Κατηγορία: Γενικά

Το ΘΕΜΑ και οι ιστοσελίδες protothema.gr και ygeiamou.gr αναδεικνύουν την αξία του εμβολιασμού, της πλέον αποτελεσματικής παρέμβασης Δημόσιας Υγείας για την πρόληψη ασθενειών, μέσα από σειρά άρθρων που υπογράφουν έγκριτοι επιστήμονες. Διαβάστε το άρθρο του Θεόδωρου Αγοραστού, καθηγητή Μαιευτικής-Γυναικολογίας ΑΠΘ

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι ο τέταρτος πιο συχνός καρκίνος στις γυναίκες παγκοσμίως – καταγράφονται 13,1 περιστατικά ανά 100.000 γυναίκες ανά έτος. Μάλιστα, συγκαταλέγεται μεταξύ των τριών πρώτων σε συχνότητα καρκίνων που αφορούν σε γυναίκες ηλικίας κάτω των 45 ετών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται από πλευράς γονιμότητας, οικογενειακής και κοινωνικής ζωής, ψυχολογικών και οικονομικών επιπτώσεων.

Με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του 2020 αναφέρθηκαν παγκοσμίως περίπου 604.000 νέα περιστατικά και 342.000 θάνατοι από την νόσο. Στην Ευρώπη διαγιγνώσκονται 31.130 νέες περιπτώσεις καρκίνου τραχήλου της μήτρας και 413.977 περιπτώσεις προκαρκινικών αλλοιώσεων (CIN2/3) ετησίως. Στην Ελλάδα, μόνο κατά την πενταετία 2009-2013, καταγράφηκαν 7.817 νέες περιπτώσεις καρκίνου και υψηλού βαθμού αλλοιώσεων του τραχηλικού επιθηλίου. Τα πρόσφατα επιδημιολογικά στοιχεία (2021) «μαρτυρούν» 697 νέα περιστατικά καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και 282 θανάτους ετησίως.

Η επίπτωση της νόσου διαφοροποιείται σημαντικά μεταξύ των χωρών, ανάλογα με το κοινωνικο-οικονομικό τους επίπεδο, από 2 έως και 75 περιστατικά ανά 100.000 γυναίκες ανά έτος. Στην Ελλάδα η επίπτωση ανήλθε το 2018 στα 7,9 περιστατικά ανά 100.000 γυναίκες και η θνησιμότητα στις 2 γυναίκες ανά 100.000 γυναικείου πληθυσμού.

Ορόσημα στις προσπάθειες πρόληψης του καρκίνου τραχήλου μήτρας

Οι προσπάθειες για την πρωτογενή και δευτερογενή πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας διεθνώς ανάγονται περίπου σε έναν αιώνα, με καθοριστικά ορόσημα την εισαγωγή της κολποσκόπησης στην κλινική πράξη από τον Hans Hinselmann στην Γερμανία (1925) και τις πρώτες δημοσιεύσεις του Aurel Babes στην Γαλλία και του Γεωργίου Παπανικολάου στις ΗΠΑ (1928). Σημαντικοί σταθμοί της διαδρομής αυτής αποτέλεσαν η έναρξη εφαρμογής του «τεστ Παπανικολάου» στις ΗΠΑ (1955) και η ανακάλυψη της αιτιολογικής σχέσης του HPV με τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας από τον Harald zur Hausen και τους συνεργάτες του στην Γερμανία (1975).

Ορόσημα ήταν επίσης η παγκόσμια αποδοχή της συσχέτισης HPV και καρκίνου τραχήλου μήτρας (1999), η δημιουργία HPV εμβολίων και έναρξη εφαρμογής του εμβολιασμού έναντι του HPV (2007), η πρώτη FDA-αδειοδότηση ενός HPV DNA test ως μόνου τεστ για τον πρωταρχικό προσυμπτωματικό έλεγχο για καρκίνο τραχήλου μήτρας (2014) και τέλος η σύνταξη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.) της Παγκόσμιας Στρατηγικής για την Εξάλειψη του Καρκίνου Τραχήλου Μήτρας ως προβλήματος δημόσιας υγείας και η προτροπή για εφαρμογή της από όλες τις χώρες με δεδομένους στόχους (2020).

Η παρεχόμενη προστασία μέσω του εμβολίου και η ανάγκη προληπτικών ελέγχων

Ως προς την πρωτογενή πρόληψη, υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι ο εμβολιασμός των κοριτσιών κατά του HPV μπορεί να προσφέρει σημαντικότατη προστασία από την μόλυνση με τους πλέον ογκογόνους τύπους του HPV (16,18, 31, 33, 45, 52, 58), οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για πάνω από το 90% των περιπτώσεων καρκίνου στον τράχηλο της μήτρας. Κατά την εφαρμογή, μέχρι σήμερα, πέραν των 350 εκατομμυρίων δόσεων HPV-εμβολίων παγκοσμίως, τα HPV εμβόλια αποδείχθηκαν ασφαλή, χωρίς αιτιολογικά σχετιζόμενες σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. O Π.Ο.Υ. συστήνει τη χορήγηση του HPV εμβολίου κατά προτεραιότητα σε κορίτσια 9-15 ετών και, ήδη, πάνω από 100 χώρες έχουν εντάξει στα εθνικά εμβολιαστικά τους προγράμματα τον HPV εμβολιασμό.

Προ 6ετίας, ήδη, είχε υπολογιστεί ότι ένα κορίτσι 12 ετών, χωρίς προηγούμενη HPV μόλυνση, εμβολιαζόμενο με το 9δύναμο HPV εμβόλιο θα έχει δια βίου προστασία από τον καρκίνο τραχήλου μήτρας κατά 85-90%. Έτσι, είναι εντυπωσιακό ότι πρόσφατες μελέτες-ορόσημα από τη Σουηδία και την Αγγλία, βασισμένες σε πληθυσμιακά δεδομένα πραγματικής ζωής (real-life) από τον πρώτο γύρο ελέγχου εμβολιασμένων γυναικών, επιβεβαιώνουν ότι σε νέες γυναίκες που είχαν εμβολιαστεί πριν από την ηλικία των 17 ετών παρατηρήθηκε σημαντικότατη μείωση του διηθητικού καρκίνου του τραχήλου της μήτρας (κατά περίπου 88%) αλλά και των προκαρκινικών αλλοιώσεων (κατά 97%!).

Ως προς τη δευτερογενή πρόληψη, τα αποτελέσματα πρόσφατης έρευνας από Ιταλούς και Ολλανδούς επιστήμονες, βασισμένα σε 20ετή μελέτη γυναικών εξεταζόμενων με HPV DNA testing ανά 5ετία, έδειξαν σαφώς ότι ο εμβολιασμός κατά του HPV θα οδηγήσει σε ισχυρή μείωση του κινδύνου για (προ)καρκίνο τραχήλου μήτρας (CIN3+) των ελεγχόμενων γυναικών και ότι ο υπολειπόμενος κίνδυνος για CIN3+ μεταξύ των εμβολιασμένων γυναικών είναι πολύ χαμηλός (4,1% μεταξύ των μη εμβολιασμένων γυναικών, 1,2% μεταξύ των γυναικών που εμβολιάστηκαν με το διδύναμο εμβόλιο και 0,5% μεταξύ των γυναικών που εμβολιάστηκαν με το εννεαδύναμο εμβόλιο).

Σύμφωνα με τους συγγραφείς, ο χαμηλός κίνδυνος δικαιολογεί έναν λιγότερο εντατικό έλεγχο των εμβολιασμένων γενεών μέσω μεγαλύτερων μεσοδιαστημάτων ελέγχου, καταλήγοντας έτσι στο ίδιο συμπέρασμα με άλλες υπολογιστικές μελέτες, οι οποίες έδειξαν ότι σε γυναίκες που έχουν εμβολιαστεί με το 9δύναμο HPV εμβόλιο απαιτούνται μόνο δύο δια βίου έλεγχοι με HPV testing, όπως προτείνει και η Στρατηγική του Π.Ο.Υ., ενώ σε μη εμβολιασμένες γυναίκες απαιτούνται έως επτά δια βίου έλεγχοι.

Ήδη υπάρχουν κράτη, όπως π.χ. η Αυστραλία, η Νορβηγία, η Σουηδία, που έχουν δηλώσει ότι εντός της επόμενης 15ετίας θα είναι σε θέση να πετύχουν τον στόχο που έθεσε ο Π.Ο.Υ. για όλα τα κράτη, δηλ. να εξαλείψουν τον καρκίνο τραχήλου μήτρας ως πρόβλημα δημόσιας υγείας. Στις χώρες, μάλιστα, που θα επιτευχθεί ο στόχος αυτός, η επίπτωση της νόσου θα είναι τόσο χαμηλή, ώστε δεν θα χρειάζεται πλέον προληπτικός-προσυμπτωματικός έλεγχος των γυναικών.

* Ο κ. Θεόδωρος Αγοραστός είναι Καθηγητής Μαιευτικής-Γυναικολογίας  του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Πρόεδρος της Ελληνικής HPV Εταιρείας.

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

“Τα ευρήματα αυτής της μελέτης υπογραμμίζουν τη σημασία τόσο της ανάδειξης όσο και της αντιμετώπισης της αβεβαιότητας των ασθενών με καρκίνο του μαστού καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας του καρκίνου για τη διευκόλυνση της ψυχολογικής προσαρμογής”, δήλωσε ο Broadbridge. “Αυτό είναι σημαντικό επειδή υπογραμμίζει τον ρόλο που διαδραματίζουν οι κλινικοί γιατροί στο να βοηθήσουν τις ασθενείς να διαχειριστούν τόσο τη σωματική όσο και τη συναισθηματική/ψυχολογική τους υγεία μετά τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού”.

Kαρκίνος του Μαστού: Οι κλινικοί γιατροί που δείχνουν περισσότερη ενσυναίσθηση προάγουν την καλύτερη ψυχολογική υγεία των ασθενών με καρκίνο του μαστού, σύμφωνα με μελέτη του Rutgers που εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι ογκολόγοι γιατροί διευκολύνουν την ψυχολογική ευημερία. “Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι η επικοινωνία με τον πάροχο αποτελεί βασικό συστατικό για τη μείωση της αβεβαιότητας και, συνεπώς, οι πάροχοι διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη διευκόλυνση της ψυχολογικής ευημερίας”, δήλωσε η Liesl Broadbridge, υποψήφια διδάκτωρ στη Σχολή Επικοινωνίας και Πληροφόρησης (SC&I) του Rutgers και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Εκπαίδευση και Συμβουλευτική Ασθενών.(Patient Education and Counseling).

Τα ευρήματα των ερευνητών υποδηλώνουν ότι η συζήτηση των αβεβαιοτήτων με τους ασθενείς και η ενσυναίσθηση των ανησυχιών τους είναι ζωτικής σημασίας για τη θεραπεία και την ανάρρωσή τους. “Τα ευρήματά μας είναι άμεσα εφαρμόσιμα ως στόχοι για τις ενότητες εκπαίδευσης στην επικοινωνία για τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης, διότι συνεχίζοντας να προάγουν τις δεξιότητες στην ενσυναισθητική επικοινωνία, οι κλινικοί γιατροί μπορούν να βελτιώσουν τις εμπειρίες υγειονομικής περίθαλψης των ασθενών τους”, δήλωσε ο Broadbridge. Σύμφωνα με την έρευνα, οι ασθενείς με καρκίνο του μαστού διατρέχουν σημαντικό κίνδυνο να αναπτύξουν συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης που σχετίζονται με τη διάγνωση του καρκίνου τους. “Ως ερευνητές της επικοινωνίας στον τομέα της υγείας, ενδιαφερόμαστε για το πώς οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης μπορούν να επικοινωνούν με τρόπους που βοηθούν τους ασθενείς τους να αντιμετωπίσουν/διαχειριστούν την ασθένειά τους και να υποστηρίξουν την ψυχολογική τους υγεία”, δήλωσε η Broadbridge. Η ερευνητική ομάδα διερεύνησε, επίσης, τον τρόπο με τον οποίο η διαδικασία διαχείρισης της ψυχολογικής ευεξίας διαφέρει ανάλογα με το αν οι ασθενείς που συμμετείχαν στην έρευνα βρίσκονταν σε θεραπεία για τον καρκίνο ή είχαν ήδη ολοκληρώσει τις θεραπείες τους. Είπε ότι οι νυν και οι πρώην ασθενείς βιώνουν διαφορετικούς τύπους ραντεβού (π.χ. λήψη αποφάσεων για τη θεραπεία για τους νυν ασθενείς, επιφυλακτική αναμονή για τους πρώην ασθενείς). Ως εκ τούτου, είχαν διαφορετικά χρονικά διαστήματα για να προσαρμοστούν στις διαγνώσεις και, ενδεχομένως, έχουν διαφορετικές σχέσεις με τους παρόχους τους (δηλ. περισσότερο ή λιγότερο χρόνο για να αναπτύξουν σχέση με την ομάδα υγειονομικής περίθαλψης). “Αν και τα ευρήματά μας ίσχυαν τόσο για τους νυν όσο και για τους πρώην ασθενείς, η ισχύς της σχέσης μεταξύ αβεβαιότητας και ψυχολογικής προσαρμογής ήταν ισχυρότερη για τους πρώην ασθενείς από ό,τι για τους νυν ασθενείς”, δήλωσε ο Broadbridge. “Αυτό σημαίνει ότι οι ομάδες φροντίδας για τον καρκίνο πρέπει να συνεχίσουν να εστιάζουν στην αβεβαιότητα και σε θέματα που αφορούν την ψυχολογική υγεία κατά τις συναντήσεις παρακολούθησης του καρκίνου και πέραν των αρχικών φάσεων διάγνωσης/θεραπείας της επιβίωσης από τον καρκίνο του μαστού”.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν διαδικτυακές έρευνες για να αξιολογήσουν τις αντιλήψεις των νυν και πρώην ασθενών με καρκίνο του μαστού σχετικά με την επικοινωνία των ογκολόγων τους, την αβεβαιότητα που έχουν σχετικά με τη διάγνωση/θεραπεία τους και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την ασθένεια. Προσέλαβαν 121 νυν και 187 πρώην ασθενείς με καρκίνο του μαστού για να συμμετάσχουν στη μελέτη μέσω του Αγάπη Έρευνας Στρατού Love Research Army, ενός ερευνητικού μητρώου που φιλοξενείται από το  Ίδρυμα ‘Αγαπη έρευνας για τον καρκίνο του μαστού Dr. Susan’ (Dr. Susan Love Foundation for Breast Cancer Research) μια εθνική οργάνωση υπεράσπισης ασθενών με καρκίνο του μαστού, επιζώντων και μελών οικογενειών που διατρέχουν κίνδυνο. Οι συγγραφείς συνεργάστηκαν με αυτή την κοινοτική οργάνωση για να διευρύνουν το δείγμα των συμμετεχόντων πέρα από την τοπική περιοχή του New Brunswick και να συμβάλουν στις ευρύτερες συζητήσεις σχετικά με την επικοινωνία για τον καρκίνο. Η ομάδα συνεργάστηκε επίσης με το Ινστιτούτο Καρκίνου του Rutgers. “Τα ευρήματα αυτής της μελέτης υπογραμμίζουν τη σημασία τόσο της ανάδειξης όσο και της αντιμετώπισης της αβεβαιότητας των ασθενών με καρκίνο του μαστού καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας του καρκίνου για τη διευκόλυνση της ψυχολογικής προσαρμογής”, δήλωσε ο Broadbridge. “Αυτό είναι σημαντικό επειδή υπογραμμίζει τον ρόλο που διαδραματίζουν οι κλινικοί γιατροί στο να βοηθήσουν τις ασθενείς να διαχειριστούν τόσο τη σωματική όσο και τη συναισθηματική/ψυχολογική τους υγεία μετά τη διάγνωση του καρκίνου του μαστού”.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Προηγούμενη έρευνα ενέπλεξε τους μύκητες σε χρόνιες νευροεκφυλιστικές καταστάσεις όπως η νόσος Αλτσχάιμερ. Αλλά υπάρχει περιορισμένη κατανόηση του πώς αυτά τα κοινά μικρόβια θα μπορούσαν να εμπλέκονται στην ανάπτυξη αυτών των καταστάσεων. Δουλεύοντας με ζωικά μοντέλα, ερευνητές στο Baylor College of Medicine και συνεργαζόμενα ιδρύματα ανακάλυψαν πώς ο μύκητας Candida albicans εισέρχεται στον εγκέφαλο.

Ενεργοποιεί δύο ξεχωριστούς μηχανισμούς στα εγκεφαλικά κύτταρα που προάγουν την κάθαρσή του και, σημαντικό για την κατανόηση της ανάπτυξης της νόσου του Αλτσχάιμερ, παράγει αμυλοειδές βήτα. Πεπτίδια τύπου (Ab), τοξικά πρωτεϊνικά θραύσματα από την πρόδρομη πρωτεΐνη αμυλοειδούς που θεωρούνται στο επίκεντρο της ανάπτυξης της νόσου του Alzheimer. Η μελέτη δημοσιεύεται στο περιοδικό Cell Reports.

“Το εργαστήριό μας έχει χρόνια εμπειρία στη μελέτη μυκήτων, γι’ αυτό ξεκινήσαμε τη μελέτη της σύνδεσης μεταξύ του C. albicans και της νόσου του Alzheimer σε ζωικά μοντέλα”. Αυτό δήλωσε ο αντίστοιχος συγγραφέας Δρ. David Corry, Fulbright Edowed Chair in Pathology και καθηγητής παθολογίας και ανοσολογίας. και ιατρική στο Baylor. Είναι επίσης μέλος του Κέντρου Καρκίνου Dan L Duncan του Baylor’s Comprehensive Cancer. “Το 2019, αναφέραμε ότι το C. albicans εισέρχεται στον εγκέφαλο όπου παράγει αλλαγές που είναι πολύ παρόμοιες με αυτές που παρατηρούνται στη νόσο του Αλτσχάιμερ. Η τρέχουσα μελέτη επεκτείνει αυτό το έργο για την κατανόηση των μοριακών μηχανισμών.”

“Η πρώτη μας ερώτηση ήταν πώς το C. albicans εισέρχεται στον εγκέφαλο; Βρήκαμε ότι το C. albicans παράγει ένζυμα που ονομάζονται εκκρινόμενες ασπαρτικές πρωτεάσες (Saps) που διασπούν τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, δίνοντας στον μύκητα πρόσβαση στον εγκέφαλο όπου προκαλεί βλάβη. “ είπε ο συγγραφέας Δρ. Yifan Wu, μεταδιδακτορικός επιστήμονας στην παιδιατρική. Στη συνέχεια, οι ερευνητές ρώτησαν, πώς καθαρίζεται αποτελεσματικά ο μύκητας από τον εγκέφαλο;

Μικρογλοία και Αλτσχάιμερ

Ο Corry και οι συνάδελφοί του είχαν προηγουμένως δείξει ότι μια λοίμωξη του εγκεφάλου C. albicans έχει υποχωρήσει πλήρως σε κατά τα άλλα υγιή ποντίκια μετά από 10 ημέρες. Σε αυτή τη μελέτη, ανέφεραν ότι αυτό συνέβη χάρη σε δύο μηχανισμούς που ενεργοποιούνται από τον μύκητα στα εγκεφαλικά κύτταρα που ονομάζονται μικρογλοία. «Οι ίδιοι Χυμοί που χρησιμοποιεί ο μύκητας για να σπάσει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό διασπούν επίσης την πρόδρομη πρωτεΐνη αμυλοειδούς σε πεπτίδια τύπου ΑΒ», είπε ο Wu.

«Αυτά τα πεπτίδια ενεργοποιούν τα μικρογλοιακά εγκεφαλικά κύτταρα μέσω ενός υποδοχέα κυτταρικής επιφάνειας που ονομάζεται Toll-like receptor 4, ο οποίος διατηρεί το φορτίο των μυκήτων χαμηλά στον εγκέφαλο, αλλά δεν καθαρίζει τη μόλυνση». Το C. albicans παράγει επίσης μια πρωτεΐνη που ονομάζεται candidalysin που επίσης συνδέεται με μικρογλοία μέσω ενός διαφορετικού υποδοχέα, του CD11b. «Η ενεργοποίηση της μικρογλοίας με τη μεσολάβηση κανδινταλυσίνης είναι απαραίτητη για την κάθαρση της Candida στον εγκέφαλο», είπε ο Wu. «Αν αφαιρέσουμε αυτό το μονοπάτι, οι μύκητες δεν καθαρίζονται πλέον αποτελεσματικά στον εγκέφαλο».

Εδώ, οι ερευνητές δείχνουν ότι τα πεπτίδια που μοιάζουν με Ab μπορούν επίσης να δημιουργηθούν από διαφορετική πηγή – το C. albicans. Αυτός ο κοινός μύκητας, ο οποίος έχει ανιχνευθεί στον εγκέφαλο ατόμων με νόσο του Αλτσχάιμερ και άλλες χρόνιες νευροεκφυλιστικές διαταραχές, έχει το δικό του σύνολο πρωτεασών που μπορούν να δημιουργήσουν τα ίδια πεπτίδια που μοιάζουν με Ab ο εγκέφαλος μπορεί να παράγει ενδογενώς.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Όσο υπάρχουν δεκάδες ασθενείς που κάθε εβδομάδα χάνουν τη ζωή τους με λοίμωξη από κορωνοϊό δεν μπορεί κάποιος να μιλάει για κανονικότητα. Ο ιός βρίσκεται εδώ, πολύ λιγότερο επικίνδυνος για πολλούς, αλλά όχι για όλους. Μιλώντας στο iatronet.gr, ο ομότιμος καθηγητής Πνευμονολογίας – Λοιμωξιολογίας στο ΑΠΘ, Ιωάννης Κιουμής, σκιαγραφεί το σημερινό πρόσωπό του, απαντά στο ερώτημα αν έχει εξελιχθεί σε κάτι που μοιάζει με γρίπη και εφιστά την προσοχή στις ευπαθείς ομάδες, αλλά και σε όσους βρίσκονται σε επαφή με άτομα που κινδυνεύουν να πληρώσουν ακριβά μια ενδεχόμενη λοίμωξη. Παράλληλα, εξηγεί γιατί συχνά όταν έχουμε όλα τα συμπτώματα του κορωνοϊού, τα επανειλημμένα rapid test βγαίνουν αρνητικά ή αργούν μέρες μέχρι να θετικοποιηθούν.

Απόκλιση από την κανονικότητα

Τριάμισι χρόνια μετά την εμφάνισή του, ο SARS-CoV2 δεν τρομάζει πλέον την ανθρωπότητα, καθώς για μεγάλο ποσοστό ασθενών προκαλεί συνέπειες πιο ήπιες κι από τη γρίπη. “Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι ακίνδυνος”, επισημαίνει ο κ. Κιουμής, προσθέτοντας πως ιδιαίτερα σε περιόδους έξαρσης όπως αυτή που διανύουμε τον τελευταίο μήνα δεν μπορεί να μιλά κανείς για κανονικότητα.

“Αν δει κανείς τα εβδομαδιαία στοιχεία που δίνονται από τον ΕΟΔΥ, διαπιστώνει ότι υπάρχουν κάποιοι συνάνθρωποί μας οι οποίοι θα χάσουν τη ζωή τους ακόμη και τώρα από τη λοίμωξη από τον κορωνοϊό”, σημειώνει για να προσθέσει: “Μένει πάντα ανοιχτό το ερώτημα πόσοι από αυτούς πεθαίνουν από τον κορωνοϊό ή με τον κορωνοϊό και είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί, αλλά ξέρουμε πως θα πεθάνουν κάποιοι που έχουν λοίμωξη από τον κορωνοϊό. Αυτό από μόνο του είναι μια απόκλιση από την κανονικότητα”.

Εμβολιασμός και μάσκα

Το κεντρικό μήνυμα που εκπέμπει ο καθηγητής, με βάση την παραπάνω διαπίστωση, είναι η ανάγκη να προφυλαχθούν τα άτομα που κινδυνεύουν να αρρωστήσουν βαριά από μια λοίμωξη.

Υπό αυτό το πρίσμα, εκτός από τις ομάδες του πληθυσμού που περιλαμβάνει η σύσταση του Υπουργείου Υγείας για το νέο επικαιροποιημένο εμβόλιο (άνω των 60 ετών, άτομα με υποκείμενα νοσήματα ή σε ανοσοκαταστολή, έγκυες, επαγγελματίες υγείας), ο ίδιος συνιστά εμβολιασμό και σε άτομα που ζουν μαζί με ευπαθείς. “Αν έχουμε στο σπίτι μας άτομα τα οποία αν νοσήσουν από τον κορωνοϊό μπορεί να έχουν βαρύτατες συνέπειες, πρέπει να δημιουργήσουμε μια ασπίδα προστασίας γύρω τους. Η ασπίδα προστασίας είμαστε εμείς οι ίδιοι”, τονίζει και συμπληρώνει: “εμβολιαζόμενοι απέναντι στον κορωνοϊό μειώνουμε κατά πολύ – αλλά δεν εξαλείφουμε – την πιθανότητα να τον μεταφέρουμε σε αυτά τα ευπαθή άτομα”.

Στο ερώτημα αν στο νέο σκηνικό ξεχνάμε τις μάσκες, η απάντηση είναι αρνητική: “Εγώ που σας μιλώ αυτή τη στιγμή φοράω μάσκα. Εδώ και μερικές μέρες έχει ληφθεί απόφαση στο νοσηλευτικό ίδρυμα στο οποίο εργάζομαι να φοράμε μάσκα, όσο βρισκόμαστε σε έναν χώρο όπου υπάρχουν ασθενείς και θα μπορούσε ενδεχομένως να μολυνθούν και να νοσήσουν με βαριές συνέπειες”, αναφέρει, προσθέτοντας: “Έτσι θα ζήσουμε. Δεν θα περπατάμε στο δρόμο με τη μάσκα στην τσέπη. Αλλά όταν θα χρειάζεται, όταν θα έχουμε έξαρση της νόσου θα πρέπει να μάθουμε να συμπεριφερόμαστε ανάλογα”.

Γιατί έχουμε αρνητικό τεστ ενώ νοσούμε;

Ένα από τα χαρακτηριστικά της σημερινής συγκυρίας είναι να έχει κάποιος τα συμπτώματα που παραπέμπουν στον ιό, αλλά τα επανειλημμένα τεστ να βγαίνουν αρνητικά, ή να αργούν πολύ να θετικοποιηθούν. “Δεν υπάρχει κάποια έκπληξη σε αυτό, γιατί ο κορωνοϊός με τη μορφή που έχει αποκτήσει πλέον μετά τις επανειλημμένες μεταλλάξεις, υποδύεται μια λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού, όπως κάνουν χρόνια και χρόνια πολλοί άλλοι ιοί που προσβάλλουν τον ανθρώπινο οργανισμό”, λέει ο ομότιμος καθηγητής.

Όπως εξηγεί, το αντιγονικό γρήγορο τεστ (rapid test) έχει σαφώς μειωμένη ευαισθησία σε σχέση με το μοριακό (PCR) και χρειάζεται μια συγκεκριμένη ποσότητα ιικού φορτίου για να γίνει θετικό, ενώ με την PCR μπορεί να το δείξει με μικρότερο φορτίο.

Υπάρχει κίνδυνος από επανειλημμένες μολύνσεις;

Τα στελέχη του SARS-CoV-2 που κυριαρχούν σήμερα εξακολουθούν να έχουν τις κοινές ιδιότητες όλων των μεταλλάξεων της υποπαραλλαγής Όμικρον: από τη μια μεριά υψηλή μεταδοτικότητα κι από την άλλη μειωμένη βαρύτητα της νόσου στους υγιείς και νεότερους. Με την πάροδο του χρόνου, πολλοί άνθρωποι εκτίθενται στον ιό τρεις ή και περισσότερες φορές, νοσώντας ελαφρά, με συμπτώματα μιας γρίπης. Οι επανειλημμένες λοιμώξεις θα μπορούσαν να έχουν σωρευτικές συνέπειες στον οργανισμό;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι εύκολη, αναφέρει ο κ. Κιουμής, και θα μπορούσε να δοθεί μέσα από την εμπειρία αντίστοιχων άλλων ιώσεων. “Αρκετές ιώσεις μας προσβάλλουν πάρα πολλές φορές και ο κορωνοϊός είναι σίγουρα μέσα σε αυτές. Υπάρχουν στοιχεία που λένε ότι αυτό στην πραγματικότητα μπορεί να ενισχύει την άμυνα του οργανισμού απέναντι σε μια σοβαρή λοίμωξη, γιατί δημιουργεί κάποια κύτταρα στον οργανισμό που κρατούν την ανοσολογική μνήμη, δηλαδή είναι ικανά να αντιδράσουν πιο γρήγορα απέναντι σε έναν ιό, είτε ταυτόσημο είτε παραπλήσιο με αυτό για το οποίο υπάρχουν”, παρατηρεί και καταλήγει: “Άρα, υπάρχει πιθανότητα αυτό να είναι πλεονέκτημα, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να είναι και μειονέκτημα, γιατί πράγματι το ανοσοποιητικό σύστημα βρίσκεται σε μια διαρκή εγρήγορση και αυτό ίσως να έχει κάποιες δυσμενείς συνέπειες”.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Μειώνονται τα κονδύλια που αφορούν το έργο «Δημιουργία νέων Μονάδων Ψυχικής Υγείας για την ενίσχυση της προσβασιμότητας του πληθυσμού σε υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας», σύμφωνα με πρόσφατη απόφαση του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και συγκεκριμένα της Ειδικής Υπηρεσίας Συντονισμού του Ταμείου Ανάκαμψης, στο οποίο εντάσσεται η συγκεκριμένη δράση.

Σύμφωνα με τη σχετική απόφαση που πάρθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου, ο  προϋπολογισμός του Έργου μειώνεται από 19.833.800,00 ευρώ σε 17.450.000,00 ευρώ. Στο πλαίσιο αυτό:

1) Καταργούνται τα υποέργα:
– Ανάπτυξη και λειτουργία 1 ιατρείου μνήμης σε Γενικό Νοσοκομείο με προϋπολογισμό 133.800 ευρώ
– Ανάπτυξη και λειτουργία 2 Κέντρων Ημέρας για ανηλίκους και ενήλικους πρόσφυγες και μετανάστες με προϋπολογισμό 400.000 ευρώ
-Ανάπτυξη και λειτουργία 10 Κέντρων διακομιδής ακούσιων νοσηλειών με Π/Υ 1.700.000 ευρώ

2) Τροποποιείται το υποέργο 5 από «Ανάπτυξη και λειτουργία 5 Κέντρων Ημέρας που διεξάγουν έρευνα και παρεμβαίνουν σε ζητήματα ψυχικής υγείας των φοιτητών» σε «Ανάπτυξη και λειτουργία 4 Κέντρων Ημέρας με μείωση του Προϋπολογισμού από 750.000 ευρώ σε 600.000 ευρώ».

Συνολικά η ημερομηνία λήξης του Έργου ορίζεται η 30/11/2025.

Ταυτότητα του έργου

Το έργο, που έχει ενταχθεί στο Ταμείο Ανάκαμψης από τις 29/03/2022 έχει προτείνει: έξι Κέντρα Ημέρας και τέσσερις Κινητές Μονάδες για νοσήματα που προκαλούν άνοια, τρία Κέντρα Ημέρας για ασθενείς στο φάσμα του αυτισμού, τέσσερα Κέντρα Ημέρας που διεξάγουν έρευνα και παρεμβαίνουν σε ζητήματα ψυχικής υγείας των φοιτητών, τέσσερα Κέντρα Ημέρας για εργαζόμενους και δύο Κέντρα Ημέρας για τη στήριξη της οικογένειας, οκτώ Κέντρα έγκαιρης παρέμβασης στην ψύχωση, έξι Κέντρα Ημέρας και πέντε Κινητές Μονάδες Ψυχικής Υγείας για ενήλικες, οκτώ Κέντρα Ημέρας και εννέα Κινητές Μονάδες Ψυχικής Υγείας για παιδιά και εφήβους.

Επιδείνωση στους δείκτες ψυχικής υγείας των εφήβων—κυρίως των κοριτσιών

Όπως αναδεικνύεται στη διακρατική έρευνα με τίτλο «Έρευνα για τις Συμπεριφορές που Συνδέονται με την Υγεία των Εφήβων» (Health Behaviour in School-aged Children, HBSC) το 2022 (έτος συλλογής των πιο πρόσφατων δεδομένων) «πολύ καλή» υγεία ανέφεραν ότι έχουν μόνο δύο στους/στις 5 εφήβους (42%) στην Ελλαδα, με το ποσοστό του δείκτη αυτού να είναι σταθερά μειούμενο κατά τη διάρκεια της τελευταίας 15ετίας—ιδιαίτερα στο τελευταίο της μέρος. Παρόμοια, μόλις ένας/μία στους/στις 3 εφήβους (32%) στη χώρα μας ανέφερε «υψηλά» επιπέδα ικανοποίησης από τη ζωή το 2022, με το ποσοστό αυτό να είναι επίσης σταθερά σε πτώση σε όλη τη διάρκεια της τελευταίας 20ετίας. Τέλος, το 60% των εφήβων ανέφεραν εμμένουσες ψυχολογικές ή/και σωματικές ενοχλήσεις το 2022. Και, παρόλο που η τάση στο ποσοστό αυτό ήταν πτωτική μέχρι το 2014, την τελευταία 10ετία υπήρξε ανακοπή και αύξηση, η οποία επίσης εμφανίζεται ιδιαίτερα έντονη τα τελευταία χρόνια.

Η Έκθεση της διακρατικής έρευνας HBSC για το 2021/22 (συμμετείχαν σε αυτήν περίπου 280.000 έφηβοι ηλικίας 11, 13 και 15 ετών από 44 χώρες, περίπου ,6.500 εξ αυτών στην Ελλάδα), αναδεικνύει και την ιδιαιτερότητα του εφηβικού πληθυσμού της χώρας μας έναντι των άλλων χωρών. Για παράδειγμα, το αντιληπτό επίπεδο (σωματικής) υγείας στους/στις εφήβους -αν και όχι σε επιθυμητά επίπεδα- είναι στη χώρα μας σημαντικά υψηλότερο (42%) του διακρατικού μέσου όρου (36%). Στην Ελλάδα, παρατηρούνται επιπλέον υψηλότερα ποσοστά εφήβων με αυτεπάρκεια—με ευχέρεια, δηλαδή, στο να βρίσκουν λύσεις σε μικρές ή μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν (69%, και 61%, αντίστοιχα) και να φέρνουν σε πέρας το έργο και τα καθήκοντα που έχουν αναλάβει (60% και 57%, αντίστοιχα). Τέλος, και δείκτες όπως το αίσθημα ικανοποίησης από τη ζωή και το αντιληπτό επίπεδο ψυχικής ευεξίας (mental well-being) βρίσκονται πολύ κοντά στον μέσον όρο του προγράμματος συνολικά.

Υψηλότερα επίπεδα εκδήλωσης ενοχλήσεων ψυχολογικής και σωματικής φύσης

Από την άλλη, σημαντικά υψηλότερο ποσοστό έφηβων αγοριών και κοριτσιών στην Ελλάδα (60%, έναντι 44% του διακρατικού μέσου όρου) αναφέρουν εμμένουσες ψυχολογικές και σωματικές ενοχλήσεις. Ειδικότερα, περισσότεροι από τους μισούς αισθάνονται συχνά νευρικότητα (53%) και ευερεθιστότητα (51%), ένας/μία στους/στις 3 (35%) είναι συχνά «στα κάτω τους» (ενδεικτικό θλίψης) και σε ​​παρόμοια περίπου αναλογία (30%) έχουν δυσκολίες ύπνου. Τέλος, ένας/μία στους/στις 4 (25%) έχει συχνά πονοκέφαλους και σε ​​ίδια αναλογία (24%) έχει πόνους στη μέση (ενδεικτικό απουσίας άσκησης και αδράνειας).

Χειρότερη και η ψυχική υγεία των Ελλήνων εργαζομένων

H περυσινή έρευνα του Ομίλου Adecco Global Workforce of the Future 2022 κατέγραψε ότι, παρόλο που παρατηρείται μια μικρή βελτίωση σε σχέση με το 2021 η διατάραξη της ψυχικής υγείας συνεχίζει να αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα για το εργατικό δυναμικό, καθώς 1 στους 4 εργαζομένους διεθνώς ανέφερε ότι η ψυχολογία του χειροτέρεψε τον τελευταίο χρόνο. Η Ελλάδα κατέχει τα πρωτεία σε αυτή την κατηγορία, καθώς οι Έλληνες, σε ποσοστό 37% (10% πάνω από τον μέσο όρο) δηλώνουν ότι η ψυχική τους υγεία έχει χειροτερέψει τους τελευταίους 12 μήνες. Στις επόμενες θέσεις βρίσκεται η Φινλανδία με 34%, η Ισπανία με 32% και η Γαλλία με 31%.

Η ηλικιακή ομάδα η οποία δηλώνει περισσότερο επηρεασμένη είναι οι Millennials (42%) και οι εκπρόσωποι της Γενιάς Z (40%), δηλαδή κυρίως νεότερα άτομα, ενώ πολύ μεγάλη είναι και η διαφορά στις απαντήσεις μεταξύ των στελεχών που κατέχουν θέσεις ευθύνης (45%) οι οποίοι, όπως φαίνεται, νιώθουν πολύ περισσότερο πιεσμένοι και καταβεβλημένοι από τα στελέχη που δεν έχουν θέσεις ευθύνης (29%).

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, οι εργαζόμενοι αναζητούν μια επαγγελματική στέγη που θα τους εξασφαλίζει την απαραίτητη ισορροπία μεταξύ προσωπικής και επαγγελματικής ζωής. Ειδικότερα, το 35% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι σκέφτονται να εγκαταλείψουν την εργασία τους στους επόμενους 12 μήνες λόγω υπερβολικού στρες και μεγάλης καταπόνησης. Επίσης, σχεδόν οι μισοί εργαζόμενοι που συμμετείχαν στην έρευνα (49%)  ανησυχούν ότι θα βιώσουν επαγγελματική εξουθένωση κάποια στιγμή στο μέλλον, ενώ το 36% δήλωσε ότι βιώνει ήδη. Οι αριθμοί αυτοί είναι ιδιαίτερα ανησυχητικοί για την κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο της εργασίας, επειδή ένα εργατικό δυναμικό που νιώθει ψυχολογικά καταβεβλημένο, όχι μόνο δεν είναι παραγωγικό αλλά αναζητεί διαρκώς τον επόμενο σταθμό της καριέρας του, ενισχύοντας έτσι το φαινόμενο της «Σιωπηλής Παραίτησης» που παρατηρείται σε πολλές επιχειρήσεις ανά τον κόσμο σήμερα.

Μέτρα

Σύμφωνα με τους ίδιους τους εργαζομένους, τα 3 σημαντικότερα μέτρα που μπορεί να εφαρμόσει μια επιχείρηση για να περιορίσει τα φαινόμενα επαγγελματικής εξουθένωσης και να βελτιώσει την ψυχική ευεξία των ανθρώπων της είναι τα εξής: Πρώτον, οι επιχειρήσεις θα πρέπει να ενθαρρύνουν τους εργαζομένους τους να κάνουν χρήση της ετήσιας άδειάς τους για να αποσυμφορίζονται, όποτε νιώθουν την ανάγκη (41%). Δεύτερον, οι εταιρείες οφείλουν να καλλιεργούν ένα κλίμα εμπιστοσύνης και μια υποστηρικτική κουλτούρα που θα εξασφαλίζει ότι οι εργαζόμενοι θα αισθάνονται ασφαλείς (40%). Τρίτον, οι εργοδότες θα πρέπει να επιτρέπουν στους εργαζομένους τους να απουσιάζουν ορισμένες μέρες από την εργασία τους, όταν αισθάνονται πιεσμένοι ψυχολογικά, ώστε να μπορούν να αναρρώσουν (38%).

Επίσης, από τα αποτελέσματα της έρευνας προκύπτει, ότι παρά τα βήματα που έχουν γίνει για την υιοθέτηση πολιτικών που ενισχύουν την ψυχική υγεία των εργαζομένων, η εφαρμογή τους είναι ακόμα σε πρώιμο στάδιο. Συγκεκριμένα, ενώ ένας στους δυο εργαζομένους (50%) ανησυχεί ότι θα βιώσει επαγγελματική εξάντληση κάποια στιγμή στο μέλλον, μόνο το 33% εξ αυτών δήλωσαν ότι αξιοποιούν τις ημέρες της άδειάς τους για να φροντίσουν την ψυχική τους υγεία. Επίσης, μόνο το 17% των εργαζομένων απουσιάζουν από την εργασία τους όταν αισθάνονται πιεσμένοι ψυχολογικά και η πλειοψηφία συνεχίζει να εργάζεται παρά τον αρνητικό αντίκτυπο που μπορεί αυτό να έχει τόσο στην υγεία τους όσο και στην παραγωγικότητά τους.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το στρες και η κατάθλιψη ήταν συνήθη σε γυναίκες όταν υπέστησαν καρδιακή προσβολή και 2-4 μήνες μετά από αυτήν.

Το στρες και η κατάθλιψη μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής, ιδιαίτερα στις γυναίκες. ‘Εχουν επίσης συνδεθεί με χειρότερη ανάρρωση. Όμως, συμβάλλουν περισσότερο σε γυναίκες με καρδιακή προσβολή με απόφραξη των στεφανιαίων αρτηριών ή χωρίς;

Σε αυτό το ερώτημα προσπάθησε να απαντήσει νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal of the American College of Cardiology.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το στρες και η κατάθλιψη ήταν συνήθη σε γυναίκες όταν υπέστησαν καρδιακή προσβολή και 2-4 μήνες μετά από αυτήν.

Ανακάλυψαν επίσης ότι γυναίκες με καρδιακή προσβολή λόγω απόφραξης στις στεφανιαίες αρτηρίες είχαν υψηλότερο στρες από αυτές που υπέστησαν καρδιακή προσβολή χωρίς απόφραξη. Η Anaïs Hausvater, του Sarah Ross Soter Center for Women’s Cardiovascular Research, δήλωσε ότι η έρευνα υπογραμμίζει την ανάγκη για μεγαλύτερη εστίαση στην ψυχική υγεία γυναικών με καρδιοπάθεια.

Όπως σημειώνει, εντόπισε υποομάδα ασθενών υψηλού κινδύνου που αποτυγχάνει να βελτιώσει το στρες της ή αυτό επιδεινώνεται μετά το συμβάν.

Στην έρευνα, 486 γυναίκες ασθενείς συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια που μετρούσαν το στρες όπως το αντιλαμβάνονταν οι ίδιες και τα συμπτώματα κατάθλιψης το διάστημα που υπέστησαν καρδιακή προσβολή και 2 μήνες μετά από αυτήν.

Οι ερευνητές συνέκριναν τα αποτελέσματα και εξέτασαν τις διαφορές μεταξύ των δυο ειδών καρδιακής προσβολής.

Ενώ και οι δυο ομάδες είχαν σημάδια στρες και κατάθλιψης, γυναίκες με καρδιακή προσβολή χωρίς απόφραξη αρτηριών ήταν λιγότερο πιθανό να αναφέρουν υψηλά επίπεδα στρες όταν υπέστησαν καρδιακή προσβολή  και μετά από αυτήν.

Η Hausvater δήλωσε ότι επειδή λίγα είναι γνωστά για την αιτία που προκαλεί καρδιακή προσβολή με φυσιολογικές αρτηρίες, αυτές οι ασθενείς συχνά δεν έχουν πολλές απαντήσεις γιατί τους συνέβη.

Οι ερευνητές παρατήρησαν κλινικά ότι αυτό μπορεί να προκαλέσει ανησυχία στις ασθενείς. Προηγούμενες έρευνες έδειξαν ότι το στρες θα μπορούσε να συμβάλλει περισσότερο στη νόσο τους, αλλά στη νέα έρευνα διαπίστωσαν ότι αυτό θα μπορούσε να μην είναι αληθές.

Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι νεότερες ασθενείς θα μπορούσαν να έχουν διαφορετικές πηγές στρες, πρόσθεσε.

Ηλικιωμένες που είναι πιο πιθανό να έχουν μπλοκαρισμένες αρτηρίες, ενδεχομένως αντιμετωπίζουν περισσότερο οικονομικό στρες καθώς και την ασθένεια ή απώλεια του συντρόφου τους.

Πηγές:
Journal of the American College of Cardiology.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ερευνητές στην Κίνα εξέτασαν τη σχέση μεταξύ κατανάλωσης αυγών και στεφανιαίας νόσου με διάφορες γενετικές ευαλωτότητες και ανακάλυψαν ότι η γενετική προδιάθεση, συνεργιστικά αλληλεπιδρά με τον αυξημένο κίνδυνο στεφανιαίας νόσου που συνδέεται με την κατανάλωση αυγών.

Η νέα, προοπτική μελέτη, θέλησε να εξετάσει την πιθανή επίδραση γενετικής ευαλωτότητας στη σχέση κατανάλωσης αυγών και κινδύνου εμφάνισης στεφανιαίας νόσου. Θέλησε να εντοπίσει τον πληθυσμό ατόμων που ωφελείται περισσότερο από μειωμένη κατανάλωση αυγών.

Η έρευνα περιέλαβε 34.111 ανθρώπους με κατάλληλα στοιχεία γενότυπου και χωρίς στεφανιαία νόσο στην έναρξη.

Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν τα 52,3 έτη και το 41,8% ήταν άντρες.

Ερωτηματολόγια για τη συχνότητα κατανάλωσης χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση κατανάλωσης αυγών στην έναρξη και σε επόμενες επισκέψεις.

Στην έναρξη, οι συμμετέχοντες κατανάλωναν αυγά με τις εξής συχνότητες: <1 αυγό/εβδομάδα (15,61%), 1–<3 αυγά/εβδομάδα (23,68%), 3–<6 αυγά/εβδομάδα (24,5%), 6–<10 αυγά/εβδομάδα (17,81%), και ≥10 αυγά/εβδομάδα (18,39%).

Η εμφάνιση υπέρτασης και διαβήτη καθώς και του κινδύνου στεφανιαίας νόσου φάνηκε να αυξάνεται με την αυξημένη κατανάλωση αυγών.

Σε μέσο διάστημα παρακολούθησης 11,7 ετών, αναφέρθηκαν 1.128 περιστατικά στεφανιαίας νόσου.

Η αθροιστική εμφάνιση φάνηκε να είναι υψηλότερη στους συμμετέχοντες που κατανάλωναν περισσότερα ή ίσα με 10 αυγά την εβδομάδα (HR = 1.42).

Ανθρωποι με τον υψηλότερο γενετικό κίνδυνο είχαν σημαντικά υψηλότερη εμφάνισης στεφανιαίας νόσου έναντι αυτών με τον χαμηλότερο γενετικό κίνδυνο.

Επιπλέον, φάνηκε ότι ο κίνδυνος στεφανιαίας νόσου αύξανε με αυξημένη κατανάλωση αυγών σε ανθρώπους χαμηλού γενετικού κινδύνου (HR = 1.05) καθώς και υψηλού (HR = 1.10). Όμως, η επίδραση της κατανάλωσης αυγών στον κίνδυνο στεφανιαίας νόσου ήταν πιο ουσιαστική σε όσους είχαν υψηλό γενετικό κίνδυνο.

Γενικά, οι ερευνητές παρατήρησαν αυξημένη τάση εμφάνισης στεφανιαίας νόσου, όπως υπολογίστηκε με τη χρήση HR και αθροιστικών ποσοστών δεκαετίας σε  ανθρώπους με μεγαλύτερη κατανάλωση αυγών και γενετική ευαλωτότητα.

Για πρώτη φορά, η συγκεκριμένη έρευνα εντόπισε σημαντική συνεργιστική αλληλεπίδραση μεταξύ κατανάλωσης αυγών και γενετικών παραγόντων, υποδεικνύοντας ότι η σχέση μεταξύ κατανάλωσης αυγών και κινδύνου για στεφανιαία νόσο ενδεχομένως δεν είναι ομοιόμορφη μεταξύ ανθρώπων διαφορετικού γενετικού υπόβαθρου.

Η μακρά παρακολούθηση των συμμετεχόντων, το μεγάλο δείγμα και ο αυστηρός έλεγχος ποιότητας είναι ισχυρά στοιχεία της έρευνας. Όμως η έρευνα δεν λαμβάνει υπόψη την ολική χοληστερόλη και την πρόσληψη ενέργειας.

Συμπερασματικά, η μεγάλη έρευνα δίνει ενδείξεις ότι ο κίνδυνος εμφάνισης στεφανιαίας νόσου αυξάνεται σε ανθρώπους με μεγαλύτερη κατανάλωση αυγών και γενετική προδιάθεση.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο The American Journal of Clinical Nutrition.

Πηγές:
The American Journal of Clinical Nutrition.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η επιβίωση των ασθενών γυναικών με μεταστατικό καρκίνο του μαστού στην κανονική περίθαλψη βελτιώνεται συνεχώς τα τελευταία 27 χρόνια. Αυτό προκύπτει από μια αναδρομική ανάλυση, τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάστηκαν στην ετήσια συνάντηση των Γερμανικών, Αυστριακών και Ελβετικών Εταιρειών Αιματολογίας και Ιατρικής Ογκολογίας στο Αμβούργο.

Η επιβίωση στον μεταστατικό καρκίνο του μαστού έχει βελτιωθεί στις τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες, έχει όμως μεταφερθεί αυτή η βελτίωση και στην κανονική περίθαλψη στα εξωτερικά ιατρεία; Για να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα, οι ερευνητές με επικεφαλής τον Rudolf Weide, αιματολόγο και ογκολόγο από το Koblenz, ανέλυσαν τα δεδομένα όλων των ασθενών γυναικών με μεταστατικό καρκίνο του μαστού που είχαν υποβληθεί σε θεραπεία σε 6 εξωτερικά ιατρεία στη Ρηνανία από το 1995 έως το 2022.

Οι ερευνητές κατάφεραν να αξιολογήσουν συνολικά 1.635 ασθενείς. Η ηλικία τους ήταν μεταξύ 23 και 100 ετών και το 27,2 % από αυτές είχαν πρωτοπαθή μεταστατική νόσο.

Στο 51,3 % οι μεταστάσεις ήταν στην κοιλιά, στο 35,7 % στα οστά και στο 6,4 % στο κεντρικό νευρικό σύστημα. 83,1 % των γυναικών είχαν θετικό όγκο στους ορμονικούς υποδοχείς, ενώ στο 23,8 % ήταν θετικός στον HER2.

Σημαντική αύξηση της επιβίωσης με την πάροδο του χρόνου

Η συνολική επιβίωση στην ομάδα ήταν κατά μέσο όρο 38,8 μήνες.

Ο μέσος χρόνος επιβίωσης βελτιώθηκε σημαντικά με την πάροδο του χρόνου: εάν η διάγνωση έγινε το 1987-2002, η επιβίωση ήταν 32 μήνες. Εάν η διάγνωση έγινε το 2003-2012, ήταν ήδη 37,4 μήνες. Όταν η διάγνωση έγινε το 2013-2017, είχε αυξηθεί στους 41 μήνες και σήμερα (2018-2022) έχει φτάσει τους 48,3 μήνες

Οι ερευνητές προσθέτουν ότι η επιβίωση εξαρτιόταν σημαντικά από την ηλικία, την κατάσταση, τις συννοσηρότητες, την επιβίωση χωρίς μεταστάσεις, τη θέση των μεταστάσεων, τον αριθμό των οργάνων που επηρεάζονται από τις μεταστάσεις και την κατάσταση των ορμονικών υποδοχέων και του HER2.

Πηγη:https://www.iatronet.gr/