Συντάκτης: grammateia

Ο νέος οδηγός του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για τη διάγνωση ψυχικών διαταραχών περιλαμβάνει κλινικά χαρακτηριστικά διαταραχών που μπορεί να μην είχαν προηγουμένως διαγνωστεί

Νέες διαταραχές, αλλά και διαφορετικές προσεγγίσεις για τη διαχείριση των ψυχικών ασθενειών αναδεικνύονται από το  εγχειρίδιο που εξέδωσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Στις νέες οδηγίες, δημιουργείται ένα νέο, ολοκληρωμένο διαγνωστικό πλαίσιο για τις ψυχικές, συμπεριφορικές και νευροαναπτυξιακές διαταραχές.

Στο εγχειρίδιο με τίτλο «Οι κλινικές περιγραφές και οι διαγνωστικές απαιτήσεις για τις νοητικές, συμπεριφορικές και νευροαναπτυξιακές διαταραχές ICD-11 (ICD-11 CDDR)» έχουν ληφθεί υπόψιν τα τελευταία διαθέσιμα επιστημονικά στοιχεία και οι βέλτιστες κλινικές πρακτικές, ενώ είναι σχεδιασμένο προκειμένου να υποστηρίξει τόσο τους ειδικευμένους επαγγελματίες ψυχικής υγείας όσο και άλλους επαγγελματίες υγείας, έτσι ώστε να αναγνωρίζονται ακριβέστερα και εγκυρότερα οι ψυχικές, συμπεριφορικές και νευροαναπτυξιακές διαταραχές σε κλινικά περιβάλλοντα.

«Η ακριβής διάγνωση είναι συχνά το πρώτο κρίσιμο βήμα για τη λήψη κατάλληλης φροντίδας και θεραπείας. Υποστηρίζοντας τους κλινικούς ιατρούς στην αναγνώριση και διάγνωση ψυχικών, συμπεριφορικών και νευροαναπτυξιακών διαταραχών, αυτό το νέο διαγνωστικό εγχειρίδιο ICD-11 θα διασφαλίσει ότι περισσότεροι άνθρωποι θα έχουν πρόσβαση στην ποιοτική φροντίδα και θεραπεία που χρειάζονται» επισημαίνει η Dévora Kestel, Διευθύντρια του Τμήματος Ψυχικής Υγείας και Χρήσης Ουσιών, του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

• Καθοδήγηση σχετικά με τη διάγνωση για αρκετές νέες κατηγορίες ψυχικών διαταραχών που προστέθηκαν στο ICD-11, συμπεριλαμβανομένης της σύνθετης διαταραχής μετατραυματικού στρες, της διαταραχής τυχερών παιχνιδιών και της διαταραχής παρατεταμένου πένθους. Με αυτό τον τρόπο, δίνεται η δυνατότητα υποστήριξης προς τους επαγγελματίες υγείας ώστε να αναγνωρίζουν καλύτερα τα διακριτά κλινικά χαρακτηριστικά αυτών των διαταραχών, οι οποίες μπορεί προηγουμένως να μην είχαν διαγνωστεί και να μην είχαν αντιμετωπιστεί.
• Υιοθέτηση μιας διαχρονικής προσέγγισης στις ψυχικές, συμπεριφορικές και νευρολογικές διαταραχές, εστιάζοντας στον τρόπο που με τον οποίο εμφανίζονται οι διαταραχές στην παιδική ηλικία, στην εφηβεία και στους γηραιότερους ενήλικες.
• Οδηγίες για κάθε διαταραχή σχετικά με την κουλτούρα για κάθε διαταραχή και τον τρόπο με τον οποίο οι περιπτώσεις των διαταραχών μπορεί να διαφέρουν συστηματικά ανάλογα με το πολιτισμικό υπόβαθρο.
• Ενσωμάτωση πολύπλευρων προσεγγίσεων, όπως για παράδειγμα, για τις διαταραχές προσωπικότητας, αναγνωρίζοντας ότι πολλά συμπτώματα και διαταραχές υπάρχουν σε ένα συνεχές πλαίσιο με την τυποποιημένη λειτουργία.

Το εγχειρίδιο ICD-11 CDDR απευθύνεται σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας και καταρτισμένους μη ειδικευμένους επαγγελματίες υγείας, όπως γιατροί πρωτοβάθμιας περίθαλψης που είναι υπεύθυνοι για τις διαγνώσεις σε κλινικά περιβάλλοντα, καθώς και σε άλλους επαγγελματίες υγείας με κλινικούς και μη κλινικούς ρόλους, όπως νοσηλευτές, εργοθεραπευτές και κοινωνικούς λειτουργούς, οι οποίοι θα πρέπει να κατανοήσουν τη φύση και τα συμπτώματα των ψυχικών, συμπεριφορικών και νευροαναπτυξιακών διαταραχών, ακόμη και αν δεν προχωρούν προσωπικά σε διαγνώσεις.

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Ο Δρ Joao Breda, επικεφαλής του Γραφείου Ποιότητας Φροντίδας και Ασφάλειας Ασθενών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) στην Αθήνα, γράφει στο ygeiamou για τον ακρογωνιαίο λίθο της καθολικής υγειονομικής κάλυψης

Παγκοσμίως, το θεμελιώδες δικαίωμα στην υγεία για εκατομμύρια ανθρώπους απειλείται ολοένα και περισσότερο από το φαινόμενο που ονομάζεται «παρατεταμένη κρίση» (permacrisis) – μια σύγκλιση πολλαπλών κρίσεων που επιβαρύνουν σταδιακά τα συστήματα υγείας. Μέρος αυτού του φαινομένου αποτελούν και οι επιπτώσεις της πανδημίας COVID-19, οι συγκρούσεις και οι πόλεμοι, οι συνεχείς προκλήσεις για την υγεία των παιδιών και των εφήβων, οι αυξανόμενες επιπτώσεις του καρκίνου, του διαβήτη, των καρδιαγγειακών νοσημάτων καθώς και οι κλιμακούμενες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής στην υγεία. Η πανδημία έφερε στο φως παθογένειες οι οποίες προϋπήρχαν στα συστήματα υγείας, ενώ παράλληλα ανέδειξε καινοτόμες λύσεις, οι οποίες μπορούν να βελτιώσουν την παροχή υγειονομικής περίθαλψης στη μετά-COVID-19 εποχή. Τα συστήματα υγείας και οι υπηρεσίες κοινωνικής μέριμνας έχουν να αντιμετωπίσουν ένα εξουθενωμένο προσωπικό πρώτης γραμμής, σε συνδυασμό με μια ελλιπή χρηματοδότηση και ένα μεγάλο αριθμό ασθενών που αναμένουν να λάβουν θεραπεία.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ), αναγνωρίζοντας την άμεση ανάγκη για βιώσιμες λύσεις, υιοθέτησε για την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας 2024 το σύνθημα «My Health, My right» (η Υγεία μου, το Δικαίωμά μου), τονίζοντας ότι η καθολική πρόσβαση σε υψηλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας είναι θεμελιώδες δικαίωμα και όχι προνόμιο. Η αύξηση της πρόσβασης χωρίς την προώθηση υψηλής ποιότητας υπηρεσιών υγείας δεν θα βελτιώσει την υγεία. Το θέμα της φετινής χρονιάς επιλέχθηκε με σκοπό να υπερασπιστεί το δικαίωμα όλων των ανθρώπων, σε όλον τον κόσμο, στην πρόσβαση σε υψηλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευση και πληροφόρηση, καθώς και σε ασφαλές πόσιμο νερό, καθαρό αέρα, καλή διατροφή, ποιοτική στέγαση, αξιοπρεπείς περιβαλλοντικές και εργασιακές συνθήκες και απαλλαγή από διακρίσεις.

Το Γραφείο, με την καθοριστική υποστήριξη του Υπουργείου Υγείας της Ελλάδας, έχει ήδη αναλάβει αρκετές σημαντικές πρωτοβουλίες οι οποίες θέτουν τις βάσεις για τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας, όπως: το Πρώτο Φθινοπωρινό Σχολείο του ΠΟΥ για την Ποιότητα της Φροντίδας και την Ασφάλεια των Ασθενών, τα Ευρωπαϊκά Μαθήματα Ηγεσίας στη Δημόσια Υγεία, το Πρόγραμμα για την Ποιότητα της Φροντίδας της Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων, το έργο HEALTH-IQ, η ανάπτυξη της Νέας Εθνικής Στρατηγικής για την Ποιότητα της Φροντίδας, την Ασφάλεια των Ασθενών και την Συμμετοχή των Ασθενών στην Παροχή Υπηρεσιών Υγείας (HQC-2-Greece) και το Δίκτυο Συνεργατών της Ευρωπαϊκής Περιφέρειας του ΠΟΥ για την Ποιότητα της Φροντίδας και την Ασφάλεια των Ασθενών.

Κλείνοντας, η αφοσίωση του Γραφείου του ΠΟΥ για την Ποιότητα της Φροντίδας και την Ασφάλεια των Ασθενών στην Αθήνα στην ενίσχυση των υπηρεσιών υγείας και ψυχικής υγείας, αποτελεί παράδειγμα προόδου όσον αφορά στον υγειονομικό μετασχηματισμό. Η δέσμευσή αυτή αναδεικνύει τη γενική αρχή ότι κάθε άτομο θα πρέπει να έχει το θεμελιώδες δικαίωμα πρόσβασης σε υγειονομική περίθαλψη υψηλής ποιότητας.

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Οι εισαγωγές στο νοσοκομείο και οι εισαγωγές στη μονάδα εντατικής θεραπείας ήταν επίσης υψηλότερες στην ομάδα της μακροχρόνιας COVID. Σε όλα τα όργανα του σώματος μεγαλύτερες επιπτώσεις υπήρχαν λόγω νόσησης από COVID, με την εξαίρεση του αναπνευστικού που επηρεάζεται δυσμενώς περισσότερο από τη γρίπη.

Μακρά Covid: Ενώ ο COVID έχει πλέον στοιχίσει περισσότερες από 1 εκατομμύριο ζωές μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτοί δεν είναι οι μόνοι θάνατοι που προκαλούνται από τον ιό. Ένας μικρός αλλά αυξανόμενος αριθμός Αμερικανών επιβιώνει από οξείες λοιμώξεις για να υποκύψει μήνες αργότερα από τη μακροχρόνια λοίμωξη COVID.

Η Καθηγήτρια Επιδημιολογίας και Προληπτικής Ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ Θεοδώρα Ψαλτοπούλου και η Βιολόγος Παναγιώτα Ζαχαράκη συνοψίζουν τα νέα δεδομένα από το CDC (Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ) που δημοσιεύθηκαν στο Medscape στις 3 Ιανουαρίου 2024. Φαίνεται ότι περισσότεροι από 5000 Αμερικανοί έχουν πεθάνει από μακροχρόνια λοίμωξη COVID από την έναρξη της πανδημίας. Με βάση τα στοιχεία των πιστοποιητικών θανάτων που συλλέγονται από το CDC, περιλαμβάνεται ένας προκαταρκτικός απολογισμός 1491 θανάτων από μακροχρόνια COVID το 2023, επιπλέον των 3544 θανάτων που είχαν αναφερθεί από τον Ιανουάριο του 2020 έως τον Ιούνιο του 2022. Το 2023 εκδόθηκαν συστάσεις για την επίσημη αναφορά της μακροχρόνιας COVID ως αιτίας θανάτου στα πιστοποιητικά θανάτου στις ΗΠΑ. Δεν υπάρχει τυπικός ορισμός ή διαγνωστικό τεστ για τη μακροχρόνια COVID. Συνήθως διαγιγνώσκεται όταν οι άνθρωποι έχουν συμπτώματα τουλάχιστον 3 μήνες μετά από μια οξεία λοίμωξη που δεν υπήρχαν πριν αρρωστήσουν. Από τα τέλη του περασμένου έτους, περίπου το 7% των Αμερικανών ενηλίκων είχε βιώσει μακρά COVID σε κάποιο σημείο, υπολόγισε το CDC τον Σεπτέμβριο του 2023. Γενικά, τα στοιχεία των πιστοποιητικών θανάτου στις ΗΠΑ δείχνουν ότι:

• Σχεδόν το 1% των περισσότερων από ένα εκατομμύριο θανάτων που σχετίζονται με τον COVID-19 από την έναρξη της πανδημίας έχουν αποδοθεί σε μακροχρόνια COVID.
• Το ποσοστό των θανάτων που σχετίζονται με τον COVID από μακροχρόνια COVID κορυφώθηκε τον Ιούνιο του 2021 στο 1,2% και ξανά τον Απρίλιο του 2022 στο 3,8%, σύμφωνα με το CDC. Και οι δύο αυτές κορυφές συνέπεσαν με περιόδους μείωσης των θανάτων από οξείες λοιμώξεις.

Αυτό σημαίνει ότι η μακροχρόνια COVID μπορεί συχνά να αναφέρεται ως υποκείμενη αιτία θανάτου όταν τα άτομα με αυτήν την πάθηση πεθαίνουν από προβλήματα που σχετίζονται με την καρδιά, τους πνεύμονες, τον εγκέφαλο ή τα νεφρά τους, σημειώνουν οι οδηγίες του CDC. Ο κίνδυνος θανάτων από μακροχρόνια COVID παραμένει αυξημένος για τουλάχιστον 6 μήνες για άτομα με ηπιότερες οξείες λοιμώξεις και για τουλάχιστον 2 χρόνια σε σοβαρές περιπτώσεις που απαιτούν νοσηλεία. Όπως συμβαίνει με άλλες οξείες λοιμώξεις, ορισμένα άτομα διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για θάνατο από μακρά Covid, για παράδειγμα λόγω αυξημένης ηλικίας. Οι μισοί από τους θανάτους από τη μακρά COVID από τον Ιούλιο του 2021 έως τον Ιούνιο του 2022 σημειώθηκαν σε άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω και ένα άλλο 23% καταγράφηκε σε άτομα ηλικίας 50-64 ετών, σύμφωνα με έκθεση του CDC. Είναι βέβαια δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ του πόσοι θάνατοι που σχετίζονται με τον ιό τελικά συμβαίνουν ως αποτέλεσμα μακράς COVID και όχι ως αποτέλεσμα οξειών λοιμώξεων. Ένα ακριβές διαγνωστικό τεστ για μακροχρόνια COVID θα μπορούσε να βοηθήσει σε πιο ακριβή μέτρηση αυτών των θανάτων.

Διαγνωστικό τεστ

Νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Medscape το Νοέμβριο του 2023 υποδηλώνει ότι ένα διαγνωστικό τεστ για ορισμένους βιοδείκτες μπορεί να εντοπίσει τη νόσο αυτή με ακρίβεια που πλησιάζει το 80%. Αυτή η διαγνωστική δυνατότητα θα βοηθούσε αποτελεσματικά με τη μακροχρόνια COVID-19, καθώς δεν είναι μόνο η κόπωση, η σύγχυση του εγκεφάλου (brain fog), οι καρδιακοί παλμοί και άλλα επίμονα συμπτώματα που επηρεάζουν τους ασθενείς. Δύο στους τρεις ανθρώπους με μακρά COVID υποφέρουν επίσης από προβλήματα ψυχικής υγείας, όπως, κατάθλιψη και άγχος, ενώ μερικοί ασθενείς λένε ότι τα συμπτώματά τους δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από τους γιατρούς τους. Ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ στο Κάρντιφ της Ουαλίας, στο Ηνωμένο Βασίλειο, παρακολούθησαν 166 ασθενείς, 79 από τους οποίους είχαν διαγνωστεί με μακροχρόνια COVID και 87 που δεν είχαν διαγνωστεί. Όλοι οι συμμετέχοντες είχαν αναρρώσει από μια σοβαρή περίοδο οξείας νόσου COVID-19. Σε ανάλυση του πλάσματος του αίματος των συμμετεχόντων στη μελέτη, οι ερευνητές βρήκαν αυξημένα επίπεδα ορισμένων συστατικών. Τέσσερις πρωτεΐνες συγκεκριμένα – Ba, iC3b, C5a και TCC – προέβλεψαν την παρουσία μακράς COVID με ακρίβεια 78,5%. Οι πρωτεΐνες, όπως οι C3, C4 και C5 είναι σημαντικά μέρη του ανοσοποιητικού συστήματος επειδή στρατολογούν φαγοκύτταρα, κύτταρα που επιτίθενται στα βακτήρια και τους ιούς στο σημείο της μόλυνσης για να καταστρέψουν παθογόνα όπως ο ιός SARS-coV-2.

Χαμηλότερα επίπεδα σεροτονίνης σε ασθενείς με long COVID

Ακόμη, πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cell βρήκε χαμηλότερα επίπεδα σεροτονίνης σε ασθενείς με μακροχρόνια COVID σε σύγκριση με ασθενείς που είχαν διαγνωστεί με οξεία COVID, αλλά ανάρρωσαν από την πάθηση, ουσία που μπορεί να σχετίζεται με ορισμένες από τις νευροψυχιατρικές επιπτώσεις. Τέλος, άλλη πρόσφατη μελέτη στο έγκριτο περιοδικό Nature έδειξε ότι ασθενείς με lond COVID είχαν χαμηλότερες τιμές κορτιζόλης, που είναι η ορμόνη του στρες. Ταυτόχρονα στοιχεία δείχνουν ότι η «μακροχρόνια γρίπη» (long flu) είναι ένα πραγματικό φαινόμενο, με μια μεγάλη μελέτη που δείχνει ότι σε κάποιους από τους ασθενείς τα συμπτώματα επιμένουν τουλάχιστον 4 εβδομάδες ή περισσότερο μετά τη νοσηλεία ορισμένων ατόμων για τη γρίπη. Οι ερευνητές συνέκριναν τη μακροχρόνια γρίπη με τη μακροχρόνια COVID-19 και διαπίστωσαν ότι η μακροχρόνια γρίπη εμφανιζόταν λιγότερο συχνά και ήταν λιγότερο σοβαρή συνολικά. Αυτή η διαφορά θα μπορούσε να οφείλεται στο ότι η γρίπη επηρεάζει κυρίως τους πνεύμονες ενώ ο COVID μπορεί να επηρεάσει οποιοδήποτε όργανο στο σώμα. Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο έγκυρο επιστημονικό περιοδικό The Lancet Infectious Diseases αναλύθηκαν τα ιατρικά αρχεία του Υπουργείου παλαίμαχων των ΗΠΑ. Συνέκριναν 81.280 άτομα που νοσηλεύτηκαν με COVID με 10.985 άτομα που νοσηλεύτηκαν με γρίπη πριν από την πανδημία COVID, και παρακολουθήθηκαν έως και 18 μήνες. Φάνηκε ότι τα άτομα που νοσηλεύτηκαν με COVID είχαν 50% υψηλότερο κίνδυνο θανάτου κατά την περίοδο της μελέτης από τα άτομα που νοσηλεύτηκαν με γρίπη.

Δηλαδή, για κάθε 100 άτομα που εισάγονται στο νοσοκομείο με COVID, περίπου οκτώ περισσότεροι πέθαναν με COVID από αυτούς που νοσηλεύτηκαν με γρίπη τους επόμενους 18 μήνες. Οι εισαγωγές στο νοσοκομείο και οι εισαγωγές στη μονάδα εντατικής θεραπείας ήταν επίσης υψηλότερες στην ομάδα της μακροχρόνιας COVID. Σε όλα τα όργανα του σώματος μεγαλύτερες επιπτώσεις υπήρχαν λόγω νόσησης από COVID, με την εξαίρεση του αναπνευστικού που επηρεάζεται δυσμενώς περισσότερο από τη γρίπη. Μετά τις 30 μέρες νόσησης, υπάρχει η πιθανότητα ο κορωνοϊός αλλά και η γρίπη να γίνουν χρόνιες νόσοι, με μεγαλύτερη πιθανότητα σοβαρών πρoβλημάτων υγείας, εισαγωγών στο νοσοκομείο ή θανάτου. Τέλος, στο scientific reports του Nature που δημοσιεύθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2024, η κόπωση, η αμνησία, η δυσκολία συγκέντρωσης και η αϋπνία ήταν τα πιο κοινά συμπτώματα σε αυτούς που έπασχαν από long covid. Η ποιότητα ζωής βελτιώθηκε με την πάροδο του χρόνου για τους συμμετέχοντες, αλλά το 32,2% των ερωτηθέντων ανέφεραν ακόμη άγχος/κατάθλιψη στο τέλος της μελέτης.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

«Η κατανόηση του γιατί η σοβαρότητα των συμπτωμάτων σε ασθενείς με COVID-19 είναι τόσο μεταβλητή και η ανακάλυψη πρώιμων δεικτών που καθορίζουν με ακρίβεια την πιθανή επίδραση σε έναν μεμονωμένο ασθενή είναι κρίσιμης σημασίας για τον μετριασμό των επιπτώσεων στην υγεία στους σημερινούς ασθενείς και την αποτελεσματική απόκριση σε άλλους πανδημικούς ιούς που μπορεί να εμφανιστούν στο μέλλον».

COVID-19: Διεθνής ομάδα επιστημόνων που ερευνούν τον ιό COVID-19 έχει αποκαλύψει ένα κρυμμένο τμήμα του ανθρώπινου ανοσοποιητικού συστήματος που δημιουργεί αντι-ιικούς παράγοντες. Η ανακάλυψη, που δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό της Έρευνας Πρωτεώματος (Journal of Proteome Research) θα επιτρέψει την ανάπτυξη νέων δοκιμών για γενική ενεργή ιογενή λοίμωξη και νέους τρόπους δημιουργίας αντιιικών φαρμάκων που εκτείνονται πέρα από τον COVID-19.

Με επικεφαλής τον καθηγητή Julien Wist και τον καθηγητή Jeremy Nicholson στο Αυστραλιανό Εθνικό Κέντρο Φαινομένων (ANPC) στο Πανεπιστήμιο Murdoch στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας, ερευνητές από τη Νέα Ζηλανδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία ανέλυσαν δείγματα αίματος και ούρων από ασθενείς με COVID-19 όταν αποκάλυψαν ένα προηγουμένως άγνωστο κομμάτι ενός φυσικού ανοσοποιητικού συστήματος που παράγει μεταβολίτες οι οποίοι μοιάζουν με φάρμακα που δρουν ως αντι-ιικοί παράγοντες. Ο καθηγητής Nicholson, διευθυντής του Αυστραλιανού Εθνικού Κέντρου Φαινομένων ANPC, είπε ότι εντόπισαν 10 νέες ενώσεις που παράγονται από το σώμα ως απάντηση στον ιό SARS Cov-2. Η ανακάλυψη της  Εκτεταμένης Πορείας VIPERIN (Extended VIPERIN Pathway) (X-VIP) έχει επεκτείνει σε μεγάλο βαθμό τη γνώση της αντι-ιικής οδού VIPERIN, μέρος του έμφυτου ανοσοποιητικού συστήματος που αντιδρά στις περισσότερες ιογενείς λοιμώξεις. Το VIPERIN – συντομογραφία της πρωτεΐνης αναστολής του ιού, που σχετίζεται με το ενδοπλασματικό δίκτυο, επαγώγιμη από ιντερφερόνη – είναι μια πολυλειτουργική, επαγόμενη από ιντερφερόνη πρωτεΐνη που ρυθμίζει την αναπαραγωγή του ιού. Όταν ένας ιός επιτίθεται στο σώμα, πυροδοτεί μια απόκριση ιντερφερόνης και το VIPERIN πιστεύεται ότι καταστέλλει την αναπαραγωγή του ιού. «Είναι πολύ ασυνήθιστο να ανακαλύπτουμε σημαντικές νέες ανθρώπινες βιοχημικές οδούς, ειδικά αυτές που μπορεί να έχουν μεγάλη ιατρική σημασία», είπε ο καθηγητής Nicholson. Ο καθηγητής Wist είπε ότι από τις 10 ενώσεις X-VIP που ανιχνεύθηκαν, οι εννέα ήταν νέες στη γνώση της ανθρώπινης βιολογίας. «Αυτές οι ενώσεις παράγονται μόνο κατά τη διάρκεια ενεργού ιογενούς λοίμωξης και έχουν πολύ σύντομο χρόνο ημιζωής, οπότε αν τις βρούμε στο αίμα ή τα ούρα ενός ασθενούς, τότε αυτός ο ασθενής είναι πιθανό να είναι μολυσματικός και πρέπει να απομονωθεί», είπε. «Οι μεταβολίτες X-VIP αντιπροσωπεύουν προηγουμένως άγνωστους βιοδείκτες μόλυνσης και μολυσματικότητας και μπορεί να είναι εξαιρετικά σχετικοί με την ταχεία διάγνωση σε ασθενείς που νοσηλεύονται με οξεία μόλυνση. «Είναι συναρπαστικό, από χημική άποψη, αυτές οι ενώσεις «μοιάζουν» με αντιιικά φάρμακα και είναι πολύ παρόμοιες με ορισμένες ενώσεις που ήδη διατίθενται στο εμπόριο από τις φαρμακευτικές εταιρείες ως αντιιικοί παράγοντες. “Αυτό το X-VIP ανοίγει τη δυνατότητα περαιτέρω μελετών με στόχο τον σχεδιασμό νέων αντι-ιικών φαρμάκων.” Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, σύμφωνα με τον καθηγητή Nicholson, είναι ότι η ανθρώπινη βιολογία περιέχει τα βασικά στοιχεία της σύνθεσης αντιιικών φαρμάκων και ότι αυτό βοηθά στην προστασία των ανθρώπων από πριν την ύπαρξη της ανθρώπινης ιατρικής.

Ο καθηγητής Wist είπε ότι οι ενώσεις ανιχνεύθηκαν τόσο στα ούρα όσο και στο πλάσμα και θα μπορούσε επίσης να αναπτυχθεί ένα απλό μη επεμβατικό τεστ ούρων για ταχεία ανίχνευση. «Στην πραγματικότητα, έχουμε ήδη αποδείξει την απόδειξη αρχής ότι θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε ένα γρήγορο τεστ ούρων για τη διάγνωση ενεργών ιογενών λοιμώξεων που θα μπορούσαν να έχουν σημαντική ιατρική σημασία», είπε. Ο επικεφαλής της μελέτης Δρ Samuele Sala είπε ότι τα γενετικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι οι διαδικασίες ήταν αρχαίες. «Φαίνεται ότι η φύση δημιούργησε έναν μηχανισμό για την καταπολέμηση των ιών δισεκατομμύρια χρόνια πριν καν υπάρξει ο άνθρωπος», είπε. «Τα γονιδιωματικά στοιχεία από άλλες έρευνες δείχνουν ότι το γονίδιο VIPERIN ήταν παρόν σε πολύ πρώιμους οργανισμούς που πιθανώς περιλάμβαναν προγόνους του στρωματολίτη, απόγονοι των οποίων ζουν συμπτωματικά στις ακτές της Δυτικής Αυστραλίας». Ο καθηγητής Nicholson είπε ότι ο COVID-19 είχε υποβληθεί σε άνευ προηγουμένου κλινικό και επιστημονικό έλεγχο από τότε που εμφανίστηκε παγκοσμίως από τα τέλη του 2019. H COVID-19 εμφανίζεται με αναπνευστική νόσο, αλλά επηρεάζει επίσης όλα τα κύρια όργανα. Για μερικούς ανθρώπους, αυτές οι επιπτώσεις —σε συνδυασμό με παρατεταμένες διαταραχές του ανοσοποιητικού συστήματος— μπορεί να οδηγήσουν σε μακροχρόνιο σύνδρομο COVID-19 ή μετα-οξύ σύνδρομο COVID-19 (PACS). Το Αυστραλιανό Εθνικό Κέντρο Φαινομένων ANPC έχει προχωρήσει στην παγκόσμια έρευνα για την κατανόηση των οδών προς τη μόλυνση και των βιολογικών συνεπειών του COVID-19, συμπεριλαμβανομένης της μακροχρόνιας λοίμωξης COVID-19. Το Κέντρο αναπτύσσει ευρεία και βαθιά μεταβολική ανάλυση δειγμάτων πλάσματος αίματος και ούρων χρησιμοποιώντας τελευταίας τεχνολογίας NMR (πυρηνικός μαγνητικός συντονισμός), φασματομετρία μάζας και μοντελοποίηση δεδομένων. «Το Αυστραλιανό Εθνικό Κέντρο Φαινομένων ANPC εξετάζει τις σύνθετες γενετικές, περιβαλλοντικές αλληλεπιδράσεις και αλληλεπιδράσεις στον τρόπο ζωής της νόσου», είπε ο καθηγητής Nicholson. «Η κατανόηση του γιατί η σοβαρότητα των συμπτωμάτων σε ασθενείς με COVID-19 είναι τόσο μεταβλητή και η ανακάλυψη πρώιμων δεικτών που καθορίζουν με ακρίβεια την πιθανή επίδραση σε έναν μεμονωμένο ασθενή είναι κρίσιμης σημασίας για τον μετριασμό των επιπτώσεων στην υγεία στους σημερινούς ασθενείς και την αποτελεσματική απόκριση σε άλλους πανδημικούς ιούς που μπορεί να εμφανιστούν στο μέλλον».

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Οι ερευνητές λένε επίσης ότι η παρακολούθηση των υδάτινων οδών θα μπορούσε να προειδοποιήσει τους υγειονομικούς αξιωματούχους για απροσδόκητες παραλλαγές που κυκλοφορούν στην κοινότητα.

SARS-CoV-2: Για να κατανοήσουν καλύτερα την εξάπλωση του COVID-19 κατά τη διάρκεια της πανδημίας, οι αξιωματούχοι της δημόσιας υγείας έχουν επεκτείνει την επιτήρηση των λυμάτων. Αυτές οι προσπάθειες παρακολουθούν τα επίπεδα του SARS-CoV-2 και τους κινδύνους για την υγεία μεταξύ των περισσότερων ανθρώπων, αλλά τους λείπουν άτομα που ζουν χωρίς στέγη, έναν πληθυσμό ιδιαίτερα ευάλωτο σε σοβαρή μόλυνση.

Για να καλύψουν αυτό το κενό πληροφοριών, ερευνητές που αναφέρουν στο Environmental Science & Technology Letters δοκίμασαν υδάτινες οδούς ελέγχου πλημμυρών κοντά σε καταυλισμούς χωρίς στέγη, βρίσκοντας παρόμοια μοτίβα μετάδοσης όπως στην ευρύτερη κοινότητα και εντοπίζοντας ιικές μεταλλάξεις που δεν είχαν παρατηρηθεί προηγουμένως. Τα τελευταία χρόνια, η δοκιμή ακατέργαστων λυμάτων για τη συχνότητα εμφάνισης του SARS-CoV-2 και τις κυρίαρχες παραλλαγές του ιού, καθώς και άλλα παθογόνα, ήταν ζωτικής σημασίας για να βοηθηθούν οι υπεύθυνοι δημόσιας υγείας να προσδιορίσουν τη μετάδοση μολυσματικών ασθενειών στις τοπικές κοινότητες. Ωστόσο, αυτή η παρακολούθηση συλλαμβάνει μόνο πληροφορίες για ιούς που αποβάλλονται από ανθρώπινα κόπρανα και ούρα σε κτίρια που είναι συνδεδεμένα με την τοπική υποδομή αποχέτευσης. Πέρα από τον αντίκτυπο της πανδημίας στην ανθρώπινη υγεία, επιδείνωσε επίσης τις κοινωνικοοικονομικές δυσκολίες και αύξησε τον αριθμό των ανθρώπων που βιώνουν έλλειψη στέγης και ζουν σε υπαίθριους καταυλισμούς χωρίς πρόσβαση σε εσωτερικά μπάνια. Για να κατανοήσουν τον επιπολασμό του COVID-19 μεταξύ των ανθρώπων που ζουν χωρίς προστασία, ο Edwin Oh και οι συνεργάτες του έκαναν τεστ για SARS-CoV-2 σε πλωτές οδούς κοντά σε καταυλισμούς έξω από το Λας Βέγκας από τον Δεκέμβριο του 2021 έως τον Ιούλιο του 2022. Χρησιμοποιώντας ποσοτική αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης, οι ερευνητές αναγνώρισαν το RNA του SARS-CoV-2 σε περισσότερο από το 25% των δειγμάτων που δοκιμάστηκαν από δύο κανάλια ελέγχου πλημμυρών.

Η υψηλότερη συχνότητα ανίχνευσης κατά την περίοδο της μελέτης ευθυγραμμίστηκε με το πρώτο κύμα λοιμώξεων παραλλαγής omicron του Λας Βέγκας, όπως επιβεβαιώθηκε μέσω παράλληλων δοκιμών σε τοπική μονάδα επεξεργασίας λυμάτων. Οι ερευνητές λένε ότι αυτά τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι παρόμοιο επίπεδο μετάδοσης συνέβαινε εντός της μη προστατευμένης κοινότητας όπως και στον γενικό πληθυσμό. Στη συνέχεια, οι ερευνητές διεξήγαγαν αλληλουχία ολόκληρου του γονιδιώματος για να εντοπίσουν τις παραλλαγές του SARS-CoV-2 στις πλωτές οδούς. Αυτά τα δείγματα περιείχαν σε μεγάλο βαθμό τις ίδιες παραλλαγές που εντοπίστηκαν στην ευρύτερη κοινότητα. Η βαθύτερη υπολογιστική ανάλυση των ιικών αλληλουχιών εντόπισε τρεις νέες μεταλλάξεις ιικής πρωτεΐνης ακίδας σε ορισμένα δείγματα υδάτινων οδών, αλλά οι ερευνητές δεν έχουν ακόμη εξετάσει τον αντίκτυπο που μπορεί να έχουν αυτές οι μεταλλάξεις στη λειτουργία του ιού ή στα κλινικά αποτελέσματα. Ανεξάρτητα από αυτό, η ικανότητα ανίχνευσης και αναγνώρισης του SARS-CoV-2 σε περιβαλλοντικά δείγματα νερού θα μπορούσε να βοηθήσει στη βελτίωση των μέτρων δημόσιας υγείας για μια κοινότητα που συχνά υποεκπροσωπείται στις τρέχουσες μεθόδους επιτήρησης. Οι ερευνητές λένε επίσης ότι η παρακολούθηση των υδάτινων οδών θα μπορούσε να προειδοποιήσει τους υγειονομικούς αξιωματούχους για απροσδόκητες παραλλαγές που κυκλοφορούν στην κοινότητα.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πάντα με ενδιέφεραν οι μελέτες που συγκρίνουν τι συμβαίνει στους ασθενείς μετά τη μόλυνση από τον COVID με το τι συμβαίνει στους ασθενείς μετά από άλλες λοιμώξεις του αναπνευστικού. Αυτή την εβδομάδα, θα εξετάσουμε μια ενδιαφέρουσα μελέτη που υποδεικνύει ότι ο COVID μπορεί να οδηγήσει σε αυτοάνοσες ασθένειες όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο λύκος και η αγγειίτιδα.

SARS CoV-2:  Στις πρώτες μέρες της πανδημίας, προτού καταλάβουμε πραγματικά τι είναι ο COVID, δύο ειδικότητες στο νοσοκομείο είχαν την αίσθηση ότι κάτι ήταν πολύ περίεργο με αυτόν τον ιό. Η πρώτη ειδικότητα ήταν οι πνευμονολόγοι, οι οποίοι παρατήρησαν τα εντυπωσιακά επίπεδα υποξαιμίας -χαμηλό οξυγόνο στο αίμα- και την ταχύτητα με την οποία οι ασθενείς που ήταν προηγουμένως σταθεροί θα συντρίβονταν στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Η δεύτερη ειδικότητα, και σημειώνω τον εαυτό μου σε αυτήν την ομάδα, ήταν οι νεφρολόγοι.

Τα μηχανήματα αιμοκάθαρσης σταμάτησαν να λειτουργούν σωστά. Θυμάμαι να στρογγυλεύω ασθενείς στο νοσοκομείο που υποβάλλονταν σε αιμοκάθαρση για νεφρική ανεπάρκεια στο πλαίσιο σοβαρής λοίμωξης COVID και είδα να σχηματίζονται θρόμβοι στα φίλτρα αιμοκάθαρσης. Μερικοί ασθενείς μετά βίας μπορούσαν να λάβουν μια πλήρη θεραπεία επειδή τα φίλτρα θα έφραζαν τόσο γρήγορα. Ξέραμε ότι ήταν χειρότερο από τη γρίπη λόγω των ποσοστών θνησιμότητας, αλλά αυτές οι παραξενιές μας έκαναν να συνειδητοποιήσουμε ότι ήταν επίσης διαφορετικός – όχι απλώς ένας ιδιαίτερα δυσάρεστος ιός του αναπνευστικού, αλλά ένας ιός που είχε επιπτώσεις στο σώμα που δεν είχαμε ξαναδεί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πάντα με ενδιέφεραν οι μελέτες που συγκρίνουν τι συμβαίνει στους ασθενείς μετά τη μόλυνση από τον COVID με το τι συμβαίνει στους ασθενείς μετά από άλλες λοιμώξεις του αναπνευστικού. Αυτή την εβδομάδα, θα εξετάσουμε μια ενδιαφέρουσα μελέτη που υποδεικνύει ότι ο COVID μπορεί να οδηγήσει σε αυτοάνοσες ασθένειες όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο λύκος και η αγγειίτιδα. Η μελέτη εμφανίζεται στο Annals of Internal Medicine και έγινε δυνατή από τα καθολικά συστήματα ηλεκτρονικών αρχείων υγείας της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας, τα οποία συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν μια πραγματικά εκπληκτική ομάδα περισσότερων από 20 εκατομμυρίων ατόμων που ζουν σε αυτές τις χώρες από το 2020 έως το 2021.

Η έκθεση του ενδιαφέροντος

Οι ερευνητές ήθελαν να συγκρίνουν τον κίνδυνο για αυτοάνοση νόσο μεταξύ των ατόμων που έχουν μολυνθεί από τον COVID έναντι δύο ομάδων ελέγχου. Η πρώτη ομάδα ελέγχου ήταν ο γενικός πληθυσμός. Αυτή είναι ενδιαφέρουσα, αλλά δύσκολη ανάλυση, επειδή τα άτομα που μολύνονται από τον COVID μπορεί να διαφέρουν πολύ από τον γενικό πληθυσμό. Η δεύτερη ομάδα ελέγχου ήταν άτομα που είχαν προσβληθεί από γρίπη. Μου αρέσει αυτό πολύ καλύτερα. Οι παράγοντες κινδύνου για τον COVID και τη γρίπη είναι αρκετά παρόμοιοι και το γεγονός ότι αυτή η ομάδα διαγνώστηκε με γρίπη σημαίνει τουλάχιστον ότι λαμβάνει ιατρική περίθαλψη και είναι κάπως «στο σύστημα», ας πούμε έτσι. Αλλά δεν αρκεί απλώς να αναγνωρίσουμε αυτούς τους ανθρώπους και να δούμε ποιος καταλήγει με περισσότερη αυτοάνοση νόσο. Οι συγγραφείς χρησιμοποίησαν αντιστοίχιση βαθμολογίας τάσης για να ζευγαρώσουν άτομα που είχαν μολυνθεί με COVID με άτομα από τις ομάδες ελέγχου που ήταν πολύ παρόμοια με αυτά. Έχω μιλήσει για αυτήν τη στρατηγική στο παρελθόν, αλλά η βασική ιδέα είναι ότι δημιουργείτε ένα μοντέλο που προβλέπει την πιθανότητα μόλυνσης από τον COVID, με βάση μια σειρά παραγόντων — και ο θάνατος που χρησιμοποίησαν αυτοί οι συγγραφείς είναι αρκετά μεγάλος, όπως φαίνεται παρακάτω — και στη συνέχεια κολλάτε μαζί άτομα με παρόμοιο κίνδυνο για COVID, με το ένα μέλος του ζευγαριού να έχει COVID και το άλλο να τον έχει διαφύγει (τουλάχιστον για την περίοδο μελέτης).

Μετά από αυτή τη στατιστική εξισορρόπηση, οι συγγραφείς εξέτασαν τον κίνδυνο για μια ποικιλία αυτοάνοσων νοσημάτων. Σε σύγκριση με όσους είχαν μολυνθεί από γρίπη, όσοι είχαν μολυνθεί με COVID ήταν πιο πιθανό να διαγνωστούν με οποιαδήποτε αυτοάνοση πάθηση, ασθένεια του συνδετικού ιστού και, τουλάχιστον στην Ιαπωνία, φλεγμονώδη αρθρίτιδα. Οι συγγραφείς αναγνωρίζουν ότι η διάγνωση μιας ασθένειας μπορεί να μην είναι το ίδιο με την πραγματική ασθένεια, έτσι σε μια άλλη ανάλυση εξέτασαν μόνο άτομα που έλαβαν θεραπεία για τις αυτοάνοσες παθήσεις και τα σήματα ήταν ακόμη ισχυρότερα σε αυτήν την ομάδα. Αυτός ο κίνδυνος φαινόταν να είναι υψηλότερος τους 6 μήνες μετά τη λοίμωξη από τον COVID, κάτι που είναι λογικό βιολογικά αν σκεφτούμε ότι η μόλυνση με κάποιο τρόπο βλάπτει το ανοσοποιητικό σύστημα. Και ο κίνδυνος ήταν παρόμοιος και με τις δύο παραλλαγές του COVID που κυκλοφορούσαν τη στιγμή της μελέτης. Ο μόνος παράγοντας που μείωσε τον κίνδυνο; Το μαντέψατε: ο εμβολιασμός. Αυτό είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον εύρημα, επειδή η κοόρτη έκθεσης ορίστηκε από τη μόλυνση με COVID. Επομένως, ο μηχανισμός προστασίας δεν είναι η πρόληψη της μόλυνσης. είναι κάτι άλλο. Ίσως ο εμβολιασμός βοηθά στο να πάρει το ανοσοποιητικό σύστημα σε κατάσταση ώστε να ανταποκριθεί στη μόλυνση από τον COVID πιο… κατάλληλα; Ναι, αυτή η μελέτη είναι παρατηρητική.

Δεν μπορούμε να βγάλουμε αιτιώδη συμπεράσματα εδώ. Ωστόσο, ενισχύει τη μακροχρόνια πεποίθησή μου ότι ο COVID είναι ένας περίεργος ιός, με αποτελέσματα που είναι διαφορετικά από τους ιούς του αναπνευστικού που έχουμε συνηθίσει. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα εάν ο COVID προκαλεί δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος που θέτει κάποιον σε κίνδυνο για αυτοάνοση νόσο— όχι από αυτήν τη μελέτη. Αλλά μπορώ να πω ότι δεν θα με εξέπληττε. Ο F. Perry Wilson, MD, MSCE, είναι αναπληρωτής καθηγητής ιατρικής και δημόσιας υγείας και διευθυντής του Επιταχυντή Κλινικής και Μεταφραστικής Έρευνας του Yale. Το επιστημονικό του επικοινωνιακό έργο βρίσκεται στην Huffington Post και στο NPR. Πραγματοποιεί tweet στον @fperrywilson και το βιβλίο του, How Medicine Works and When It Doesn’t, είναι τώρα διαθέσιμο.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

«Σε αυτό το στάδιο, δεν προτείνουμε το τσάι ως αυτόνομη παρέμβαση κατά του SARS-CoV-2, επειδή ο ιός πολλαπλασιάζεται επίσης στη μύτη και μπορεί να έχει ήδη φτάσει στον πνεύμονα μέχρι τη στιγμή που ένα άτομο βγει θετικό», είπε η Esseili. «Αλλά το τσάι μπορεί να είναι ένα επιπλέον στρώμα παρέμβασης που οι ασθενείς και οι οικογένειές τους μπορούν εύκολα να υιοθετήσουν σε μια βάση ρουτίνας».

SARS-CoV-2: Νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια δείχνει ότι κάτι τόσο απλό όσο ένα φλιτζάνι τσάι μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση του COVID-19. Το τσάι είναι γνωστό παγκοσμίως για τα πολλά οφέλη του για την υγεία και η Malak Esseili, ιολόγος στο Κέντρο Ασφάλειας Τροφίμων του Πανεπιστημίου της Τζόρτζια στο Κολέγιο Γεωργικών και Περιβαλλοντικών Επιστημών, ήθελε να μάθει εάν μπορεί επίσης να επηρεάσει τον SARS-CoV-2. Όταν άρχισαν τα πρώτα βουητά της πανδημίας, κανείς δεν χρειάστηκε να πείσει την Esseili για τη σοβαρότητα του θέματος λόγω του παρελθόντος που μελετούσε τους ιούς. Άρχισε αμέσως να ψάχνει τρόπους για να προστατεύσει τον εαυτό της και την οικογένειά της. Χρειαζόταν κάτι που να ήταν εύκολα προσβάσιμο και εύγευστο, γι’ αυτό στράφηκε στο ταπεινό φύλλο τσαγιού. Μετά από ένα γρήγορο ταξίδι στο τοπικό παντοπωλείο της, ήταν έτοιμη να ξεκινήσει την έρευνά της. «Το να έχει κάτι που είναι προσβάσιμο, εύκολα προετοιμασμένο και κατάλληλο για όλη την οικογένεια θα ήταν ιδανικό», είπε η Esseili, η οποία εμπνεύστηκε επίσης από τα παιδιά της που αγαπούν το τσάι.

Μείωση του ιού

Τα ευρήματα της ομάδας της, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Τρόφιμα και Περιβαλλοντική ιολογία (Food and Environmental Virology), καταδεικνύουν πώς ορισμένα τσάγια απενεργοποιούν τον SARS-CoV-2 στο σάλιο —σε ορισμένες περιπτώσεις έως και 99,9%. Αυτό είναι σημαντικό γιατί ο ιός μολύνει και πολλαπλασιάζεται μέσα στη στοματική κοιλότητα, περνώντας από τον στοματοφάρυγγα πριν φτάσει στους πνεύμονες. «Η απενεργοποίηση του SARS-CoV-2 στο στόμα και τον λαιμό έχει σημασία, διότι αυτό δυνητικά μειώνει την εισαγωγή του ιού στο κατώτερο αναπνευστικό σύστημα», είπε η Esseili. Η Esseili και η τότε πτυχιούχος Julianna Morris, η οποία αποφοίτησε με το μεταπτυχιακό της στην επιστήμη των τροφίμων το 2023, μελέτησαν 24 διαφορετικούς τύπους τσαγιών που διατίθενται στο εμπόριο, μερικοί από τους οποίους ισχυρίζονται ότι βοηθούν στην υγεία του αναπνευστικού. Από αυτούς, βρήκαν πέντε που μείωσαν σημαντικά τον ιό στο σάλιο: βατόμουρο zinger, ευκάλυπτος μέντα, μέντα, πράσινο τσάι και μαύρο τσάι, με το μαύρο τσάι να παρουσιάζει τη μεγαλύτερη μείωση. Όλες οι δοκιμές έγιναν στο εργαστήριο σε προσομοιωμένες συνθήκες.

Ζεστό τσάι ως ρόφημα ή γαργάρα Η ομάδα δοκίμασε την αποτελεσματικότητα του τσαγιού τόσο ως ρόφημα όσο και ως γαργάρα για να προσφέρει μια επιλογή σε όσους δεν θέλουν να πίνουν τσάι αλλά θέλουν ένα ξέπλυμα υψηλής συγκέντρωσης που θα παρέχει τα ίδια οφέλη με την κατανάλωση ενός φλιτζανιού τσαγιού. Οι ερευνητές παρασκεύασαν μια συγκέντρωση πόσιμης έγχυσης χρησιμοποιώντας ένα φακελάκι τσαγιού ανά φλιτζάνι, βρασμένο για 10 λεπτά, χωρίς προσθήκες όπως γάλα ή ζάχαρη. Και τα πέντε τσάγια μείωσαν τον ιό κατά τουλάχιστον 96% μέσα σε 10 δευτερόλεπτα στο στόμα. Το μαύρο τσάι ήταν το πιο αποτελεσματικό, μειώνοντας τον ιό κατά 99,9%. Όταν δοκιμάστηκαν ως γαργάρες, παρασκεύασαν το τσάι σε τετραπλάσια συγκέντρωση από το πόσιμο έγχυμα, διαπιστώνοντας ότι και οι πέντε ποικιλίες τσαγιού μείωσαν τον ιό κατά 99,9% μέσα σε 10 δευτερόλεπτα όταν έκαναν γαργάρες. Απαιτούνται κλινικές δοκιμές για να κατανοήσουμε καλύτερα ποια επίδραση μπορεί να έχουν αυτά τα αποτελέσματα σε έναν ασθενή που είναι άρρωστος με COVID-19, είπε η Esseili, τονίζοντας ότι το τσάι δεν αντικαθιστά την ιατρική περίθαλψη. Ωστόσο, τα αρχικά αποτελέσματα είναι τόσο ελπιδοφόρα όσο και συναρπαστικά για όσους θέλουν να συμπληρώσουν την ιατρική περίθαλψη. «Σε αυτό το στάδιο, δεν προτείνουμε το τσάι ως αυτόνομη παρέμβαση κατά του SARS-CoV-2, επειδή ο ιός πολλαπλασιάζεται επίσης στη μύτη και μπορεί να έχει ήδη φτάσει στον πνεύμονα μέχρι τη στιγμή που ένα άτομο βγει θετικό», είπε η Esseili. «Αλλά το τσάι μπορεί να είναι ένα επιπλέον στρώμα παρέμβασης που οι ασθενείς και οι οικογένειές τους μπορούν εύκολα να υιοθετήσουν σε μια βάση ρουτίνας».

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Οι επενδύσεις στην πρόληψη θα μπορούσαν να αναχαιτίσουν το κύμα των παθήσεων.

Παρόμοιο με τον οικονομικό αντίκτυπο που είχε η πανδημία του κορωνοϊού εκτιμάται το κόστος των ψυχικών ασθενειών στη Βρετανία.

Την ίδια στιγμή, σε αυξητική πορεία βρίσκονται και τα διαθέσιμα κονδύλια αντιμετώπισης των ψυχικών ασθενειών στην Ελλάδα, όπου σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2020 – όπως αναφέρεται και στο Εθνικό Σχέδιο Δράσης 2021-2030 – έχει ξεπεράσει τα 470 εκατ. ευρώ.

Από αυτό το ποσό αποκλείεται ο προϋπολογισμός των Πανεπιστημιακών νοσοκομείων και κλινικών για τον οποίο δεν διατίθενται πληροφορίες. Ένα σημαντικό στοιχείο που θα πρέπει να αναφερθεί είναι ότι στις ανωτέρω εκτιμήσεις, δεν συμπεριλήφθηκε το κόστος των υπηρεσιών πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης του ΕΟΠΥΥ, οι ιδιωτικές πληρωμές και τα διαγνωστικά έξοδα.

Τι συμβαίνει στη Βρετανία

Το συνολικό κόστος των ψυχικών ασθενειών στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2022 ήταν 300 δισ. λίρες. Το κόστος αποτελείται από τρία βασικά στοιχεία:

• Οικονομικό κόστος 110 δισ. λιρών: Απώλειες για την οικονομία λόγω της κακής ψυχικής υγείας. Αυτή αναφέρεται στο επιχειρηματικό κόστος της απουσίας λόγω ασθένειας και της πλημμελούς «παρουσίας» στην εργασία, καθώς και στην εναλλαγή προσωπικού και την ανεργία μεταξύ των ατόμων με ψυχική ασθένεια.
• Ανθρώπινο κόστος 130 δισ. λιρών: Η αξία, εκφρασμένη σε χρηματικούς όρους, αφορά την υποδεέστερη ποιότητα ζωής που βιώνουν τα άτομα με ψυχικές ασθένεις και την πρόωρη θνησιμότητά τους.
• Κόστος υγείας και περίθαλψης 60 δισ. λιρών: Αυτό περιλαμβάνει την υποστήριξη που παρέχεται από τις δημόσιες υπηρεσίες, καθώς και την άτυπη φροντίδα που παρέχεται από την οικογένεια και τους φίλους.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, το συνολικό κόστος της ψυχικής ασθένειας είναι παρόμοιο με τον εκτιμώμενο αντίκτυπο της Covid-19 στην οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου το 2020, που έφτασε τα 260 δισεκατομμύρια λίρες.  

Αυτά τα νέα στοιχεία υπογραμμίζουν την επείγουσα ανάγκη να αναλάβει δράση η κυβέρνηση για να ανατρέψει την άνοδο των ψυχικών νοσημάτων στη χώρα. Η επένδυση στην πρόληψη της ψυχικής ασθένειας και η βελτίωση της παρεχόμενης υποστήριξης στα άτομα που ζουν με προβλήματα ψυχικής υγείας μπορούν, όπως υποστηρίζεται, να ανατρέψουν αυτό το κύμα των ψυχικών παθήσεων.

Πόσο είναι το κόστος στην Ελλάδα

Όπως αναφέρεται στο Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Ψυχική Υγεία 2021-2030, η εκτίμηση του συνολικού κόστους της ψυχικής υγείας στην Ελλάδα είναι δύσκολο να υπολογιστεί. Η πρώτη προσπάθεια εκτίμησης του κόστους του συστήματος ΥΨΥ πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια επιστημονικής έρευνας το 2013, ενώ στα πλαίσια της Ταχείας Αξιολόγησης, η οποία συμπεριέλαβε στοιχεία των ετών 2019 και 2020, επιχειρήθηκε η πρώτη επίσημη προσπάθεια υπολογισμού του κόστους.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της επιστημονικής έρευνας του 2013, το εκτιμώμενο κόστος των Δημόσιων Νομικών Προσώπων (ΨΝ–Ψυχιατρικά κλινικές γενικών νοσοκομείων και κοινοτικών δομών) στην Ελλάδα ανέρχεται σε 300 εκατομμύρια ευρώ. Αντίστοιχα, το εκτιμώμενο κόστος των ΜΨΥ που έχουν αναπτύξει Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) (ΑμΚΕ Ψυχικής Υγείας) ανέρχεται σε 80 εκατομμύρια ευρώ, ενώ οι ενδονοσοκομειακές δαπάνες των Ιδιωτικών Ψυχιατρικών Κλινικών ανέρχονται σε 70 εκατομμύρια ευρώ (νοσήλεια που καταβάλλει ο ΕΟΠΥΥ).

Τέλος, η φαρμακευτική δαπάνη για την ΨΥ την οποία καλύπτει ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) ανήλθε περίπου στα 150 εκατομμύρια ευρώ. Ως εκ τούτου, το συνολικό εκτιμώμενο κόστος των ΥΨΥ ανέρχεται σε 450 εκατομμύρια ευρώ.

Όσον αφορά τα αποτελέσματα της Ταχείας Αξιολόγησης, η χρηματοδότηση για τη μισθοδοσία δημόσιων φορέων και υπηρεσιών στην Ελλάδα (με εξαίρεση τα Πανεπιστημιακά νοσοκομεία και τις Πανεπιστημιακές κλινικές για τα οποία δεν διατίθενται πληροφορίες) ανέρχεται στα 163,6 εκατομμύρια ευρώ. Επιπλέον, η χρηματοδότηση για ιδιωτικές μη κερδοσκοπικές οργανώσεις ανέρχεται στα 77,3 εκατομμύρια ευρώ. Η χρηματοδότηση για ιδιωτικούς κερδοσκοπικούς φορείς (ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές και ιδιωτικά ιατρεία ψυχιάτρων) ανέρχεται στα 64,9 εκατομμύρια ευρώ. Τέλος, η χρηματοδότηση για ψυχιατρικά φάρμακα (δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς) ανέρχεται στα 164,6 εκατομμύρια ευρώ.

Συνολικά, ο ελληνικός προϋπολογισμός για την ΨΥ το 2020 εκτιμάται ότι ανήλθε στα 470,4 εκατομμύρια ευρώ και αντιπροσωπεύει το 3,3% της συνολικής υγειονομικής δαπάνης. 

Από αυτό το ποσό αποκλείεται ο προϋπολογισμός των Πανεπιστημιακών νοσοκομείων και κλινικών για τον οποίο δεν διατίθενται πληροφορίες. Ένα σημαντικό στοιχείο που θα πρέπει να αναφερθεί είναι ότι στις ανωτέρω εκτιμήσεις, δεν συμπεριλήφθηκε το κόστος των υπηρεσιών πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης του ΕΟΠΥΥ, οι ιδιωτικές πληρωμές και τα διαγνωστικά έξοδα. 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Tα ευρήματα δείχνουν ότι η παχυσαρκία και η φτωχή διατροφή μπορούν να προκαλέσουν συσσώρευση βλάβης στα αγγεία μειώνοντας την παροχή οξυγόνου στον εγκέφαλο και οδηγώντας τελικά σε νοητική εξασθένηση.

Νέα έρευνα σε ποντικούς έδειξε πως η παχυσαρκία και η διατροφή με πολλά λιπαρά ενδεχομένως μπορούν να επιταχύνουν τη γήρανση των αγγείων που τροφοδοτούν με αίμα τον εγκέφαλο.

Tα ευρήματα δείχνουν ότι η παχυσαρκία και η φτωχή διατροφή μπορούν να προκαλέσουν συσσώρευση βλάβης στα αγγεία μειώνοντας την παροχή οξυγόνου σε περιοχές του εγκεφάλου και οδηγώντας τελικά σε νοητική εξασθένηση.

Η Sharon Negri, του University of Oklahoma Health Sciences Center, δήλωσε ότι η έρευνα υπογραμμίζει τον σημαντικό ρόλο των αγγειακών συστατικών και της κυτταρικής γήρανσης στη νοητική εξασθένηση.

Προηγούμενες έρευνες έδειξαν ισχυρές σχέσεις μεταξύ πακυσαρκίας στη μέση ηλικία και αυξημένου μελλοντικού κινδύνου νοητικής εξασθένησης και άνοιας.

Οι ερευνητές θέλησαν να ανακαλύψουν τους μηχανισμούς πίσω από τη σχέση, με ιδιαίτερη εστίαση στον ρόλο της διατροφής και της αγγειακής υγείας.

Μελέτησαν την επίδραση διατροφής με πολλά λιπαρά στη ροή αίματος στον εγκέφαλο σε ηλικιωμένους παχύσαρκους ποντικούς.

Μελέτησαν επίσης την κυτταρική γήρανση.

Η παχυσαρκία μπορεί ενδεχομένως να οδηγήσει τα κύτταρα των αγγείων του εγκεφάλου σε πιο γρήγορη γήρανση.

Αν αποδειχτεί σχέση μεταξύ παχυσαρκίας και κυτταρικής γήρανσης αυτό θα μπορούσε να ανοίξει νέους δρόμους στην έρευνα όσον αφορά αγωγές για την πρόληψη ή την επιβράδυνση της εξέλιξης της κυτταρικής γήρανσης με την πιθανότητα να μετριάσουν προβλήματα  που συνδέονται με την παχυσαρκία όπως η νοητική εξασθένηση.

Tα αποτελέσματα έδειξαν ότι μετά από 3 μήνες ποντικοί με διατροφή με πολλά λιπαρά είχαν αυξημένη κυτταρική γήρανση και μειωμένη πυκνότητα υγιών αγγείων στον εγκέφαλο, καθώς και ενδείξεις βλάβης στη μάθηση σε τεστ με λαβύρινθο σε σύγκριση με ποντικούς με φυσιολογικό βάρος και τη συνήθη διατροφή.

Επιπλέον, φάνηκε ότι η απομάκρυνση των γερασμένων κυττάρων με το πειραματικό φάρμακο κατά του καρκίνου Navitoclax, βελτίωσε στοιχεία της αγγείωσης του εγκεφάλου.

Η έρευνα θα παρουσιαστεί την τρέχουσα εβδομάδα στο American Physiology Summit.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/