Τα αποτελέσματα νέας μελέτης για την παχυσαρκία, τη γνωστική εξασθένηση παρέχει νέες πληροφορίες για τη γήρανση του εγκεφάλου και τη γνωστική υγεία.

Έρευνα στην οποία ηγήθηκε το Πολυτεχνείο του Χονγκ Κονγκ διαπίστωσε ότι η περιφερειακή κατανομή λίπους επηρεάζει με διαφορετικό τρόπο τη δομή του εγκεφάλου, τη συνδεσιμότητα και τη γνωστική λειτουργία, αποκαλύπτοντας πρότυπα που δεν εξηγούνται από τον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ). Η παχυσαρκία έχει συσχετιστεί με δομικές και λειτουργικές αλλαγές στον εγκέφαλο, όπως μείωση της φαιάς ουσίας, διαταραχές στη λευκή ουσία και μειωμένη συνδεσιμότητα, οι οποίες συνδέονται με γνωστική εξασθένηση.

Προηγούμενες μελέτες χρησιμοποιούσαν συχνά τον ΔΜΣ ως γενική ιατρική ένδειξη για τον υπολογισμό του βαθμού παχυσαρκίας ενός ατόμου. Ωστόσο, πρόκειται για ένα πολύ γενικευμένο μέτρο που δεν μπορεί να αποτυπώσει τις βιολογικές διαφορές στον λιπώδη ιστό. Είναι γνωστό ότι ο λιπώδης ιστός επηρεάζει διαφορετικά τις μεταβολικές και φλεγμονώδεις οδούς και προηγούμενες μελέτες έχουν υποδείξει ότι το σπλαχνικό λίπος (γύρω από τα όργανα στην κοιλιακή κοιλότητα) και το λίπος στα πόδια, συμβάλλουν άνισα στον κίνδυνο εμφάνισης ασθενειών. Αυτό εγείρει ερωτήματα σχετικά με το αν η κατανομή λίπους, αντί για το σωματικό βάρος, μπορεί να παρέχει πιο ακριβείς πληροφορίες για τη γήρανση του εγκεφάλου και τη γνωστική υγεία όπως αναφέρεται στο σχετικό δημοσίευμα του Medicalxpress.

Η πολυμορφική ανάλυση των ερευνητών

Στη μελέτη τους που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Mental Health, οι ερευνητές σχεδίασαν μια πολυμορφική ανάλυση για να απομονώσουν την επίδραση της κατανομής λίπους από τη γενική παχυσαρκία και να αξιολογήσουν τις συσχετίσεις της με τη μορφολογία του εγκεφάλου, τη συνδεσιμότητα, τη μικροδομή της λευκής ουσίας και τη γνωστική λειτουργία. Η μελέτη βασίστηκε σε δεδομένα από το UK Biobank και περιέλαβε 23.088 ενήλικες με καταγεγραμμένα ποσοστά λίπους στα χέρια, τα πόδια και τον κορμό, καθώς και 18.886 ενήλικες με μετρήσεις σπλαχνικού λίπους. Οι συμμετέχοντες με σοβαρές φυσικές, νευρολογικές ή ψυχιατρικές παθήσεις αποκλείστηκαν.

Η λιπομέτρηση πραγματοποιήθηκε με διπλής ενέργειας απορροφησιομετρία ακτίνων Χ (DEXA), ενώ η υγεία του εγκεφάλου προσδιορίστηκε με μαγνητική τομογραφία και λειτουργική μαγνητική τομογραφία σε κατάσταση ηρεμίας και απεικόνιση διάχυσης. Η γνωστική απόδοση αξιολογήθηκε με εργασίες που εκτιμούσαν τη λογική σκέψη, τη λειτουργία εκτελεστικής ικανότητας, την ταχύτητα επεξεργασίας και τη μνήμη. Εφαρμόστηκαν μοντέλα πρόβλεψης ηλικίας εγκεφάλου για την εκτίμηση διαφορών ηλικίας συστήματος-ειδικού εγκεφάλου.

Το λίπος στο ανθρώπινο σώμα

Τα ευρήματα έδειξαν ότι το λίπος στα χέρια, τα πόδια, τον κορμό και τα σπλάχνα συσχετίζεται με διαφορετικά μοτίβα φλοιώδους και υποφλοιώδους ατροφίας, αλλοιωμένης λειτουργικής συνδεσιμότητας και αλλαγών στην ακεραιότητα της λευκής ουσίας. Οι συσχετίσεις ομαδοποιήθηκαν σε τέσσερα συστήματα: αισθητικοκινητικό, μεταιχμιακό, προεπιλεγμένης λειτουργίας και υποφλοιώδες-παρεγκεφαλιδικό-εγκεφαλικό στέλεχος.

Το σπλαχνικό λίπος έδειξε τις ισχυρότερες αρνητικές συσχετίσεις, περιλαμβάνοντας μειωμένη πυκνότητα αξόνων και αυξημένη διαταραχή ιστού. Οι αποκλίσεις στην ηλικία του φλοιού του εγκεφάλου μεσολάβησαν τις συνδέσεις μεταξύ της σπλαχνικής παχυσαρκίας και της χαμηλότερης απόδοσης σε ό,τι αφορά τη λογική σκέψη, την εκτελεστική λειτουργία, την ταχύτητα επεξεργασίας και τη μνήμη.

Οι ερευνητές καταλήγουν ότι η περιφερειακή παχυσαρκία ασκεί επιρροή και στη γνωστική λειτουργία, ανεξάρτητα από τον ΔΜΣ. Το σπλαχνικό λίπος φαίνεται να παίζει ιδιαίτερα δυσανάλογο ρόλο στον νευρογνωστικό κίνδυνο. Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι η αξιολόγηση της υγείας του εγκεφάλου και οι παρεμβάσεις ενδέχεται να χρειάζεται να λαμβάνουν υπόψη την κατανομή λίπους, όχι μόνο το σωματικό βάρος, όταν εξετάζεται ο κίνδυνος γνωστικής εξασθένησης.

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Η πρόσφατη έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Λοιμώξεων (ECDC) για τη ραγδαία εξάπλωση του μύκητα Candida αuris στα ελληνικά νοσοκομεία, όπως και σε νοσοκομεία άλλων ευρωπαϊκών χωρών, έφερε στο προσκήνιο έναν νέο «εχθρό» τον οποίο προσπαθούν να αντιμετωπίσουν οι επιστημονικές και υγειονομικές αρχές.

To Κέντρο Κλινικής Επιδημιολογίας και Έκβασης Νοσημάτων (CLEO), οργανισμού που αποσκοπεί στην παρακολούθηση και πρόληψη των νοσοκομειακών λοιμώξεων, καθώς και στον έλεγχο της χρήσης των αντιβιοτικών, ενημερώνει για τον μύκητα, την κατάσταση που επικρατεί στα νοσηλευτικά ιδρύματα της χώρας αλλά και τα 5 μέτρα με τα οποία αντιμετωπίζεται το μείζον αυτό πρόβλημα δημόσιας υγείας.

Τι γνωρίζουμε για αυτήν την απειλή και πόσο σοβαρή είναι

Ο Candida Auris (γνωστός και ως Candidozyma auris) δεν είναι ένας «συνηθισμένος» μύκητας. Πρόκειται για έναν πολυανθεκτικό «υπερμύκητα», ο οποίος εξαπλώνεται ραγδαία στα νοσοκομεία παγκοσμίως — και η Ελλάδα είναι πλέον μία από τις πιο πληγείσες χώρες στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (ECDC), η χώρα μας είναι η δεύτερη πιο πληγείσα χώρα στην Ευρώπη, πίσω μόνο από την Ισπανία.

Σε αντίθεση με τους περισσότερους μύκητες, ο Candida αuris:

• προσκολλάται σε νοσοκομειακά κρεβάτια και ιατρικό εξοπλισμό
• μεταδίδεται αστραπιαία από ασθενή σε ασθενή
• αντιστέκεται σε πολλές αντιμυκητιασικές θεραπείες.

Για ασθενείς που νοσηλεύονται σε κάποια κλινική ΜΕΘ, αυτό σημαίνει ότι η λοίμωξη από Candida αuris μπορεί να αποδειχθεί θανατηφόρα.

Η Κατάσταση στην Ελλάδα

Το 2019 στην Ελλάδα καταγράφηκαν λίγα μεμονωμένα περιστατικά λοίμωξης Candida αuris, ωστόσο πλέον εξελίσσεται μια νέα υγειονομική κρίση:

• Μέχρι το 2023, ο Candida αuris έγινε η κύρια αιτία μυκηταιμίας σε ορισμένα ελληνικά νοσοκομεία.
• Έως το 2025, οι ειδικοί προειδοποίησαν ότι ο μύκητας έχει πλέον γίνει ενδημικός — τα κρούσματα είναι τόσο εκτεταμένα που δεν καταγράφονται πλέον μεμονωμένα. Πάνω από 850 επιβεβαιωμένα περιστατικά έχουν αναφερθεί, κάνοντας την Ελλάδα τη δεύτερη πιο πληγείσα χώρα στην Ε.Ε. μετά την Ισπανία.
• Από το 2019 μέχρι το 2021, στην Αττική καταγράφηκαν 20 λοιμώξεις έπειτα από χειρουργική επέμβαση, 25 άτομα που βρέθηκαν να φέρουν τον μύκητα χωρίς να έχουν απαραίτητα αρρωστήσει και ποσοστό θνησιμότητας 53% στις περιπτώσεις ασθενών έπειτα από επέμβαση.
• Μόνο στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Αττικόν», το διάστημα 2021–2023 καταγράφηκαν 89 περιστατικά μυκηταιμίας. Έως το 2023, ο Candida αuris ευθυνόταν για το 34% όλων των περιπτώσεων καντινταιμίας (candidemia).

Ο μύκητας εξαπλώνεται, σχεδόν αποκλειστικά, μέσα στα νοσοκομεία. Αυτό σημαίνει πως αν περιοριστούν οι νοσοκομειακές λοιμώξεις, περιορίζεται και η απειλή του Candida αuris.
Τα πιο ισχυρά όπλα στη μάχη αυτή είναι απλά:

• Σχολαστική υγιεινή χεριών — που, αποδεδειγμένα, αποτελεί το αποτελεσματικότερο μέτρο
• Αυστηρή απομόνωση και περιορισμός επαφών
• Καθαρισμός και απολύμανση νοσοκομείων με συνέπεια
• Έγκαιρη διάγνωση και επιτήρηση κρουσμάτων
• Πιο ορθολογική χρήση αντιβιοτικών και αντιμυκητιασικών φαρμάκων.

Προγράμματα όπως το «Πανελλήνιο Πρόγραμμα για την Πρόληψη και τον Έλεγχο των Νοσοκομειακών Λοιμώξεων και της Μικροβιακής Αντοχής GRIPP – SNF», που υλοποιείται από το Κέντρο Κλινικής Επιδημιολογίας και Έκβασης Νοσημάτων – CLEO, σε συνεργασία με τον ΕΟΔΥ και τον Ο.ΔΙ.ΠΥ, έχουν ήδη αποδείξει ότι μπορούν να περιορίσουν τις νοσοκομειακές λοιμώξεις στα ελληνικά νοσοκομεία.

Ενδεικτικά, στα 10 δημόσια νοσοκομεία όπου εφαρμόζεται, το Πρόγραμμα παρείχε κατευθυντήριες οδηγίες που οδήγησαν, μεταξύ άλλων, σε αύξηση από 20% έως και 50% των ποσοστών συμμόρφωσης με την υγιεινή των χεριών, καθώς και σε εντυπωσιακή μείωση κατά 50%-80% των μικροβιαιμιών. Όμως, αν αυτά τα μέτρα δεν επεκταθούν και δεν γίνουν καθημερινή πρακτική σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας, η κρίση θα συνεχίσει να επιδεινώνεται. Η πρόληψη και έλεγχος των νοσοκομειακών λοιμώξεων σημαίνει καλύτερη υγεία.

Πηγη:https://www.ygeiamou.gr/

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων και των θανάτων από καρκίνο από το 1990 έως το 2023 διαπιστώνει μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «The Lancet», την ώρα που οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ότι η μεγάλη αυτή αύξηση θα συνεχιστεί μέχρι το 2050.

Συγκεκριμένα, εντόπισαν ότι ο αριθμός των νέων κρουσμάτων καρκίνου έχει υπερδιπλασιαστεί από το 1990 έως το 2023 (από 9,04 εκατομμύρια στα 18,5 εκατομμύρια) και ο αριθμός των θανάτων την ίδια περίοδο αυξήθηκε κατά 74% (από 5,95 εκατομμύρια στα 10,4 εκατομμύρια). Ο αριθμός νέων κρουσμάτων καρκίνου παγκοσμίως προβλέπεται να αυξηθεί κατά 61% έως το 2050 (30,5 εκατομμύρια άνθρωποι με νέες διαγνώσεις καρκίνου) και των θανάτων από καρκίνο κατά σχεδόν 75% (18,6 εκατομμύρια).

Ενθαρρυντικό είναι, πάντως, το γεγονός ότι όταν τα παγκόσμια ποσοστά κρουσμάτων και θνησιμότητας προσαρμοστούν με βάση την ηλικία, δεν προβλέπεται αύξηση και αυτό υποδηλώνει ότι οι περισσότερες από τις αυξήσεις θα οφείλονται στην αύξηση του πληθυσμού και της γήρανσης. Ωστόσο, σημειώνεται ότι μία τέτοια βελτίωση απέχει πολύ από τον φιλόδοξο Στόχο Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ για μείωση της πρόωρης θνησιμότητας λόγω μη μεταδοτικών ασθενειών (στις οποίες περιλαμβάνεται ο καρκίνος) κατά το ένα τρίτο έως το 2030.

Η μελέτη περιλαμβάνει δεδομένα για 47 τύπους ή ομάδες καρκίνου σε 204 χώρες και περιοχές παγκοσμίως. Το 2023 ο καρκίνος του μαστού ήταν ο πιο συχνά διαγνωσμένος καρκίνος παγκοσμίως και για τα δύο φύλα, ενώ ο καρκίνος της τραχείας, των βρόγχων και του πνεύμονα ήταν η κύρια αιτία θανάτων από καρκίνο.

Η μελέτη εντοπίζει ότι το 42% των εκτιμώμενων θανάτων από καρκίνο το 2023 οφειλόταν σε 44 δυνητικά τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου. Συγκεκριμένα, το 46% των θανάτων από καρκίνο παγκοσμίως στους άνδρες το 2023 συνδέθηκε με δυνητικά τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου (κυρίως κάπνισμα, ανθυγιεινή διατροφή, υψηλή κατανάλωση αλκοόλ, επαγγελματικοί κίνδυνοι και ατμοσφαιρική ρύπανση), ενώ στις γυναίκες (36%) οι κύριοι παράγοντες κινδύνου ήταν ο καπνός, το μη ασφαλές σεξ, η ανθυγιεινή διατροφή, η παχυσαρκία και το υψηλό σάκχαρο στο αίμα.

«Με τέσσερις στους δέκα θανάτους από καρκίνο να συνδέονται με καθιερωμένους παράγοντες κινδύνου, συμπεριλαμβανομένου του καπνίσματος, της κακής διατροφής και του υψηλού σακχάρου στο αίμα, υπάρχουν τεράστιες ευκαιρίες για τις χώρες να στοχεύσουν σε αυτούς τους παράγοντες κινδύνου, ενδεχομένως αποτρέποντας κρούσματα καρκίνου και σώζοντας ζωές, παράλληλα με τη βελτίωση της ακριβούς και έγκαιρης διάγνωσης και θεραπείας για την υποστήριξη ατόμων που αναπτύσσουν καρκίνο», σημειώνει ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, ο Τεό Βος από το Ινστιτούτο Μετρήσεων και Αξιολόγησης Υγείας (IHME) του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον. «Η μείωση εμφάνισης καρκίνου σε όλες τις χώρες απαιτεί τόσο ατομική δράση όσο και αποτελεσματικές προσεγγίσεις σε επίπεδο πληθυσμού για τη μείωση της έκθεσης σε γνωστούς κινδύνους», προσθέτει.

Στη μελέτη εντοπίστηκαν έντονες ανισότητες μεταξύ χωρών. Παρ’ όλο που τα ποσοστά θνησιμότητας μειώθηκαν κατά 24% παγκοσμίως μεταξύ του 1990 και του 2023, αυτή η μείωση φαίνεται να σημειώθηκε κυρίως σε χώρες υψηλού και ανώτερου μεσαίου εισοδήματος. Αντίθετα, υπολογίζεται ότι πάνω από τα μισά νέα κρούσματα και τα δύο τρίτα των θανάτων το 2050 θα συμβούν σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.

Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι οι εκτιμήσεις τους περιορίζονται από την έλλειψη δεδομένων υψηλής ποιότητας για τον καρκίνο, ιδίως σε χώρες με περιορισμένους πόρους. Συμπληρώνουν πως οι τρέχουσες εκτιμήσεις δεν λαμβάνουν υπόψη αρκετές ασθένειες που είναι γνωστό ότι συνδέονται με τον καρκίνο και είναι συχνές σε ορισμένες χώρες με χαμηλότερο εισόδημα, όπως το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού.

Πηγή: ΑΠΕ

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Ανησυχητικά στοιχεία για τους θανάτους από καρκίνο – Θα αυξηθούν κατά 75% μέχρι το 2050

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Η μεγαλύτερη απώλεια βάρους που επιτυγχάνεται με τη βαριατρική επέμβαση σε σύγκριση με τη λήψη αγωνιστών GLP-1, σε μια μακροχρόνια σύγκριση συνδέθηκε με χαμηλότερο ποσοστό επιπλοκών της παχυσαρκίας, συμπεριλαμβανομένης της χαμηλότερης θνησιμότητας.

Να σημειωθεί εδώ ότι οι αγωνιστές GLP-1 ανήκουν στα λεγόμενα “έξυπνα ινσουλινοεκκριτικά φάρμακα”, τονίζοντας το γεγονός ότι προκαλούν έκκριση από τα β-κύτταρα του παγκρέατος μόνο εφόσον φάμε (τροφή μέσα στο έντερο), ενώ δεν δρουν ινσουλινοεκκριτικά όταν το έντερο είναι άδειο, προσφέροντας υψηλή ασφάλεια στο θέμα των υπογλυκαιμιών (όπως αυτές παρατηρούνται πιο συχνά π.χ. από τη χρήση των σουλφονυλουριών).

Η εισαγωγή των νεότερων αγωνιστών GLP-1, οι οποίοι υπόσχονται σημαντική μείωση βάρους με μία υποδόρια ένεση την εβδομάδα, οδήγησε σε σύντομο χρονικό διάστημα σε μείωση των βαριατρικών επεμβάσεων κατά 25% στις ΗΠΑ.

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η χειρουργική επέμβαση γαστρικού μανικιού (sleeve gastrectomy) ή γαστρικού bypass (επέμβαση Roux-en-Y) θα πραγματοποιείται στο μέλλον μόνο σε άτομα που δεν ανέχονται τη θεραπεία με σεμαγλουτίδη ή τιρζεπατίδη ή σε άτομα στα οποία δεν επιτυγχάνεται επαρκής μείωση βάρους για άλλους λόγους.

Στην τελευταία ομάδα θα μπορούσαν να ανήκουν άτομα με διαβήτη τύπου 2, τα οποία συνήθως λαμβάνουν επιπλέον υπογλυκαιμικά φάρμακα, μερικά από τα οποία αυξάνουν το σωματικό βάρος, κάτι που συμβαίνει συχνά και μετά τη μετάβαση στην ινσουλίνη.

Μια βαριατρική επέμβαση θα μπορούσε να επιτύχει μεγαλύτερη μείωση βάρους σε αυτές τις περιπτώσεις, ειδικά επειδή συχνά οδηγεί σε ύφεση του διαβήτη τύπου 2.

Μια ομάδα με επικεφαλής τον Ali Aminian, διευθυντή του Bariatric & Metabolic Institute της Cleveland Clinic, συνέκρινε στην μελέτη M6 (“Macrovascular and Microvascular Morbidity and Mortality after Metabolic Surgery versus Medicines”) τις εμπειρίες 1.657 χειρουργημένων και 2.275 φαρμακευτικά θεραπευμένων ασθενών.

Η μέση ηλικία ήταν 54,2 έτη και ο δείκτης μάζας σώματος 41,8. Όλοι οι συμμετέχοντες είχαν διαβήτη τύπου 2. Για την ανάλυση, οι διαφορές στα χαρακτηριστικά των ασθενών εξισώθηκαν με μαθηματικές μεθόδους.

Για να συγκριθούν οι μακροχρόνιες εμπειρίες, λήφθηκαν υπόψη μόνο ασθενείς από τα έτη 2010 έως 2017.

Οι περισσότεροι συμμετέχοντες έλαβαν θεραπεία με τους “παλαιότερους” αγωνιστές GLP-1, όπως η λιραγλουτίδη (65,4 %), η δουλαγλουτίδη (48,6 %) και η εξενατίδη (32,5 %). Η σεμαγλουτίδη (26,5 %) και η τιρζεπατίδη (4,4 %) χρησιμοποιήθηκαν αργότερα.

Η μείωση βάρους ήταν αντίστοιχα μικρότερη. Σε 10 χρόνια, η μείωση βάρους με τους αγωνιστές GLP-1 ήταν μόνο 6,8% έναντι 21,6% μετά από βαριατρική επέμβαση. Η γαστρική παράκαμψη Roux-en-Y οδήγησε σε μείωση 61,3% και η γαστρική μανικετομή μείωσε το βάρος κατά 38,7%.

Το πλεονέκτημα της μείωσης βάρους είχε αντίκτυπο στη θνησιμότητα και τη νοσηρότητα των ασθενών. Το σωρευτικό ποσοστό θνησιμότητας 10 ετών μετά τη χειρουργική επέμβαση ήταν 9,0% έναντι 12,4% στην ομάδα των αγωνιστών GLP-1.

Σε σύγκριση με την ομάδα των αγωνιστών GLP-1, η μεταβολική χειρουργική επέμβαση συσχετίστηκε επίσης με 35% χαμηλότερο κίνδυνο MACE (καρδιακό έμφραγμα, εγκεφαλικό επεισόδιο ή καρδιαγγειακά επεισόδια). Η νεφροπάθεια εμφανίστηκε 47% λιγότερο συχνά. Επίσης, η αμφιβληστροειδοπάθεια εμφανίστηκε 54% λιγότερο συχνά.

Οι βαριατρικές επεμβάσεις είναι πλέον μια επέμβαση – ρουτίνας.Η λήψη των φαρμάκων, από την άλλη πλευρά, συνοδεύεται σε πολλά άτομα από γαστρεντερικές διαταραχές, οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο τη μακροχρόνια λήψη. Μετά τη διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής, συνήθως παρατηρείται εκ νέου αύξηση βάρους σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Σε μια αξιολόγηση 30.458 ασθενών στις ΗΠΑ με παχυσαρκία βαθμού II ή III, των οποίων τα στοιχεία χρέωσης ή τα ηλεκτρονικά ιατρικά αρχεία αναλύθηκαν από μια ομάδα υπό την ηγεσία του George Eid από τον ασφαλιστικό φορέα Allegheny Health Network, η μείωση βάρους μετά από χειρουργική επέμβαση για την παχυσαρκία ήταν κατά μέσο όρο 28,3 % μεγαλύτερη από ό,τι μετά από θεραπεία με αγωνιστές GLP-1, οι οποίοι μείωσαν το βάρος μόνο κατά 10,3 % κατά τη διάρκεια των 32 μηνών της παρακολούθησης.

Τα έξοδα υγείας κατά το πρώτο έτος ήταν υψηλότερα στην ομάδα που υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, με 3.161 δολάρια ΗΠΑ ανά μήνα, σε σύγκριση με την ομάδα που έλαβε αγωνιστές GLP-1, με 2.842 δολάρια ΗΠΑ ανά μήνα. Ωστόσο, κατά το δεύτερο έτος, τα έξοδα ήταν χαμηλότερα, με 1.155 έναντι 2.448 δολαρίων ΗΠΑ ανά μήνα.

Ο Eid υπολόγισε συνολικό κόστος 63.483 δολάρια ΗΠΑ για την ομάδα των αγωνιστών GLP-1 και 51.794 δολάρια ΗΠΑ για την ομάδα της χειρουργικής επέμβασης για τα δύο πρώτα έτη. Η ουδετερότητα του κόστους έχει ήδη επιτευχθεί με σημαντικά μεγαλύτερη μείωση βάρους.

Το σημαντικό μειονέκτημα για την ομάδα των αγωνιστών GLP-1 ήταν το κόστος των φαρμάκων, που ανήλθε σε 1.551 δολάρια ΗΠΑ ανά μήνα το δεύτερο έτος, έναντι μόλις 115 δολαρίων ΗΠΑ ανά μήνα για την ομάδα της χειρουργικής επέμβασης.

Πηγές:
JAMA Surgery

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

H Διεθνής Εταιρεία για τη Μελέτη του Συμπληρώματος τον βράβευσε για την προσφορά του στην επιστήμη. Οι 9 κανόνες που οδήγησαν την πορεία του και οι αναφορές στην ελληνική φιλοσοφία.

Το συμπλήρωμα είναι ένας αρχέγονος βασικός μηχανισμός φυσικής ανοσίας του οργανισμού, τμήμα του ανοσοποιητικού μας συστήματος. Η ανεξέλεγκτη ενεργοποίησή του έχει συνδεθεί με πλήθος ασθενειών, μεταξύ των οποίων νευροεκφυλιστικών, αυτοάνοσων, νεφρολογικών, αιμολυτικών, οφθαλμολογικών και κάποιων μορφών καρκίνου.

Ο καθηγητής Ανοσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, Ιωάννης Λάμπρης  είναι ένας από τους πρωτοπόρους σε διεθνές επίπεδο ερευνητές του συμπληρώματος. Η 45ετής έρευνά του στην Ανοσολογία και ειδικότερα στο συμπλήρωμα έχει συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη διαφόρων εγκεκριμένων σήμερα φαρμάκων για ασθένειες στις οποίες ενέχεται το συμπλήρωμα, με την συνεχιζόμενη έρευνα να αφήνει υποσχέσεις για διεύρυνση σε ένα ευρύτερο φάσμα παθήσεων.

Ο κ. Λάμπρης μιλάει στο iatronet.gr για την επιστημονική του διαδρομή, τα ως τώρα απτά αποτελέσματα της μελέτης του συμπληρώματος και τις μελλοντικές προοπτικές. Επίσης, αναλύει 9 κανόνες που καθόρισαν την πορεία του, όπως τους ανέπτυξε στην αντιφώνησή του κατά τη διάρκεια της τελετής, με αφετηρία…γνωμικά αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, τραγικών ποιητών και σύγχρονων λογοτεχνών.

Τα φάρμακα αναστολείς του συμπληρώματος

Η κομπστατίνη, ο πρώτος μικρού μεγέθους πεπτιδικός αναστολέας της πρωτεϊνης C3 του συμπληρώματος, είναι καρπός της επίμονης έρευνας του καθηγητή Λάμπρη και των συνεργατών του στο εργαστήριο που διευθύνει επί δεκαετίες στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια. Το φάρμακο, που ανακαλύφθηκε το 1996, αποδεικνύεται έκτοτε αποτελεσματικό σε κλινικές δοκιμές για διάφορες ασθένειες που σχετίζονται με την ανεξέλεγκτη ενεργοποίηση του συμπληρώματος.

Το 2021 ο δεύτερης γενιάς αναστολέας C3 που βασίζεται στην κομπστατίνη έλαβε κλινική έγκριση ως νέα θεραπεία για την παροξυσμική νυχτερινή αιμοσφαιρινουρία. μια σπάνια αιμολυτική νόσο.

Δύο χρόνια αργότερα χρησιμοποιήθηκε σε σκεύασμα που εγκρίθηκε από τον FDA ως θεραπεία για την Γεωγραφική Ατροφία, μια σοβαρή μορφή της ηλικιακής εκφύλισης της Ωχράς Κηλίδας και μια από τις κύριες αιτίες απώλειας όρασης σε ηλικιωμένους.

Φέτος, εγκρίθηκε τρίτο σκεύασμα κατά της C3 σπειραματοπάθειας ή C3 σπειραματονεφρίτιδας (C3G), μιας νεφρικής νόσου που προκαλείται από την υπερδραστηριότητα του συμπληρώματος.

Πλέον, τρίτης και τέταρτης γενιάς φάρμακα βρίσκονται σε στάδιο κλινικών δοκιμών, όπως ο αναστολέας C3 AMY-101 που έχει δείξει πολύ καλά αποτελέσματα σε ανθρώπους με περιοδοντική φλεγμονή.

Όπως επισημαίνει ο ερευνητής, στο μέλλον τα φάρμακα που σχετίζονται με το συμπλήρωμα θα μπουν στο επίκεντρο θεραπειών για πολλές ακόμη παθήσεις. “Όταν ξεκινήσαμε δεν υπήρχε τίποτα. Σήμερα, έχουμε δέκα φάρμακα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και σε ασθένειες που δεν είναι πολύ σπάνιες”, σημειώνει.

Οι 9 κανόνες της επιστημονικής του διαδρομής

• Κανόνας 1^ος: Η ρήση του Ευριπίδη “Αμφισβήτησε τα πάντα, μάθε κάτι αλλά μην απαντάς σε τίποτα”, αντιπροσωπεύει την επιστημονική μου σκέψη.
• Κανόνας 2^ος: Πάρε το ανηφορικό μονοπάτι, ενάντια σε όλες τις αντιξοότητες, με αναφορά στον “Ανήφορο” του Νίκου Καζαντζάκη.
• Κανόνας 3^ος: Σκέψου “out of the box” (αντισυμβατικά, έξω από τα καθιερωμένα) και αγκάλιασε το απροσδόκητο.
• Κανόνας 4^ος: Βγες από τη ζώνη άνεσης και τόλμησε στο άγνωστο. “Αξίζει τον κόπο και μπορεί να οδηγήσει σε αναπάντεχες ανακαλύψεις που μπορεί να ανοίξουν το δρόμο για νέες κλινικές μελέτες σε νόσους χωρίς εγκεκριμένη θεραπεία”.
• Κανόνας 5^ος: Μείνε επίμονος απέναντι σε εμπόδια και επιστημονικά δόγματα. “Παρά τις αρχικές αποτυχίες, επιμείναμε. Μετά από 6 απορρίψεις, η 7η αίτησή μας εγκρίθηκε και επιχορηγήθηκε”.
• Κανόνας 6^ος: “Δεν συνεργάζομαι ποτέ με κανέναν με τον οποίο δεν απολαμβάνω ένα ποτήρι κρασί”, με αναφορά στον λυρικό ποιητή Αλκαίο που είχε πει “Στο κρασί υπάρχει αλήθεια”.
• Κανόνας 7^ος: Να συνεχίσω να χορεύω. “Ο Πλάτωνας πίστευε ότι ένας μορφωμένος άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει τραγούδι και χορό. Εμπνευσμένος από αυτό, όχι μόνο τον απολαμβάνω αλλά βλέπω τον χορό ως ζωτική δύναμη δημιουργίας”.
• Κανόνας 8^ος: Η κοινωνική ευθύνη των φαρμακευτικών εταιριών. “Έχουμε σήμερα 3 φάρμακα συμπληρώματος που το καθένα κοστίζει περίπου μισό εκατομμύριο ανά ασθενή ετησίως”. Ας αγκαλιάσουμε το απόφθεγμα του Περίανδρου και “μην κάνουμε τίποτα μόνο για τα χρήματα”.
• Κανόνας 9^ος: Να προστατεύσουμε την επιστήμη από πολιτικές αμφισβήτησής της. “Αμερόληπτη αναζήτηση της γνώσης, ανεξάρτητη από πολιτικές επιρροές, προκαταλήψεις και οικονομικά συμφέροντα που θα μπορούσαν να εμποδίσουν την επιστημονική πρόοδο”.

Απήχηση “Ολύμπιων διαστάσεων”

Ο Ιωάννης Λάμπρης σπούδασε Βιολογία στο Πανεπιστήμιο Πατρών από όπου έλαβε και το διδακτορικό του στην Βιοχημεία. Στη συνέχεια ακολούθησε μια εντυπωσιακή επιστημονική διαδρομή, που τον οδήγησε στη διεθνή πρωτοπορία της έρευνας του συμπληρώματος.

Έχει στο ενεργητικό του περισσότερες από 520 δημοσιεύσεις σε διεθνούς κύρους επιστημονικά περιοδικά, με έναν δείκτη απήχησης 144 και περισσότερες από 70.000 αναφορές, ενώ έχει κατοχυρώσει πάνω από 200 πατέντες και αιτήσεις διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για αναστολείς συμπληρώματος για θεραπευτικούς σκοπούς.

Μέσω των Aegean Conferences που ίδρυσε, έχει διοργανώσει συνολικά 192 συνέδρια υψηλού επιπέδου στην Ελλάδα, φέρνοντας στη χώρα πάνω από 20.000 επιστήμονες, οι οποίοι όπως λέει έγιναν οι καλύτεροι πρεσβευτές του ελληνισμού στις χώρες τους.

Για “Ολύμπιων διαστάσεων” επιστημονική απήχηση έκανε λόγο στην εισαγωγική του τοποθέτηση ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βασιλείας στην Ελβετία, Daniel Ricklin, στενός συνεργάτης του καθηγητή Λάμπρη.

Ο ίδιος απέδωσε στον τιμώμενο έναν πρωτόγνωρο “επιστημονικό αλτρουισμό”, καθώς μοιράστηκε τη γνώση μέσα από κοινές ερευνητικές αναζητήσεις, συνεχή διάθεση πολύτιμων αντιδραστηρίων και ερευνητικών εργαλείων σε συναδέλφους σε όλο τον κόσμο και διαρκή υποστήριξη της επιστημονικής κοινότητας.

Αναφέρθηκε στην άοκνη προσπάθεια του να εξελίσσει την γνώση στο πεδίο του, να μην επαναπαύεται και να στοχεύει στο σχεδιασμό ακόμα πιο αποτελεσματικών θεραπειών, μέσα από την ίδρυση της δυναμικής φαρμακευτικής εταιρείας “Aμύντας”.

Ο δρ Ricklin συνόψισε επτά “μαθήματα ζωής” που έλαβε ως πολύτιμη παρακαταθήκη από τον μέντορά του. Σε αυτά συγκαταλέγονται: η αστείρευτη διάθεσή του για δια βίου μάθηση – σε πλήρη αρμονία με το αρχαίο ρητό του Σόλωνα, “γηράσκω αεί διδασκόμενος”. Η επιστημονική διορατικότητα του να “βλέπει” τις εφαρμογές πέρα από τη βασική έρευνα και να προσεγγίζει επιστημονικά ερωτήματα έξω από τα καθιερωμένα πλαίσια. Η έμφυτη ανάγκη του να καλλιεργεί μια διεπιστημονική προσέγγιση στην έρευνα, να υποστηρίζει τους νέους ερευνητές, αλλά και να ενθαρρύνει τη συνεχή ανταλλαγή γνώσης και τη συνεργασία, με στόχο την πρόοδο της επιστήμης προς όφελος του ανθρώπου.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Αν και η καινοτομία υπάρχει στην Ελλάδα, χρειάζεται πολιτική βούληση και θεσμική στήριξη για να φτάσει ισότιμα σε κάθε ασθενή, σε κάθε γωνιά της χώρας, λέει στο iatronet.gr η κα. Σοφία Μανέα, πρόεδρος στην Πανελλήνια Ενωση Αγώνα κατά του Νεανικού Διαβήτη, τονίζοντας ότι η Ενωση λαμβάνει πολλά αιτήματα ασθενών για βοήθεια οι οποίοι δεν μπορούν να καλύψουν τις απαιτούμενες ποσότητες αναλωσίμων εξαιτίας περιορισμών των ταμείων τους είτε λόγω οικονομικής δυσχέρειας.

• Στις παροχές προς τα μέλη σας περιλαμβάνονται η διάθεση αναλωσίμων αλλά και ινσουλινών. Πώς προκύπτουν αυτά; Είναι αποτέλεσμα λανθασμένης διαχείρισης από τα νοσοκομεία; Και το ρωτάω, διότι αν συμβαίνει, τότε μιλάμε για πλασματικά μεγέθη ασθενών αλλά και του προϋπολογισμού που διατίθεται για τον διαβήτη. Το 2024 πόσα τέτοια αναλώσιμα διαθέσατε και πόσα μέχρι στιγμής όσον αφορά το 2025;  

Η διάθεση αναλωσίμων υλικών και ινσουλινών είναι μια πρωτοβουλία κοινωνικής αλληλεγγύης της ΠΕΑΝΔ που υλοποιείται από το 2008 με αμείωτο ρυθμό έως σήμερα, στο πλαίσιο του προγράμματος «Όλοι για Έναν και Ένας για Όλους», με στόχο την υποστήριξη οικογενειών ανηλίκων και ενηλίκων με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 που αντιμετωπίζουν πραγματικές δυσκολίες στην κάλυψη των αναγκών τους.

Η κύρια ανάγκη για την υλοποίηση του προγράμματος προέκυψε από τα καθημερινά αιτήματα για βοήθεια που δεχόμασταν και συνεχίζουμε να δεχόμαστε – κυρίως ανασφάλιστων συμπολιτών μας -αλλά και από την αδυναμία πολλών ασφαλισμένων να καλύψουν τις απαιτούμενες ποσότητες αναλωσίμων εξαιτίας περιορισμών των ταμείων τους, είτε λόγω οικονομικής δυσχέρειας που αντιμετωπίζουν, με σκοπό να καλύψουν τις πραγματικές τους ανάγκες. Δεν είναι σπάνιο άλλωστε, το φαινόμενο που οι εγκεκριμένες ποσότητες σε αναλώσιμο υλικό να μην επαρκούν για την ασφαλή ρύθμιση του διαβήτη, με αποτέλεσμα οι ασθενείς να αναγκάζονται να αγοράζουν επιπλέον υλικά ή να στερούνται βασικά μέσα παρακολούθησης και θεραπείας.

Από την άλλη, είχε διαπιστωθεί ότι αυτή την ανάγκη μπορούμε να την καλύψουμε μέσω του ικανοποιητικού αποθέματος που υπάρχει σε πολλά σχεδόν σπίτια των οικογενειών με άτομα με ΣΔτ1 αλλά και από τα ψυγεία των νοσοκομείων όπου συχνά απέμεναν ληγμένες ινσουλίνες. 
Έτσι λοιπόν, η «αποθήκη» υλικών της ΠΕΑΝΔ συγκροτείται αποκλειστικά από δωρεές μελών και φίλων του συλλόγου και περιλαμβάνει αναλώσιμα υλικά διαβήτη, ινσουλίνες και σπανιότερα λοιπό υγειονομικό υλικό τα οποία είτε δεν χρησιμοποιούνται γιατί οι ασθενείς άλλαξαν σχήμα, είτε γιατί περισσεύουν. Τα υλικά αυτά διατίθενται σε μέλη και μη, πανελλαδικά, που έχουν αποκλειστικά διαβήτη τύπου 1, σε κοινωνικές δομές και σε δημόσια νοσοκομεία με σκοπό να βοηθηθούν άνθρωποι που βρίσκονται σε ανάγκη, με προτεραιότητα σε ευπαθείς ομάδες (π.χ. φοιτητές, άνεργοι, πολύτεκνες οικογένειες).

Η ποσότητα που διαθέτει κάθε φορά ο σύλλογος εξαρτάται από τη διαθεσιμότητα και τη ζήτηση, και δεν αποτελεί σταθερό ή προϋπολογισμένο μέγεθος. Για το έτος 2024, διατέθηκαν δεκάδες πακέτα αναλωσίμων και ινσουλινών, ενώ για το 2025 η διάθεση συνεχίζεται με τον ίδιο ρυθμό, ανάλογα με τις προσφορές και τις ανάγκες που καταγράφονται.

Η ΠΕΑΝΔ δεν υποκαθιστά το δημόσιο σύστημα υγείας, αλλά λειτουργεί συμπληρωματικά, με γνώμονα την αλληλεγγύη και την κάλυψη επειγουσών αναγκών. Στόχος μας είναι να μη μείνει κανένα μέλος χωρίς τα απαραίτητα για την υγεία του.

• Υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας ή μπορούν να μπουν κόφτες, έτσι ώστε να καλύπτονται αποκλειστικά και μόνο οι ασθενείς με διαβήτη;

Ναι, υπάρχουν σαφείς δικλείδες ασφαλείας στη διαδικασία διάθεσης των αναλωσίμων και των ινσουλινών από την ΠΕΑΝΔ, ώστε να εξασφαλίζεται ότι καλύπτονται αποκλειστικά άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1.
Τα υλικά διατίθενται είτε σε μέλη του σωματείου, είτε σε αιτούντες που προσκομίζουν τα απαραίτητα ιατρικά έγγραφα που πιστοποιούν την πάθηση. Η διαδικασία αυτή είναι αυστηρά ελεγχόμενη και βασίζεται σε πραγματικές ανάγκες, με γνώμονα την προστασία της αξιοπιστίας του προγράμματος και τη δίκαιη κατανομή των διαθέσιμων πόρων.
Επιπλέον, σε περιπτώσεις αυξημένης ζήτησης ή περιορισμένης διαθεσιμότητας, εφαρμόζονται αντικειμενικά κοινωνικά κριτήρια (π.χ. οικονομική κατάσταση, ανεργία, πολυτεκνία, ηλικία πάσχοντος), ώστε να εξασφαλίζεται ότι η βοήθεια φτάνει σε εκείνους που τη χρειάζονται περισσότερο.
Η ΠΕΑΝΔ παραμένει προσηλωμένη στην αρχή της διαφάνειας και της κοινωνικής ευθύνης, διασφαλίζοντας ότι κάθε προσφορά αξιοποιείται με σεβασμό και υπευθυνότητα.

• Όσον αφορά το σύνολο των ασθενών, ποιες παρεμβάσεις θεωρείτε απαραίτητες από την πλευρά του υπουργείου Υγείας; Ειδικότερα στα νεαρά άτομα που πάσχουν από διαβήτη, ποια είναι τα σημαντικότερα κενά που εντοπίζετε;

Η ΠΕΑΝΔ, ως σύλλογος με πολυετή εμπειρία στην υποστήριξη ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1, εντοπίζει συγκεκριμένα κενά και προτείνει στοχευμένες παρεμβάσεις από την πλευρά του υπουργείου Υγείας, με σκοπό τα παρακάτω:

1. Ενίσχυση της πρόσβασης σε σύγχρονα τεχνολογικά μέσα (αντλίες ινσουλίνης, αισθητήρες συνεχούς καταγραφής γλυκόζης), με πλήρη κάλυψη από τα ασφαλιστικά ταμεία, χωρίς περιορισμούς.
2. Δημιουργία εξειδικευμένων ομάδων ψυχολογικής υποστήριξης για παιδιά και εφήβους με διαβήτη, καθώς η ψυχική υγεία επηρεάζεται άμεσα από τη διαχείριση της νόσου.
3. Εκπαίδευση και επιμόρφωση του εκπαιδευτικού προσωπικού σε σχολεία, ώστε να μπορούν να υποστηρίξουν μαθητές με διαβήτη με ασφάλεια και επάρκεια. 
4. Ενίσχυση του θεσμού του Σχολικού Νοσηλευτή με πλήρη κάλυψη των μαθητών σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες.

Μέχρι στιγμής και για πολλά χρόνια, πολλές από τις παραπάνω υπηρεσίες προσφέρει απλόχερα και χωρίς καμία κρατική επιχορήγηση η ΠΕΑΝΔ στο σύνολο του πληθυσμού που τις έχει ανάγκη. Οι αποδέκτες φτάνουν σε υπερβολικά υπέρογκο νούμερο, που φαντάζει ως εφιάλτης για ένα σύγχρονο κράτος.

Θεωρούμε λοιπόν σημαντικό, καθότι υπάρχει μεγάλη τεχνογνωσία και εμπειρία από την πλευρά του σωματείου μας,  να μας χορηγηθεί κρατική ενίσχυση με σκοπό να μπορέσουμε να συνεχίσουμε απρόσκοπτα το σύνολο των προγραμμάτων που προσφέρουμε και επιπλέον το Υπουργείο Υγείας σε συνεργασία με τα εμπλεκόμενα Υπουργεία να δρομολογήσουν άμεσα μηχανισμούς για την ουσιαστική επίλυση των ανωτέρω καίριων καταστάσεων.

• Πόσος είναι ο πληθυσμός των νέων που πάσχουν από διαβήτη τύπου 1 και ποιος είναι ο επιπολασμός;

Στην Ελλάδα, περισσότερα από 150 παιδιά ετησίως διαγιγνώσκονται με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1, ενώ παγκοσμίως ο αριθμός των διαγνωσμένων παιδιών και εφήβων υπερβαίνει το 1,1 εκατομμύριο! Τα ποσοστά της χρόνιας αυτής πάθησης παρουσιάζουν δυστυχώς αυξητική πορεία, τόσο στη χώρα μας, όσο και παγκοσμίως και η πάθηση τείνει να εκδηλώνεται σε όλο και μικρότερες ηλικίες.
Σύμφωνα με στοιχεία που ελήφθησαν από την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση Κοινωνικής Ασφάλισης (ΗΔΙΚΑ) για το έτος 2022, ο αριθμός των πασχόντων με ΣΔτ1 άγγιζε τους 48.954 πάσχοντες.

• Το κόστος είναι μια παράμετρος που επιβαρύνει επιπλέον τους ασθενείς. Μπορούμε να το προσδιορίσουμε σε μηνιαία βάση;

Το κόστος διαχείρισης του Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 αποτελεί σημαντική επιβάρυνση για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους, ιδιαίτερα όταν οι ανάγκες υπερβαίνουν τις καλύψεις των ασφαλιστικών ταμείων. Επιπρόσθετα, θα πρέπει κανείς να υπολογίσει και επιπλέον έξοδα που προκύπτουν όπως η ψυχολογική υποστήριξη  του πάσχοντα, η συνεργασία με διαιτολόγο, η μέριμνα φύλαξης του παιδιού με διαβήτη από εξειδικευμένο προσωπικό τις ώρες εργασίας των γονέων ή στο βρεφικό σταθμό.

Το ποσό επιβάρυνσης ανά οικογένεια διαφέρει ανάλογα με την ηλικία του πάσχοντος, το θεραπευτικό σχήμα και την τεχνολογία που χρησιμοποιείται και τις ανάγκες του, όμως μια ενδεικτική μηνιαία εκτίμηση αγγίζει το ποσό των 100 ευρώ και μπορεί να φτάσει έως και 1.000€. Πολλές οικογένειες αλλά και νέοι ενήλικες, φοιτητές ή άνεργοι, δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε αυτά τα έξοδα, γεγονός που επηρεάζει άμεσα την ποιότητα της ρύθμισης και της υγείας τους.

• Τέλος, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Στο πλαίσιο αυτό, ποια είναι τα προβλήματα της ισότιμης πρόσβασης στη θεραπεία και επίσης, στη χώρα μας διατίθενται τα σκευάσματα που κυκλοφορούν στο εξωτερικό; Εννοώ, η καινοτομία είτε σε υλικά είτε σε φάρμακα υπάρχει στην Ελλάδα;

Η ΠΕΑΝΔ, μέσα από την καθημερινή επαφή με μέλη σε όλη τη χώρα, έχει διαπιστώσει ότι η ισότιμη πρόσβαση στη θεραπεία για τον Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 παραμένει ένα σύνθετο και πολυεπίπεδο ζήτημα.

Πολλές περιοχές της επαρχίας δεν διαθέτουν παιδοδιαβητολογικές κλινικές ή εξειδικευμένους επαγγελματίες υγείας, με αποτέλεσμα οι οικογένειες να αναγκάζονται να μετακινούνται σε μεγάλες πόλεις για παρακολούθηση. Επιπλέον,  η έλλειψη σχολικών νοσηλευτών και δη εκπαιδευμένων σε συνδυασμό με την ελλιπή ενημέρωση των εκπαιδευτικών στα σχολεία της περιφέρειας, δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την καθημερινή διαχείριση του διαβήτη για τα παιδιά και τις οικογένειές τους.

Όσον αφορά την καινοτομία, στην Ελλάδα κυκλοφορούν αρκετά από τα σύγχρονα σκευάσματα και τεχνολογίες που διατίθενται διεθνώς, όπως αντλίες ινσουλίνης νέας γενιάς, αισθητήρες συνεχούς καταγραφής γλυκόζης και ινσουλίνες ταχείας και παρατεταμένης δράσης. Ωστόσο, η πρόσβαση σε αυτά δεν είναι πάντα άμεση ή ισότιμη. Οι διαδικασίες έγκρισης από τα ασφαλιστικά ταμεία είναι συχνά χρονοβόρες, ενώ η οικονομική επιβάρυνση για τους ασθενείς παραμένει σημαντική, ειδικά όταν δεν καλύπτονται πλήρως από το σύστημα.

Η ΠΕΑΝΔ διεκδικεί ενιαία και δίκαιη πρόσβαση σε καινοτόμες θεραπείες για όλους τους ασθενείς, ανεξαρτήτως τόπου κατοικίας, απλοποίηση των διαδικασιών έγκρισης για τεχνολογίες αιχμής και ενίσχυση των περιφερειακών δομών υγείας με εξειδικευμένο προσωπικό και υποδομές. Η καινοτομία υπάρχει στην Ελλάδα, αλλά χρειάζεται πολιτική βούληση και θεσμική στήριξη για να φτάσει ισότιμα σε κάθε ασθενή, σε κάθε γωνιά της χώρας.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/