Συντάκτης: grammateia

Το έργο χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο του HORIZON 2020, με τη συμμετοχή 10 εταίρων από 7 διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες.

Η παρηγορητική φροντίδα στη νόσο του Πάρκινσον είναι ένα έργο για την παρηγορητική-ανακουφιστική φροντίδα ασθενών που πάσχουν από την νόσο του Πάρκινσον. Το έργο χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο του HORIZON 2020, με τη συμμετοχή 10 εταίρων από 7 διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες. Από την Ελλάδα συμμετέχει η Μονάδα Ιατρικής Τεχνολογίας και Ευφυών Πληροφοριακών Συστημάτων του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.(https://www.pdpal.eu)

Ο σκοπός του έργου είναι να ενσωματώσει την παρηγορητική φροντίδα με την παραδοσιακή φροντίδα και να προτείνει ένα νέο μοντέλο συνδυαστικής παρηγορητικής φροντίδας που επικεντρώνεται στην ποιότητα ζωής του ασθενούς σε όλη την πορεία της νόσου. Επιπλέον παρέχει ένα επιπρόσθετο επίπεδο υποστήριξης στους ασθενείς, στους φροντιστές τους και στους θεράποντες ιατρούς.

Η νόσος του Πάρκινσον είναι παγκοσμίως η δεύτερη πιο συχνή νευροεκφυλιστική νόσος, προσβάλλοντας το 1%–2% του παγκόσμιου πληθυσμού άνω των 65 ετών, με ανοδικές τάσεις που ακολουθούν τη γήρανση του πληθυσμού. Αν και η ασθένεια θεωρείται παραδοσιακά ως κινητική διαταραχή, τα τελευταία 10 χρόνια, τα δύσκολα διαχειρίσιμα μη-κινητικά συμπτώματα, η δυσφορία από τους φροντιστές και η υψηλή χρήση ιατρικών υπηρεσιών, ειδικά τον τελευταίο χρόνο της ζωής των ασθενών, είναι επιπλέον προβλήματα. Οι ασθενείς με Πάρκινσον έχουν σημαντικές (και αυξανόμενες) ανεκπλήρωτες σωματικές, ψυχοκοινωνικές και πνευματικές ανάγκες και αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα με το συντονισμό και τη συνέχεια της φροντίδας τους.

Στη διάρκεια του έργου υλοποιήθηκαν:

• Σχεδιασμός οδηγιών και συστάσεων για την καθοδήγηση της ανάγκης και του χρόνου κλινικών και νοσοκομειακών παραπομπών καθώς και καθορισμό του ρόλου των ειδικών και των μελών της ομάδας ανακουφιστικής φροντίδας.
• Προσδιορισμός των προγνωστικών παραγόντων κινδύνου ή ειδικά διαμορφωμένων δεικτών, ιδιαίτερα για 6μηνη επιβίωση ώστε να ειδοποιούνται οι γιατροί για πιθανές, παραπομπές καθώς και για ασθενείς υψηλού κινδύνου και τους φροντιστές.
• Υλοποίηση κλινικής μελέτης για την παρηγορητική φροντίδα του Πάρκινσον με παρέμβαση που έχει επίκεντρο την οικογένεια και είναι βασισμένη σε Νοσηλευτές Παρηγορητικής Φροντίδας που συντονίζουν διεπιστημονικές, ομάδες εξωτερικού ιατρείου. Οι εμπλεκόμενες ομάδες φροντίδας χρησιμοποίησαν συνδεδεμένες τεχνολογίες υγείας (τηλεϊατρική, συνεδρίες βίντεο, φορητές συσκευές για απομακρυσμένη και αυτόματη αξιολόγηση των συμπτωμάτων) με έμφαση στον εντοπισμό και τη διαχείριση των αναγκών παρηγορητικής φροντίδας του ασθενή και των φροντιστών καθώς και στην αντικειμενικότητα και πληρότητα των δεδομένων του ασθενούς.
• Μελέτη όσον το κόστος και την κοινωνική περίθαλψη, με δευτερογενείς αναλύσεις από κοινωνικής πλευράς προκειμένου να αξιολογηθεί η σκοπιμότητα της ενσωμάτωσης των προτεινόμενων παρεμβάσεων στην τρέχουσα διαχείριση του πόνου, σε καθεστώτα ανακουφιστικής και/ή φροντίδας στο τέλος της ζωής του ασθενούς και συστήματα υγειονομικής περίθαλψης σε όλη την Ευρώπη.
• Αναπτύχθηκε Διαδικτυακό Μάθημα Παρηγορητικής Φροντίδας για ασθενείς, φροντιστές, νευρολόγους και ειδικούς στην παρηγορητική φροντίδα (http://pc50.cs.uoi.gr).

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ασθενείς με αρθρίτιδα στο γόνατο που λάμβαναν τακτικά μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα είχαν χειρότερη φλεγμονή και εξασθενημένους χόνδρους σε σύγκριση με ομάδα ελέγχου.

Μη συνταγογραφούμενα αναλγητικά, όπως η ασπιρίνη ή η ιβουπροφένη δεν επιβραδύνουν την εξέλιξη της οστεοαρθρίτιδας στο γόνατο και ενδεχομένως μπορεί να επιδεινώσουν την κατάσταση, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Η έρευνα θα παρουσιαστεί στο Radiological Society of North America και τα ευρήματα θεωρούνται προκαταρκτικά.

Ασθενείς με αρθρίτιδα στο γόνατο που λάμβαναν τακτικά μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα είχαν χειρότερη φλεγμονή και εξασθενημένους χόνδρους σε σύγκριση με ομάδα ελέγχου.

Επίσης οι ερευνητές είδαν ότι η σύνθεση των χόνδρων ήταν χειρότερη στην ομάδα των χρηστών φαρμάκων σε σχέση με την ομάδα ελέγχου.

Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία 1.000 συμμετεχόντων σε μακροχρόνια έρευνα παρατήρησης για την αρθρίτιδα στο γόνατο. Οι συμμετέχοντες εγγράφηκαν μεταξύ Φεβρουαρίου 2004 και Μαίου 2006.

Οι ερευνητές συνέκριναν 277 ανθρώπους στους οποίους συνταγοραφήθηκαν μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη τακτικά για τουλάχιστον ένα χρόνο, με 793 ανθρώπους που δεν έλαβαν φάρμακα.

Υποβλήθηκαν σε μαγνητική τομογραφία στην έναρξη και 4 χρόνια αργότερα.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσοι λάμβαναν τα παραπάνω φάρμακα είχαν χειρότερη φλεγμονή στις αρθρώσεις και στην ποιότητα των χόνδρων στην έναρξη, σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου και η υγεία των γονάτων τους είχε επιδεινωθεί περισσότερο μετά από 4 χρόνια.

Για να επιβεβαιωθούν τα ευρήματα χρειάζεται τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη κλινική δοκιμή.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Πηγη: https://www.dikaiologitika.gr/

Ένας φαύλος κύκλος

Δυστυχώς, η ΔΕΠΥ και ο διαβήτης μπορούν να δημιουργήσουν έναν φαύλο κύκλο, καθιστώντας την κάθε κατάσταση πιο δύσκολη τη θεραπεία της άλλης. Οι επιπτώσεις της ΔΕΠΥ στην εστίαση και την παρορμητικότητα μπορεί να ματαιώσουν σημαντικά τις προσπάθειες διαχείρισης του σακχάρου στο αίμα. Ο Olivardia εξηγεί αναλυτικά:

«Τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ περιλαμβάνουν δυσλειτουργία της προσοχής, παρορμητικότητα και προβλήματα εκτελεστικής λειτουργίας. Μερικοί, αλλά όχι όλοι, παρουσιάζουν υπερκινητικές συμπεριφορές. Η διαχείριση του διαβήτη, ο έλεγχος των επιπέδων γλυκόζης και η συντήρηση οποιουδήποτε εξοπλισμού για τον διαβήτη απαιτεί υγιή εκτελεστική λειτουργία.

Οι γνωστικές εργασίες που απαιτεί η διαχείριση του διαβήτη, συμπεριλαμβανομένης της διαχείρισης του χρόνου, της επίγνωσης των εσωτερικών σωματικών ενδείξεων, της οργάνωσης της θεραπείας και της προσεκτικής διατροφής είναι όλες διαδικασίες που επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τη ΔΕΠΥ.

Τα άτομα με ΔΕΠΥ είναι πιο πιθανό να ξεχάσουν μια δόση φαρμάκου και να τρώνε παρορμητικά. Ελκύονται από τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη και είναι περισσότερο εξωτερικά εστιασμένοι παρά συντονισμένοι στο σώμα τους. Αυτό μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνο για κάποιον με διαβήτη».

Οι ασθενείς με ΔΕΠΥ και διαβήτη τύπου 1 –τόσο τα παιδιά όσο και οι ενήλικες– τείνουν να έχουν υψηλότερα A1C και υψηλότερα ποσοστά επιπλοκών διαβήτη. Το ίδιο ισχύει και για τους ενήλικες με διαβήτη τύπου 2.

Μια λεπτομερής ματιά στη διασταύρωση της ΔΕΠΥ και του διαβήτη τύπου 1 πραγματοποιήθηκε από την Kellee Miller ως μεταπτυχιακή της διατριβή. Χρησιμοποιώντας δεδομένα από το T1D Exchange, η Miller έμαθε ότι μόνο μια μικρή μειοψηφία ασθενών και με τις δύο παθήσεις ήταν σε θέση να ανταποκριθεί στα διεθνή κριτήρια αναφοράς A1C. Είχαν περισσότερες πιθανότητες να παραλείψουν δόσεις ινσουλίνης και πιο πιθανό να έχουν επείγοντα περιστατικά υψηλού και χαμηλού σακχάρου στο αίμα.

Ομοίως, οι πολλές απογοητεύσεις του διαβήτη – από τις εναλλαγές της διάθεσης μέχρι την κατάθλιψη και την εξουθένωση – μπορούν μόνο να κάνουν τη συναισθηματική ζωή με ΔΕΠΥ ακόμα πιο δύσκολη, όπως εξηγεί η Olivardia:

«Ο διαβήτης απαιτεί μεγάλη προσοχή, εστίαση σε εσωτερικές ενδείξεις και οργάνωση της θεραπείας, των ραντεβού και της πρόσληψης τροφής. Μπορεί να καταλαμβάνει πολύ εκτελεστικό εύρος ζώνης που μπορεί να κάνει πιο δύσκολη τη διαχείριση άλλων δραστηριοτήτων ζωής για άτομα με ΔΕΠΥ. Εάν το σάκχαρο στο αίμα κάποιου είναι χαμηλό, θα επηρεάσει την ικανότητά του να εστιάσει, μια διαδικασία που έχει ήδη διακυβευτεί με άτομα με ΔΕΠΥ».

Οι βιολογικοί δεσμοί

Οι δεσμοί μεταξύ των δύο συνθηκών υπερβαίνουν τη συμπεριφορά. Φαίνεται προφανές ότι η παχυσαρκία και η ΔΕΠ-Υ έχουν ορισμένα κοινά προβλήματα στον εγκέφαλο, για παράδειγμα, όπως η μειωμένη σηματοδότηση της ντοπαμίνης που οδηγεί σε απώλεια της ρύθμισης της όρεξης.

Έχει προταθεί ότι η υπερκατανάλωση τροφής μπορεί στην πραγματικότητα να είναι μια μέθοδος αυτοθεραπείας στη ΔΕΠΥ, ένας τρόπος ενεργοποίησης των οδών ντοπαμίνης. Η ΔΕΠΥ συχνά οδηγεί σε μεταβολικό σύνδρομο και παχυσαρκία και οι ειδικοί πιστεύουν ότι η εξήγηση είναι πολύ βαθύτερη από τον κακό έλεγχο των παρορμήσεων.

Το υψηλό σάκχαρο στο αίμα μπορεί επίσης να βοηθήσει στην ανάπτυξη της ΔΕΠΥ. Μια πρόσφατη μελέτη στη Διαβητολογία έδειξε ότι ο κίνδυνος ΔΕΠΥ και άλλων νευροαναπτυξιακών διαταραχών επηρεάζεται σημαντικά από τον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα.

Οι νέοι ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 και A1C >8,6 τοις εκατό είχαν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης πολλαπλών ψυχικών προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένων της ΔΕΠΥ, των διαταραχών του φάσματος του αυτισμού και της διανοητικής αναπηρίας, σε σύγκριση με ασθενείς που είχαν A1C 7,5 τοις εκατό.

Το περιοδικό Diabetologia συνοδευόταν από μια επιστολή που παροτρύνει τους κλινικούς γιατρούς να ελέγχουν τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 για ΔΕΠΥ, τόσο κατά τη διάγνωση όσο και τακτικά στη συνέχεια. Η επιστολή υποστηρίζει ότι τα παιδιά που δυσκολεύονται ιδιαίτερα με τον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα πρέπει να είναι ύποπτα για μη διαγνωσμένη ΔΕΠ-Υ και η έγκαιρη ανίχνευση θα μπορούσε να «επιτρέψει εξατομικευμένη θεραπεία που μπορεί να βελτιώσει τον μεταβολικό έλεγχο καθώς και να αποτρέψει επιπλοκές».

Η σύνδεση εγκεφάλου-μεταβολισμού εκτείνεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Μια αμερικανική μελέτη του 2017 διαπίστωσε ότι η ΔΕΠΥ αυξάνει τον κίνδυνο της νόσου του Αλτσχάιμερ, αλλά μόνο όταν οι ασθενείς έχουν επίσης διαβήτη. Αυτό το εύρημα βοηθά να υπογραμμιστούν οι βαθιές συνδέσεις μεταξύ του μεταβολισμού και της υγείας του εγκεφάλου.

Ο γονικός σύνδεσμος

Μια ένδειξη του βάθους αυτών των συνδέσεων είναι η συσχέτιση μεταξύ του διαβήτη και της ΔΕΠΥ πριν από τη γέννηση. Αρκετές μελέτες έχουν ανακαλύψει ότι οι γονείς με διαβήτη είναι πιο πιθανό να έχουν παιδιά που έχουν διαγνωστεί με ΔΕΠΥ.

Μια ολοκληρωμένη βιβλιογραφική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση του 2020, που εξέτασε επτά μελέτες που κάλυπταν εκατομμύρια ασθενείς, διαπίστωσε ότι ο διαβήτης σε εγκύους αύξησε τον κίνδυνο ΔΕΠΥ στους απογόνους κατά 44%.

Μια μικρότερη μελέτη του 2018 προσθέτει κάποιες λεπτομέρειες στα παραπάνω. Μια ματιά σε περίπου 300.000 παιδιά που γεννήθηκαν στην Καλιφόρνια αποκάλυψε ότι η κατάσταση του διαβήτη της μητέρας επηρεάζει σημαντικά τη μελλοντική ανάπτυξη της ΔΕΠΥ του παιδιού.

Ο διαβήτης τύπου 1 της μητέρας αύξησε τον κίνδυνο κατά 57%.

Ο διαβήτης τύπου 2 της μητέρας αύξησε τον κίνδυνο κατά 43%.

Ο διαβήτης κύησης αύξησε τον κίνδυνο κατά 26% — αλλά μόνο εάν ο διαβήτης κύησης ήταν αρκετά σοβαρός ώστε να απαιτήσει φάρμακα για τη μείωση της γλυκόζης.

Δεν είναι μόνο οι μαμάδες. Μια ανάλυση του 2018 σε παιδιά από τη Σουηδία διαπίστωσε ότι ο πατρικός διαβήτης τύπου 1 ενέχει επίσης αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης ΔΕΠΥ για τα παιδιά, ίσως ακόμη και τόσο υψηλό όσο ο διαβήτης της μητέρας.

Οι ειδικοί δεν γνωρίζουν ακριβώς γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά υπάρχουν θεωρίες. Τα υψηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα είναι γνωστό ότι επηρεάζουν την υγεία του σπέρματος και των ωαρίων, καθώς και την ανάπτυξη του εγκεφάλου στη μήτρα, μεταξύ πολλών άλλων.

Και μερικές από αυτές τις γονικές επιδράσεις μπορεί να μην είναι καθόλου γενετικές. Η σουηδική μελέτη εικάζει ότι οι ενήλικες με διαβήτη είναι πιο πιθανό να στερηθούν σχετικά – με χαμηλότερο εισόδημα και ποσοστά απασχόλησης και μεγαλύτερη εξάρτηση από τις κοινωνικές υπηρεσίες – οικογενειακά χαρακτηριστικά που γνωρίζουμε ότι συνδέονται επίσης με υψηλότερη επίπτωση ΔΕΠΥ.

Αντιμετώπιση ΔΕΠΥ και διαβήτη

Δεν υπάρχει επίσημη οδηγία για τη θεραπεία της ΔΕΠΥ και του διαβήτη ταυτόχρονα. Η οριστική καθοδήγηση για τη θεραπεία της ΔΕΠΥ σε παιδιά και εφήβους δημοσιεύεται από την Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής (AAP), η οποία συνοψίζεται βοηθητικά από το CDC και υπάρχουν πολλοί πόροι στο διαδίκτυο για ενήλικες με ΔΕΠΥ.

Αυτός δεν είναι ο χώρος για να περιγράψουμε λεπτομερώς τις διάφορες θεραπευτικές επιλογές για τη ΔΕΠΥ, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν τόσο φαρμακευτική αγωγή όσο και ψυχοκοινωνικές θεραπείες. Το σημαντικό είναι να τονίσουμε πόσο η ΔΕΠΥ μπορεί να δυσκολέψει τα άτομα με διαβήτη να διαχειριστούν την υγεία τους.

Η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων ΔΕΠΥ θα πρέπει να θεωρείται ως προτεραιότητα γλυκαιμικής διαχείρισης και σημαντικό μέρος μιας ολιστικής στρατηγικής για τη βελτιστοποίηση της καρδιομεταβολικής υγείας και τη μείωση του κινδύνου επιπλοκών του διαβήτη.

Είναι επίσης σημαντικό να γνωρίζετε τις παρενέργειες των φαρμάκων για τη ΔΕΠΥ. Αυτά τα χάπια είναι συχνά διεγερτικά που είναι γνωστό ότι παρεμβαίνουν στον ύπνο ή στην όρεξη, και τα δύο ζητήματα που μπορούν να επηρεάσουν άμεσα τη φροντίδα του σακχάρου στο αίμα. Το «φαινόμενο ανάκαμψης», το οποίο εμφανίζεται όταν η φαρμακευτική αγωγή για τη ΔΕΠΥ εξασθενεί και τα έντονα συμπτώματα επανέρχονται ξαφνικά, μπορεί να προκαλέσει βαριές βραδινές συνεδρίες υπερφαγίας που μπορεί να είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αντιμετωπιστούν με ινσουλίνη.

Ο Olivardia τονίζει, «Οτιδήποτε μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την εκτελεστική λειτουργία, όπως ο κακός ύπνος, η κακή διατροφή, η έλλειψη σωματικής δραστηριότητας και η κακή ιατρική υγεία επιβαρύνει μόνο ένα ήδη επιβαρυμένο γνωστικό σύστημα».

Ευτυχώς, υπάρχει κάποια επικάλυψη μεταξύ των τροφών που συνιστάται να αποφεύγουν τα άτομα με διαβήτη και ΔΕΠΥ. Η ζάχαρη, η οποία είναι τόσο προβληματική για τα άτομα με διαβήτη, έχει θεωρηθεί ότι προκαλεί υπερκινητικότητα σε άτομα με ΔΕΠΥ, αν και η έρευνα δεν έχει ακόμη επιβεβαιώσει αυτό. Ορισμένοι υποστηρικτές πιστεύουν επίσης ότι μια υγιεινή ισορροπημένη διατροφή, ειδικά μια δίαιτα που δίνει έμφαση στην άπαχη πρωτεΐνη, μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση των συμπτωμάτων της ΔΕΠΥ. Η ίδια διατροφική στρατηγική είναι πιθανό να βοηθήσει και στη διαχείριση του σακχάρου στο αίμα.

Για τα άτομα με αμφότερες τις παθήσεις, η ΔΕΠΥ και ο διαβήτης είναι άρρηκτα συνδεδεμένοι, τόσο βιολογικά όσο και πρακτικά. Ίσως είναι καλύτερο να σταματήσετε να τα θεωρείτε διαφορετικά και άσχετα και να σκεφτείτε πώς η θεραπεία μιας πάθησης αντιμετωπίζει επίσης την άλλη.

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Πηγη: https://www.dikaiologitika.gr/

Πηγη: https://www.dikaiologitika.gr/

Πηγη: https://www.dikaiologitika.gr/

Ο εμβολιασμός με ενισχυτικές δόσεις εμβολίων κατά της COVID-19 τον τελευταίο καιρό στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι «μάλλον απογοητευτικός», δήλωσε σήμερα αξιωματούχος, εν μέσω ανησυχιών ότι η προστασία απέναντι σε σοβαρές μορφές της νόσου θα εξασθενίσει κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος επανεμβολιασμού, ή λήψης ενισχυτικών δόσεων, ήταν μόλις 29% σε ομάδες ανθρώπων που θεωρούνται υψηλότερου κινδύνου, όπως είναι οι ηλικιωμένοι και οι ανοσοκατεσταλμένοι.

«Είναι ανησυχητικό ότι αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο με νοσηλεία ή σοβαρή μορφή της Covid δεν είναι επαρκώς προστατευμένοι», δήλωσε ο Μάρκο Καβαλέρι, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων για τους κινδύνους στην υγεία και τη στρατηγική για τα εμβόλια, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.

Αν και δεν υπάρχουν σημαντικές αυξήσεις στα ποσοστά κρουσμάτων COVID-19 τις τελευταίες εβδομάδες, ο Καβαλέρι δήλωσε ότι αυτό μπορεί να αλλάξει κατά τους ψυχρότερους μήνες του χειμώνα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που ανακοίνωσε αργά χθες ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), 724.000 νέα κρούσματα COVID-19 καταγράφηκαν στην ΕΕ την περασμένη εβδομάδα, μειωμένα κατά 11% συγκριτικά με μία εβδομάδα νωρίτερα. Στις αρχές Οκτωβρίου, όταν οι ειδικοί προειδοποιούσαν για νέο κύμα της COVID-19, ο αριθμός των κρουσμάτων σε εβδομαδιαία βάση άγγιξε το 1,5 εκατ.

Πηγή: ΑΠΕΜΠΕ

Πηγη: https://healthmag.gr/

Η μικροβιακή αντοχή (ΜΑ) είναι μια σιωπηλή πανδημία και η επόμενη μεγάλη απειλή για τη δημόσια υγεία. Σύμφωνα με το Κέντρο Κλινικής Επιδημιολογίας και Έκβασης Νοσημάτων – CLEO, η συχνότητα των ενδο-νοσοκομειακών λοιμώξεων ανέρχεται στην Ελλάδα, και σε συνθήκες προ πανδημίας, στο 10%, ενώ τα θύματα των ενδο-νοσοκομειακών λοιμώξεων εκτιμώνται σε πάνω από 3.000 ετησίως μόνο στο ΕΣΥ. Επίσης, σύμφωνα με τα νέα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (ΕΚΠΕΝ), η χώρα μας έχει πτωτική τάση στη χρήση αντιβιοτικών, παραμένοντας, ωστόσο, στην τέταρτη υψηλότερη θέση μεταξύ των 29 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΟΧ). Η κατανάλωση αντιιικών στην Ελλάδα ανά 1.000 κατοίκους τόσο σε κοινοτικό όσο και σε νοσοκομειακό τομέα, πάντως, είναι σημαντικά υψηλότερη από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο (23,5 έναντι 16,4).

Η Ελλάδα αναφέρει σταθερά υψηλότερα από τον μέσο όρο της ΕΕ ποσοστά αντοχής σε νοσοκομειακά παθογόνα, όπως το μικρόβιο Klebsiella (Klebsiella pneumoniae). Η αντίστασή του στα αντιβιοτικά τρίτης γενιάς, όπως οι φθοριοκινολόνες, ήταν υψηλότερη στην Ελλάδα από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο (66,9%, έναντι 31,5%). Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (ΕΚΠΕΝ), το 66,5% των περιπτώσεων πνευμονίας λόγω Klebsiella στην Ελλάδα είναι ανθεκτικά σε κεφαλοσπορίνες τρίτης γενιάς, αντιμικροβιακά που χρησιμοποιούνται συνήθως στα νοσοκομεία, ενώ ο μέσος σταθμισμένος πληθυσμός ΕΕ/ΕΟΧ ήταν 31,3%. Η αντοχή του μικροβίου Klebsiella στην καρβαπενέμη στην Ελλάδα είναι 58,3%, επτά φορές υψηλότερη από τον σταθμισμένο μέσο πληθυσμό ΕΕ/ΕΟΧ (7,9%).

Tα νέα στοιχεία του ΕΚΠΕΝ δείχνουν ότι σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ισλανδία και τη Νορβηγία περισσότερα από 35.000 άτομα πεθαίνουν κάθε χρόνο από λοιμώξεις ανθεκτικές στα αντιβιοτικά. Στην EE οι λοιμώξεις αυτές επιφέρουν πρόσθετο κόστος υγειονομικής περίθαλψης ύψους 1,5 δισ. ευρώ και απώλειες στην παραγωγικότητα. Μολονότι τα νοσοκομεία και οι πάροχοι πρωτοβάθμιας περίθαλψης στην Ευρώπη μείωσαν τη χρήση αντιμικροβιακών κατά 23% την τελευταία δεκαετία, η χρήση “εφεδρικών” αντιβιοτικών, τα οποία προορίζονται για την καταπολέμηση των πολυανθεκτικών λοιμώξεων, έχει υπερδιπλασιαστεί.

Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι μέχρι το 2050, θα πεθάνουν εξαιτίας της μικροβιακής αντοχής 10 εκατομμύρια άνθρωποι ετησίως, εάν δεν βρεθούν νέα αντιμικροβιακά φάρμακα. Χωρίς αποτελεσματικό τρόπο πρόληψης και θεραπείας των ενδο-νοσοκομειακών λοιμώξεων, ιατρικές πράξεις, όπως η μεταμόσχευση οργάνων, η χημειοθεραπεία για την αντιμετώπιση όγκων και οι μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις, θα είναι πολύ επικίνδυνες να εκτελεστούν. Η πανδημία της COVID-19 έχει δείξει τον τεράστιο αντίκτυπο στη δημόσια υγεία και την οικονομία από μια παγκόσμια απειλή. Σε αντίθεση, όμως, με την COVID-19 που αιφνιδίασε τον πλανήτη, η μικροβιακή αντοχή είναι μια κρίση που μπορεί να προβλεφθεί.

Σύμφωνα με νέα μελέτη για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων και Συνδέσμων (EFPIA) που δημοσιεύθηκε πρόσφατα, προκειμένου να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τη ΜΑ που απειλεί τη Δημόσια Υγεία, χρειάζονται κατεπειγόντως νέα αντιβιοτικά. Η μελέτη υποστηρίζει την εφαρμογή ενός μοντέλου μεταφερόμενης επέκτασης αποκλειστικότητας (ΤΕΕ), καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι αποτελεί την πιο αξιόπιστη εφαρμόσιμη λύση για την ώθηση της έρευνας σε νέα αντιβιοτικά στην Ευρώπη. Ένα τέτοιο σύστημα θα μπορούσε να προσφέρει ετησίως στους ασθενείς μέσα στην επόμενη δεκαετία δύο νέα αντιβιοτικά, προλαμβάνοντας έτσι θανάτους που συνδέονται με την ΜΑ.

Η ΤΕΕ δίνει στον παραγωγό φαρμάκων που αναπτύσσει ένα κατάλληλο, νέο αντιβιοτικό, ένα κουπόνι το οποίο θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παράταση ισχύος αποκλειστικών δικαιωμάτων εκμετάλλευσης ενός εκ των φαρμάκων του για μια χρονική περίοδο, ή να πουληθεί σε άλλη εταιρεία, αντισταθμίζοντας, με αυτόν τον τρόπο, τις δαπάνες μιας επιτυχούς έρευνας σε αντιβιοτικά.

Σύμφωνα με την ανάλυση κόστους/ωφελείας που έγινε για λογαριασμό της EFPIA για πρώτη φορά ποσοτικοποιούνται τα καθαρά θετικά οφέλη που μπορεί να παράσχει η ΤΕΕ. Αυτά συμπεριλαμβάνουν τις κλινικές ωφέλειες για ασθενείς που απειλούνται από θανατηφόρες ενδο-νοσοκομειακές λοιμώξεις, όπως η σήψη, και πολύπλοκες λοιμώξεις συμπεριλαμβανομένων σοβαρών ουρολοιμώξεων, καθώς και τα τεράστια οφέλη που προσφέρουν τα αντιβιοτικά στην υποστήριξη διεξαγωγής χειρουργικών και ιατρικών επεμβάσεων. Συμπεριλαμβάνει, επίσης, τα οφέλη της μείωσης μετάδοσης λοιμώξεων ανάμεσα στον πληθυσμό, την αξία εξασφάλισης του να υπάρχουν θεραπείες στην περίπτωση μείζονων συμβάντων και τα κέρδη παραγωγικότητας που επιτυγχάνονται με το να δίνεται η δυνατότητα στους ασθενείς να επιστρέφουν στην εργασία τους.

Η έκθεση αναπτύσσει το μοντέλο χρήσης του  ΤΕΕ σε έξι χώρες – επιλεγείσες έτσι ώστε ν’ αποδίδουν μια ακριβή εικόνα των διαφορετικών αγορών φαρμάκου στις 27 χώρες τής ΕΕ. Ο πίνακας δείχνει την εξοικονόμηση κόστους που προκύπτει από την δημιουργία νέων αντιβιοτικών που μπορούν να δημιουργηθούν μέσα στην επόμενη δεκαετία σε ανταπόκριση των κινήτρων που θα προσφερθούν μέσω του μηχανισμού το ΤΕΕ.

Αναγνωρίζεται ότι δεν υπάρχει μία συνταγή που να ταιριάζει σε όλους για την καθολική εισαγωγή αυτής της πρότασης παροχής κινήτρων για την Ε&Α αντιβιοτικών, αλλά η έρευνα υποστηρίζει ότι η ΤΕΕ δεν αποτελεί μόνο την πιο βιώσιμη λύση για την ΕΕ, αλλά θα μπορούσε να εξασφαλίσει και πολύ σημαντικά καθαρά οφέλη σε όλα τα Κράτη Μέλη.

Τα αντιβιοτικά είναι ο θεμέλιος λίθος των ιατρικών και χειρουργικών παρεμβάσεων. Οι συντάκτες υποστηρίζουν ότι οι εξοικονομήσεις σε κόστος και οι ωφέλειες που θα προκύψουν από την παροχή κινήτρων για νέα αντιβιοτικά επαληθεύουν την χρήση της πρότασης σε όλα τα θεραπευτικά πεδία.

Αναφερόμενη στη μελέτη, η Γενική Διευθύντρια τής EFPIA, κυρία Nathalie Moll, είπε: «Η εξεύρεση μιας λύσης στον αυξανόμενο κίνδυνο μικροβιακής αντοχής [ΜΑ] θα πρέπει να είναι προτεραιότητα όλων μας, και η διασφάλιση ότι οι εταιρείες θα επενδύσουν σε Ε&Α σε αυτό το πεδίο είναι αποφασιστικής σημασίας στην επίτευξη αυτού τού στόχου.

Πολλές ιδέες για την τόνωση νεοπαγούς έρευνας στο πεδίο των αντιβιοτικών παρουσιάστηκαν και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, και αυτή η έρευνα δεν αφήνει αμφιβολία  ότι η μεταφερόμενη επέκταση της αποκλειστικότητας είναι η καλύτερη λύση για την Ευρώπη. Όχι μόνο μπορεί να παράξει νέα αντιβιοτικά αλλά και να προσφέρει σημαντικά οφέλη σε κάθε Κράτος Μέλος.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεσμεύτηκε να αναλάβει δράση στην αντιμετώπιση της ΜΑ και πιστεύουμε ότι η πρόταση αυτή θα δώσει στην Ευρώπη τα εργαλεία που χρειάζεται για να προστατέψει τους ασθενείς της».

Πηγη: https://healthmag.gr/

Ο αριθμός των νέων περιπτώσεων καρκίνου του πνεύμονα μειώθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια, αλλά τα ποσοστά προσυμπτωματικού ελέγχου εξακολουθούν να είναι χαμηλά, σύμφωνα με έκθεση του 2022.

Η 5η ετήσια έκθεση της American Lung Association, που κυκλοφόρησε στις 15/11, υπογραμμίζει πώς ο αριθμός του καρκίνου του πνεύμονα ποικίλλει ανά πολιτεία και εξετάζει βασικούς δείκτες σε όλες τις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων νέων περιπτώσεων, επιβίωσης, έγκαιρης διάγνωσης, χειρουργικής θεραπείας, έλλειψης θεραπείας και ποσοστών προληπτικού ελέγχου.

Yπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη για περισσότερα άτομα να υποβάλλονται σε προληπτικό έλεγχο

Ο προσυμπτωματικός έλεγχος του καρκίνου του πνεύμονα είναι το κλειδί για την έγκαιρη διάγνωση και η έγκαιρη διάγνωση σώζει ζωές.

Ενώ ο προσυμπτωματικός έλεγχος για τον καρκίνο του πνεύμονα παραμένει ανεπαρκής, η νέα  έκθεση αποκάλυψε συνεχή πρόοδο για την επιβίωση του καρκίνου του πνεύμονα.

“Το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης από καρκίνο του πνεύμονα είναι τώρα 25% και αυξήθηκε κατά 21% από το 2014 έως το 2018“, δήλωσε ο Harold Wimmer, Εθνικός Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της American Lung Association.

“Η αυξημένη επιβίωση του καρκίνου του πνεύμονα αποδίδεται στην πρόοδο της έρευνας, στις καλύτερες θεραπείες και σε άλλους παράγοντες, ωστόσο, ο προσυμπτωματικός έλεγχος για τον καρκίνο του πνεύμονα είναι η πιο άμεση ευκαιρία που έχουμε για να σώσουμε ζωές“.

Πηγη: https://healthmag.gr/