Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Η μελέτη έδειξε επίσης ότι κανένα από τα φάρμακα που δοκιμάστηκαν δεν απέτρεψε την μείωση του οξυγόνου στο αίμα

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Βιομηχανοποιημένος κερατοειδής χιτώνας εμφυτεύτηκε σε ασθενείς με προχωρημένο κερατόκωνο στο πλαίσιο κλινικής δοκιμής. Σε 3 από τους 14 ασθενείς που ήταν πλήρως τυφλοί πριν την επέμβαση καταγράφηκε απόλυτα φυσιολογική όραση μετά το τέλος της περιόδου παρακολούθησης.

Στοιχεία  από τις εγχειρήσεις μεταμόσχευσης με ειδικό βιο-τεχνητό κερατοειδή χιτώνα σε ασθενείς οι οποίοι είχαν μειωμένη όραση ή πλήρη τύφλωση δημοσιεύθηκαν  στο περιοδικό Nature Biotechnology. Ο πληθυσμός της μελέτης ήταν 20 συμμετέχοντες οι 14 ήταν πλήρως τυφλοί ενώ οι 6 είχαν σημαντικά μειωμένη όραση.Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν βιομηχανικά εμφυτεύσιμη ιατρική συσκευή χωρίς κύτταρα ως υποκατάστατο του ανθρώπινου στρωματικού ιστού του κερατοειδούς. Ως πρώτη ύλη χρησιμοποιήθηκε φυσικό κολλαγόνο τύπου Ι, την κύρια πρωτεΐνη του ανθρώπινου κερατοειδούς.

Η ασθένεια

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κερατόκωνος είναι μια ασθένεια του κερατοειδούς που χαρακτηρίζεται από λέπτυνση του στρώματος, αποδυνάμωση και ουλές αποτελεί την κύρια ένδειξη για μεταμόσχευση κερατοειδούς. Παρά το γεγονός ότι η τύφλωση του κερατοειδούς μπορεί να αντιμετωπιστεί με μεταμόσχευση, εκτιμάται ότι 12,7 εκατομμύρια άνθρωποι περιμένουν έναν κερατοειδή δότη. Ένας κερατοειδής είναι διαθέσιμος για κάθε 70 που τον χρειάζονται. Με επίπτωση σε περίσσότερο από 1 εκατομμύριο νέες περιπτώσεις τύφλωσης κερατοειδούς ετησίως, η σοβαρή έλλειψη κερατοειδών δοτών παρουσιάζει ένα άνισο βάρος τύφλωσης με μεγάλη στροφή προς τις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος στην Ασία, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Πάνω από το ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε μεταμόσχευση κερατοειδούς λόγω της έλλειψης υποδομών για τη δωρεά ιστών, τη συλλογή, τον έλεγχο και την τράπεζα οφθαλμών στις  χώρες αυτές.

Το εγχείρημα

Πρόκειται για έναν κατασκευασμένο ιστό κερατοειδούς χωρίς κύτταρα, δηλαδή βιομηχανική κατασκευή χοίρου, διπλής διασύνδεσης (BPCDX), ο οποίος εμφυτεύτηκε μια ελάχιστα επεμβατική χειρουργική μέθοδο. Αναλυτικάα, σε μια πιλοτική μελέτη στην Ινδία και το Ιράν, εμφυτεύτηκε το BPCDX σε 20 άτομα με προχωρημένο κερατόκωνο για να αναδιαμορφώσουμε το εγγενές στρώμα του κερατοειδούς χωρίς να αφαιρεθεί ο υπάρχοντας ιστός ή να χρησιμοποιηθούν ράμματα.

Σημειώνεται ότι κατά τη διάρκεια 24 μηνών παρακολούθησης, δεν παρατηρήθηκε κανένα ανεπιθύμητο συμβάν. Οι ερευνητές κατέγραψαν  βελτιώσεις στο πάχος του κερατοειδούς (μέση αύξηση 209 ± 18 μm στην Ινδία, 285 ± 99 μm στο Ιράν), στη μέγιστη κερατομετρία (μέση μείωση 13,9 ± 7,9 D στην Ινδία και 11,2 ± 8,9 D στο Ιράν) και στην οπτική οξύτητα (σε μέση οπτική οξύτητα διορθωμένη με φακούς επαφής 20/26 στην Ινδία και οπτική οξύτητα διορθωμένη με γυαλιά 20/58 στο Ιράν).

Αξιομνημόνευτο είναι ότι το σύνολο των 14 αρχικά τυφλών ατόμων είχαν τελική μέση καλύτερη διορθωμένη όραση (με γυαλιά ή φακούς επαφής) και αποκαταστάθηκε η ανοχή στη χρήση φακών επαφής. Η μελέτη κατέδειξε την αποκατάσταση της όρασης με μια προσέγγιση που είναι δυνητικά εξίσου αποτελεσματική, ασφαλέστερη, απλούστερη και ευρύτερα διαθέσιμη από τη μεταμόσχευση κερατοειδούς από δότη.

 

 

Πηγη: https://virus.com.gr/

Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν επί 30 λεπτά να μιλάνε, να φωνάζουν, να βήχουν ή να φταρνίζονται μπροστά σε μια συσκευή που συνέλεγε και μετρούσε τα σωματίδια του κορωνοϊού που εξέρχονταν από τον οργανισμό τους

 

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Ο εμβολιασμός κατά του κορωνοϊού είναι αποτελεσματικός και ασφαλής για τις έγκυες και το μωρό τους

 

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Με μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης, ερευνητική ομάδα εντόπισε 6 μεταβολίτες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον εντοπισμό της Covid-19 με ακρίβεια 91%.

Ερευνητές εντόπισαν μεταβολικούς δείκτες σχετικούς με την Covid, ανακάλυψη που θα μπορούσε να οδηγήσει σε καλύτερη κατανόηση και αγωγές για ανθρώπους που έχουν συμπτώματα της νόσου μήνες μετά τη διάγνωση.

Ερευνητές του University of Surrey συνέλεξαν δείγματα αίματος νοσηλευομένων ασθενών και ανακάλυψαν ότι η Covid-19 άλλαξε τον μεταβολισμό τους. Η ομάδα παρατήρησε ότι η επίδραση της Covid-19 άλλαζε με τον καιρό, με το πρώτο κύμα να διαταράσσει τους μεταβολίτες διαφορετικά από το δεύτερο.

Ενώ παρατήρησαν ότι πολλοί μεταβολίτες ασθενών επέστρεψαν στα φυσιολογικά επίπεδα όταν οι ασθενείς ανέρρωσαν, μικρός αριθμός συνέχισε να έχει διαταραχές για αρκετούς μήνες μετά.

Η έρευνα του Surrey ανέλυσε δείγματα αίματος 164 νοσηλευόμενων — 123 με Covid-19 και 41 με αρνητικό PCR test – κατά τα πρώτα 2 κύματα λοίμωξης. 19 θετικοί ασθενείς επίσης έδωσαν αίμα 2-7 μήνες μετά τη λοίμωξη.

Με μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης, η ερευνητική ομάδα εντόπισε 6 μεταβολίτες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον εντοπισμό της Covid-19 με ακρίβεια 91%.

Η καθηγήτρια Melanie Bailey, δήλωσε ότι είναι η πρώτη φορά που φάνηκε ότι η Covid-19 επηρεάζει τώρα τον μεταβολισμό των ασθενών διαφορετικά σε σχέση με το πρώτο κύμα-κάτι που πιστεύει ότι οφείλεται στις παραλλαγές που προέκυψαν. Είναι γνωστό πως διαφορετικές παραλλαγές του κορωνοιού έχουν διάφορα συμπτώματα επομένως είναι λογικό αυτό να συνδέεται με αλλαγές στη χημεία του αίματος.

Εχοντας αυτό το στοιχείο, στη συνέχεια χρησιμοποίησαν τεχνητή νοημοσύνη για να εντοπίσουν χαρακτηριστικούς για την Covid-19 βιοδείκτες, άσχετους από το κύμα. Αυτό μπορεί να βοηθήσει να κατανοούμε καλύτερα τους περιορισμούς των αγωγών που χορηγούνται και να αναπτυχθούν καλύτερες αγωγές, δήλωσε η καθηγήτρια.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο Metabolites.

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τα  αποτελέσματα έδειξαν ότι ο εμβολιασμός κατά της  COVID-19 μείωνε σημαντικά τον κίνδυνο θανάτου σε ασθενείς με καρκίνο που νοσούσαν από COVID-19, δήλωσε η ερευνήτρια Elisa Tong.

Nέα έρευνα έδειξε ότι τρέχουσα διάγνωση καρκίνου έθετε σημαντικό κίνδυνο για σοβαρή εξέλιξη στη νόσηση από κορωνοΙό, τα 2 πρώτα χρόνια της πανδημίας  COVID-19 περιλαμβανομένης της εισαγωγής σε ΜΕΘ και του θανάτου. Ερευνητές του UC Davis Comprehensive Cancer Center έλαβαν μέρος στην έρευνα που δημοσιεύτηκε την τρέχουσα εβδομάδα στο  Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο εμβολιασμός κατά της  COVID-19 μείωνε σημαντικά τον κίνδυνο θανάτου σε ασθενείς με καρκίνο που νοσούσαν από COVID-19, δήλωσε η ερευνήτρια Elisa Tong.

Επικεφαλής της έρευνας ήταν ερευνητές του University of Wisconsin και περιελήφθησαν 104.590 ασθενείς από 21 συστήματα υγείας των ΗΠΑ. Το δείγμα περιέλαβε νοσηλευθέντες που διαγνώστηκαν με COVID-19 από τον Φεβρουάριο του 2020, έως τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2021.

Συνολικά, 7.141 (6.8%) είχαν τρέχουσα διάγνωση καρκίνου και 6.749 (6.5%) προηγούμενο ιστορικό καρκίνου.

Εξετάστηκαν 7 είδη καρκίνου (λευχαιμία, πολλαπλούν μυέλωμα, λέμφωμα, προστάτη, μαστού, πνεύμονα και πεπτικού).,Ολοι εκτός από του προστάτη συνδέονταν με υψηλότερη πιθανότητα θνητότητας στο νοσοκομείο σε σύγκριση με μη ύπαρξη καρκίνου (τότε ή στο παρελθόν). Ισχυρότερες σχέσεις παρατηρήθηκαν στους μεταστατικούς και αιματολογικούς καρκίνους έναντι μη μεταστατικών συμπαγών όγκων.

Η Wendy Slutske δήλωσε ότι ενθαρρυντικό εύρημα ήταν ότι άνθρωποι με παλαιότερο ιστορικό των περισσότερων ειδών καρκίνου που μολύνθηκαν και νοσηλεύτηκαν με COVID-19 δεν είχαν υψηλότερο κίνδυνο για σοβαρή εξέλιξη, περιλαμβανομένου του θανάτου, σε σύγκριση με όσους δεν είχαν καρκίνο ή ιστορικό καρκίνου.

Η έρευνα έδειξε ότι ενώ τα ποσοστά  θνησιμότητας και εισαγωγής σε ΜΕΘ για COVID-19 μειώθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο αυξημένος κίνδυνος του καρκίνου για σοβαρή εξέλιξη της COVID-19 παρέμενε σταθερός τα 2 πρώτα χρόνια της πανδημίας (2020 και 2021),

Επιπλέον, εμβολιασμός πριν την εισαγωγή σε νοσοκομείο με COVID-19 μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο εισαγωγής σε ΜΕΘ και θανάτου, άσχετα από την κατάσταση καρκίνου. Ασθενείς με και χωρίς καρκίνο φάνηκε να ωφελούνται από τον εμβολιασμό.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η πρώτη γονιδιακή θεραπεία, η οποία θα εγχύεται απευθείας στον εγκέφαλο, έλαβε άδεια κυκλοφορίας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αναπτύχθηκε από την PTC Therapeutics και αφορά την ανεπάρκεια AADC – μία σπάνια, θανατηφόρα, γενετική νευρομεταβολική διαταραχή.

Αυτή η κατάσταση επηρεάζει 1 στους 118.000 ανθρώπους στην ΕΕ. Επί του παρόντος, δεν υπάρχουν εγκεκριμένες θεραπείες για τη θεραπεία της ανεπάρκειας AADC. Στους ασθενείς προσφέρονται υποστηρικτικές θεραπείες για τη διαχείριση των συμπτωμάτων χωρίς την αντιμετώπιση της υποκείμενης αιτίας της νόσου. Επομένως, υπάρχει μια ανικανοποίητη ιατρική ανάγκη για αυτούς τους ασθενείς.

Οι ασθενείς με AADC παρουσιάζουν συνήθως αναπτυξιακή καθυστέρηση, αδύναμο μυϊκό τόνο και αδυναμία ελέγχου της κίνησης των άκρων και κινδυνεύουν να πεθάνουν την πρώτη δεκαετία της ζωής τους. Η ανεπάρκεια AADC είναι μια μακροχρόνια, εξουθενωτική και απειλητική για τη ζωή κατάσταση, επειδή μπορεί να οδηγήσει σε ανεπάρκεια πολλαπλών οργάνων.

Η νέα γονιδιακή θεραπεία με τη δραστική ουσία eladocagene exuparvovec έλαβε έγκριση για χορήγηση σε ασθενείς ηλικίας 18 μηνών και άνω. Αποτελείται από έναν τροποποιημένο ιό (αδενο-σχετιζόμενος ιικός φορέας) που περιέχει μια λειτουργική έκδοση του γονιδίου AADC.

Όταν χορηγείται στον ασθενή με έγχυση στον εγκέφαλο, αναμένεται ότι ο ιός θα μεταφέρει το γονίδιο AADC στα νευρικά κύτταρα, επιτρέποντάς τους να παράγουν το ένζυμο που λείπει. Αυτό με τη σειρά του αναμένεται να επιτρέψει στα κύτταρα να παράγουν τις ουσίες που χρειάζονται για να λειτουργήσουν σωστά (όπως ντοπαμίνη και σεροτονίνη), βελτιώνοντας έτσι τα συμπτώματα της πάθησης. Ο ιός που χρησιμοποιείται σε αυτό το φάρμακο δεν προκαλεί ασθένεια στον άνθρωπο.

Κατά τη διάρκεια των κλινικών μελετών, οι γνωστικές δεξιότητες βελτιώθηκαν σε όλους τους ασθενείς που έλαβαν θεραπεία. Η θεραπεία μείωσε τα συμπτώματα που προκαλούν νοσογόνες ή και απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές.

Επιπλέον, πέτυχε εντός τριμήνου οι ασθενείς να μεταβούν από το σημείο όπου δεν κατάφερναν κανένα αναπτυξιακό κινητικό ορόσημο στην επίτευξη κλινικά ουσιωδών κινητικών ικανοτήτων, με τις εξελικτικές αυτές βελτιώσεις να φαίνεται ότι συνεχίζονται ακόμα και 10 χρόνια από τη χορήγηση της θεραπείας.

 

Πηγη: https://virus.com.gr/

Η πρόωρη εμμηνόπαυση, ιδίως πριν την ηλικία των 40 ετών, σχετίζεται με σημαντικά αυξημένο κίνδυνο για καρδιακή ανεπάρκεια και καρδιακή αρρυθμία (κολπική μαρμαρυγή), σύμφωνα με νέα μελέτη επιστημόνων από τη Νότια Κορέα.

Η έρευνα σε 1,4 εκατομμύρια γυναίκες άνω των 30 ετών, από τις οποίες το 2% με ιστορικό πρόωρης εμμηνόπαυσης (σε μέση ηλικία 37 ετών), διαπίστωσε ότι σε όσο μικρότερη ηλικία εμφανίζεται η εμμηνόπαυση, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος για τη διάγνωση νέων καρδιακών παθήσεων.

Η πρόωρη εμμηνόπαυση εμφανίζεται περίπου στο 1% των γυναικών πριν τα 40 τους. Προηγούμενες μελέτες είχαν βρει ενδείξεις συσχέτισης ανάμεσα στην πρόωρη εμμηνόπαυση και στην καρδιαγγειακή νόσο, αλλά για πρώτη φορά διαπιστώνεται αυξημένος κίνδυνος ειδικά για καρδιακή ανεπάρκεια και αρρυθμία.

«Οι γυναίκες με πρόωρη εμμηνόπαυση θα πρέπει να γνωρίζουν ότι είναι πιθανότερο να εκδηλώσουν καρδιακή ανεπάρκεια ή κολπική μαρμαρυγή από ό,τι οι συνομήλικες τους.

Αυτό αποτελεί καλό κίνητρο για να βελτιώσουν τις καθημερινές συνήθειες της ζωής τους, που είναι γνωστό ότι συνδέονται με την καρδιακή νόσο, όπως να κόψουν το τσιγάρο και να ασκούνται σωματικά», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Γκα Εούν Ναμ του Κολλεγίου Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Κορέας στη Σεούλ.

Η καρδιαγγειακή νόσος τυπικά εμφανίζεται στις γυναίκες έως δέκα χρόνια αργότερα από ό,τι στους άνδρες.

Οι γυναίκες πριν την εμμηνόπαυση πιστεύεται ότι ωφελούνται από την προστατευτική δράση των οιστρογόνων πάνω στο καρδιαγγειακό σύστημά τους. Όμως η εμμηνόπαυση, ιδίως η πρόωρη, μπορεί να καταστήσει τις γυναίκες πιο ευάλωτες σε καρδιαγγειακά προβλήματα.

Στη διάρκεια των εννέα ετών της μελέτης, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «European Heart Journal» της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Καρδιολογίας, 42.699 γυναίκες (3%) διαγνώστηκαν με καρδιακή ανεπάρκεια και 44.834 (3,2%) με αρρυθμία (κολπική μαρμαρυγή).

Οι γυναίκες με πρόωρη εμμηνόπαυση είχαν 33% μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας και 9% καρδιακής αρρυθμίας, σε σχέση με τις γυναίκες που δεν είχαν πρόωρη εμμηνόπαυση.

Σε σύγκριση με τις γυναίκες που είχαν φθάσει σε εμμηνόπαυση σε ηλικία άνω των 50 ετών, εκείνες που είχαν την τελευταία περίοδο τους (εμμηνόρροια) σε ηλικία 45-49 ετών, 40-44 ετών και κάτω των 40 ετών, είχαν αντίστοιχα 11%, 23% και 39% μεγαλύτερο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας, καθώς επίσης αντίστοιχα 4%, 10% και 11% μεγαλύτερο κίνδυνο κολπικής μαρμαρυγής.

Η δρ Ναμ τόνισε ότι «η μελέτη μας δείχνει πως το αναπαραγωγικό ιστορικό πρέπει πάντα να λαμβάνεται υπόψη, πέρα από τους παραδοσιακούς παράγοντες κινδύνου όπως το κάπνισμα, όταν αξιολογείται η μελλοντική πιθανότητα καρδιακής ανεπάρκειας και κολπικής μαρμαρυγής στις γυναίκες».

 

Πηγη: https://www.healthreport.gr/

Η κοινωνική απομόνωση και η μοναξιά σχετίζονται με 29% αυξημένο κίνδυνο θανατηφόρου εμφράγματος και 32% αυξημένο κίνδυνο θανατηφόρου εγκεφαλικού, σύμφωνα με Αμερικανούς επιστήμονες.

Η δημοσίευση στο περιοδικό «Journal of the American Heart Association» λαμβάνει υπόψιν όλα τα τελευταία δεδομένα πάνω στο ζήτημα, το οποίο, όπως επισημαίνεται, είναι αρκετά σημαντικό από άποψη δημόσιας υγείας, δεδομένης της ολοένα αυξανόμενης απομόνωσης πολλών ανθρώπων.

Ο κίνδυνος κοινωνικής απομόνωσης αυξάνει με την ηλικία και εξαρτάται από παράγοντες όπως η χηρεία και η σύνταξη. Εκτιμάται ότι στις ανεπτυγμένες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, σχεδόν το ένα τέταρτο των ατόμων άνω των 65 ετών είναι κοινωνικά απομονωμένοι, ενώ η μοναξιά είναι ακόμη μεγαλύτερη (22% έως 47%).

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι τόσο η κοινωνική απομόνωση όσο και η μοναξιά δεν αφορούν μόνο τους ηλικιωμένους, αλλά και τους νεότερους ενήλικες.

Η λεγόμενη «Γενιά Ζ» (όσοι σήμερα είναι 18 έως 22 ετών) θεωρείται ως η πιο μοναχική γενιά στην ιστορία, κάτι που, μεταξύ άλλων, αποδίδεται στην εκτεταμένη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που έχει οδηγήσει σε λιγότερες ουσιαστικές διαπροσωπικές επαφές.

Επιπλέον είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η πανδημία Covid-19 έπαιξε, επίσης, ρόλο εν προκειμένω.

Μολονότι η κοινωνική απομόνωση και η μοναξιά σχετίζονται, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η κοινωνική απομόνωση ορίζεται ως η αντικειμενική σπανιότητα επαφών πρόσωπο με πρόσωπο και κοινωνικών σχέσεων στο πλαίσιο της οικογένειας, της φιλίας ή γενικότερα της κοινότητας.

Η μοναξιά είναι το υποκειμενικό αίσθημα ότι κάποιος νιώθει μόνος (ακόμη και αν γύρω του βρίσκονται άλλοι) ή ότι έχει λιγότερη σύνδεση με άλλους ανθρώπους από ό,τι επιθυμεί.

Ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να περνούν μία σχετικά απομονωμένη ζωή, αλλά να μη νιώθουν μόνοι, ενώ αντίστροφα άλλοι μπορεί να έχουν πολλές κοινωνικές επαφές, αλλά να βιώνουν μοναξιά, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι η κοινωνική απομόνωση και η μοναξιά είναι συχνοί αλλά παραγνωρισμένοι παράγοντες κινδύνου για την καρδιαγγειακή και την εγκεφαλική υγεία.

Παράλληλα, η έλλειψη κοινωνικής διασύνδεσης σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο πρόωρου θανάτου από όλες τις αιτίες, ιδίως στους άνδρες.

Επιπλέον, η μοναξιά και ηβ σχετίζονται με αυξημένους δείκτες χρόνιας φλεγμονής στο σώμα και με συχνότερα συμπτώματα χρόνιου στρες, ενώ η κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνική απομόνωση, αλλά και η τελευταία μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα κατάθλιψης.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η κοινωνική απομόνωση κατά την παιδική ηλικία σχετίζεται με αυξημένους παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου μετά την ενηλικίωση, όπως παχυσαρκία, υπέρταση και αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα.

Όπως τονίζεται, τόσο η κοινωνική απομόνωση όσο και η μοναξιά σχετίζονται με χειρότερη πρόγνωση για όσους έχουν διαγνωσμένη στεφανιαία νόσο ή ιστορικό εγκεφαλικού.

Αναφορικά με τους καρδιοπαθείς που είναι κοινωνικά απομονωμένοι, αυτοί έχουν γενικότερα διπλάσιο έως τριπλάσιο κίνδυνο θανάτου. Οι κοινωνικά απομονωμένοι ενήλικες με λιγότερες από τρεις κοινωνικές επαφές τον μήνα έχουν 40% αυξημένη πιθανότητα νέου εγκεφαλικού ή εμφράγματος.

Η πενταετής επιβίωση είναι λιγότερο συχνή (60%) στους ασθενείς με κοινωνική απομόνωση, σε σύγκριση με όσους έχουν περισσότερες κοινωνικές επαφές και δεν έχουν κατάθλιψη (σχεδόν 80%).

Όπως υπογραμμίζεται, οι άνθρωποι με κοινωνική απομόνωση ή/και μοναξιά κάνουν σπανιότερα ωφέλιμες δραστηριότητες για την υγεία του εγκεφάλου και της καρδιάς τους, όπως σωματική δραστηριότητα/άσκηση, κατανάλωση φρούτων-λαχανικών, αποφυγή καπνίσματος κ.ά.

Τέλος, στην έρευνα τονίζεται ότι μερικές ομάδες του πληθυσμού είναι πιο ευάλωτες στην κοινωνική απομόνωση και στη μοναξιά, όπως τα παιδιά, οι φυλετικές και εθνικές μειονότητες, τα μέλη της κοινότητας ΛΟΑΤΚΙ, τα Άτομα με Αναπηρία, όσοι ζουν στην ύπαιθρο και σε υποβαθμισμένες περιοχές, οι ψηφιακά αναλφάβητοι και εκείνοι χωρίς πρόσβαση στο διαδίκτυο, οι μετανάστες, οι φυλακισμένοι κ.ά.

 

Πηγη: https://www.healthreport.gr

Οι μόνιμα χαμηλοί μισθοί σχετίζονται με σημαντικά ταχύτερη εξασθένηση της μνήμης αργότερα στη ζωή, δείχνει νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, η πρώτη που κάνει αυτή τη συσχέτιση.

Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, με επικεφαλής τη δρ Κατρίνα Κέζιος του Τμήματος Επιδημιολογίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό επιδημιολογίας «American Journal of Epidemiology», καθώς και ανάλογη ανακοίνωση σε διεθνές συνέδριο για τη νόσο Αλτσχάιμερ (2022 Alzheimer’s Association International Conference), ανέλυσαν στοιχεία για 2.879 άτομα γεννημένα μεταξύ 1936-1941.

Χαμηλό θεωρήθηκε το ημερομίσθιο, όταν ήταν κάτω από τα δύο τρίτα του μέσου εθνικού ημερομισθίου σε ένα συγκεκριμένο έτος.

Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες αναφορικά με το ιστορικό των μισθών τους: εκείνους που ποτέ δεν είχαν πάρει χαμηλούς μισθούς, όσους είχαν πάρει τέτοιους μισθούς κατά περιόδους και όσους μόνιμα είχαν χαμηλούς μισθούς μεταξύ 1992-2004.

Στη συνέχεια αξιολογήθηκε η κατάσταση της μνήμης τους τα επόμενα 12 χρόνια (2004-2016).

Διαπιστώθηκε ότι, σε σχέση με εκείνους που ποτέ δεν είχαν πάρει χαμηλούς μισθούς, οι μόνιμα χαμηλόμισθοι εμφάνιζαν πολύ πιο γρήγορη εξασθένηση της μνήμης τους στην τρίτη ηλικία.

Κατά προσέγγιση, παρουσίαζαν ένα έξτρα έτος γνωστικής γήρανσης ανά δέκα χρόνια χαμηλών μισθών.

Με άλλα λόγια, ένας χαμηλόμισθος επί μια δεκαετία εμφάνιζε μετά από δέκα χρόνια την μνήμη που θα είχε μετά από 11 χρόνια ένας υψηλόμισθος.

Στο παρελθόν οι χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας έχουν σχετιστεί με διάφορα προβλήματα υγείας, όπως συμπτώματα κατάθλιψης, παχυσαρκία, υπέρταση κ.α., που όλα συνιστούν, μεταξύ άλλων, παράγοντες κινδύνου για πρόωρη γνωστική γήρανση.

Η νέα μελέτη για πρώτη φορά συσχετίζει συγκεκριμένα τους μόνιμα χαμηλούς μισθούς στη διάρκεια του εργασιακού βίου με την κατοπινή γνωστική λειτουργία.

«Η έρευνα μας παρέχει νέα στοιχεία ότι η διαρκής έκθεση ενός ανθρώπου σε χαμηλούς μισθούς, στη διάρκεια ιδίως της κορύφωσης του εργασιακού βίου του, σχετίζεται με επιταχυνόμενη μείωση της μνήμης του αργότερα στη ζωή», δήλωσε η δρ Κέζιος.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η αύξηση του ελάχιστου ημερομισθίου θα έχει θετική επίπτωση και στη γνωστική υγεία των ανθρώπων.

 

 

Πηγη: https://www.healthreport.gr/