμορροφιλία.

Σύμφωνα με τους ορισμούς της Παγκόσμιας Οργάνωσης Αιμορροφιλίας (World Federation of Haemophilia –WFH), που ισχύουν διεθνώς, οι δύο τύποι αιμορροφιλίας διακρίνονται σε βαριά, μέσης βαρύτητας και ήπια αιμορροφιλία, ανάλογα με τα επίπεδα των παραγόντων VIII και IX που ανιχνεύονται στο πλάσμα των ασθενών. Βαριά αιμορροφιλία: FVIII ή FIX <1% , μέσης βαρύτητας: FVIII ή FIX =1-5% και ήπια αιμορροφιλία: FVIII ή FIX =5-30% (φυσιολογικές τιμές FVIII ή FIX =50-150%). Ας σημειωθεί ότι επίπεδα παραγόντων FVIII ή FIX μεταξύ 30-50% αποδίδονται σε περιπτώσεις λανθάνουσας αιμορροφιλίας ή / και φορείας της νόσου. Η βαρύτητα της νόσου συσχετίζεται, κυρίως, με τα ποσοστά του FVIII και FIX στο πλάσμα, που είναι αποτέλεσμα της υπεύθυνης μετάλλαξης/γονότυπου. Μπορεί, επίσης, να καθορίζεται και από το φαινότυπο, μέσω της επίδρασης άλλων γενετικών (παράγοντες θρομβοφιλίας), και «περιβαλλοντικών» παραγόντων. Μεταξύ των περιβαλλοντικών παραγόντων που επηρεάζουν τον φαινότυπο των ασθενών με αιμορροφιλία αναφέρονται κοινωνικο-οικονομικά χαρακτηριστικά και ψυχολογικές παθογένειες των ίδιων των ασθενών και των οικογενειών τους.

Η συνηθέστερη εκδήλωση στα άτομα με αιμορροφιλία είναι οι αιμορραγίες εντός των αρθρώσεων (αίμαρθρα), τα οποία αποτελούν το 90% των αιμορραγικών τους επεισοδίων. Η συχνότητα και βαρύτητα των αιμορραγικών εκδηλώσεων εξαρτάται, συνήθως, από τη βαρύτητα της αιμορροφιλίας. Παιδιά με βαριά αιμορροφιλία (επίπεδα FVIII ή FIX<1% ) παρουσιάζουν συχνά και σοβαρά αίμαρθρα, πολλά από τα οποία χωρίς σοβαρό τραυματισμό, τα οποία αν δεν θεραπευτούν εγκαίρως ή θεραπευτούν ατελώς, θα οδηγήσουν προοδευτικά σε αιμορροφιλική αρθροπάθεια και αναπηρία. Στα παιδιά με μέσης βαρύτητας αιμορροφιλία (επίπεδα FVIII ή FIX : 1-5% ) τα αίμαρθρα κατά κανόνα είναι λιγότερο συχνά και σοβαρά, και σπάνια καταλήγουν σε αναπηρία. Τέλος, παιδιά με ήπια αιμορροφιλία (επίπεδα FVIII ή FIX : 5-30%) παρουσιάζουν κατά κανόνα μετατραυματικά αίμαρθρα, και αιμορραγούν μετά από χειρουργείο, τραυματισμό ή εξαγωγή δοντιών.

Οι συχνότερες εντοπίσεις των αιμάρθρων είναι οι ποδοκνημικές αρθρώσεις, οι κατά γόνυ αρθρώσεις και οι αρθρώσεις των αγκώνων. Αίμαρθρο μπορεί, όμως, να συμβεί και σε οποιαδήποτε άλλη άρθρωση. Τα πρώτα αίμαρθρα συμβαίνουν συνηθέστερα στις ποδοκνημικές αρθρώσεις, όταν το παιδί αρχίζει τα πρώτα του ασταθή βήματα. Αργότερα, οι αιμορραγίες συμβαίνουν στα γόνατα, που φέρουν το βάρος όλου του σώματος. Στο σχολείο, τα αίμαρθρα εμφανίζονται πιο συχνά στους αγκώνες, όταν πιέζονται πάνω στο θρανίο. Το αίμαρθρο χαρακτηρίζεται από πόνο, διόγκωση της άρθρωσης, περιορισμό της κινητικότητας και θερμότητα. Ενδεχομένως, τα στοιχεία αυτά να μη συνυπάρχουν, όταν η αιμορραγία είναι μικρή, ωστόσο το παιδί «κρατάει» την άρθρωση σε ανταλγική θέση.

Μεγαλύτερα παιδιά, που έχουν την εμπειρία επαναλαμβανόμενων αιμορραγιών, περιγράφουν ένα αίσθημα θερμότητας ή και μουδιάσματος στην άρθρωση, κάτι σαν αύρα, προάγγελο επικείμενης αιμορραγίας.

Επαναλαμβανόμενες αιμορραγίες στην ίδια άρθρωση, ή ατελώς θεραπευθείσα αιμορραγία, οδηγούν σε υμενίτιδα, λόγω των εναποθέσεων αιμοσιδηρίνης στον αρθρικό υμένα, και αλλοιώσεις του αρθρικού θυλάκου και χόνδρου, τα οποία, προοδευτικά, εξελίσσονται στις χρόνιες μη αναστρέψιμες αρθριτικές αλλοιώσεις που χαρακτηρίζουν την αιμορροφιλική αρθροπάθεια.

Η δεύτερη σε συχνότητα αιμορραγική εκδήλωση στα άτομα με αιμορροφιλία είναι η αιμορραγία εντός των μυών (αιμάτωμα), και αποτελεί το 10% των αιμορραγικών τους επεισοδίων. Αιμορραγία στο μηρό, τη γαστροκνημία, τους γλουτούς, το βραχίονα και το αντιβράχιο αποτελούν τις συνηθέστερες θέσεις. Τα αιματώματα μπορεί να προκαλέσουν επιπλοκές από πίεση αγγείων (ισχαιμία-γάγγραινα), ή νεύρων (πάρεση). Αιμορραγία στο λαγονοψοίτη μυ προκαλεί πόνο και ευαισθησία τοπικά, και όταν εντοπίζεται δεξιά μπορεί να υποδυθεί την εικόνα οξείας σκωληκοειδίτιδας. Οπισθοπεριτοναική ή ενδοπεριτοναική αιμορραγία αποτελούν σπάνιες αιμορραγικές εκδηλώσεις στα παιδιά με αιμορροφιλία. Αν το αιμάτωμα αργήσει να απορροφηθεί, μπορεί να εγκυστωθεί και να δημιουργήσει αιμορροφιλική «κύστη» (ψευδοόγκος). Οι ψευδοόγκοι δεν ήταν ασυνήθεις, όταν τα θεραπευτικά μέσα ήταν ανύπαρκτα ή ατελή.

Κατά τον τοκετό, αιμορραγία στο νεογνό μπορεί να εκδηλωθεί με τη μορφή κεφαλαιματώματος ή εγκεφαλικής αιμορραγίας, ακόμη και σε νεογνό με ήπια αιμορροφιλία, ιδιαίτερα όταν ο τοκετός είναι εργώδης. Ας σημειωθεί, ότι εγκεφαλική αιμορραγία έχει αναφερθεί ακόμη και μετά από καισαρική τομή. Εγκεφαλική αιμορραγία μπορεί να εμφανισθεί και αργότερα, κατά την παιδική ή εφηβική ηλικία, αυτόματα ή μετά τραυματισμό, ή και «τράνταγμα» του εγκεφάλου κατά τη διάρκεια αθλοπαιδιών.

Στη νεογνική ή πρώτη βρεφική περίοδο, εκχυμώσεις ή και υποδόρια αιματώματα στα σημεία πίεσης είναι τα πρώιμα συμπτώματα, που μπορεί να αποτελέσουν την αιτία εργαστηριακού ελέγχου και διάγνωσης της νόσου. Στους άρρενες, οι οποίοι ακολουθούν θρησκεύματα που επιβάλλουν την περιτομή (εβραίοι, μουσουλμάνοι κ.α.), η πρώτη ένδειξη μπορεί να είναι αιμορραγία μετά από περιτομή. Παρατεταμένη αιμορραγία από το χαλινό ή τα ούλα, μετά από τραυματισμό από σκληρά ή αιχμηρά παιγνίδια ή αντικείμενα, που φέρει το παιδί στο στόμα προς αναγνώριση περί τον έκτο μήνα ζωής, μπορεί να είναι η πρώτη έκφραση της νόσου. Αξίζει να σημειωθεί, ότι αιμορραγία από τη στοματική κοιλότητα είναι συνήθης στα βρέφη και νήπια και δύσκολα ελέγχεται με τη θεραπεία, γιατί τα παιδιά αφαιρούν μηχανικά το θρόμβο με τη γλώσσα. Η έκθυση ή απόπτωση των νεογιλών δοντιών, συνήθως, δεν συνοδεύται από αιμορραγία, ενώ η εξαγωγή των μόνιμων δοντιών, αν γίνει χωρίς θεραπεία υποκατάστασης, ακολουθείται από επίμονη αιμορραγία, που, αν δεν αντιμετωπισθεί, καταλήγει, προοδευτικά, σε πτώση της αιμοσφαιρίνης.

Αιματέμεση ή μέλαινα, σπάνια, συμβαίνει στα παιδιά με αιμορροφιλία, και όταν επιμένει ή υποτροπιάζει πρέπει να διερευνάται. Η αιματουρία είναι σπάνιο σύμβαμα, αλλά όταν εκδηλώνεται από την κύστη ή τα νεφρά μπορεί να κρατήσει ημέρες ή και εβδομάδες. Φλεβοκέντηση στο αντιβράχιο μπορεί να προκαλέσει αίμαρθρο στον αγκώνα, ή συνηθέστερα τοπικό αιμάτωμα, και να οδηγήσει στην διάγνωση της νόσου. Εντοπισμένα αιματώματα είναι δυνατό επίσης να συμβούν στα σημεία των εμβολιασμών, πριν την διάγνωση της νόσου.

Η ήπια αιμορροφιλία μπορεί να παραμένει αδιάγνωστη για χρόνια, μέχρι το παιδί να αποκτήσει την εμπειρία μεγάλης ή και επιμένουσας αιμορραγίας, μετά από τραυματισμό ή χειρουργική επέμβαση. Έτσι, ενώ η διάγνωση της βαριάς αιμορροφιλίας γίνεται, συνήθως, σε ηλικίες 0-18 μηνών, η διάγνωση της ήπιας αιμορροφιλίας γίνεται πιο αργά στην πρώτη σχολική ηλικία έως και την εφηβεία.

Στις οικογένειες με γνωστό κληρονομικό ιστορικό αιμορροφιλίας η διάγνωση του νοσήματος γίνεται πρωιμότερα, συνήθως στη βρεφική ηλικία, όταν η υποχρεωτική φορέας (μητέρα) απευθυνθεί στο Κέντρο Αιμορροφιλίας για έλεγχο του άρρενος τέκνου της. Η πιθανότητα μεταφοράς της υπεύθυνης μετάλλαξης για την αιμορροφιλία από την υποχρεωτική φορέα μητέρα προς κάθε άρρεν κύημα / τέκνο είναι 50% για κάθε κύηση. Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, λόγω τις εφαρμογής του προγεννητικού ελέγχου στις γυναίκες–φορείς (ιδιαίτερα για τη βαριά αιμορροφιλία), στο 30-50% των νέων διαγνώσεων παιδιών με βαριά αιμορροφιλία δεν υπάρχει γνωστό οικογενειακό ιστορικό και αποδείδονται σε de novo μεταλλάξεις.

Η διάγνωση της νόσου είναι απλή, όταν ο ασθενής απευθύνεται σε εξιδεικευμένο Κέντρο Αιμορροφιλίας, και γίνεται με μέτρηση του APTT και των επιπέδων των παραγόντων FVIII και FIX στο πλάσμα, με πηξιολογικές μεθόδους.
Η θεραπεία της αιμορροφιλίας είναι, ουσιαστικά, θεραπεία υποκατάστασης, και συνίσταται σε ενδοφλέβια έγχυση συμπυκνώματος το οποίο περιέχει τον παράγοντα που ανεπαρκεί. Μόλις από το 1964 χρησιμοποιήθηκαν τα κρυοκαθιζήματα από φρέσκο κατεψυγμένο πλάσμα, για τη θεραπεία των ασθενών με αιμορροφιλία, ενώ στη συνέχεια, (τέλος δεκαετίας 1960), ακολούθησαν οι πλασματικοί συμπυκνωμένοι παράγοντες VIII ή ΙΧ , δηλαδή παράγοντες που προέρχονταν από πλάσμα αιμοδοτών.

Ακολούθησε η δεκαετία 1975-1985 με την επιδημία μολύνσεων των ατόμων με αιμορροφιλία από τους ιούς της ηπατίτιδας Β (HBV), της ηπατίτιδας C (HCV), της Α (HAV), αλλά και τον HIV. Τα σκευάσματα που χορηγούνται σήμερα για τη θεραπεία της αιμορροφιλίας, δηλαδή οι ανασυνδυασμένοι (βιοσυνθετικοί) παράγοντες, κυκλοφόρησαν από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Όλοι συντίθενται στο εργαστήριο και θεωρούνται απόλυτα ασφαλείς, όσον αφορά στη μετάδοση ιογενών λοιμώξεων.

Γεγονός είναι ότι, το 70% των αιμορροφιλικών παγκοσμίως δεν έχει πρόσβαση στα σκευάσματα των παραγόντων, ωστόσο, οι αιμορροφιλικοί των ανεπτυγμένων χωρών (και της Ελλάδας) απολαμβάνουν τη θεραπεία με παράγοντες επί ανάγκης ή προφυλακτικά. Η θεραπεία επί ανάγκης (on demand therapy), συνίσταται σε χορήγηση θεραπείας όταν το αιμορραγικό επεισόδιο έχει, ήδη, συμβεί. Η θεραπεία αναχαιτίζει την αιμορραγία, εφόσον εφαρμοστεί εγκαίρως, ενώ το αίμα στην άρθρωση, σταδιακά, απορροφάται και, με τον τρόπο αυτό, περιορίζονται οι αρθριτικές βλάβες, που προκαλούνται μέσω της εναπόθεσης αιμοσιδηρίνης στους αρθρικούς ιστούς. Από την άλλη πλευρά, η προφυλακτική θεραπεία (prophylactic therapy ή prophylaxis) παρεμποδίζει την εκδήλωση της αιμορραγίας και επομένως, των επιπτώσεων της. Η προφυλακτική θεραπεία έχει ως βασική αρχή τη θεραπεία υποκατάστασης του παράγοντα που ανεπαρκεί, μετατρέποντας τη βαριά διαταραχή σε μέσης βαρύτητας ή ήπια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία πολλών μελετών, φαίνεται πως παιδιά με βαριά αιμορροφιλία, που αρχίζουν προφύλαξη πριν από την ηλικία των δύο ετών, έχουν στην πορεία καλύτερη κλινική και ακτινολογική εικόνα αρθρώσεων, σε σύγκριση με αυτά που αρχίζουν σε μεγαλύτερη ηλικία. Η καθυστερημένη έναρξη της προφύλαξης μειώνει τη βαρύτητα της αρθροπάθειας, αλλά δεν την εξαφανίζει. Έχει διαπιστωθεί πως για κάθε έτος που καθυστερεί η έναρξη της προφυλακτικής θεραπείας, η αιμορροφιλική αρθροπάθεια εξελίσσεται κατά 8%, στα παιδιά με βαριά αιμορροφιλία.

Στη σύγχρονη θεραπευτική αντιμετώπιση της αιμορροφιλίας, στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία, εφαρμόζονται τα ακόλουθα σχήματα θεραπείας, με βάση τις οδηγίες της World Federation of Haemophilia (WFH):
α) Βαριά αιμορροφιλία: προφύλαξη 1- 2 -3 φορές την εβδομάδα, μετά το πρώτο αίμαρθρο ή από 18 μηνών (100% των παιδιών). Από τη σχολική ηλικία και μετά, η συχνότητα χορήγησης της προφύλαξης τείνει να είναι 2- 3 φορές την εβδομάδα.
β) Μέσης βαρύτητας αιμορροφιλία: αρχικά, θεραπεία επί ανάγκης, και σε περίπτωση άρθρωσης – στόχου, ή πολλών αιμορραγικών επεισοδίων, έναρξη προφύλαξης (30% των παιδιών με μέσης βαρύτητας αιμορροφιλία, συνήθως από την ηλικία 3-5 ετών και μετά)
γ) Ήπια αιμορροφιλία: θεραπεία επί ανάγκης, και σε περίπτωση άρθρωσης –στόχου έναρξη προφύλαξης (<5% των παιδιών με ήπια αιμορροφιλία ).
Σκοπός των ανωτέρω θεραπευτικών σχημάτων είναι η πρόληψη της αιμορροφιλικής αρθροπάθειας, και της εκδήλωσης αναπηρίας, μετά τη 2η ή 3η δεκαετία της ζωής.

Σύμφωνα με τους διεθνείς ορισμούς, ως άρθρωση-στόχος (target-joint) ορίζεται η άρθρωση που έχει υποστεί επαναλαμβανόμενες αιμορραγίες, 3 ή περισσότερες, σε διάστημα 6-12 μηνών. Παιδιά με βαριά αιμορροφιλία έχουν, πολύ συχνά, μία ή περισσότερες αρθρώσεις – στόχους (ιδιαίτερα πριν την έναρξη της προφυλακτικής θεραπείας). Αντίθετα, η εμφάνιση άρθρωσης – στόχου είναι εξαιρετικά σπάνια στα παιδιά με ήπια αιμορροφιλία, και όταν εμφανίζεται είναι αναγκαίο να διερευνώνται επιπρόσθετοι παράγοντες, κλινικοί ή/και ψυχογενείς, στο παιδί και την οικογένεια, που είναι δυνατό να επηρεάζουν το φαινότυπο του νοσήματος.

Τα τελευταία 5 χρόνια, η σύγχρονη θεραπεία της αιμορροφιλίας περιλαμβάνει σκευάσματα νέας γενιάς ανασυνδυασμένων παραγόντων, με παρατεταμένο χρόνο ημισείας ζωής (Extended Half Life concentrates- EHL). Τα νέα βιοσυνθετικά σκευάσματα είναι παρασκευασμένα είτε με τη μέθοδο της PEG-κυλίωσης (PEG-ylation), είτε με τη μέθοδο της σύζευξης πρωτεινών (Fusion Proteins). Εξασφαλίζουν παρατεταμένη δράση των συμπυκνωμάτων των παραγόντων VIII ή ΙΧ, με χρόνο ημισείας ζωής >12 ώρες, ενώ έχουν βελτιώσει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών, ιδιαίτερα με βαριά αιμορροφιλία. Με τα νέα σκευάσματα παρατεταμένης δράσης, η προφύλαξη στη βαριά αιμορροφιλία εξακολουθεί να χορηγείται ενδοφλεβίως, αλλά γίνεται αραιότερα, και συγκεκριμένα στην αιμορροφιλία Α με συχνότητα 2 φορές ανά εβδομάδα ή κάθε 3-5 ημέρες, ενώ στην αιμορροφιλία Β με συχνότητα κάθε 7-15 ημέρες.Στη σύγχρονη θεραπευτική της αιμορροφιλίας, η πιο σοβαρή επιπλοκή της θεραπείας είναι η ανάπτυξη αναστολέα έναντι του FVIII ή FIX, που ωστόσο παραμένει διαχρονικό πρόβλημα. Οι ανασταλτές εμφανίζονται ανεξάρτητα από το είδος της αγωγής με πλασματικούς ή ανασυνδυασμένους παράγοντες. Είναι IgG σφαιρίνες, δρουν εναντίον των εγχεόμενων παραγόντων, και αναπτύσσονται κυρίως σε άτομα με βαριά αιμορροφιλία.

Είναι συχνότεροι στην αιμορροφιλία Α (20-30% των ασθενών με βαρειά αιμορροφιλία) και σπανιότεροι στη Β (8-15%). Η παθογένεια ανάπτυξης του αναστολέα είναι πολυπαραγοντική. Κάποιοι παράγοντες αφορούν στον ασθενή και άλλοι στο προϊόν. Η γενετική προδιάθεση και η ανοσολογική απάντηση του ασθενούς είναι σημαντικοί παράγοντες υψηλού κινδύνου. Εκτός όμως απ’ αυτούς, έχουν ενοχοποιηθεί επίσης ο τύπος του προϊόντος, η εναλλαγή προϊόντων, η συσσωρευτική έκθεση, ο ρυθμός και η συχνότητα έκθεσης στο προϊόν, χωρίς, ωστόσο, να έχει τεκμηριωθεί ο βαθμός ευθύνης των ανωτέρω παραμέτρων.

Η παρουσία των αναστoλέων δυσκολεύει την αντιμετώπιση των παιδιών με αιμορροφιλία και ασφαλώς είναι απαγορευτική για την εφαρμογή προφυλακτικής θεραπείας. Η νοσηρότητα και θνητότητα στην ομάδα των αιμορροφιλικών με αναστολείς δεν είναι γνωστή, ωστόσο η αναπηρία είναι αναμενόμενη, αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος σοβαρής αιμορραγίας που μπορεί να απειλήσει τη ζωή. Τα τελευταία είκοσι χρόνια επικρατούν δύο θεραπευτικές πρακτικές: α) επί αιμορραγίας με στόχο τον έλεγχό της: χορήγηση παραγόντων που παρακάμπτουν τον FVIII (bypassing agents). Τέτοιοι είναι ο ανασυνδυασμένος ενεργοποιημένος παράγοντας VII (rVIIa), και το συμπύκνωμα του ενεργοποιημένου προθρομβινικού συμπλόκου (activated prothrombin complex concentrate, aPCC). β) για την καταστολή ή εξαφάνιση του αναστολέα: θεραπεία ανοσοανοχής (immune tolerance therapy, ΙΤΤ) που επιτυγχάνεται με υψηλές δόσεις FVIII ή FIX. Το κόστος των προϊόντων είναι υψηλό και η θεραπεία γίνεται προβληματική, όταν απαιτούνται πολλές επαναλαμβανόμενες δόσεις. Η επιτυχία της θεραπείας ανοσοανοχής ανέρχεται σε 80-90% για την αιμορροφιλία Α και σε <50% για την αιμορροφιλία Β, και το απαιτούμενο διάστημα εφαρμογής της, μέχρι την εξαφάνιση του ανασταλτή, είναι από 4 μήνες έως και 5 έτη.

Διαχρονικό πρόβλημα στη προφυλακτική θεραπεία της αιμορροφιλίας αποτελεί η ανάγκη συχνών φλεβοκεντήσεων, τουλάχιστον 1-2 φορές την εβδομάδα, για την εφαρμογή επαρκούς προφύλαξης. Την τελευταία 5ετία στη θεραπεία της αιμορροφιλίας έχουν εισαχθεί νέα βιοσυνθετικά φάρμακα για υποδόρια χορήγηση που στοχεύουν στη διόρθωση του αιμοστατικού ελλείμματος, με τρόπο διαφορετικό από την θεραπεία υποκατάστασης (Non Factor treatment), ενώ χορηγούνται υποδόρια και έχουν παρατεταμένη δράση. Τα περισσότερα βρίσκονται ακόμη σε φάση κλινικών μελετών, ενώ από το 2018 έχει εγκριθεί η χορήγηση του emicizumab, ενός μονοκλωνικού αντισώματος για την προφύλαξη των ασθενών με αιμορροφιλία Α με ή χωρίς ανασταλτή. Το emicizumab χορηγείται υποδορίως, κάθε 7 ή 15 ή 30 ημέρες, σε διάφορα θεραπευτικά σχήματα, και δρα προάγοντας τη διαδικασία της πήξης μέσω δημιουργίας συμπλόκου με τον παράγοντα IX, ενεργοποιώντας με επιτυχία το μηχανισμό αιμόστασης.

Οι νέες θεραπείες έχουν βελτιώσει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών, ιδιαίτερα με βαριά αιμορροφιλία, ενώ επιπλέον διευκολύνουν τη συμμόρφωσή τους στα θεραπευτικά σχήματα, παρέχοντας στους ιατρούς τη δυνατότητα εξατομικευμένης θεραπευτικής προσέγγισης .

Ελπιδοφόρο νέο για τον κόσμο της αιμορροφιλίας είναι οι ενδείξεις και τα αποτελέσματα των κλινικών μελετών των τελευταίων χρόνων πως η γονιδιακή θεραπεία μπορεί να έχει κλινική εφαρμογή και στη χώρα μας, σύντομα, ιδιαίτερα για την αιμορροφιλία Β. Με τη γονιδιακή θεραπεία επιτυγχάνεται η συνεχής παραγωγή από τον ίδιο τον ασθενή των παραγόντων VIII ή IX, με τη μεταφορά στον οργανισμό ενός λειτουργικού γονιδίου που θα αντικαταστήσει το πάσχον και θα παρέχει οριστική ίαση (1,2).Στα πιστοποιημένα Κέντρα Αιμορροφιλίας για την Πολυεπίπεδη αντιμετώπιση του νοσήματος (Haemophilia Comprehensive Care Centre –HCCC), ένα από τα οποία είναι και το Κέντρο Αιμορροφιλικών παιδιών και εφήβων του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» στην Αθήνα, εργάζεται εξειδικευμένο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, και λειτουργεί ειδικό εργαστήριο για τη διάγνωση, την παρακολούθηση και την προγεννητική διάγνωση του νοσήματος.

Επίσης λειτουργούν ομάδες γονέων ή / και ασθενών, που προάγουν την κατανόηση των προβλημάτων και την αντιμετώπιση των ψυχολογικών επιπτώσεων της νόσου. Παράλληλα οργανώνονται διατμηματικές ομάδες (με ψυχολόγους-ψυχιάτρους, φυσικοθεραπευτές-ορθοπεδικούς-ακτινοδιαγνώστες, αλλά και ιατρούς άλλων ειδικοτήτων, όπως παιδιάτρους ή παθολόγους) για την συνολική αντιμετώπιση της παθογένειας και των επιπτώσεων από την αιμορροφιλία. Στόχος όλων των ενεργειών είναι η εξασφάλιση καλύτερης ποιότητας ζωής, η εξάλειψη των βαρέων καταστάσεων και της αναπηρίας στους ασθενείς με αιμορροφιλία, και η απόδοση στην κοινωνία ανθρώπων που δύνανται να λειτουργούν απρόσκοπτα από το νόσημα που φέρουν.

Στη χώρα μας, από το 2000 και έπειτα, η προφυλακτική θεραπεία στα παιδιά με βαριά αιμορροφιλία χορηγείται σύντομα μετά τη διάγνωση, από την ηλικία των 12-18 μηνών με σκοπό να προληφθούν, από νωρίς, οι σοβαρές αιμορραγίες ιδιαίτερα στις αρθρώσεις, και να επιτραπεί η όσο το δυνατόν φυσιολογική δραστηριότητά τους. Εντούτοις, στα παιδιά με αιμορροφιλία δεν συνιστώνται τα ανταγωνιστικά αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, λόγω του κινδύνου σοβαρών μετατραυματικών αιμάρθρων και αιματωμάτων. Συνιστώνται κυρίως η κολύμβηση και αθλήματα που δεν έχουν μεγάλο κίνδυνο τραυματισμού των αρθρώσεων, πάντα με την καθοδήγηση προπονητή –γυμναστή σε συνεργασία με τον θεράποντα ιατρό του Κέντρου Αιμορροφιλίας.

Την τελευταία 10ετία όλο και περισσότεροι ενήλικοι με βαριά αιμορροφιλία κάνουν θεραπεία προφύλαξης, γι’ αυτό και η ποιότητα ζωής τους έχει βελτιωθεί σημαντικά, αλλά επίσης και οι προσδοκίες τους για μια όσο το δυνατό φυσιολογική ζωή, χωρίς σοβαρούς περιορισμούς και το σημαντικότερο χωρίς σοβαρή αναπηρία.

Σημαντική παράμετρος στην θεραπεία της αιμορροφιλίας στη σύγχρονη εποχή, στην Ελλάδα, είναι η εισαγωγή καινοτόμων πρακτικών στην καθημερινή διαγνωστική και θεραπευτική των ασθενών με αιμορροφιλία στα Κέντρα Αιμορροφιλίας, με την υποστήριξη της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας (ΕΑΕ). Συγκεκριμένα, από το 2018 χρησιμοποιείται στο Κέντρο Αιμορροφιλίας του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» η μέθοδος της υπερηχοτομογραφίας για την πρώιμη διάγνωση των αλλοιώσεων αιμορροφιλικής αρθροπάθειας στις αρθρώσεις των αγκώνων, ποδοκνημικών και γονάτων των παιδιών και εφήβων, με σκοπό την βέλτιστη εφαρμογή της προφυλακτικής θεραπείας. Παράλληλα, στα Ελληνικά Κέντρα Αιμορροφιλίας [2 ενηλίκων (Λαϊκό Νοσοκομείο και Ιπποκράτειο) και 1 παιδιατρικό (Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία») στην Αθήνα- 1 ενηλίκων και 1 παιδιατρικό (και τα δύο στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο) στη Θεσσαλονίκη] εφαρμόζονται πρωτόκολλα παρακολούθησης της μακροχρόνιας έκβασης των ασθενών με αιμορροφιλία υπό θεραπεία προφύλαξης με τα νεότερα θεραπευτικά σκευάσματα συμπυκνωμάτων παραγόντων VIII, και IX, με την υποστήριξη της ΕΑΕ.

Σήμερα με την κατάλληλη θεραπεία, τα άτομα με αιμορροφιλία μπορούν να προσβλέπουν σε προσδόκιμο ζωής σχεδόν φυσιολογικό. Επίσης μπορούν να απολαμβάνουν μεγάλη ποικιλία αθλημάτων, όπως κολύμβηση, πεζοπορία και τρέξιμο. Εντούτοις, τα βίαια αθλήματα επαφής δεν συνιστώνται και πρέπει να αποφεύγονται. Είναι γεγονός ότι πολλοί νέοι με αιμορροφιλία στη σύγχρονη εποχή σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο, εργάζονται σε απαιτητικές θέσεις εργασίας, δημιουργούν οικογένεια και ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον.

---

Βιβλιογραφία
1. Srivastava A, Santagostino E, Dougall A. et al.WFH Guidelines for the Management of Hemophilia, 3rd edition. Haemophilia. 2020; 26(Suppl 6):1–158. DOI: 10.1111/hae.14046.
2. Oldenburg J. Optimal treatment strategies for hemophilia: achievements and limitations of current prophylactic regimens, Blood. 2015 26; 125(13):2038-44. DOI: 10.1182/blood-2015-01-528414.
3. Pergantou H, Matsinos G, Papadopoulos A, Platokouki H, Aronis S Comparative study of validity of clinical, X-ray and magnetic resonance imaging scores in evaluation and management of haemophilic arthropathy in children Haemophilia (2006), 12, 241–247
4. Pergantou H, Platokouki H, Matsinos G, Papakonstantinou O, Papadopoulos A, Xafaki P, Petratos D, Aronis S Assessment of the progression of haemophilic arthropathy in children Haemophilia (2010), 16, 124–129
5. Ljung RCR. Prevention and Management of Bleeding Episodes in Children with Hemophilia. Pediatric Drugs. 2018; 455-464. DOI:10.1007/s40272-018-0307-z.
6. Yeung CHT, Santesso N, Pai M , et al Care models in the management of haemophilia: a systematic review Haemophilia 2016 Jul;22 Suppl 3(Suppl 3):31-40. doi: 10.1111/hae.13000.
7. Dettoraki A, Michalopoulou A, Mazarakis M, et al. Clinical application of extended half-life factor VIII in children with severe haemophilia A. Haemophilia 2022; 28:619-624
8. Berntorp E, Fischer K, Hart DP, et al. Haemophilia Nat Rev Dis Primers 2021; 7:45-48
9. Schmidt DE, Michalopoulou A, Fischer K, et al. Long-term joint outcomes in adolescents with moderate or severe haemophilia A. Haemophilia 2022; 28:1054-1061

 

 

Συντονίστρια Διευθύντρια, Κέντρο Αιμορροφιλίας για παιδιά και εφήβους/Μονάδα Αιμόστασης και Θρόμβωσης, Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία», Αθήνα

 

 

Πηγη: https://hellenicmedicalreview.gr/

Ημερίδα στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών
Ο Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό Ν. Λάρισας
διοργανώνει ημερίδα με ομιλητή τον Καθηγητή Tony Attwood με θέμα «Η
σημασία του να είσαι διαφορετικός – Το φάσμα του αυτισμού στον 21ο αιώνα».
Η Ημερίδα θα διεξαχθεί στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, το Σάββατο 13/5 από
τις 08:30 έως τις 17:00, με την υποστήριξη των Κέντρων ειδικών θεραπειών: ΤΝΑ
SPACE και Συμβαδίζω. Περισσότερες Πληροφορίες: http/autismthessaly.gr
Ο Professor Tony Attwood είναι κλινικός ψυχολόγος με εξειδίκευση στο
φάσμα του αυτισμού από την αρχή της καριέρας του ως κλινικός ψυχολόγος
στην Αγγλία το 1975. Αυτή τη στιγμή εργάζεται στο ιδιωτικό του γραφείο και
είναι επίσης βοηθός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Griffith του Queensland και
ανώτερος σύμβουλος στην κλινική Minds and Hearts στο Brisbane. Το βιβλίο
του «Σύνδρομο Asperger – Ένας οδηγός για τους γονείς και τους επαγγελματίες»
έχει πουλήσει πάνω από 400.000 αντίτυπα και έχει μεταφραστεί σε 27 γλώσσες.
Το επόμενο βιβλίο του «Σύνδρομο Asperger- Ένας πλήρης οδηγός», που
δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2006, έχει πουλήσει πάνω από 300.000
αντίτυπα και έχει μεταφραστεί σε 18 γλώσσες και είναι ένα από τα βασικά
εγχειρίδια για το σύνδρομο Asperger. Επόμενα βιβλία του σχετικά με διαχείριση
συναισθημάτων, κοινωνικές σχέσεις και σεξουαλικότητα, γενικές συμβουλές για
παιδιά και ενήλικες με αυτισμό, έχουν εκδοθεί από τους εκδότες Jessica Kingsley,
Future Horizons Inc. και Guilford Press.

 

 

Πηγη:HealthDaily

Νέες συστάσεις από την Ειδική Ομάδα Προληπτικών Υπηρεσιών
των ΗΠΑ
Η Ειδική Ομάδα Προληπτικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ (USPSTF) προτείνει όλες οι
γυναίκες που διατρέχουν μέσο κίνδυνο καρκίνου του μαστού να ξεκινήσουν τον
προσυμπτωματικό έλεγχο στην ηλικία των 40 ετών για να μειώσουν τον κίνδυνο
θανάτου από τη νόσο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα του CNN, πρόκειται για
επικαιροποίηση των συστάσεων του 2016, με τις οποίες η USPSTF συνιστούσε
οι μαστογραφίες ανά διετία, να ξεκινούν από την ηλικία των 50 ετών και ότι η
απόφαση για τις γυναίκες στα 40 τους «πρέπει να είναι ατομική». Ορισμένες
ομάδες, όπως η American Cancer Society, έχουν ήδη συστήσει στις γυναίκες να
ξεκινούν τη μαστογραφία στα 40 τους.
«Η νέα οδηγία συνιστά στις γυναίκες να ξεκινούν τον προσυμπτωματικό έλεγχο
με μαστογραφία για καρκίνο του μαστού στην ηλικία των 40 ετών και να κάνουν
προληπτικό έλεγχο κάθε δεύτερο χρόνο μέχρι την ηλικία των 74 ετών», δήλωσε
η Αντιπρόεδρος του USPSTF, Δρ. Wanda Nicholson, αναπληρώτρια κοσμήτορας
και καθηγήτρια στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Ινστιτούτου Milken του
Πανεπιστημίου George Washington.
Η Ειδική Ομάδα Προληπτικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ (US Preventive Services
Task Force), μια ομάδα ανεξάρτητων ιατρικών εμπειρογνωμόνων των οποίων οι
συστάσεις βοηθούν τους γιατρούς να παίρνουν αποφάσεις και επηρεάζουν τα
ασφαλιστικά προγράμματα, δημοσίευσε την προτεινόμενη ενημέρωση στις οδηγίες
προσυμπτωματικού ελέγχου του καρκίνου του μαστού την Τρίτη. Η σύσταση
δεν είναι τελική, αλλά θα είναι διαθέσιμη στον ιστότοπο της USPSTF για δημόσιο
σχολιασμό έως τις 5 Ιουνίου, μαζί με ένα προσχέδιο ανασκόπησης αποδεικτικών
στοιχείων και προσχέδιο αναφοράς μοντελοποίησης. Η Nicholson είπε ότι οι
γυναίκες με πυκνό στήθος και όσες έχουν οικογενειακό ιστορικό καρκίνου
εμπίπτουν γενικά σε αυτήν την κατηγορία, ωστόσο γυναίκες που έχουν προσωπικό
ιστορικό καρκίνου του μαστού ή οικογενειακό ιστορικό γενετικών μεταλλάξεων,
όπως μεταλλάξεις στο γονίδιο BRCA δεν εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία καθώς
θεωρούνται άτομα αυξημένου κινδύνου για καρκίνο του μαστού, τα οποία μπορεί
να έχουν ήδη ενθαρρυνθεί από τους γιατρούς τους να κάνουν προληπτικό έλεγχο
στα 40 ή νωρίτερα. Ο καρκίνος του μαστού είναι ο δεύτερος πιο συχνός καρκίνος
μεταξύ των γυναικών στις Ηνωμένες Πολιτείες και τα ποσοστά θανάτου είναι
υψηλότερα μεταξύ των μαύρων γυναικών. Η επικαιροποίηση της σύστασης «θα
σώσει περισσότερες ζωές σε όλες τις ομάδες των γυναικών», είπε η Nicholson.
«Και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τις μαύρες γυναίκες, οι οποίες έχουν 40%
περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από καρκίνο του μαστού». Το προσχέδιο
των συστάσεων έρχεται λίγες εβδομάδες αφότου μια μελέτη στο περιοδικό JAMA
Network Open διαπίστωσε ότι το ποσοστό θανάτων από καρκίνο του μαστού
μεταξύ των γυναικών στα 40 τους ήταν 27 ανά 100 ανθρωπο-έτη για τις μαύρες
γυναίκες, σε σύγκριση με 15 θανάτους ανά 100 στις λευκές γυναίκες και 11
θανάτους ανά 100 σε Ινδιάνες, Ιθαγενείς της Αλάσκας, Ισπανόφωνες Ασιάτισσες ή
Νησιώτισσες του Ειρηνικού.
Τα μέλη του USPSTF ζητούν περισσότερη έρευνα σε αυτές τις φυλετικές ανισότητες
στον καρκίνο του μαστού, τόνισε η Nicholson.

 

 

Πηγη:HealthDaily

Τα νεοπλάσματα του ανώτερου πεπτικού συστήματος είναι «ύπουλος εχθρός» καθώς στην πλειοψηφία τους διαγιγνώσκονται σε αρκετά προχωρημένο στάδιο και σταδιακά σε νεότερα ηλικιακά άτομα, τονίζει ο Μιχάλης Β. Καραμούζης MD,PhD Παθολόγος Ογκολόγος, Καθηγητής Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ και Πρόεδρος Ινστιτούτου Μοριακής Ιατρικής και Βιοϊατρικής Έρευνας (www.imibe.org), μιλώντας στο Hellenic Medical Review. Και προσθέτει ότι το γεγονός αυτό δημιουργεί δυσκολίες όσον αφορά στην χειρουργική τους αντιμετώπιση, ενώ και η συστηματική θεραπεία χορηγείται με προβλήματα λόγω των συνοδών προβλημάτων που δημιουργούν τα νεοπλάσματα αυτά. Επίσης, ανέφερε ότι ζούμε σε μία χώρα που καθιέρωσε τη Μεσογειακή Διατροφή σε όλον τον κόσμο. Στην ίδια χώρα καταγράφονται από τα υψηλότερα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας διεθνώς. Αυτά τα δύο δεδομένα είναι αντιφατικά και αποτελούν ίσως τη βασική απάντηση στο ερώτημα γιατί η συχνότητα των νεοπλασμάτων του ανώτερου πεπτικού στη χώρα μας είναι αυξητική.

Τι νέο γνωρίζουμε σήμερα μέσα από την επιστημονική έρευνα για τα νεοπλάσματα του ανώτερου πεπτικού συστήματος; Σε ποια νεοπλάσματα έχουμε τις περισσότερες θετικές ειδήσεις και ποιες είναι αυτές;

Στα νεοπλάσματα του ανώτερου πεπτικού συστήματος περιλαμβάνονται τα νεοπλάσματα ήπατος, χοληφόρων, παγκρέατος, οισοφάγου και στομάχου. Πρόκειται για μία ομάδα νεοπλασμάτων των οποίων η συχνότητα αυξάνεται συνεχώς, κυρίως λόγω του τρόπου ζωής και διατροφής. Τα τελευταία χρόνια η εισαγωγή της ανοσοθεραπείας στα νεοπλάσματα αυτά, με εξαίρεση τα νεοπλάσματα του παγκρέατος, έχει βελτιώσει σημαντικά το ποσοστό των ασθενών που θα υποβληθούν σε θεραπευτικό χειρουργείο, καθώς επίσης και τα ποσοστά επιβίωσής τους. Η χρήση της ανοσοθεραπείας γίνεται σε συγκεκριμένες υπο-ομάδες ασθενών και σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις συνδυάζεται με την κλασσική χημειοθεραπεία. Στον καρκίνο του παγκρέατος, ο οποίος αναμένεται μέσα στα επόμενα 20 έτη να αποτελεί μία από τη συχνότερες κακοήθειες, δυστυχώς δεν έχουμε έως τώρα αντίστοιχες εξελίξεις. Νέες θεραπευτικές στρατηγικές αναπτύσσονται, οι οποίες ελπίζουμε να δώσουν θετικά κλινικά αποτελέσματα στο απώτερο μέλλον.

Έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια τα στατιστικά στοιχεία για τη χώρα μας αναφορικά με τα νεοπλάσματα αυτά και προς ποια κατεύθυνση; Ο παράγων φύλο παίζει κάποιο ρόλο; Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου και ποια περαιτέρω χαρακτηριστικά τεκμηριώνουν την εν γένει πτωχή πρόγνωση για τα νεοπλάσματα αυτά;

Όπως θα γνωρίζετε στη χώρα μας δεν υπάρχει επίσημο αρχείο καταγραφής κακοήθων νεοπλασμάτων ακόμη. Από την κλινική εμπειρία μας, όμως, φαίνεται ότι η συχνότητα όλων των νεοπλασμάτων του ανώτερου πεπτικού συστήματος έχει ταχέως αυξανόμενη τάση. Αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους. Η ανεπαρκής προώθηση της προληπτικής Ιατρικής, η αμελής παρακολούθηση ασθενών με ήδη γνωστά προβλήματα που προδιαθέτουν σε αυτούς τους όγκους, αλλά και η εγκατάλειψη της μεσογειακής διατροφής και της καθημερινής άσκησης είναι οι βασικότεροι από αυτούς. Αξιοσημείωτο είναι ότι η αυξανόμενη συχνότητα των νεοπλασμάτων αυτών αφορά και στα δύο φύλα.

Πώς αξιολογείτε τα νεοπλάσματα αυτά, με βάση την ιδιαιτερότητα της επιδημιολογικής τους εικόνας και τη σοβαρότητά τους; Ποια η ανά περίπτωση επιθετικότητα της ασθένειας και η μεταστατική δυναμική της;

Τα νεοπλάσματα του ανώτερου πεπτικού συστήματος είναι «ύπουλος εχθρός» καθώς στην πλειοψηφία τους διαγιγνώσκονται σε αρκετά προχωρημένο στάδιο και σταδιακά σε νεότερα ηλικιακά άτομα. Αυτό δημιουργεί δυσκολίες όσον αφορά στην χειρουργική τους αντιμετώπιση, ενώ και η συστηματική θεραπεία χορηγείται με προβλήματα λόγω των συνοδών προβλημάτων που δημιουργούν τα νεοπλάσματα αυτά.

Υπάρχουν μέσα και εργαλεία που μπορούν να διευκολύνουν τη διαδικασία διάγνωσης και σταδιοποίησης της νόσου;

Η προληπτική διενέργεια εξετάσεων (π.χ. ετήσιος βασικός έλεγχος και περιοδικός ενδοσκοπικός έλεγχος) σίγουρα θα βοηθήσει στη διάγνωση κάποιων από των εν λόγω όγκων σε πρωιμότερο στάδιο. Αυτό βοηθά και την Ιατρική κοινότητα να χρησιμοποιήσει έγκαιρα όλες τις διαθέσιμες επιλογές στο σωστό χρόνο.

Πώς διαμορφώνεται το μελλοντικό θεραπευτικό τοπίο των νεοπλασμάτων του ανώτερου πεπτικού συστήματος; Ποιος ο ρόλος της ιστολογικής τους ταξινόμησης στην επιλογή θεραπειών;

Η χρήση της ανοσοθεραπείας και νεότερων στοχευτικών παραγόντων έχει βελτιώσει σημαντικά την πορεία των ασθενών με καρκινώματα οισοφάγου και στομάχου. Κάτι ανάλογο πιστεύω ότι θα ακολουθήσει και στα νεοπλάσματα του ήπατος και των χοληφόρων. Η σημαντικότερη δυσκολία βρίσκεται στα νεοπλάσματα του παγκρέατος. Η δυσκολία αυτή οφείλεται αφενός στο γεγονός ότι συνήθως διαγιγνώσκονται σε στάδιο όπου δεν είναι εφικτή η πλήρης χειρουργική εξαίρεσή τους και αφετέρου στην ύπαρξη ενός προστατευτικού στρώματος γύρω από τον όγκο το οποίο δεν επιτρέπει την πρόσβαση στα συστηματικά χορηγούμενα φάρμακα.

Ποια η συμβολή των καινοτόμων ανοσο-ογκολογικών θεραπειών στη βελτίωση της πρόγνωσης για τους ασθενείς με προχωρημένη ή μεταστατική νόσο;

Η χρήση καινοτόμων φαρμάκων είναι η βασική προϋπόθεση για τη βελτίωση της κλινικής πορείας των ασθενών με κακοήθη νεοπλάσματα, και ειδικά για αυτά του ανώτερου πεπτικού. Η συμμετοχή ασθενών σε μεγάλες πολυκεντρικές διεθνείς κλινικές μελέτες, στις οποίες πλέον συμμετέχουν ενεργά και Έλληνες ερευνητές αποτελεί σημαντική εξέλιξη και ευκαιρία για τους ασθενείς μας. Φανταστείτε ότι από την στιγμή που ένα καινοτόμο φάρμακο αξιολογείται σε τέτοιου είδους κλινικές μελέτες έως ότου είναι διαθέσιμο στην κλινική πρακτική μπορεί να περάσουν αρκετά χρόνια. Υπάρχουν και δημοσιευμένα διεθνή στατιστικά στοιχεία ότι ασθενείς που εντάσσονται σε τέτοιες κλινικές μελέτες έχουν σημαντικά καλύτερη κλινική πορεία σε σχέση με τους αντίστοιχους ασθενείς που δεν εντάσσονται, γεγονός που θα πρέπει να τονίζεται στον ασθενή όταν δίνεται η ευκαιρία να λάβει θεραπεία στα πλαίσια μία κλινικής μελέτης.

Ένα σημαντικό ποσοστό των ηπατοκυτταρικών καρκινωμάτων συνήθως αναπτύσσεται σε έδαφος προϋπάρχουσας ιογενούς ηπατίτιδας. Οι περισσότεροι ασθενείς με ιστορικό ιογενούς ηπατίτιδας πλέον βρίσκονται σε εντατική επιτήρηση από ιατρούς εξειδικευμένων ειδικοτήτων, γεγονός που οδηγεί στην έγκαιρη διάγνωση μικρού μεγέθους ηπατοκυτταρικών καρκινωμάτων, τα οποία συνήθως αντιμετωπίζονται άμεσα και με μεγάλη μακροπρόθεσμη επιτυχία. Βέβαια, ένα εξίσου σημαντικό ποσοστό τέτοιων νεοπλασμάτων οφείλεται στο «λιπώδες ήπαρ», που αποτελεί ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα του σύγχρονου ανθρώπου, καθώς σχετίζεται με τις καθημερινές κακές διατροφικές και λοιπές συνήθειες. Στις περιπτώσεις αυτές δυστυχώς, η διάγνωση γίνεται συνήθως σε πιο προχωρημένο στάδιο, μειώνοντας έτσι τις πιθανότητες μακροπρόθεσμης θεραπευτικής επιτυχίας τους.

Ποια τα νεότερα δεδομένα στη θεραπεία του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος;

Η αντιμετώπιση των ασθενών με ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα, όπως και των περισσότερων συμπαγών όγκων, προϋποθέτει την ύπαρξη και λειτουργία μίας επιστημονικά επαρκούς και αρμονικά λειτουργούσας ομάδας ιατρών διαφόρων ειδικοτήτων. Ειδικά σε ασθενείς με αυτούς τους όγκους συνυπάρχουν δύο νοσήματα, η κίρρωση και η κακοήθεια. Επομένως, η συνεργασία πολλών ειδικοτήτων είναι ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί η θεραπεία τους. Η χρήση και ο σωστός συνδυασμός της ανοσοθεραπείας, της χειρουργικής αντιμετώπισης αλλά και των τοπικά επεμβατικών μεθόδων γίνεται συνήθως εξατομικευμένα σε κάθε ασθενή μετά από διαρκή αξιολόγηση των δεδομένων των εξετάσεων του.

Τι μπορεί να προσφέρει στον ασθενή η διεπιστημονική προσέγγιση στην αντιμετώπιση ανεγχείρητου ή μεταστατικού καρκίνου στο ανώτερο πεπτικό και ποιες ειδικότητες θεωρείτε απαραίτητες;
Η συνεργασία όλων των ιατρικών ειδικοτήτων είναι σημαντική και κομβική για την καλύτερη δυνατή θεραπεία των ασθενών με νεοπλάσματα του ανώτερου πεπτικού. Χρειάζεται από όλους τους ιατρούς που εμπλέκονται αυτοσυγκράτηση και ισότιμη συμμετοχή στη δημιουργία ενός εξατομικευμένου θεραπευτικού πλάνου των ασθενών. Ένα τέτοιο πλάνο μπορεί να τροποποιείται εφόσον τα δεδομένα αλλάζουν, με αποτέλεσμα Παθολόγοι Ογκολόγοι, Χειρουργοί πεπτικού, Ακτινοθεραπευτές Ογκολόγοι, Ηπατολόγοι, Επεμβατικοί Ακτινολόγοι, καθώς και άλλες ειδικότητες, κάθε φορά να παίρνουν τον πρώτο ρόλο με στόχο πάντοτε τη βέλτιστη κλινική φροντίδα των ασθενών μας.

Ποιος ο ρόλος της διατροφής και της άσκησης στα νεοπλάσματα του πεπτικού;

Ζούμε σε μία χώρα που καθιέρωσε τη Μεσογειακή Διατροφή σε όλον τον κόσμο. Στην ίδια χώρα καταγράφονται από τα υψηλότερα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας διεθνώς. Αυτά τα δύο δεδομένα είναι αντιφατικά και αποτελούν ίσως τη βασική απάντηση στο ερώτημα γιατί η συχνότητα των νεοπλασμάτων του ανώτερου πεπτικού στη χώρα μας είναι αυξητική. Η πλειοψηφία αυτών των όγκων σχετίζεται με την παχυσαρκία και γενικά με την αλλαγή, προς το χειρότερο, των διατροφικών και καθημερινών μας συνηθειών. Επομένως, ναι, η αλλαγή στον τρόπο διατροφής και η συστηματική άσκηση σίγουρα θα μειώσουν μακροπρόθεσμα την επίπτωση αυτών των νεοπλασμάτων.

 

 

Πηγη: https://hellenicmedicalreview.gr/

προκήρυξη πλήρωσης μίας (1) θέσης ιατρού κλάδου ΕΣΥ Συντονιστή Δ/ντή Ουρολογίας για το Γ.Ν. Τρικάλων

 

Συνημμένο ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ

 

 

 

Η προκήρυξη θα αναρτηθεί και στον ιστότοπο του Γ.Ν. ΤΡΙΚΑΛΩΝ

(www.trikalahospital.gr)

 

ΓΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

ΤΜΗΜΑ Δ.Α.Δ.

2431350635

[email protected]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συνοδευτικό-Δελτίο-Αποστολής-Δείγματος-ΛΕΪΣΜΑΝΙΑΣΗ_2022

 

ΙΑΤΡΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΑΠ ΠΙΣ 1332

 

H αναπληρώτρια υπουργός Υγείας, Μίνα Γκάγκα και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, Θόδωρος Σκυλακάκης εξέδωσαν χθές 08/05 την κοινή Υπουργική απόφαση (ΚΥΑ) με τη διαδικασία μετακίνησης γιατρών μεταξύ δομών του ΕΣΥ, της ίδιας ή άλλης υγειονομικής περιφέρειας.

Συγκεκριμένα, η απόφαση που έχει την υπογραφή των προαναφερθέντων υπουργών, δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ), και προβλέπει πως ο αριθμός των γιατρών του ΕΣΥ καθορίζεται στους 300 ανα μήνα που θα έχουν την δυνατότητα να μετακινηθούν σε άλλη δομή της ίδιας ή διαφορετικής Υγειονομικής Περιφέρειας (ΥΠΕ), για την κάλυψη ισάριθμων έκτακτων υπηρεσιακών αναγκών.

Υπέρβαση του αριθμού αυτού επιτρέπεται στην περίπτωση που η μετακίνηση γιατρού διαρκέσει λιγότερο από έναν μήνα και απαιτηθεί η μετακίνηση περισσότερων του ενός γιατρών για τη συμπλήρωση του μήνα.

Σύμφωνα με την ΚΥΑ οι μετακινήσεις γίνονται προκειμένου να καλυφθούν έκτακτες ανάγκες και η δαπάνη ανέρχεται σε 2.160.000 ευρώ.

Ο αριθμός των γιατρών μπορεί να ξεπεράσει τους 300, στην περίπτωση που η μετακίνηση θα διαρκέσει λιγότερο από έναν μήνα και απαιτηθεί η μετακίνηση περισσότερων του ενός για τη συμπλήρωση του μήνα.

Οι έκτακτες ανάγκες, ανά φορέα και ιατρική ειδικότητα, θα υποβάλλονται από τα νοσοκομεία στις διοικήσεις των ΥΠΕ, από τις οποίες θα αξιολογούνται και θα υποβάλλονται προς έγκριση στο υπουργείο Υγείας.

Κάθε διοίκηση ΥΠΕ αναρτά την πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για τις εγκεκριμένες θέσεις. Οι γιατροί εκδηλώνουν ενδιαφέρον με αίτησή τους και λαμβάνουν αριθμό πρωτοκόλλου.

Ο κάθε γιατρός μπορεί να υποβάλει μία μόνο αίτηση σε μία μόνο ΥΠΕ, δηλώνοντας μία έως τρεις εκ των εγκεκριμένων θέσεων της οικείας ειδικότητας σε διαφορετικούς φορείς της ΥΠΕ.

Για την επιλογή των ιατρών που θα μετακινηθούν, λαμβάνεται υπόψη η σειρά προτεραιότητας σύμφωνα με τον αύξοντα αριθμό πρωτοκόλλου της αίτησης, σε συνδυασμό με τις υπηρεσιακές ανάγκες του φορέα προέλευσης.

Οι ιατροί μπορούν να μετακινούνται εντός της ίδιας ΥΠΕ με απόφαση του διοικητή της ή με κοινή απόφαση των διοικητών των οικείων ΥΠΕ, όταν η μετακίνηση γίνεται σε φορέα άλλης ΥΠΕ.

Η μετακίνηση διαρκεί έναν μήνα. Η διάρκειά της μπορεί να ανανεώνεται έως έναν μήνα, όταν δεν έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον άλλοι γιατροί της ίδιας ειδικότητας για την κάλυψη των υπηρεσιακών αναγκών στη συγκεκριμένη δομή ή οι γιατροί που βρίσκονται στη σειρά προτεραιότητας δεν αποδεχτούν τη μετακίνηση ή δεν μπορούν να μετακινηθούν λόγω υπηρεσιακών αναγκών του φορέα προέλευσης.

Aπόσπασμα από το ΦΕΚ

Αποζημίωση

Στους ιατρούς κλάδου ΕΣΥ, οι οποίοι μετακινούνται, από σήμερα έως τις 30 Σεπτεμβρίου, σε συγκεκριμένες δομές Υγείας της ίδιας ή άλλης ΥΠΕ, χορηγείται μηνιαία αποζημίωση ύψους 1.800 ευρώ, πλέον των μηνιαίων αποδοχών τους.

Κατ’ εξαίρεση για μετακινήσεις από και σε δομές Υγείας εντός της Περιφέρειας Αττικής χορηγείται μηνιαία αποζημίωση ύψους 800 ευρώ.

Δεν καταβάλλεται η αποζημίωση για τη μετακίνηση σε νοσοκομεία της ίδιας ή άλλης Υ.ΠΕ.

Η αποζημίωση, οι δαπάνες διαμονής και μετακίνησης, καθώς και η αποζημίωση εφημεριακής και υπερωριακής απασχόλησης κατά τη διάρκεια της μετακίνησης, καταβάλλονται από τον φορέα υποδοχής.

Η αποζημίωση δεν προσμετράται στο ανώτατο όριο αποδοχών που προβλέπεται για τους ιατρούς κλάδου ΕΣΥ.  Αν η μετακίνηση έχει διάρκεια μικρότερη του ενός μήνα, η αποζημίωση καταβάλλεται αναλογικά.

Τι ισχύει για τους επικουρικούς γιατρούς

Οι επικουρικοί γιατροί μπορούν να μετακινούνται, αν έχει εξαντληθεί η δυνατότητα μετακίνησης ή ανανέωσης της διάρκειας μετακίνησης ιατρών κλάδου ΕΣΥ.

Οι επικουρικοί ιατροί που εκδηλώνουν ενδιαφέρον για μετακίνηση καταχωρούνται σε διαφορετικό πίνακα με σειρά προτεραιότητας.

 

 

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον σε μια δυναμική πορεία αύξησης των μεταμοσχεύσεων, έχοντας αφήσει πίσω της τα μεγάλα εμπόδια που την κρατούσαν καθηλωμένη σε αυτήν την πορεία

Ρεκόρ δεκαετίας καταγράφηκε το 2022 στο πεδίο των μεταμοσχεύσεων στην Ελλάδα. Η χώρα μας ανέβασε και πάλι σημαντικά τον δείκτη δωρεάς οργάνων, φτάνοντας τους 6,6 δότες ανά 1 εκατομμύριο πληθυσμού, προσεγγίζοντας τα έτη 2011 και 2012 όπου είχαμε αντιστοίχως 7,2 και 7 δότες ανά 1 εκατομμύριο πληθυσμού. Παρατηρεί με…νοσταλγία, όμως, τα στοιχεία από τα έτη 2005 και 2008, όταν και καταγράφηκαν τα υψηλότερα επίπεδα του εθνικού μας δείκτη δωρεάς οργάνων, με 8,1 και 8,9 δότες οργάνων ανά 1 εκατομμύριο πληθυσμού.

Η απόσταση που χωρίζει την Ελλάδα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες παραμένει μεγάλη. Η Ισπανία έχει ετησίως 40 δότες ανά 1 εκατομμύριο πληθυσμού, η Πορτογαλία και η Κροατία περίπου 30 δότες ανά 1 εκατομμύριο πληθυσμού. Ωστόσο, και η Ελλάδα βρίσκεται πλέον σε μια δυναμική πορεία αύξησης των μεταμοσχεύσεων, έχοντας αφήσει πίσω της τα μεγάλα εμπόδια που την κρατούσαν καθηλωμένη σε αυτήν την πορεία.

Η κατάρτιση του Εθνικού Σχεδίου για τις Μεταμοσχεύσεις, η ανέγερση του Ωνάσειου Μεταμοσχευτικού Κέντρου, ο θεσμός του συντονιστή μεταμοσχεύσεων που ξεκίνησε να υλοποιείται με χορηγία του Ιδρύματος Ωνάση, έχουν αναστρέψει το κλίμα.

Ειδικότερα, τοποθετήθηκαν επτά συντονιστές μεταμοσχεύσεων σε ισάριθμα νοσοκομεία οι οποίοι στο πλαίσιο του πιλοτικού προγράμματος έχουν ήδη δώσει πολύ θετικά δείγματα γραφής. Είναι ενδεικτικό ότι στα νοσοκομεία αυτά έχει αυξηθεί κατακόρυφα η δωρεά οργάνων από τους συγγενείς των ατόμων που επιβεβαιώνεται ο εγκεφαλικός θάνατος.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), το 2022 αναφέρθηκαν στον Οργανισμό 178 εγκεφαλικοί θάνατοι και δωρήθηκαν όργανα από 69 αποβιώσαντες δότες. Πραγματοποιήθηκαν δε 163 μεταμοσχεύσεις συμπαγών οργάνων από πτωματικούς δότες, και άλλες 104 μεταμοσχεύσεις νεφρού από ζώντα δότη.
Το 2021 είχαν αναφερθεί 90 εγκεφαλικοί θάνατοι, αξιοποιήθηκαν 52 δότες οργάνων και έγιναν 121 μεταμοσχεύσεις συμπαγών οργάνων. Η αύξηση από το 2021 στο 2022 είναι ορατή, σε όλα τα σχετικά πεδία.

Εφέτος, από τις αρχές του έτους έχουν αναφερθεί στον ΕΟΜ 52 εγκεφαλικοί θάνατοι, αφαιρέθηκαν όργανα προς μεταμόσχευση από 29 αποβιώσαντες δότες και έγιναν 62 μεταμοσχεύσεις συμπαγών οργάνων.

Αξίζει να σημειωθεί πως έτος αναφοράς αποτελεί στη χώρα μας το 2008 οποτε και δωρήθηκε ο μεγαλύτερος αριθμός οργάνων, 98. Πρόκειται για το έτος, που είχε χαρακτηριστεί από τον βίαιο θάνατο του 22χρονου Αυστραλού τουρίστα Ντουζόν Σαμιτ στη Μύκονο και τη μεγαλειώδη απόφαση των γονιών του να δωρίσουν τα όργανά του στη χώρα μας.

Organmeetings:Τα διαδικτυακά σεμινάρια για τη δωρεά οργάνων

Στο πλαίσιο της Εθνικής Πρωτοβουλίας που έχει αναλάβει και υλοποιεί το Ίδρυμα Ωνάση για τη δωρεά οργάνων και τις μεταμοσχεύσεις, υλοποιείται το καινοτόμο πρόγραμμα Organmeetings με την επιστημονική καθοδήγηση του ΕΟΜ και του Ωνάσσειου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου. Στόχος του, να προσφέρει ολοκληρωμένη πληροφόρηση καταρρίπτοντας παράλληλα μύθους και στερεότυπα που εξακολουθούν να κυριαρχούν στην κοινή γνώμη.

Περισσότεροι από 500 συμμετέχοντες παρακολούθησαν τον περασμένο Μάρτιο το πρώτο διαδικτυακό σεμινάριο του ενημερωτικού προγράμματος από το Ίδρυμα Ωνάση και έγιναν μέρος μιας μεγάλης αλυσίδας ζωής. Εργαζόμενοι από Ιδιωτικές Επιχειρήσεις, Στελέχη Εταιρειών, Ιατρονοσηλευτικό Προσωπικό, Μέλη Συλλόγων και Συνδέσμων με κοινωνικό έργο, Εκπρόσωποι από Συλλόγους Ασθενών, Εθελοντές Αιμοδότες παρακολούθησαν
το 1o διαδικτυακό σεμινάριο των Organmeetings για ομάδες ενήλικων πολιτών. Ένα ετερόκλητο κοινό, αλλά με κοινό σημείο αναφοράς την αναζήτηση της γνώσης για ένα σπουδαίο ζήτημα δημόσιας Υγείας όπως είναι η δωρεά οργάνων. Το επόμενο διαδικτυακό ραντεβού έχει κλειστεί για Τετάρτη 24 Μαΐου, ώρα 15.00.

To πρόγραμμα έχει διττή μορφή. Αρχικά, δημιουργήθηκε ένας ενημερωτικός οδηγός για τη δωρεά και μεταμόσχευση οργάνων, τον οποίο μπορούν όλοι να ξεφυλλίσουν και να «κατεβάσουν» επισκεπτόμενοι το www.onassis.org(https://www.onassis.org/el/health/organmeetings).

Ταυτόχρονα, εγκαινιάζεται μια σταθερή επαφή με τους πολίτες μέσα από τα διαδικτυακά σεμινάρια . Η συμμετοχή είναι δωρεάν και τηρείται σειρά προτεραιότητας. Τη φόρμα μπορούν να συμπληρώσουν μόνο στελέχη που έχουν τη δυνατότητα, βάσει της ιδιότητας/θέσης τους, να οργανώνουν δράσεις,

Συμμετέχοντες που θα επιθυμούσαν μεγαλύτερη εμπλοκή με το πρόγραμμα, σε ένα πλαίσιο συνεργασίας που θα δίνει πρόσβαση στην ενημέρωση γύρω από τη δωρεά οργάνων και στο πελατολόγιο/κοινό τους, μπορούν να αποτελέσουν «Χρυσό Κρίκο» στην αλυσίδα ζωής των Organmeetings. Για περισσότερες πληροφορίες, όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να απευθυνθούν στο [email protected].

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Η ηλικία, το φύλο, ο δείκτης μάζας σώματος και το κάπνισμα είναι παράγοντες που επηρεάζουν την αποτελεσματικότητα των εμβολίων κατά της Covid-19, όπως διαπιστώνει έρευνα του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας που δημοσιεύεται στο περιοδικό «Scientific Reports».

Στη μελέτη που έγινε τον Ιούνιο του 2021, οι ερευνητές παρακολούθησαν την ανταπόκριση στα εμβόλια των εταιρειών Pfizer, Moderna, Johnson & Johnson σε δείγματα αίματος 498 υγιών εθελοντών, ηλικίας 18-88 ετών. Μέτρησαν τα επίπεδα των εξουδετερωτικών αντισωμάτων που παρήχθησαν από τον εμβολιασμό αποτρέποντας τη μόλυνση από Covid-19.

Έναν μήνα μετά τον εμβολιασμό όσοι έκαναν το εμβόλιο της Pfizer είχαν απόκριση αντισωμάτων 21 φορές υψηλότερη από εκείνους που έλαβαν το Johnson & Jonson, ενώ εκείνοι που έκαναν το Moderna είχαν απόκριση 51 φορές υψηλότερη από εκείνους που έλαβαν το Johnson & Johnson. Για να διασφαλιστεί η ακρίβεια, οι εθελοντές ελέγχθηκαν για προηγούμενη μόλυνση από Covid-19 πριν λάβουν το εμβόλιο, ενώ οποιαδήποτε προγενέστερη λοίμωξη ελήφθη υπόψη στον υπολογισμό των επιπέδων αντισωμάτων.

Η έκπληξη ήταν ότι στους έξι μήνες μετά τον εμβολιασμό εκείνοι που εμβολιάστηκαν με Johnson & Johnson ξεπέρασαν τα επίπεδα αντισωμάτων εκείνων που έλαβαν το Pfizer και έφτασαν σε παρόμοια επίπεδα αντισωμάτων με εκείνους που εμβολιάστηκαν με Moderna, καθώς τα επίπεδα αντισωμάτων για τα άλλα εμβόλια Pfizer και Moderna μειώνονταν.

Επιπλέον, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι και άλλοι παράγοντες επηρέαζαν την αποτελεσματικότητα των εμβολίων. Μεταξύ των μεγαλύτερων σε ηλικία ενηλίκων τα αντισώματα ήταν 17% χαμηλότερα για όσους έλαβαν Pfizer και 11% χαμηλότερα για όσους έλαβαν Johnson & Johnson, αλλά παρέμειναν τα ίδια για όσους εμβολιάστηκαν με Moderna. Σε όσους είχαν υψηλότερο δείκτη μάζας σώματος τα αντισώματα ήταν 11% χαμηλότερα σε όσους εμβολιάστηκαν με Johnson & Johnson αλλά όχι για όσους εμβολιάστηκαν με Pfizer ή Moderna.

Στους άνδρες τα αντισώματα ήταν 30% χαμηλότερα από ό,τι στις γυναίκες ανεξάρτητα από τη μάρκα του εμβολίου και στους καπνιστές ήταν 240% χαμηλότερα σε σχέση με τους μη καπνιστές, και πάλι ανεξάρτητα από τη μάρκα του εμβολίου.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι τα ευρήματα της μελέτης μπορεί να ισχύουν και για τα νέα εμβόλια που αφορούν στις παραλλαγές Όμικρον και στην επόμενη φάση της έρευνας θα επικεντρωθούν στην αποτελεσματικότητα αυτών των νέων εμβολίων.

 

 

Πηγη: ΑΠΕ-ΜΠΕ