Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Τι έδειξε σχετική μελέτη για τους παράγοντες κινδύνου.

Τα άτομα που εκτίθενται επαγγελματικά σε ορισμένους ατμοσφαιρικούς ρύπους έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν ACPA (anti-citrullinated protein antibodies) – θετική ρευματοειδή αρθρίτιδα με ταχεία σοβαρή εξέλιξη.

Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Annals of the Rheumatic Diseases, ο κίνδυνος αυξάνεται σημαντικά όταν προστίθενται το κάπνισμα και ο αυξημένος γενετικός κίνδυνος.

Η γενετική προδιάθεση για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα (ΡΑ) είναι γνωστή εδώ και πολύ καιρό. Αρχικά αποδόθηκε σε ορισμένα αλληλόμορφα HLA που ευνοούν την ανάπτυξη της αυτοάνοσης νόσου. Εν τω μεταξύ, μελέτες συσχέτισης σε επίπεδο γονιδιώματος έχουν εντοπίσει περίπου 100 γονίδια κινδύνου εκτός των HLA.

Η σχέση με το κάπνισμα είναι επίσης καλά τεκμηριωμένη. Και οι δύο παράγοντες αλληλοενισχύονται.

Οι καπνιστές με ορισμένα αλληλόμορφα HLA έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν ACPA- θετική ρευματοειδή αρθρίτιδα. Τα “αντισώματα κατά της κιτρουλλινοποιημένης πρωτεΐνης” (ACPA) υποδηλώνουν επιθετική πορεία της νόσου, η οποία οδηγεί γρήγορα σε καταστροφή των αρθρώσεων, εάν δεν αντιμετωπιστεί.

Η μελέτη περιλαμβάνει 4.033 ασθενείς που διαγνώστηκαν με ACPA-θετική ρευματοειδή αρθρίτιδα μεταξύ 1996 και 2017 και 6.485 τυχαία επιλεγμένους υγιείς συμμετέχοντες της ίδιας ηλικίας και του ίδιου φύλου.

Μια ομάδα με επικεφαλής τον Lars Alfredsson από το Ινστιτούτο Karolinska της Στοκχόλμης ρώτησε ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα και άτομα ελέγχου σχετικά με την επαγγελματική έκθεση σε 32 ρύπους στην εργασία και τους ποσοτικοποίησε σε έναν “πίνακα έκθεσης στην εργασία”.

Οι συμμετέχοντες έλαβαν επίσης λεπτομερές ιστορικό καπνίσματος και προσδιορίστηκε η βαθμολογία γενετικού κινδύνου.

Η αξιολόγηση δείχνει μια σαφή αλληλεπίδραση γονιδίου – περιβάλλοντος. Για οποιαδήποτε έκθεση στους ρύπους, ο Alfredsson διαπίστωσε ακόμη μια ασθενή συσχέτιση με αναλογία πιθανοτήτων 1,21, η οποία ήταν υψηλότερη στους άνδρες (οι οποίοι, ωστόσο, εκτίθενται συχνότερα στους ρύπους) με αναλογία πιθανοτήτων 1,40 και αυξήθηκε σε 1,66 στην ACPA – θετική ρευματοειδή αρθρίτιδα (ΡΑ).

Σε ασθενείς που είχαν ήδη γενετική προδιάθεση και ήταν καπνιστές, οι αναλογίες των πιθανοτήτων αυξήθηκαν σημαντικά. Ο Alfredsson υπολόγισε αναλογία πιθανοτήτων 14,80 για ACPA – θετική ΡΑ για το συνδυασμό καπνίσματος και υψηλού γενετικού σκορ. Όταν η έκθεση σε ατμοσφαιρικό ρύπο προστέθηκε ως τρίτος παράγοντας, ο λόγος των πιθανοτήτων αυξήθηκε σε 18,22.

Συνεπώς, τα άτομα αυτά έχουν σχεδόν 20πλάσιο κίνδυνο να αναπτύξουν την ιδιαίτερα επιθετική παραλλαγή της ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Ο κίνδυνος ACPA – αρνητικής ΡΑ ήταν μόνο ελαφρώς αυξημένος. Ο λόγος των πιθανοτήτων ήταν μόνο 1,69 ακόμη και με τριπλή έκθεση.

Μεταξύ των επιμέρους ατμοσφαιρικών ρύπων, ο αμίαντος, το μονοξείδιο του άνθρακα και τα καυσαέρια των αυτοκινήτων, τα μυκητοκτόνα και η σκόνη χαλαζία είχαν τη μεγαλύτερη επίδραση στον πρόσθετο κίνδυνο εμφάνισης ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Συνολικά, μπόρεσε να αποδειχθεί συσχέτιση για 17 ρύπους.

Για τον συντάκτη της μελέτης, Jeffrey Sparks, του Νοσοκομείου Brigham and Women’s στη Βοστώνη, τα ευρήματα υπογραμμίζουν την ανάγκη μείωσης της έκθεσης σε ρύπους στο χώρο εργασίας.

Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι θα επωφελούνταν περισσότερο από το να μην καπνίζουν. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για άτομα με αυξημένο γενετικό κίνδυνο.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τα νέα ευρήματα σχετικά με τις νευρωνικές δραστηριότητες σε αυτή την περιοχή του εγκεφάλου θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα για την περαιτέρω ανάπτυξη και χρήση των λεγόμενων νευροπροθέσεων.

Μια διεπιστημονική ερευνητική ομάδα στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ βρήκε σημαντικές ενδείξεις σχετικά με τη λειτουργία του αισθητικοκινητικού φλοιού. Τα νέα ευρήματα σχετικά με τις νευρωνικές δραστηριότητες σε αυτή την περιοχή του εγκεφάλου θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα για την περαιτέρω ανάπτυξη και χρήση των λεγόμενων νευροπροθέσεων.

Εγκέφαλος

Αυτά έχουν μια διασύνδεση με το νευρικό σύστημα και προορίζονται να βοηθήσουν στην αντιστάθμιση των νευρωνικών δυσλειτουργιών. «Τα αποτελέσματά μας θα συμβάλουν στη βελτίωση των νευροπροσθετικών προσεγγίσεων, ενώ θα συντομεύσουν την περίοδο εκπαίδευσης των ασθενών με προθέσεις», λέει η νευροβιολόγος καθ. Δρ. Ilka Diester από τη Βιολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ. Τα αποτελέσματα μόλις δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Nature Communications.

Κατανόηση του εγκεφάλου κάτω από πιο φυσικές συνθήκες

Στο ερευνητικό πρόγραμμα συμμετείχαν επίσης οι ομάδες εργασίας του επιστήμονα υπολογιστών Καθ. Δρ. Thomas Brox από το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ και του νευροεπιστήμονα Καθ. Δρ. Daniel Durstewitz από το Κεντρικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας στο Mannheim. Η ομάδα βρήκε στοιχεία διατηρημένων δομών νευρωνικής δραστηριότητας στον αισθητικοκινητικό φλοιό των ελεύθερα κινούμενων αρουραίων. Οι ηλεκτροφυσιολογικές καταγραφές σε ολόκληρο τον αμφίπλευρο αισθητικοκινητικό φλοιό επιτρέπουν την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με τις αντίστοιχες συνεισφορές των προκινητικών, κινητικών και αισθητήριων περιοχών.

Συγκεκριμένα, οι ερευνητές βρήκαν μια σαφή κλίση για μια ετερόπλευρη προκατάληψη, δηλαδή για κινήσεις του αντίθετου μισού του σώματος, από τις πρόσθιες προς τις οπίσθιες περιοχές. Τα προηγούμενα ευρήματα για τον αισθητικοκινητικό φλοιό βασίζονται κυρίως σε πολύ περιορισμένες, στερεότυπες κινήσεις σε εργαστηριακό περιβάλλον. Η τρέχουσα εργασία χρησιμοποιεί ηχογραφήσεις σε θέματα που κινούνται ελεύθερα χρησιμοποιώντας τρισδιάστατη παρακολούθηση και αντιμετωπίζει το ζήτημα της δυνατότητας μεταφοράς της γνώσης σχετικά με τον νευρικό έλεγχο των κινήσεων από περιορισμένη συμπεριφορά σε μια κατάσταση ελεύθερα κινούμενης, προϋπόθεση για την κατανόηση του εγκεφάλου σε πιο φυσικές συνθήκες καθώς και για περαιτέρω ανάπτυξη νευροπροσθετικών συσκευών.

Κατηγορίες συμπεριφοράς μεταξύ ατόμων

Η ομάδα χρησιμοποίησε μια μέθοδο μείωσης διαστάσεων και ευθυγράμμιση νευρικών δεδομένων. Έτσι, τα υψηλών διαστάσεων νευρωνικά μοτίβα περιορίστηκαν σε αναπαράσταση χαμηλής διάστασης μέσω της ομοιότητάς τους με άλλα μοτίβα, με αποτέλεσμα γεωμετρικές δομές στην οπτική αναπαράσταση. Αυτά τα γεωμετρικά μοτίβα στη συνέχεια ευθυγραμμίστηκαν αυτόματα μεταξύ τους, παρόμοια με την εικόνα του να κρατάς έναν μαγνήτη σε ένα πακέτο καρφιών. Αυτά στη συνέχεια ευθυγραμμίζονται προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Με βάση αυτές τις ευθυγραμμισμένες γεωμετρικές δομές, οι ερευνητές μπόρεσαν να αποκρυπτογραφήσουν κατηγορίες συμπεριφοράς σε συνεδρίες εγγραφής και ακόμη και σε άτομα, και να βρουν αντίστοιχα στοιχεία διατηρημένων δομών νευρικής δραστηριότητας.

 

 

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Νέες έρευνες προσθέτουν ενδείξεις ότι η κατάθλιψη, εκτός από τον εγκέφαλο, αφορά και το έντερο.

Πρόσφατες έρευνες δείχνουν προς ρόλο βακτηρίων του εντέρου υποδεικνύοντας ότι ορισμένα  στελέχη θα μπορούσαν να ενισχύουν συμπτώματα κατάθλιψης, ενώ άλλα θα μπορούσαν να είναι προστατευτικά.

Σε 2 δυο νέες μελέτες, ερευνητές εντόπισαν 13 ομάδες βακτηρίων που συνδέονταν με πιθανότητες να έχουν ενήλικες συμπτώματα κατάθλιψης.

Σε ορισμένα περιστατικά, δεν υπήρχαν σε ανθρώπους με κατάθλιψη, ενώ σε άλλους υπήρχαν, σε σχετικά υψηλά επίπεδα.

Όμως, ειδικοί τόνισαν ότι τα ευρήματα δεν αποδεικνύουν ότι βακτήρια  του εντέρου προκαλούν ή προστατεύουν από την κατάθλιψη.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Nature Communications.

Ερευνες για το εντερικό μικροβίωμα δείχνουν ότι εμπλέκεται στα πάντα, από τις άμυνες του ανοσοποιητικού στην παραγωγή βιταμινών, αντιφλεγμονωδών ουσιών, ακόμα και χημικών που επηρεάζουν τον εγκέφαλο.

Κάποιες έρευνες συνέδεσαν ορισμένα εντερικά βακτήρια με υψηλότερες ή χαμηλότερες πιθανότητες κατάθλιψης.

Τα νέα ευρήματα, επιβεβαιώνουν ότι αυτά τα μικρόβια συνδέονται με την κατάθλιψη-και οι ερευνητές εντόπισαν μερικά ακόμα, δήλωσε η ερευνήτρια Najaf Amin.

Η έρευνα περιέλαβε ανθρώπους από διαφορετικές εθνικότητες. Φάνηκε ότι σχέσεις μικροβιώματος- κατάθλιψης ήταν σταθερές σε αυτές τις ομάδες, δήλωσε η Amin, του Oxford University.

Πρόσθεσε, ότι τα ευρήματα δεν αποδεικνύουν αιτιατή σχέση.

Ορισμένα βακτήρια που εντοπίστηκαν στις ομάδες που μελετήθηκαν συμβάλλουν στη σύνθεση ορισμένων χημικών που επηρεάζουν τον εγκέφαλο- όπως σεροτονίνη και βουτυρικό.

Αν τα βακτήρια του εντέρου πράγματι συμβάλλουν στη δημιουργία κατάθλιψης ή όχι είναι σημαντικό να γνωρίζουμε αν συνδέονται με τη διαταραχή. Αυτό θα μπορούσε να βοηθά στη διάγνωση.

Αυτό που ερευνούν οι επιστήμονες είναι να εντοπίσουν τα βακτήρια που συνδέονται με τη μείζονα κατάθλιψη.

Tα ευρήματα προέρχονται από 2 έρευνες. Μια σε 2.600 Ολλανδούς ενήλικες που αξιολογήθηκαν για κατάθλιψη και έδωσαν δείγματα κοπράνων για ανάλυση. Η άλλη περιλάμβανε 3.000 ενήλικες που ζούσαν στην ίδια περιοχή-πολλοί ήταν από τη Γκάνα, το Μαρόκο ή την Τουρκία.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν 13 ομάδες βακτηρίων που συνδέονταν με τα σκορ κατάθλιψης των συμμετεχόντων.

Στις περισσότερες περιπτώσεις τα μικρόβια του εντέρου μειώθηκαν σε ανθρώπους με κατάθλιψη.

Όμως, ορισμένες ομάδες βακτηρίων όπως Sellimonas και Eggerthella, ήταν παρούσες σε μεγαλύτερη αφθονία όταν οι άνθρωποι είχαν κατάθλιψη.

Πηγές:
Nature Communications.

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

 

Μελέτη ρίχνει φως  στην  δέουσα φροντίδα που πρέπει να λάβουν ασθενείς με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, αφού λάβουν εξιτήριο από το νοσοκομείο. Βελτιωμένη πορεία υγείας είχαν όσοι ασθενείς βρίσκονταν υπό στενή παρακολούθηση, σημειώνοντας χαμηλά χαμηλότερα ποσοστά θνησιμότητας ή επανεισαγωγής για καρδιακή ανεπάρκεια στις 180 ημέρες.

Ο συχνός ιατρικός έλεγχος μετά την έξοδό των εν λόγω ασθενών από το νοσοκομείο  τους έφερε σε ευνοϊκότερη θέση   από τους ασθενείς στη συνήθη φροντίδα, όπως προκύπτει  μελέτη STRONG-HF (Safety, Tolerability and Efficacy of Rapid Optimization of Heart Failure), την οποία υποστήριξε η Roche Diagnostics  και δημοσιεύθηκε στο Late-Breaking Scientific Session της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας (AHA) καθώς και στο Lancet. Μάλιστα, διασφαλίστηκε η καλυτέρευση των συμπτωμάτων  και η αναβάθμιση της ποιότητας ζωής σε σύγκριση με τις τρέχουσες πρακτικές διαχείρισης ασθενών, σε αξιολόγηση μετά από έξι μήνες. Σημειώνεται ότι οι ασθενείς με  οξεία καρδιακή ανεπάρκεια είναι πολύ πιθανό να νοσηλευτούν εκ νέου στο ή να χάσουν την ζωή τους, ειδικά τους πρώτους μήνες μετά την έξοδο τους.

Σύμφωνα με ανάλυση από τις ΗΠΑ, μόνο το 1% των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξώθησης λαμβάνει τη βέλτιστη δόση ιατρικής θεραπείας, όπως ορίζεται από τις κατευθυντήριες οδηγίες.

Ειδικότερα, στη μελέτη STRONG-HF συμμετείχαν 1.078 από τους αρχικά προγραμματισμένους 1.800 ασθενείς. Μάλιστα, η μελέτη τερματίστηκε νωρίτερα λόγω μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας στο ενεργό σκέλος της μελέτης καθώς θεωρήθηκε αντιδεοντολογικό να υπάρξει συνέχεια με τη συνήθη φροντίδα.

Άξιος αναφοράς  είναι ο βιοδείκτης NT-proBNP, ένα ειδικό καρδιακό πεπτίδιο που απελευθερώνεται στο αίμα όταν τα τοιχώματα της καρδιάς στρεσάρονται. Στο πλαίσιο της μελέτης πραγματοποιήθηκε τιτλοποίηση της φαρμακευτικής αγωγής των ασθενών και στενή παρακολούθησή τους μετά από εισαγωγή με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια. Υπενθυμίζεται ότι πλέον η εξέταση NT-proBNP  αποζημιώνεται και από τον ΕΟΠΥΥ_.

«Είμαστε ενθουσιασμένοι για τα θετικά αποτελέσματα της μελέτης STRONG-HF, την οποία υποστηρίξαμε ως Roche Diagnostics, καθώς έχει τη δυνατότητα να επιφέρει μια αλλαγή στο υπόδειγμα  διαχείρισης των ασθενών με καρδιακή ανεπάρκεια. Η μελέτη έδειξε ότι οι διαγνωστικές λύσεις, όπως το Elecsys^® NT-proBNP, αποτελούν ένα σημαντικό εργαλείο στα χέρια των καρδιολόγων και μπορούν να ενσωματωθούν στη θεραπευτική στρατηγική προς όφελος των ασθενών και του συστήματος υγείας», δήλωσε ο Αθανάσιος Ακάλεστος, Head of Medical Scientific Affairs & Healthcare Development της Roche Diagnostics Hellas.

Συνεπώς οι θεραπείες, που ακολουθούν τις κατευθυντήριες οδηγίες για την καρδιακή ανεπάρκεια, μπορούν να ρυθμιστούν με ασφάλεια τόσο κατά τη διάρκεια της εισαγωγής ασθενούς με οξεία καρδιακή ανεπάρκεια όσο και μετά το εξιτήριο. Η διαχείριση πρέπει να περιλαμβάνει αυστηρή παρακολούθηση και αξιολόγηση των σημείων και συμπτωμάτων της συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας, της νεφρικής λειτουργίας, της τιμής του καλίου και των μετρήσεων του βιοδείκτη NT-proBNP.

 

 

Πηγη: https://virus.com.gr/

Επιστήμονες στις ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι ανέπτυξαν ένα νέο εργαστηριακό τεστ που μπορεί να μετρήσει έγκαιρα σε δείγματα αίματος τα επίπεδα της πρωτεΐνης βήτα αμυλοειδούς, η οποία πρόκειται για βασικό «σήμα κατατεθέν» της νόσου Αλτσχάιμερ.

Μέχρι σήμερα οι περισσότεροι ασθενείς λαμβάνουν διάγνωση της ανίατης νευροεκφυλιστικής πάθησης, που αποτελεί τη συχνότερη μορφή άνοιας στον κόσμο, μόνο αφότου εκδηλώσουν σαφή σημάδια της νόσου, όπως η απώλεια της μνήμης. Όμως τότε πια το μόνο που μπορεί να γίνει συνήθως, είναι απλώς κάποια επιβράδυνση στην επιδείνωση των συμπτωμάτων.

Οι μελέτες έχουν πια δείξει ότι οι «ρίζες» του Αλτσχάιμερ βρίσκονται αρκετά χρόνια στο παρελθόν ή ακόμη και δεκαετίες, πολύ πριν καταστεί ορατό το πρόβλημα. Συνήθως τα πρώιμα αυτά ίχνη είναι το ανώμαλο δίπλωμα και η συσσωμάτωση των «τοξικών» πρωτεϊνών του βήτα αμυλοειδούς, που σχηματίζουν τα λεγόμενα ολιγομερή. Στην πορεία του χρόνου αυτά τα τοξικά ολιγομερή εξελίσσονται σε Αλτσχάιμερ.

Γνωστική εξασθένηση

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, με επικεφαλής την καθηγήτρια Βάλερι Ντάγκετ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), ανέπτυξαν το τεστ (SOBA (Soluble Oligomer Binding Assay) που ανιχνεύει έγκαιρα στο αίμα τα ολιγομερή του βήτα αμυλοειδούς στους ασθενείς με αρχόμενο Αλτσχάιμερ, αλλά και σε όσους δεν έχουν μεν σαφή σημάδια γνωστικής εξασθένησης, αλλά πρόκειται μετά από χρόνια να εμφανίσουν.

«Αυτό που οι γιατροί και οι ερευνητές είχαν ανάγκη, είναι ένα αξιόπιστο διαγνωστικό τεστ για τη νόσο Αλτσχάιμερ. Όχι απλώς ένα τεστ που επιβεβαιώνει μια διάγνωση του Αλτσχάιμερ, αλλά ένα τεστ που να μπορεί επίσης να ανιχνεύει σημάδια της νόσου προτού συμβεί η γνωστική εξασθένηση. Αυτό που δείξαμε είναι ότι το SOBA μπορεί να αποτελέσει τη βάση για ένα τέτοιο τεστ», δήλωσε η δρ Νάγκετ.

Η δοκιμή του SOBA έγινε σε δείγματα αίματος από 310 ανθρώπους, οι οποίοι κατά τη λήψη του δείγματος είχαν ήπια γνωστική εξασθένηση ή Αλτσχάιμερ ή άλλη άνοια ή ήσαν υγιείς. Το τεστ ανίχνευσε τα ολιγομερή του βήτα αμυλοειδούς στο αίμα των ατόμων τόσο με μέτρια έως σοβαρή νόσο Αλτσχάιμερ, όσο και με ήπια γνωστική εξασθένηση (η οποία μπορεί να αποτελεί πρόδρομη κατάσταση του Αλτσχάιμερ αλλά όχι πάντα).

Διαγνωστικό τεστ

Σε 53 περιπτώσεις η διάγνωση Αλτσχάιμερ επιβεβαιώθηκε με νεκροψία μετά τον θάνατο των ασθενών και στα δείγματα αίματος σχεδόν όλων (των 52), τα οποία είχαν ληφθεί χρόνια πριν τον θάνατο τους, περιέχονταν τοξικά ολιγομερή, τα οποία ανιχνεύθηκαν από το τεστ. Το SOBA όμως – και αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό – ανίχνευσε επίσης τοξικά ολιγομερή στο αίμα ορισμένων μελών της ομάδας ελέγχου των υγιών ατόμων, μερικά από τα οποία στο μέλλον εμφάνισαν ήπια γνωστική εξασθένηση.

Οι ερευνητές συνεργάζονται με την εταιρεία-τεχνοβλαστό AltPep του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον για την ανάπτυξη του SOBA ως κανονικού διαγνωστικού τεστ. Όπως εκτιμούν, το τεστ μπορεί εύκολα να προσαρμοστεί, ώστε να ανιχνεύει τα τοξικά ολιγομερή και μιας άλλης τοξικής πρωτεΐνης που σχετίζεται με τη νόσο Πάρκινσον και την άνοια με σωμάτια Lewy.

 

 

Πηγη: https://healthpharma.gr/

Αυξημένη θνησιμότητα λόγω καρκίνου που παρατηρείται με θερμική αφαίρεση με βάση τη θερμότητα έναντι κρυοκατάλυσης για μέγεθος όγκου 3,1 έως 4 cm.

Για ασθενείς με καρκίνωμα νεφρικών κυττάρων πρώιμου σταδίου, η θερμική αφαίρεση με βάση τη θερμότητα σχετίζεται με αυξημένη θνησιμότητα λόγω καρκίνου με μέγεθος όγκου 3,1 έως 4 cm, ενώ η ειδική για τον καρκίνο θνησιμότητα είναι παρόμοια για θερμική αφαίρεση με βάση τη θερμότητα και κρυοκατάλυση με μέγεθος όγκου ≤ 3 cm, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύτηκε διαδικτυακά στις 28 Νοεμβρίου στο The Journal of Urology.

Καρκίνωμα νεφρικών κυττάρων

Ο Gabriele Sorce, M.D., από το Επιστημονικό Ινστιτούτο IRCCS San Raffaele στο Μιλάνο, Ιταλία, και οι συνεργάτες του συνέκριναν τη θνησιμότητα λόγω καρκίνου μεταξύ ασθενών με κλινικό καρκίνωμα νεφρικών κυττάρων σταδίου T1a που έλαβαν θεραπεία με κρυοκατάλυση ή θερμική κατάλυση. Τα δεδομένα συμπεριλήφθηκαν για 1.080 και 388 ασθενείς με μέγεθος όγκου 3,1 έως 4 cm. μετά από αντιστοίχιση βαθμολογίας τάσης έως και 2:1, συμπεριλήφθηκαν 757 κρυοεκτομές και 388 θερμικές εκτομές με βάση τη θερμότητα. Επιπλέον, συμπεριλήφθηκαν 3.354 και 1.114 ασθενείς με μέγεθος όγκου ≤3 cm που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με κρυοκατάλυση και θερμική αφαίρεση με βάση τη θερμότητα, αντίστοιχα. μετά από αντιστοίχιση βαθμολογίας τάσης έως και 2:1, συμπεριλήφθηκαν 2.217 και 1.114, αντίστοιχα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η θερμική αφαίρεση με βάση τη θερμότητα συσχετίστηκε με αυξημένη θνησιμότητα λόγω καρκίνου σε σύγκριση με την κρυοεκτομή, μετά από αντιστοίχιση βαθμολογίας τάσης και σε μοντέλα παλινδρόμησης πολυμεταβλητών ανταγωνιστικών κινδύνων για ασθενείς με μέγεθος όγκου 3,1 έως 4 cm (αναλογία κινδύνου, 2,02, 95 τοις εκατό εμπιστοσύνη διάστημα, 1,29 έως 3,17, P < 0,001). Μεταξύ ασθενών με μέγεθος όγκου ≤3 cm, η θερμική κατάλυση με βάση τη θερμότητα δεν συσχετίστηκε με αυξημένη θνησιμότητα λόγω καρκίνου σε σύγκριση με την κρυοκατάλυση (αναλογία κινδύνου, 1,13, 95 τοις εκατό διάστημα εμπιστοσύνης, 0,80 έως 1,58, P = 0,5).

«Πιστεύουμε ότι τα ευρήματά μας έχουν σημαντικές συνέπειες για τη λήψη κλινικών αποφάσεων και την ενημερωμένη συγκατάθεση για ασθενείς με αυτούς τους μικρούς, δυνητικά ιάσιμους καρκίνους των νεφρών», δήλωσε ο Sorce σε μια δήλωση.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Περισσότερο από το 40 τοις εκατό των ενηλίκων των ΗΠΑ έχουν ορολογία ενδεικτική προηγούμενης λοίμωξης από COVID-19, εκ των οποίων το 43,7 τοις εκατό αναφέρει ότι δεν είχε ποτέ COVID-19.

Περισσότερο από το 40 τοις εκατό των ενηλίκων των ΗΠΑ έχουν ορολογία ενδεικτική προηγούμενης λοίμωξης από COVID-19, εκ των οποίων το 43,7 τοις εκατό αναφέρει ότι δεν είχε ποτέ COVID-19, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 2 Δεκεμβρίου των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσηρότητας των Η.Π.Α. Εβδομαδιαία αναφορά θνησιμότητας.

Τι ορολογία χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για τον Covid-19;

Σημειώνοντας ότι η National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) συλλέγει ορολογικά δεδομένα για το σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο του κορωνοϊού 2 (SARS-CoV-2) και συλλέγει αυτοαναφερόμενο εμβολιασμό και ιστορικό νόσου για τον COVID-19, η Lara J. Akinbami, M.D., από το Το CDC στην Ατλάντα και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν δεδομένα από το NHANES για να ποσοτικοποιήσουν τον επιπολασμό ασυμπτωματικής μόλυνσης από SARS-CoV-2 και την οροθετικότητα που επιτυγχάνεται μέσω μόλυνσης χωρίς εμβολιασμό.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι με βάση τα προκαταρκτικά αποτελέσματα NHANES 2021 έως 2022, το 41,6 τοις εκατό των ενηλίκων ηλικίας 18 ετών και άνω είχαν ορολογία ενδεικτική παλαιότερης μόλυνσης και το 43,7 τοις εκατό αυτών των ενηλίκων ανέφεραν ότι δεν είχαν ποτέ COVID-19, συμπεριλαμβανομένου 57,1 τοις εκατό των μη Ισπανόφωνων Μαύρων ή αφροαμερικανοί ενήλικες? αυτό μπορεί να αντιπροσωπεύει ασυμπτωματικές λοιμώξεις. Επιπλέον, το 25,5 τοις εκατό των ενηλίκων με ορολογία ενδεικτική παλαιότερης μόλυνσης ανέφεραν ότι δεν είχαν λάβει εμβόλιο για τον COVID-19. Οι νέοι ενήλικες και οι μαύροι ενήλικες είχαν υψηλότερα ποσοστά επικράτησης οροθετικότητας απουσία εμβολιασμού, αντανακλώντας χαμηλότερα ποσοστά εμβολιασμού σε αυτές τις ομάδες.

“Σύμφωνα με τα ευρήματα από άλλες μελέτες οροθετικού επιπολασμού, τα προκαταρκτικά αποτελέσματα NHANES 2021 έως 2022 εγείρουν ανησυχίες για την ισότητα της υγείας δεδομένων των διαφορών που παρατηρούνται στη μόλυνση SARS-CoV-2 και στον εμβολιασμό COVID-19”, γράφουν οι συγγραφείς. «Αυτά τα αποτελέσματα μπορούν να καθοδηγήσουν τις συνεχείς προσπάθειες για την επίτευξη ισονομίας εμβολίων στη σειρά πρωτογενών εμβολιασμών για τον COVID-19 και στην κάλυψη ενισχυτικής δόσης».

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Η ερμηνεία των ευρημάτων που συγκέντρωσε η εν λόγω ομάδα ερευνητών στο πλαίσιο των διαχωριστικών καταστάσεων δεν είναι εύκολη, λόγω των προφανών προκλήσεων για τον ασφαλή προσδιορισμό του κατά πόσον τα ποντίκια βιώνουν αυτές τις καταστάσεις ή όχι.

Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια: Τα ανθρώπινα όντα μπορούν μερικές φορές να βιώσουν διαχωριστικές καταστάσεις, στιγμές κατά τις οποίες αισθάνονται αποσυνδεδεμένοι από το σώμα τους και τον κόσμο γύρω τους. Ενώ οι καταστάσεις αυτές έχουν συνδεθεί με πολλές ψυχιατρικές παθήσεις, μπορούν επίσης να προκληθούν από τη λήψη ορισμένων νόμιμων και παράνομων ναρκωτικών. Ένα από τα πιο γνωστά ναρκωτικά που προκαλούν αποστασιοποίηση είναι η κεταμίνη, ένα αναισθητικό που χρησιμοποιείται συνήθως για την καταστολή ασθενών ή τη μείωση του πόνου που προκύπτει από ιατρικές διαδικασίες. Τα τελευταία χρόνια έχει επίσης διαπιστωθεί ότι η κεταμίνη αποτελεί δυνητικά πολύτιμη θεραπεία για ορισμένες περιπτώσεις κατάθλιψης.

Ενώ αρκετές μελέτες έχουν διερευνήσει τις θεραπευτικές επιδράσεις αυτού του ισχυρού αναισθητικού, μέχρι στιγμής είναι πολύ λίγα γνωστά για τους κυτταρικούς και νευρωνικούς μηχανισμούς πίσω από τις διαχωριστικές καταστάσεις που προκαλεί. Μια εργασία μιας ομάδας ερευνητών του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο Nature Neuroscience, μπορεί να ρίξει λίγο φως σε αυτές τις μέχρι τώρα ασύλληπτες διαδικασίες. “Ως αναισθησιολόγοι, χρησιμοποιούμε συστηματικά την κεταμίνη για τις αξιόπιστες αναισθητικές της ιδιότητες κατά τη διάρκεια χειρουργικών επεμβάσεων”, δήλωσε ο Joseph Cichon MD Ph.D., ένας από τους ερευνητές που πραγματοποίησαν τη μελέτη. “Οι ασθενείς αυτοί συχνά βιώνουν παραισθήσεις, όπως η αίσθηση ότι βρίσκονται εκτός του σώματός τους, όταν ξυπνούν από την αναισθησία. Από το αυξανόμενο έργο των ψυχιάτρων σχετικά με την κεταμίνη, γνωρίζουμε ότι χαμηλότερες δόσεις κεταμίνης έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί με επιτυχία για τη θεραπεία της κατάθλιψης και άλλων συναφών ψυχιατρικών καταστάσεων”.

Προηγούμενες έρευνες υποδηλώνουν ότι οι ασθενείς που βιώνουν διαχωριστικές καταστάσεις και ψευδαισθήσεις μετά τη λήψη κεταμίνης μπορεί να είναι πιο πιθανό να αποκομίσουν και τα αντικαταθλιπτικά της οφέλη. Ο βασικός στόχος της πρόσφατης εργασίας του Cichon και των συνεργατών του ήταν να κατανοήσουν καλύτερα τη νευρωνική δραστηριότητα και τους μηχανισμούς που διέπουν τις διαχωριστικές καταστάσεις που προκαλούνται από την κεταμίνη. “Ένα άλλο ενδιαφέρον πράγμα σχετικά με την κεταμίνη είναι ότι ενώ το φάρμακο παραμένει στο σύστημα για μόλις μία ώρα περίπου μετά την ένεση, τα θεραπευτικά αποτελέσματα στην κατάθλιψη μπορεί να διαρκέσουν έως και δύο εβδομάδες”, δήλωσε ο Alex Proekt MD Ph.D., άλλος ερευνητής που συμμετείχε στη μελέτη. “Αυτή η παρατεταμένη επίδραση πιστεύεται ότι οφείλεται στη συναπτική πλαστικότητα που προκαλείται μετά από μια εφάπαξ δόση κεταμίνης μέσω ελάχιστα κατανοητών μηχανισμών. Είναι πιθανό ότι, αν κατανοήσουμε τη φύση των οξέων αλλαγών στη νευρωνική δραστηριότητα που προκαλεί η κεταμίνη, να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε γιατί η κεταμίνη και άλλα φάρμακα που είναι γνωστό ότι μεταβάλλουν την αισθητηριακή αντίληψη φαίνεται να προκαλούν διαρκή συναπτική πλαστικότητα στον εγκέφαλο”.

Για να εξετάσουν τους μηχανισμούς πίσω από τις διαχωριστικές καταστάσεις που προκαλούνται από την κεταμίνη, ο Cichon και οι συνεργάτες του πραγματοποίησαν ένα πείραμα σε ποντίκια. Συγκεκριμένα, χορήγησαν στα ποντίκια μια δόση κεταμίνης που προβλεπόταν ότι θα προκαλούσε διαχωριστικές καταστάσεις και στη συνέχεια παρατήρησαν την εγκεφαλική τους δραστηριότητα με τη χρήση μικροσκοπίας δύο φωτονίων. Πρόκειται για μια τεχνική απεικόνισης που επιτρέπει στους επιστήμονες να απεικονίζουν συνεχώς τα ίδια μεμονωμένα κύτταρα ή νευρώνες στον εγκέφαλο ενός ζωντανού ζώου κατά τη διάρκεια αρκετών λεπτών ή ημερών. “Για να απεικονίσουμε τη νευρωνική δραστηριότητα, εκφράσαμε έναν φθορίζοντα αισθητήρα ασβεστίου που ονομάζεται GCaMP6 σε συγκεκριμένους τύπους κυττάρων”, εξήγησε ο Cichon. “Αυτή η πρωτεΐνη αλλάζει την ένταση του φθορισμού της ανάλογα με τη συγκέντρωση ασβεστίου στον νευρώνα, η οποία αυξάνεται και μειώνεται με τη νευρωνική πυροδότηση. Με την απεικόνιση των διακυμάνσεων του σήματος φθορισμού σε μεμονωμένους νευρώνες, μπορέσαμε έτσι να απεικονίσουμε πώς η κεταμίνη μεταβάλλει τα πρότυπα νευρωνικής δραστηριότητας μεμονωμένων νευρώνων”. Όταν ανέλυσαν τις νευρικές καταγραφές που συνέλεξαν, ο Cichon και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι η κεταμίνη “άλλαξε” τη φλοιώδη δραστηριότητα στον εγκέφαλο των ποντικών. Με άλλα λόγια, νευρώνες που προηγουμένως ήταν πολύ ενεργοί καταστέλλονταν και νευρώνες που προηγουμένως ήταν σιωπηλοί ενεργοποιούνταν αυθόρμητα.

“Κατά τη διάρκεια της φυσιολογικής εγρήγορσης, ορισμένοι νευρώνες είναι ενεργοί ενώ άλλοι είναι σε ηρεμία”, εξήγησε ο Cichon. “Υπό την επίδραση της κεταμίνης, σύμφωνα με προηγούμενες εργασίες, διαπιστώνουμε ότι περίπου το ίδιο κλάσμα νευρώνων είναι ενεργό. Ωστόσο, το εκπληκτικό είναι ότι οι νευρώνες που είναι ενεργοί υπό την επίδραση της κεταμίνης είναι αυτοί που κανονικά είναι σιωπηλοί. Αντίθετα, οι κανονικά ενεργοί νευρώνες καταστέλλονται από την κεταμίνη”. Η ερμηνεία των ευρημάτων που συγκέντρωσε η εν λόγω ομάδα ερευνητών στο πλαίσιο των διαχωριστικών καταστάσεων δεν είναι εύκολη, λόγω των προφανών προκλήσεων για τον ασφαλή προσδιορισμό του κατά πόσον τα ποντίκια βιώνουν αυτές τις καταστάσεις ή όχι. Παρ’ όλα αυτά, ο Cichon και οι συνεργάτες του εντόπισαν δύο διαφορετικούς πληθυσμούς νευρώνων του φλοιού, έναν που είναι ενεργός κατά τη διάρκεια της εγρήγορσης, αλλά καταστέλλεται από την κεταμίνη, και έναν άλλο που είναι αρχικά σιωπηλός, αλλά ενεργοποιείται υπό την επίδραση του φαρμάκου.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Ανθρωποι που ανέφεραν προβλήματα στον ύπνο τους ήταν κατά μέσον όρο πιο πιθανό να έχουν δείκτες κακής καρδιομεταβολικής υγείας που συμβάλλουν στον διαβήτη.

Νέα έρευνα έδειξε ότι ο διαταραγμένος ύπνος είναι πιθανό να συνδέεται με παράγοντες κινδύνου για διαβήτη τύπου 2.

Στην πρώτη έρευνα του είδους της, ερευνητές διαπίστωσαν ότι άνθρωποι που ανέφεραν προβλήματα στον ύπνο τους ήταν κατά μέσον όρο πιο πιθανό να έχουν δείκτες κακής καρδιομεταβολικής υγείας που συμβάλλουν στον διαβήτη.

Η Dr Lisa Matricciani του UniSA, δήλωσε οτι διάφορες πλευρές ύπνου συνδέονται με παράγοντες κινδύνου για διαβήτη.

Η ερευνήτρια δήλωσε ότι εκτός από το πόσες ώρες κοιμάται κάποιος θα πρέπει να κοιτά τον ύπνο ολοκληρωμένα. Πόσο καλά κοιμάται, πότε πάει για ύπνο και ξυπνά και πόσο σταθερές είναι οι συνήθειές του ενδεχομένως είναι το ίδιο σημαντικά.

Η νέα έρευνα έδειξε σχέση μεταξύ όσων είχαν προβληματικό ύπνο και όσων εμφάνιζαν κίνδυνο για διαβήτη τύπου 2.

Η έρευνα αξιολόγησε 1.000 Aυστραλούς ενηλίκους με μέση ηλικία τα 44,8 χρόνια. Οι ερευνητές εξέτασαν διάφορα χαρακτηριστικά του ύπνου- προβλήματα, διάρκεια, χρόνο, αποτελεσματικότητα και καθημερινή ποικιλία στη διάρκεια.

Ανθρωποι που ανέφεραν ότι είχαν προβλήματα ύπνου ήταν επίσης πιο πιθανό να έχουν υψηλότερο ΔΜΣ και δείκτες χοληστερόλης και φλεγμονής.

Πηγές:
University of South Australia

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο Journal of the American Heart Association και δεν αποδεικνύουν αιτιατή σχέση.

 

Άνθρωποι που εμφάνισαν έρπητα ζωστήρα μπορεί ενδεχομένως να έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος ή εγκεφαλικού επεισοδίου μελλοντικά, αναφέρει νέα μεγάλη έρευνα.

Η νέα έρευνα σε 200.000 ενηλίκους ανακάλυψε ότι όσοι νόσησαν από έρπητα ζωστήρα είχαν έως 38% περισσότερες πιθανότητες να υποστούν εγκεφαλικό επεισόδιο τα επόμενα 12 χρόνια έναντι όσων δεν νόσησαν. Στο μεταξύ, ο κίνδυνος καρδιοπάθειας ήταν αυξημένος κατά 25%.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο Journal of the American Heart Association και δεν αποδεικνύουν αιτιατή σχέση. Όμως βιολογικά είναι λογικό, αναφέρουν ερευνητές.

Ο επανεργοποιημένος ιός μπορεί να εισχωρήσει στα αγγεία, να προκαλέσει φλεγμονή και αυτό θα μπορούσε να συμβάλλει σε καρδιαγγειακά συμβάντα όπως καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικό επεισόδιο.

Η Dr. Sharon Curhan, του Brigham and Women’s Hospital, δήλωσε ότι δεν είναι σαφές πόσον καιρό διαρκεί ο κίνδυνος.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι ο έρπης ζωστήρας συνδέεται με σημαντικά υψηλότερο μακροπρόθεσμιο κίνδυνο μεγάλου συμβάντος, που ενδεχομένως μπορεί να διαρκέσει τουλάχιστον 12 χρόνια μετά τον έρπητα.

Tα ευρήματα βασίστηκαν σε 200.000 Αμερικανούς επαγγελματίες υγείας που παρακολουθήθηκαν για έως 16 χρόνια. Στο διάστημα αυτό, 3.600 υπέστησαν εγκεφαλικό επεισόδιο και 8.620 καρδιοπάθεια.

Γενικά, άνθρωποι με ιστορικό έρπητος ζωστήρα είχαν 38% περισσότερες πιθανότητες για εγκεφαλικό και ο κίνδυνος ήταν μεγαλύτερος 5-8 χρόνια μετά τον έρπητα.

Ο κίνδυνος καρδιοπάθειας ήταν αυξημένος κατά 25% και αυξήθηκε στα 9-12 χρόνια μετά το επεισόδιο έρπητος ζωστήρα.

Πηγές:
Journal of the American Heart Association

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/