Συντάκτης: grammateia

πιλοτικο προγραμμα προκατασκτικης κλινικης ασκησης

Πιλοτικό πρόγραμμα κλινικής άσκησης νέων γιατρών πριν κάνουν το αγροτικό τους για έξι μήνες σε 23 νοσοκομεία της χώρας, ξεκινά το Υπουργείο Υγείας.

Ειδικοτέρα, οι Υγειονομικές Περιφέρειες (ΥΠΕ) της χώρας θα απευθύνουν κάλεσμα προς τους 115 νέους επιστήμονες που ενδιαφέρονται να ενταχθούν στο πρόγραμμα.

Σύμφωνα με την απόφαση της αναπληρώτριας Υπουργού Υγείας, Μίνας Γκάγκα (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ) σε αυτή την πρώτη φάση οι 115 γιατροί που θα τοποθετηθούν για έξι μήνες θα κάνουν το αγροτικό τους μόνο για ένα εξάμηνο και όχι για 12 μήνες που διαρκεί η υπηρεσία υπαίθρου.

Μάλιστα, βάση της ίδιας απόφασης «ο εν λόγω ιατρός θα συμμετάσχει στο πλήρες πρόγραμμα λειτουργίας του τμήματος στο οποίο είναι τοποθετημένος, στις εφημερίες, στα επείγοντα, στην υποδοχή της Παθολογικής και της Χειρουργικής Κλινικής, καθώς και στα Εξωτερικά Ιατρεία αυτών. Ειδικότερα ο εν λόγω ιατρός θα οφείλει να βρίσκεται σε πέντε εφημερίες εκ των επτά στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ), καθ’ όλη τη διάρκεια της άσκησής του που σημειώνεται πως θα είναι έμμισθη.

Πιλοτικό πρόγραμμα νέων γιατρών 

Με το πιλοτικό αυτό πρόγραμμα, τα οφέλη για έναν νέο γιατρό είναι διπλό καθώς και κλινική εμπειρία θα αποκτήσουν δίπλα σε έμπειρους γιατρούς κατά την διάρκεια των εφημεριών και θα είναι μειωμένη κατά έξι μήνες η άσκηση του αγροτικού τους.

Σύμφωνα, με την υπουργική απόφαση «ο εν λόγω ιατρός θα συμμετάσχει στο πλήρες πρόγραμμα λειτουργίας του τμήματος στο οποίο είναι τοποθετημένος, στις εφημερίες, στα επείγοντα, στην υποδοχή της Παθολογικής και της Χειρουργικής Κλινικής, καθώς και στα Εξωτερικά Ιατρεία αυτών. Ειδικότερα ο εν λόγω ιατρός θα οφείλει να βρίσκεται σε πέντε εφημερίες εκ των επτά στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ), καθ’ όλη τη διάρκεια της άσκησής του που σημειώνεται πως θα είναι έμμισθη.

Δικαίωμα να δηλώσουν ενδιαφέρον και να καταθέσουν αίτηση έχουν όσοι:

α) έχουν αποφοιτήσει από ιατρικές σχολές των πανεπιστημίων της ημεδαπής ή της αλλοδαπής από την 1η.1.2022 και εφεξής,

β) δεν έχουν τοποθετηθεί για εκπαίδευση σε κανένα στάδιο της ειδικότητας,

γ) δεν έχουν επιλεγεί από προκήρυξη ή πρόσκληση για την εκπλήρωση της υπηρεσίας υπαίθρου ούτε την έχουν εκπληρώσει και

δ) δεν έχουν πάρει νόμιμη απαλλαγή από την υποχρέωση εκπλήρωσης υπηρεσίας υπαίθρου.

Σε ότι αφορά την τοποθέτηση των γιατρών τοποθετούνται με απόφαση του Διοικητή της οικείας Υγειονομικής Περιφέρειας σε προσωρινά συνιστώμενες θέσεις σε νοσηλευτικά ιδρύματα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, που έχουν καθοριστεί από τον Υπουργό Υγείας και ανακοινώνονται στην πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος που εκδίδει κάθε Διοίκηση Υγειονομικής Περιφέρειας (Δ.Υ.ΠΕ.) για τα νοσοκομεία αρμοδιότητάς της.

Επιλογή των γιατρών

Το κριτήριο για τη συμμετοχή των ιατρών στο πιλοτικό πρόγραμμα της προκαταρκτικής κλινικής άσκησης είναι η εμπρόθεσμη υποβολή της αίτησης και των δικαιολογητικών.

Σε περίπτωση που ο αριθμός των ιατρών που αιτούνται ανά νοσοκομείο υπερβαίνει τον αριθμό των θέσεων προκαταρκτικής κλινικής άσκησης στο εν λόγω νοσοκομείο, διενεργείται μεταξύ των δημόσια κλήρωση από τη Διοίκηση της αρμόδιας Υ.ΠΕ., σε χρόνο και τόπο που ορίζονται με σχετική ανακοίνωση.

Οι ιατροί τοποθετούνται με απόφαση του Διοικητή της οικείας Υ.ΠΕ. και συνάπτουν σύμβαση ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου με το νοσηλευτικό ίδρυμα στο οποίο τοποθετούνται.

Η απόφαση αναρτάται στο πρόγραμμα «ΔΙΑΥΓΕΙΑ» της οικείας Δ.Υ.ΠΕ.. Αντίγραφο της απόφασης τοποθέτησης αποστέλλεται ταχυδρομικά με συστημένη επιστολή στη διεύθυνση κατοικίας που έχει δηλώσει ο ιατρός στην αίτησή του. Με την απόφαση ορίζεται προθεσμία δέκα (10) εργασίμων ημερών από την παραλαβή της, εντός της οποίας ο ιατρός οφείλει να αναλάβει τα καθήκοντά του και να υπογράψει σύμβαση με το νοσηλευτικό ίδρυμα στο οποίο τοποθετείται.

Οι ενδιαφερόμενοι ιατροί μπορούν να παρουσιαστούν και να αναλάβουν υπηρεσία στα νοσοκομεία στα οποία τοποθετούνται για την προκαταρκτική κλινική άσκηση και με μόνη την προσκόμιση της εκτυπωμένης από το πρόγραμμα «ΔΙΑΥΓΕΙΑ» απόφασης της οικείας Δ.Υ.ΠΕ.

Αν ο ιατρός διακόψει τη συμμετοχή του στο πρόγραμμα σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο, δεν δύναται να υποβάλει εκ νέου αίτηση για συμμετοχή σε αυτό.

Αν κατά τη διάρκεια του πιλοτικού προγράμματος προκαταρκτικής κλινικής άσκησης, ιατρός που συμμετέχει σε αυτό τοποθετηθεί για άσκηση προς απόκτηση ειδικότητας, η απόφαση τοποθέτησης για άσκηση προς απόκτηση ειδικότητας ανακαλείται.

Για τους ιατρούς που ολοκληρώνουν το πιλοτικό πρόγραμμα προκαταρκτικής κλινικής άσκησης:

α) μειώνεται κατά ένα (1) μήνα ο χρόνος ειδίκευσης σε οποιαδήποτε ειδικότητα, κατά την έναρξη αυτής, και

β) μειώνεται σε έξι (6) μήνες η υποχρέωση υπηρεσίας υπαίθρου, κατά παρέκκλιση της περ. Α΄ της παρ.3 του άρθρου 21 του ν.3580/2007 (ΦΕΚ 134 Α΄), περί δωδεκάμηνης υπηρεσίας υπαίθρου.

Μετά από την ολοκλήρωση του πιλοτικού προγράμματος προκαταρκτικής κλινικής άσκησης και της εξάμηνης υπηρεσίας υπαίθρου των γιατρών, αναγνωρίζονται τρεις (3) μήνες άσκησης ειδικότητας παθολογίας ή χειρουργικής, κατ΄επιλογή των ιατρών, εκτός αυτών που ειδικεύονται στη Γενική/Οικογενειακή Ιατρική.

Πηγη: https://healthstories.gr/

Πρέπει να εξετάσουμε τις πολιτικές για τον διαβήτη κύησης στη Βρετανική Κολομβία, διότι οι αλλαγές στον έλεγχο και μόνον οδηγούν στη σημαντική αύξηση της διάγνωσης στην επαρχία μας. Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι οποιαδήποτε αύξηση στη διάγνωση είναι πραγματικά επωφελής τόσο για τις ασθενείς όσο και για το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης”, λέει ο Δρ Nethery, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Ο διαβήτης κύησης έχει αναφερθεί ότι αυξάνεται, αλλά νέα μελέτη από τη Βρετανική Κολομβία διαπίστωσε ότι οι αλλαγές στις πρακτικές ελέγχου εξηγούν μεγάλο μέρος της αύξησης. Η μελέτη δημοσιεύεται στην Εφημερίδα του Καναδικού Ιατρικού Συλλόγου CMAJ (Canadian Medical Association Journal). Στον Καναδά, το ποσοστό του διαβήτη κύησης αυξήθηκε από το 4% των γεννήσεων το 2004 στο 7% το 2014 σε όλες τις φυλετικές και εθνικές ομάδες. Η αύξηση αυτή εικάζεται ότι οφείλεται στη μεγαλύτερη ηλικία των μητέρων, στη λιγότερη άσκηση και στην κακή διατροφή, αλλά οι λόγοι της αύξησης είναι ελάχιστα κατανοητοί.

Οι ερευνητές εξέτασαν στοιχεία για περισσότερες από 550 000 εγκυμοσύνες στη Βρετανική Κολομβία από το 2005 έως το 2019, καθώς και τη μέθοδο ελέγχου και τα ποσοστά ολοκλήρωσης του ελέγχου. Κατά τη διάρκεια της περιόδου μελέτης, οι διαγνώσεις διαβήτη κύησης διπλασιάστηκαν, από 7,2% σε 14,7%. Οι συγγραφείς διαπίστωσαν ότι η αύξηση οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στις αλλαγές στις πρακτικές ελέγχου του διαβήτη κύησης, από μια διαδικασία ελέγχου 2 βημάτων σε μια πιο ευαίσθητη διαδικασία ελέγχου 1 βήματος. Όταν προσαρμόστηκαν για την αύξηση της ολοκλήρωσης του ελέγχου, τις αλλαγές στις μεθόδους ελέγχου και τους πληθυσμιακούς παράγοντες, οι διαγνώσεις διαβήτη κύησης αυξήθηκαν κατά λιγότερο από το ένα τέταρτο κατά τη διάρκεια της 15ετούς περιόδου μελέτης. “Παρά τις ανησυχίες ότι ένα υψηλότερο ποσοστό εγκύων με υψηλό ΔΜΣ, η μεγαλύτερη ηλικία της μητέρας ή οι παράγοντες μαιευτικού κινδύνου οδηγούσαν σε υψηλότερα ποσοστά διαβήτη κύησης, αυτά δεν ήταν σημαντικοί παράγοντες που συνέβαλαν στην ετήσια αύξηση του διαβήτη κύησης στη Βρετανική Κολομβία”, αναφέρει η Δρ Elizabeth Nethery, Σχολή Πληθυσμού και Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας, μαζί με τους συν-συγγραφείς.

Η διάγνωση του διαβήτη κύησης επηρεάζει τόσο την ασθενή όσο και το σύστημα υγείας, καθώς απαιτεί αλλαγές στον τρόπο ζωής, πρόσθετες επισκέψεις σε υπηρεσίες υγείας και παρακολούθηση κατά τη διάρκεια και μετά την εγκυμοσύνη. Το 2017, η Βρετανική Κολομβία είχε το υψηλότερο επαρχιακό ποσοστό διαβήτη κύησης σε ποσοστό 13,9%, σε σύγκριση με 9,0% σε ολόκληρο τον Καναδά. “Η μελέτη μας αναδεικνύει τη σημασία της ύπαρξης δεδομένων σχετικά με τις μεθόδους ελέγχου και την ολοκλήρωση για την καλύτερη κατανόηση της αυξανόμενης επίπτωσης του διαβήτη κύησης που παρατηρείται αλλού”, καταλήγουν οι συγγραφείς. “Πρέπει να εξετάσουμε τις πολιτικές για τον διαβήτη κύησης στη Βρετανική Κολομβία, διότι οι αλλαγές στον έλεγχο και μόνον οδηγούν στη σημαντική αύξηση της διάγνωσης στην επαρχία μας. Πρέπει να βεβαιωθούμε ότι οποιαδήποτε αύξηση στη διάγνωση είναι πραγματικά επωφελής τόσο για τις ασθενείς όσο και για το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης”, λέει ο Δρ Nethery, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Όμως, τα παχύσαρκα άτομα έχουν ήδη χρόνια υψηλότερα επίπεδα λεπτίνης και ο Clatworthy λέει ότι είναι πιθανό να μην παράγουν πλέον επαρκή πρόσθετη λεπτίνη ως απάντηση στη μόλυνση ή να μην είναι ευαίσθητα σε αυτήν, με αποτέλεσμα να μην διεγείρονται επαρκώς τα ανοσοποιητικά τους κύτταρα.

Covid-19: Τα άτομα που είναι παχύσαρκα μπορεί να είναι πιο ευάλωτα σε σοβαρή COVID-19 λόγω φτωχότερης φλεγμονώδους ανοσολογικής απόκρισης, λένε οι επιστήμονες του Cambridge. Οι επιστήμονες του Ινστιτούτου Θεραπευτικής Ανοσολογίας και Λοιμωδών Νοσημάτων του Κέιμπριτζ (CITIID) και του Ινστιτούτου Wellcome Sanger έδειξαν ότι μετά τη μόλυνση με τον ιό SARS-CoV-2, τα κύτταρα στο βλεννογόνο των πνευμόνων, τα ρινικά κύτταρα και τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος στο αίμα παρουσιάζουν αμβλυμένη φλεγμονώδη απόκριση στους παχύσαρκους ασθενείς, παράγοντας υποδεέστερα επίπεδα μορίων που απαιτούνται για την καταπολέμηση της λοίμωξης. Από την έναρξη της πανδημίας, έχουν καταγραφεί σχεδόν 760 εκατομμύρια επιβεβαιωμένα κρούσματα λοίμωξης από SARS-CoV-2, με σχεδόν 6,9 εκατομμύρια θανάτους. Ενώ ορισμένοι άνθρωποι έχουν πολύ ήπια -ή και καθόλου- συμπτώματα, άλλοι έχουν πολύ πιο σοβαρά συμπτώματα, συμπεριλαμβανομένου του συνδρόμου οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας που απαιτεί υποστήριξη με αναπνευστήρα. Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου για σοβαρή COVID-19 είναι η παχυσαρκία, η οποία ορίζεται ως δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ) άνω του 30. Περισσότερο από το 40% των ενηλίκων στις ΗΠΑ και το 28% των ενηλίκων στην Αγγλία χαρακτηρίζονται ως παχύσαρκοι.

Ενώ η σχέση αυτή έχει αποδειχθεί σε πολυάριθμες επιδημιολογικές μελέτες, μέχρι τώρα δεν ήταν σαφές γιατί η παχυσαρκία θα έπρεπε να αυξάνει τον κίνδυνο ενός ατόμου για σοβαρή COVID-19. Μια πιθανή εξήγηση θεωρούνταν ότι η παχυσαρκία συνδέεται με τη φλεγμονή: μελέτες έχουν δείξει ότι τα άτομα που είναι παχύσαρκα έχουν ήδη υψηλότερα επίπεδα βασικών μορίων που σχετίζονται με τη φλεγμονή στο αίμα τους. Θα μπορούσε μια υπερδραστήρια φλεγμονώδης αντίδραση να εξηγήσει τη σύνδεση; Η καθηγήτρια Menna Clatworthy είναι κλινικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και μελετά ιστικά ανοσοκύτταρα στο CITIID παράλληλα με τη φροντίδα ασθενών στο νοσοκομείο Addenbrooke’s Hospital, που ανήκει στα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία του Cambridge NHS Foundation Trust. Η ίδια δήλωσε: “Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, η πλειονότητα των νεότερων ασθενών που είδα στους θαλάμους της COVID ήταν παχύσαρκοι. Λαμβάνοντας υπόψη όσα γνωρίζουμε για την παχυσαρκία, αν με ρωτούσατε γιατί συνέβαινε αυτό, θα σας έλεγα ότι πιθανότατα οφειλόταν σε υπερβολική φλεγμονή. Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν το απολύτως αντίθετο”. Η Clatworthy και η ομάδα της ανέλυσαν δείγματα αίματος και πνευμόνων που ελήφθησαν από 13 παχύσαρκους ασθενείς με σοβαρή COVID-19 που απαιτούσαν μηχανικό αερισμό και εντατική θεραπεία, καθώς και 20 άτομα ελέγχου (μη παχύσαρκοι ασθενείς με COVID-19 και ασθενείς χωρίς COVID-19 που έκαναν αερισμό). Πρόκειται για ασθενείς που εισήχθησαν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου Addenbrooke’s. Η ομάδα της χρησιμοποίησε μια τεχνική γνωστή ως transcriptomics, η οποία εξετάζει τα μόρια RNA που παράγονται από το DNA μας, για να μελετήσει τη δραστηριότητα των κυττάρων σε αυτούς τους βασικούς ιστούς. Τα αποτελέσματά τους δημοσιεύονται στο Αμερικανικό Περιοδικό Αναπνευστικής και Εντατικής Ιατρικής (American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine). Αντίθετα με τις προσδοκίες, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι παχύσαρκοι ασθενείς είχαν υπολειτουργικές ανοσολογικές και φλεγμονώδεις αντιδράσεις στους πνεύμονές τους. Συγκεκριμένα, σε σύγκριση με τους μη παχύσαρκους ασθενείς, τα κύτταρα στην επένδυση των πνευμόνων τους και ορισμένα από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού τους συστήματος είχαν χαμηλότερα επίπεδα δραστηριότητας μεταξύ των γονιδίων που είναι υπεύθυνα για την παραγωγή δύο μορίων γνωστών ως ιντερφερόνες (INF) – ιντερφερόνη-α και ιντερφερόνη-γάμμα- τα οποία βοηθούν στον έλεγχο της αντίδρασης του ανοσοποιητικού συστήματος, και του παράγοντα νέκρωσης όγκων (TNF), ο οποίος προκαλεί φλεγμονή.

Όταν εξέτασαν τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος στο αίμα 42 ενηλίκων από μια ανεξάρτητη ομάδα, διαπίστωσαν παρόμοια, αλλά λιγότερο έντονη, μείωση της δραστηριότητας των γονιδίων που παράγουν ιντερφερόνη, καθώς και χαμηλότερα επίπεδα IFN-άλφα στο αίμα. Ο καθηγητής Clatworthy δήλωσε: “Αυτό ήταν πραγματικά εκπληκτικό και απροσδόκητο. Σε όλους τους τύπους κυττάρων που εξετάσαμε, διαπιστώσαμε ότι τα γονίδια που είναι υπεύθυνα για την κλασική αντιιική απόκριση ήταν λιγότερο ενεργά. Ήταν εντελώς σιωπηλά”. Η ομάδα μπόρεσε να αναπαράγει τα ευρήματά της σε ρινικά ανοσοποιητικά κύτταρα που ελήφθησαν από παχύσαρκα παιδιά με COVID-19, όπου και πάλι διαπίστωσε χαμηλότερα επίπεδα δραστηριότητας μεταξύ των γονιδίων που παράγουν την IFN-α και την IFN-γάμμα. Αυτό είναι σημαντικό επειδή η μύτη είναι ένα από τα σημεία εισόδου του ιού – μια ισχυρή ανοσολογική απόκριση εκεί θα μπορούσε να αποτρέψει την περαιτέρω εξάπλωση της λοίμωξης στο σώμα, ενώ μια ασθενέστερη απόκριση θα ήταν λιγότερο αποτελεσματική. Μια πιθανή εξήγηση για το εύρημα αφορά τη λεπτίνη, μια ορμόνη που παράγεται στα λιποκύτταρα και ελέγχει την όρεξη. Η λεπτίνη παίζει επίσης ρόλο στην ανοσολογική απόκριση: σε άτομα που έχουν φυσιολογικό βάρος, τα επίπεδα της ορμόνης αυξάνονται ως απόκριση στη λοίμωξη και η ορμόνη διεγείρει άμεσα τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος. Όμως, τα παχύσαρκα άτομα έχουν ήδη χρόνια υψηλότερα επίπεδα λεπτίνης και ο Clatworthy λέει ότι είναι πιθανό να μην παράγουν πλέον επαρκή πρόσθετη λεπτίνη ως απάντηση στη μόλυνση ή να μην είναι ευαίσθητα σε αυτήν, με αποτέλεσμα να μην διεγείρονται επαρκώς τα ανοσοποιητικά τους κύτταρα. Τα ευρήματα θα μπορούσαν να έχουν σημαντικές συνέπειες τόσο για τη θεραπεία της COVID-19 όσο και για το σχεδιασμό κλινικών δοκιμών για τη δοκιμή νέων θεραπειών.

Επειδή μια υπερδραστήρια ανοσολογική και φλεγμονώδης αντίδραση μπορεί να σχετίζεται με σοβαρή COVID-19 σε ορισμένους ασθενείς, οι γιατροί έχουν στραφεί σε αντιφλεγμονώδη φάρμακα για να αμβλύνουν αυτή την αντίδραση. Αλλά τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα μπορεί να μην είναι κατάλληλα για τους παχύσαρκους ασθενείς. Ο συν-συγγραφέας Dr. Andrew Conway Morris από το Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Cambridge και επίτιμος σύμβουλος στη μονάδα εντατικής θεραπείας του νοσοκομείου Addenbrooke’s δήλωσε: “Αυτό που δείξαμε είναι ότι δεν είναι όλοι οι ασθενείς ίδιοι, οπότε ίσως χρειαστεί να προσαρμόσουμε τις θεραπείες. Τα παχύσαρκα άτομα μπορεί να χρειάζονται λιγότερες αντιφλεγμονώδεις θεραπείες και ενδεχομένως περισσότερη βοήθεια για το ανοσοποιητικό τους σύστημα”. Οι κλινικές δοκιμές για πιθανές νέες θεραπείες θα πρέπει να περιλαμβάνουν στρωματοποίηση των ασθενών και όχι να περιλαμβάνουν τόσο ασθενείς με σοβαρό όσο και με φυσιολογικό βάρος, των οποίων οι ανοσολογικές αντιδράσεις διαφέρουν.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

https://www.iatropedia.gr/

«Καμπανάκι» για το πόσο αλάτι τρώμε: Συμπεράσματα-σοκ από έκθεση του Π.Ο.Υ. για την πρόσληψη νατρίου

Μια πρώτη στο είδος της έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.) για την μείωση της πρόσληψης νατρίου (αλάτι) δείχνει ότι ο κόσμος δεν θα πετύχει τον παγκόσμιο στόχο του για μείωση της πρόσληψης νατρίου κατά 30% έως το 2025.

Το νάτριο, ένα απαραίτητο θρεπτικό συστατικό, αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, εγκεφαλικού και πρόωρου θανάτου όταν καταναλώνεται σε υπερβολική ποσότητα.

Η κύρια πηγή νατρίου είναι το επιτραπέζιο αλάτι (χλωριούχο νάτριο), αλλά περιέχεται επίσης σε άλλα καρυκεύματα, όπως το γλουταμινικό νάτριο.

Η έκθεση δείχνει ότι μόνο το 5% των κρατών μελών του Π.Ο.Υ. εφαρμόζουν υποχρεωτικές και ολοκληρωμένες πολιτικές μείωσης του νατρίου και ότι το 73% των κρατών μελών του Π.Ο.Υ. δεν έχουν πλήρη εφαρμογή τέτοιων πολιτικών.

Η εφαρμογή πολιτικών μείωσης του νατρίου θα μπορούσε να σώσει περίπου 7 εκατομμύρια ζωές παγκοσμίως έως το 2030. Αποτελεί σημαντική συνιστώσα της δράσης για την επίτευξη του στόχου Βιώσιμης Ανάπτυξης για την μείωση των θανάτων από μη μεταδοτικές ασθένειες.

Σήμερα, όμως, μόνο εννέα χώρες διαθέτουν ένα ολοκληρωμένο πακέτο συνιστώμενων πολιτικών για την μείωση της πρόσληψης νατρίου:

1. Βραζιλία
2. Χιλή
3. Τσεχία
4. Λιθουανία
5. Μαλαισία
6. Μεξικό
7. Σαουδική Αραβία
8. Ισπανία
9. Ουρουγουάη

“Η ανθυγιεινή διατροφή είναι η κύρια αιτία θανάτου και ασθενειών παγκοσμίως και η υπερβολική πρόσληψη νατρίου είναι ένας μία τις κύριες αιτίες”, δήλωσε ο δρ. Tedros Adhanom Ghebreyesus, Γενικός Διευθυντής του Π.Ο.Υ.

“Αυτή η έκθεση δείχνει ότι οι περισσότερες χώρες δεν έχουν ακόμη υιοθετήσει υποχρεωτικές πολιτικές μείωσης του νατρίου, αφήνοντας τους ανθρώπους τους σε κίνδυνο καρδιακής προσβολής, εγκεφαλικού και άλλων προβλημάτων υγείας. Ο Π.Ο.Υ. καλεί όλες τις χώρες να εφαρμόσουν στρατηγικές για την μείωση του νατρίου και τους κατασκευαστές να εφαρμόσουν τα κριτήρια αναφοράς του Π.Ο.Υ. για την περιεκτικότητα των τροφίμων σε νάτριο”.

Μείωση στο διατροφικό νάτριο (αλάτι): Οι 4 κανόνες “καλύτερης αγοράς” που έχει προτείνει ο Π.Ο.Υ.

Μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για την μείωση του νατρίου περιλαμβάνει την υιοθέτηση υποχρεωτικών πολιτικών και των τεσσάρων παρεμβάσεων “καλύτερης αγοράς” του Π.Ο.Υ. που σχετίζονται με το νάτριο, οι οποίες συμβάλλουν σημαντικά στην πρόληψη των μη μεταδοτικών ασθενειών. Αυτές είναι:

1. Επαναδιαμόρφωση των τροφίμων ώστε να περιέχουν λιγότερο αλάτι και καθορισμός στόχων για την ποσότητα νατρίου στα τρόφιμα και τα γεύματα
2. Καθιέρωση πολιτικών δημοσίων προμηθειών τροφίμων για τον περιορισμό των τροφίμων πλούσιων σε αλάτι ή νάτριο σε δημόσια ιδρύματα όπως νοσοκομεία, σχολεία, χώρους εργασίας και γηροκομεία
3. Σήμανση στο μπροστινό μέρος των συσκευασιών, που βοηθά τους καταναλωτές να επιλέγουν προϊόντα χαμηλότερης περιεκτικότητας σε νάτριο
4. Επικοινωνιακές εκστρατείες με με στόχο την αλλαγή συμπεριφοράς για την μείωση της κατανάλωσης αλατιού/νατρίου

Οι χώρες ενθαρρύνονται να θεσπίσουν στόχους περιεκτικότητας σε νάτριο για τα επεξεργασμένα τρόφιμα, σύμφωνα με τους Παγκόσμιους Δείκτες Αναφοράς για το νάτριο του Π.Ο.Υ. και να τους επιβάλουν μέσω αυτών των πολιτικών.

Οι υποχρεωτικές πολιτικές μείωσης του νατρίου είναι πιο αποτελεσματικές, καθώς επιτυγχάνουν ευρύτερη κάλυψη και προστασία έναντι εμπορικών συμφερόντων, ενώ παρέχουν ίσους όρους ανταγωνισμού για τους παραγωγούς τροφίμων.

Ως μέρος της έκθεσης, ο Π.Ο.Υ. ανέπτυξε έναν “χάρτη βαθμολόγησης” για τα κράτη μέλη με βάση τον τύπο και τον αριθμό των πολιτικών μείωσης του νατρίου που εφαρμόζουν.

Σύμφωνα με στοιχεία έως και τις 6 Οκτωβρίου του 2022, η Ελλάδα εμπίπτει στην 3η κατηγορία. Αυτό σημαίνει ότι εφαρμόζει την υποχρεωτική δήλωση νατρίου σε προσυσκευασμένα τρόφιμα και ότι εφαρμόζει τουλάχιστον ένα υποχρεωτικό μέτρο για την μείωση του νατρίου.

“Αυτή η σημαντική έκθεση καταδεικνύει ότι οι χώρες πρέπει να εργαστούν επειγόντως για να εφαρμόσουν φιλόδοξες, υποχρεωτικές, κυβερνητικές πολιτικές μείωσης του νατρίου για την επίτευξη του παγκόσμιου στόχου για μείωση της κατανάλωσης αλατιού έως το 2025”, δήλωσε ο δρ. Tom Frieden, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Resolve to Save Lives, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που συνεργάζεται με χώρες για την πρόληψη 100 εκατομμυρίων θανάτων από καρδιαγγειακές παθήσεις σε διάστημα 30 ετών.

“Υπάρχουν αποδεδειγμένα μέτρα που μπορούν να εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις και σημαντικές καινοτομίες, όπως τα χαμηλά άλατα νατρίου. Ο κόσμος χρειάζεται δράση εδώ και τώρα, αλλιώς πολλοί περισσότεροι άνθρωποι θα βιώσουν αναπηρικά ή θανατηφόρα περιστατικά καρδιακών προσβολών και εγκεφαλικών”.

Η παγκόσμια μέση πρόσληψη αλατιού υπολογίζεται ότι είναι 10,8 γραμμάρια την ημέρα, υπερδιπλάσια από τη σύσταση του Π.Ο.Υ. για λιγότερο από 5 γραμμάρια αλατιού την ημέρα (ένα κουταλάκι του γλυκού).

Η έκθεση του Π.Ο.Υ. για την μείωση της πρόσληψης νατρίου

Η υπερβολική κατανάλωση αλατιού το καθιστά τον κορυφαίο παράγοντα κινδύνου για θανάτους που σχετίζονται με τη διατροφή και τη διατροφή. Προκύπτουν ολοένα και περισσότερα στοιχεία που τεκμηριώνουν τις σχέσεις μεταξύ της υψηλής πρόσληψης νατρίου και του αυξημένου κινδύνου για άλλες παθήσεις όπως ο καρκίνος του στομάχου, η παχυσαρκία, η οστεοπόρωση και η νεφρική νόσος.

Ο Π.Ο.Υ. καλεί τα κράτη μέλη να εφαρμόσουν χωρίς καθυστέρηση πολιτικές μείωσης της πρόσληψης νατρίου και να μετριάσουν τις βλαβερές συνέπειες της υπερβολικής κατανάλωσης αλατιού. Ο Π.Ο.Υ. καλεί επίσης τους κατασκευαστές τροφίμων να θέσουν φιλόδοξους στόχους μείωσης του νατρίου στα προϊόντα τους.

Πηγή: https://www.who.int

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Μόνο το 5% των κρατών μελών του ΠΟΥ προστατεύονται από το αλάτι

Απαιτούνται τεράστιες προσπάθειες για τη μείωση στη χρήση αλατιού. Αυτό επισημαίνει η Παγκόσμια έκθεση για τη μείωση της πρόσληψης νατρίου του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, τονίζοντας ότι ο κόσμος βρίσκεται ακόμη μακριά από τον στόχο του για τη μείωση στη χρήση του κατά 30% έως το 2025.

Το νάτριο, όταν καταναλώνεται σε υπερβολική ποσότητα, αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, εγκεφαλικού και πρόωρου θανάτου.
Η κύρια πηγή νατρίου είναι το επιτραπέζιο αλάτι (χλωριούχο νάτριο), αλλά περιέχεται επίσης και σε άλλα καρυκεύματα όπως το γλουταμινικό νάτριο. Η έκθεση δείχνει ότι μόνο το 5% των κρατών μελών του ΠΟΥ προστατεύονται από υποχρεωτικές και ολοκληρωμένες πολιτικές μείωσης του νατρίου ενώ το 73% των κρατών μελών του ΠΟΥ δεν ακολουθούν τέτοιες πολιτικές.

Ωστόσο, η εφαρμογή πολιτικών μείωσης του νατρίου θα μπορούσε να σώσει περίπου 7 εκατομμύρια ζωές παγκοσμίως έως το 2030. Σήμερα, μόνο εννέα χώρες (Βραζιλία, Χιλή, Τσεχία, Λιθουανία, Μαλαισία, Μεξικό, Σαουδική Αραβία, Ισπανία και Ουρουγουάη) διαθέτουν ένα ολοκληρωμένο πακέτο συνιστώμενων πολιτικών για τη μείωση της πρόσληψης νατρίου.

Η παγκόσμια μέση πρόσληψη αλατιού υπολογίζεται ότι είναι 10,8 γραμμάρια την ημέρα, που είναι υπερδιπλάσια από τη σύσταση του ΠΟΥ για λιγότερο από 5 γραμμάρια αλατιού την ημέρα (ένα κουταλάκι του γλυκού).

Πηγές:
https://www.who.int/news/item/09-03-2023-massive-efforts-needed-to-reduce-salt-intake-and-protect-lives

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Πόσο γνωστές ήταν οι επεμβάσεις πλαστικής επανορθωτικής στην Αρχαία Ελλάδα και σε ποιον Ινδό γιατρό ανήκει η πραγματεία για τη Χειρουργική.

Ένας Ινδός, ονόματι Σουσρούτα, ο οποίος έζησε μεταξύ του 1.000 και του 80 π.Χ, θεωρείται ο “πατέρας της Πλαστικής Χειρουργικής”.

Πλαστικές επεμβάσεις, ωστόσο, φαίνεται πως είχαν πραγματοποιηθεί πολύ νωρίτερα, στην αρχαιότητα και συγκεκριμένα το 1.600 π.Χ. στην Αρχαία Αίγυπτο.

Αυτό επισημαίνουν, μεταξύ άλλων, σε πρόσφατη δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό Craniofacial Surgery οι πλαστικοί χειρουργοί Bishara Atiyeh και Mutaz B Habal, από τα Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού και από το νοσοκομείο Τάμπα της Φλόριντα των ΗΠΑ.

Όπως αναφέρουν, μερικούς αιώνες αργότερα, από τη δραστηρότητα στην Αίγυπτο, πραγματοποιήθηκαν απλές πλαστικές επεμβάσεις και στις ακτές της Βόρειας Μεσογείου, στην αρχαία Ελλάδα και στη Ρώμη. Αφορούσαν αποκατάσταση κατεστραμμένων τμημάτων, που είχαν προκληθεί από ακρωτηριασμούς στον πόλεμο, από τιμωρία ή από ταπείνωση.

Ακολούθησε ένα ιστορικό κενό από την ελληνορωμαϊκή περίοδο έως την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση. Είχε, πάντως, προηγηθεί η παρουσία χειρουργών κατά τον Μεσαίωνα, όπως ο Αλμπουκάσις και ο Αβικέννας.

Σύμφωνα με τους συντάκτες του άρθρου, στην πραγματικότητα, όλοι οι πληθυσμοί της Μεσογείου, αν και όχι μαζί ή ταυτόχρονα, έχουν συμμετάσχει στην ανάπτυξη της τέχνης και της επιστήμης της πλαστικής και επανορθωτικής χειρουργικής. Όλοι έχουν κάνει πολύτιμες καινοτομίες, μαζί με άλλες, οι οποίες σωρευτικά είχαν ως αποτέλεσμα τη σταδιακή συσσώρευση γνώσεων και τεχνικών δεξιοτήτων.

Εγχειρίδιο οδηγιών

Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, στον Ινδό χειρουργό Σουσρούτα (το άγαλμά του στη φωτογραφία), αποδίδεται μία αρχαία πραγματεία, η οποία καλύπτει όλες τις πτυχές της Γενικής Ιατρικής, με εντυπωσιακά κεφάλαια για τη Χειρουργική. Πρόκειται για ένα εγχειρίδιο οδηγιών προς τους γιατρούς, ώστε να αντιμετωπίζουν τους ασθενείς τους ολιστικά.

Για τον Σουσρούτα, η χειρουργική επιστήμη ήταν καθολική, ενώ μερικές από τις πρωτοποριακές επεμβάσεις του περιλαμβάνουν τη ρινοπλαστική (την επιδιόρθωση ή αποκατάσταση μύτης), αφαίρεση νεκρού εμβρύου και λιθοτομή (χειρουργική τομή σε κοίλα όργανα όπως η ουροδόχος κύστη για την αφαίρεση λίθων ή λίθων).

Ανέπτυξε επίσης πολλές μοναδικές και πρακτικές τεχνικές για την ανατομή του ανθρώπινου σώματος και τη μελέτη της δομής του.

Ο πίνακας στην κορυφή του κειμένου είναι του Γάλλου ζωγράφου Τουλούζ Λοτρέκ, με θέμα χειρουργική επέμβαση και έχει γίνει τον 19ο αιώνα.

Πηγές:
Craniofacial Surgery, Britannica, Wikipedia

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Στη μεγαλύτερη έρευνα του είδους της, ερευνητές εξέτασαν το είδος κυττάρων και τη λειτουργία των πνευμόνων και αναζητήθηκαν σήματα μεταξύ πνευμονικής λειτουργίας και ηλικίας, καπνίσματος και ύψους.

Νέα έρευνα 144 επιστημόνων που μελέτησαν τους πνεύμονες 580.869 ανθρώπων εντόπισε 1.020 ανεξάρτητα σήματα που συνδέονται με νόσο και ενέπλεξαν 559 γονίδια. Τα γονίδια εμπλουτίστηκαν σε 29 οδούς δίνοντας νέες πληροφορίες για τους υποκείμενους μηχανισμούς της πνευμονικής λειτουργίας.

Στη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nature Genetics, ερευνητές εξέτασαν το είδος κυττάρων και τη λειτουργία των πνευμόνων σε  μελέτη συσχέτισης ολόκληρου του γονιδιώματος και αναζητήθηκαν σήματα μεταξύ πνευμονικής λειτουργίας και ηλικίας, καπνίσματος και ύψους.

Οι ερευνητές πραγματοποίησαν μετα- ανάλυση σε 66,8 εκατομμύρια ποικιλομορφίες.

Το πείραμα εντόπισε 1.020 σήματα για πνευμονική λειτουργία, περιλαμβανομένων 713 που δεν είχαν περιγραφεί σε άλλες έρευνες. Τα σήματα σχετίζονταν με 559 γονίδια υπογραμμίζοντας οδούς που δεν είχαν προηγουμένως εμπλακεί στην πνευμονικέ λειτουργία.

Εξι προηγουμένως εμπλεκόμενα γονίδια στηρίχτηκαν από 14 επιπλέον κριτήρια που δεν είχαν φανεί στις αρχικές έρευνες.

Το ύψος, καθοριστικός παράγοντας για την ανάπτυξη των πνευμόνων δεν είχε σχέσεις μεταξύ των σχετικών με την πνευμονική λειτουργία σημάτων.
Υπήρχαν μόνο ονομαστικές επιδράσεις που εξαρτόνταν από το κάπνισμα σε 69 σήματα και 113 σήματα έδειξαν μικρή ένδειξη επίδρασης εξαρτώμενης από την ηλικία.

Οι περισσότεροι συμμετέχοντες  (468.062) είναι ευρωπαϊκής καταγωγής. Περιλαμβάνονταν επίσης 8.590 από την Αφρική, 14.668 Λατίνοι, 85.279 από την ανατολική Ασία και 4.270 από τη Νότιο Ασία.

Οι ηλικίες κυμαίνονται από παιδιά έως ενήλικες, επομένως τα ευρήματα θα πρέπει να έχουν ευρεία εφαρμογή.

Πηγές:
Nature Genetics,

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Οι ερευνητές σημείωσαν ότι αν και χρειάζονται νέες έρευνες, η παρούσα αυξάνει την πιθανότητα το ντελίριο να προδιαθέτει ενδεχομένως σε μόνιμη νοητική έκπτωση και πιθανή άνοια.

Νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο JAMA Internal Medicine, έδειξε ότι η εμφάνιση μετεγχειρητικού ντελίριου συνδέεται με 40% ταχύτερο ρυθμό νοητικής εξασθένησης έναντι ασθενών που δεν εμφάνισαν ντελίριο.

Ο Zachary J. Kunicki, του Brown University, δήλωσε ότι το ντελίριο συνδέεται με ταχύτερη νοητική εξασθένηση.
Η έρευνα έχει τη μακρύτερη περίοδο παρακολούθησης από έρευνες που εξετάζουν το μετεγχειρητικό ντελίριο.

Οι ερευνητές σημείωσαν ότι αν και χρειάζονται νέες έρευνες, η παρούσα αυξάνει την πιθανότητα το ντελίριο να προδιαθέτει ενδεχομένως σε μόνιμη νοητική έκπτωση και πιθανή άνοια.

Το ντελίριο είναι η πιο συχνή μετεγχειρητική επιπλοκή στους ηλικιωμένους και συνδέεται με φτωχό αποτέλεσμα, περιλαμβανομένης μακροπρόθεσμης νοητικής έκπτωσης και άνοιας.

Παρακολουθήθηκαν 560 ηλικιωμένοι 70 ετών και άνω. Μετρήθηκε η αντίληψή τους κάθε 6 μήνες για 36 μήνες και στη συνέχεια κάθε χρόνο για 6 χρόνια.
Με τεστ, οι ερευνητές εντόπισαν ότι νοητικές αλλαγές μετά την εγχείρηση είναι πολύπλοκες και ότι το ντελίριο επηρεάζει κάθε χρονικό διάστημα.

Οι μέσες νοητικές αλλαγές που φάνηκαν μετά την εγχείρηση περιλαμβάνουν απότομη πτώση ένα μήνα μετά την εγχείρηση, αύξηση στους 2 μήνες μετά, σταθερή περίοδο από 6–30 μήνες μετά την εγχείρηση και έπειτα σταθερή πτώση από 3–6 χρόνια μετά την εγχείρηση.

Το ντελίριο συνδέεται με πιο απότομη πτώση στον ένα μήνα, μεγαλύτερη ανάκαμψη στους 2 μήνες και ταχύτερη πτώση σε όλες τις περιόδους από 6 μήνες ως 6 χρόνια αντίστοιχα.

Tα ευρήματα υποδεικνύουν είτε ότι το ντελίριο καθαυτό μπορεί ενδεχομένως να συμβάλλει σε νοητική εξασθένηση μετά από εγχείρηση είτε ότι είναι πιθανό να χρησιμεύσει για τον εντοπισμό όσων έχουν κίνδυνο μελλοντικά για πιο γρήγορη νοητική εξασθένηση.

Πηγές:
JAMA Internal Medicine,

Πηγη: https://www.iatronet.gr/