Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Αξιότιμες κυρίες / Αξιότιμοι κύριοι,

Με το παρόν email, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για την έναρξη υποβολής αιτήσεων του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών (Π.Μ.Σ.) με τίτλο «Αλγολογία και Ανακουφιστική/Παρηγορική Φροντίδα» για το ακαδημαϊκό έτος 2024-2025, από την Αναισθησιολογική Κλινική, του Τμήματος Ιατρικής, της Σχολής Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Στο Π.Μ.Σ. γίνονται δεκτοί ως Μεταπτυχιακοί Φοιτητές (ΜΦ), μετά από επιλογή, πτυχιούχοι των Σχολών Επιστημών Υγείας, των Σχολών Ψυχοκοινωνικής Κατεύθυνσης καθώς και πτυχιούχοι λοιπών συναφών με το αντικείμενο του Προγράμματος τμημάτων Πανεπιστημίων και πρώην ΑΤΕΙ, της ημεδαπής ή των ομοταγών ιδρυμάτων της αλλοδαπής.

Το Π.Μ.Σ. «Αλγολογία και Ανακουφιστική/Παρηγορική Φροντίδα» με Διευθύντρια την Καθηγήτρια Αναισθησιολογίας κα Ελένη Αρναούτογλου είναι πλήρους παρακολούθησης. Η χρονική διάρκεια σπουδών για την απονομή του Δ.Μ.Σ. είναι τρία (3) ακαδημαϊκά εξάμηνα.

Από την Παρασκευή 19 Απριλίου 2024 έως και την Παρασκευή 24 Μαΐου 2024, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καταθέσουν τον φάκελο της υποψηφιότητάς τους, ταχυδρομικά ή ηλεκτρονικά, στη Γραμματεία του ΠΜΣ.

Επισυνάπτεται η σχετική Προκήρυξη, καθώς και η αφίσα.

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΜΣ 2024-2025

Για επιπλέον πληροφορίες, παρακαλούμε επικοινωνήστε με τη Γραμματεία του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών, στο τηλ. 2410 685724.

Πώς η μία νόσος επιβαρύνει την άλλη και τι αναμένεται να συμβεί τα επόμενα χρόνια.

Ανησυχητική είναι η σχέση μεταξύ CoViD και λιπώδους νόσου του ήπατος, η οποία σχετίζεται με μεταβολική δυσλειτουργία. Η λοίμωξη από κορωνοϊό μπορεί να επιδεινώσει την ηπατική νόσο, ενώ άτομα που έχουν τη συγκεκριμένη δυσλειτουργία κινδυνεύουν περισσότερο από την CoViD.

Τα παραπάνω επισημαίνονται σε μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό World Journal of Gastroenterology. Τη μελέτη υπογράφουν οι Λεωνίδας Μπριλάκης, Ειρήνη Θεοφιλογιαννάκου και Παναγής Λυκούδης από την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ και το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.

Σύμφωνα με τη συντακτική ομάδα, κατά το ξέσπασμα της πανδημίας της νόσου του κορωνοϊού (CoViD), παρατηρήθηκε αλληλεπίδραση μεταξύ της λιπώδους νόσου του ήπατος που σχετίζεται με τη μεταβολική δυσλειτουργία (MAFLD) και της λοίμωξης CoViD.

Αρκετές μελέτες ανέδειξαν το γεγονός ότι τα άτομα με τη συγκεκριμένη μεταβολική δυσλειτουργία είχαν υψηλότερη πιθανότητα λοίμωξης από κορωνοϊό, εκδηλώνοντας σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο και πιο σοβαρές ανεπιθύμητες κλινικές εκβάσεις.

Ένας πιθανός μηχανισμός που προκαλεί την αυξημένη αυτή επίπτωση, είναι η οδός της φλεγμονώδους απόκρισης, ειδικά αυτή που περιλαμβάνει κυτοκίνες, όπως η ιντερλευκίνη 6, η οποία εμφανίστηκε ιδιαίτερα αυξημένη σε αυτούς τους ασθενείς και θεωρήθηκε υπεύθυνη για πρόσθετη προσβολή στο ήδη κατεστραμμένο ήπαρ.

Αναμενόμενη αύξηση

Οι επιστήμονες τονίζουν πως η CoViD είναι μια νόσος η οποία αναμένεται να είναι ανησυχητική για τα επόμενα χρόνια και η λιπώδης νόσος του ήπατος που σχετίζεται με μεταβολική δυσλειτουργία (MAFLD) έχει ολοένα αυξανόμενο αντίκτυπο.

Όπως αναφέρουν, η οριοθέτηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ αυτών των δύο οντοτήτων θα πρέπει να τεθεί στο επίκεντρο της έρευνας. Η μείωση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας των ασθενών με CoViD και MAFLD θα πρέπει να είναι ο απώτερος στόχος και ο βέλτιστος τρόπος για να επιτευχθεί αυτό είναι ο σχεδιασμός πολιτικών πρόληψης και θεραπείας.

Η MAFLD έχει αξιοσημείωτο επιπολασμό μεταξύ των ασθενών με CoViD και αναμένεται να αυξηθεί ακόμη περισσότερο έως το 2030, λόγω της επίμονης αύξησης της παχυσαρκίας και του μεταβολικού συνδρόμου. Στον αντίποδα, το σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο από τον κορωνοϊό επιδεινώνει τη MAFLD και προκαλεί ηπατική βλάβη μέσω διαφόρων μηχανισμών.

Οι ειδικοί σημειώνουν πως η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των δύο νόσων είναι ιδιαίτερα ευρεία και υπάρχει διαρκώς αυξανόμενο ενδιαφέρον για έρευνα σχετικά με αυτό το θέμα.

Τα άτομα με MAFLD έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα μόλυνσης από κορωνοϊό και πιο σοβαρές ανεπιθύμητες κλινικές εκβάσεις. Αντίστροφα, η CoViD μπορεί να πυροδοτήσει τη MAFLD.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Με δεδομένο ότι οι άνθρωποι δεν διαθέτουν ανοσολογική άμυνα έναντι των ιών της γρίπης των πτηνών, η εμφάνιση ενός ιού ικανού να μολύνει και να εξαπλωθεί γρήγορα στον πληθυσμό ενέχει τον κίνδυνο μιας πιθανής πανδημίας

Την εξάπλωση της γρίπης των πτηνών στα θηλαστικά παρακολουθούν οι επιστήμονες ανά τον κόσμο διατηρώντας στάση αναμονής για τυχόν ευρεία μετάδοση στον άνθρωπο. Ο κίνδυνος ανθρώπινων κρουσμάτων από τη γρίπη των πτηνών – λοίμωξης με δυναμική πανδημίας, σύμφωνα με τους ειδικούς – εκτιμάται ακόμη ως χαμηλός. Ωστόσο, η εξάπλωση σε θηλαστικά προκαλεί ανησυχία καθώς εξελικτικά είναι πιο κοντά στον άνθρωπο, επομένως διευκολύνεται η προσαρμογή του ιού έτσι ώστε να μολύνει ανθρώπους.

Ο προβληματισμός των ειδικών για τη γρίπη των πτηνών έχει αναζωπυρωθεί τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή ένα κρούσμα σε άνθρωπο στις ΗΠΑ αλλά και την εξάπλωση στελέχους του ιού σε βοοειδή σε φάρμες τουλάχιστον έξι Πολιτειών. Οι μολύνσεις αυτές αντιπροσωπεύουν το πρώτο εκτεταμένο ξέσπασμα της γρίπης των πτηνών σε αγελάδες, κάνοντας τους ειδικούς να παρακολουθούν στενά τη νόσο. Η έξαρση στις φάρμες είναι ανησυχητική επειδή οι άνθρωποι έρχονται συχνά σε επαφή με τα βοοειδή στις φάρμες, δίνοντας στον στον ιό την ευκαιρία να εξαπλωθεί.

Πιο αναλυτικά, τις τελευταίες δύο εβδομάδες, αξιωματούχοι υγείας εντόπισαν τον ιό H5N1 σε αγελάδες από 16 αγέλες σε έξι Πολιτείες. Ο αριθμός είναι πιθανό να αυξηθεί καθώς η επιτήρηση στις ΗΠΑ ενισχύεται. Μέχρι σήμερα, οι ερευνητές είχαν καταγράψει σποραδικές μολύνσεις αγελάδων με ιούς της γρίπης των πτηνών αλλά δεν είχαν εντοπιστεί εκτεταμένες εστίες.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η γρίπη των πτηνών είναι έως και 30 φορές πιο θανατηφόρα σε σχέση με την κοινή γρίπη. Ωστόσο, η τεχνογνωσία για την ανάπτυξη εμβολίου, σε περίπτωση που χρειαστεί, υπάρχει και «θα μπορεί σχετικά γρήγορα να δημιουργηθεί ένα εμβόλιο», όπως λέει. Ειδικοί από όλο τον κόσμο προσπαθούν σήμερα να εκτιμήσουν πόσο καλά θα λειτουργήσουν τα υποψήφια εμβόλια και τα αντιιικά φάρμακα κατά του κυκλοφορούντος στελέχους και να ενημερώσουν τα διαγνωστικά κιτ για τον γρήγορο εντοπισμό των λοιμώξεων στους ανθρώπους. Προσπαθούν, επίσης, να κατανοήσουν αν οι αγελάδες μολύνθηκαν από πτηνά ή από άλλη πηγή και βρίσκονται σε επιφυλακή για τυχόν αλλαγές στην κατάσταση που θα μπορούσαν να αυξήσουν τον κίνδυνο για τους ανθρώπους.

Κινδυνεύουμε από το κρέας, το γάλα και το τυρί;

Τα κρούσματα της γρίπης των πτηνών στους ανθρώπους παραμένουν σποραδικά. Το ίδιο και οι θάνατοι που έχουν καταγραφεί. Στην Ευρώπη, οι ιοί της γρίπης παραμένουν διαδεδομένοι στους πληθυσμούς άγριων πτηνών στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (ΕΕ/ΕΟΧ), οδηγώντας σε σημαντικές ασθένειες και θανάτους πτηνών. Έχει παρατηρηθεί μετάδοση μεταξύ ειδών πτηνών και θηλαστικών, μεταξύ άλλων σε εκτροφεία γουνοφόρων ζώων. Ακόμη, όμως, δεν έχει καταγραφεί εκτεταμένη εξάπλωση στα βοοειδή, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ. Παρ’ όλα αυτά οι επιστήμονες παραμένουν σε επιφυλακή.

Ένα σημαντικό ερώτημα είναι κατά πόσο μπορεί να μεταδοθεί η γρίπη των πτηνών στους ανθρώπους μέσω της διατροφής. «Η βρώση μολυσμένου κρέατος ή άλλων τροφών θεωρητικά έχει ρόλο στη μετάδοση», εξηγεί ο κ. Μαγιορκίνης. Ωστόσο, όπως λέει «είναι υπερεπαρκείς οι έλεγχοι που γίνονται στα τρόφιμα». Η διαχείριση των τροφίμων, όπως είναι η διαδικασία της παστερίωσης, λειτουργεί προστατευτικά έναντι στη μετάδοση παθογόνων μέσω της διατροφής.

Σε πρόσφατη έκθεσή τους, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ECDC) και η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) προτείνουν μέτρα για την πρόληψη μετάδοσης της γρίπης των πτηνών στον άνθρωπο.

Σύμφωνα με την έκθεση, θα πρέπει να δοθεί έμφαση στην αποτελεσματική επικοινωνία με τα διάφορα εμπλεκόμενα κοινά-στόχους, καθώς και στην ενίσχυση της κτηνιατρικής υποδομής, στην επιβολή μέτρων βιοασφάλειας στις φάρμες και στη μείωση της επαφής της άγριας πανίδας με τον άνθρωπο και τα κατοικίδια ζώα. Επίσης, για την αποτελεσματική μείωση του κινδύνου θα μπορούσε να εξεταστεί η απόσταση μεταξύ των εκτροφών πουλερικών και γουνοφόρων ζώων, ιδίως σε περιοχές με υψηλή πυκνότητα υδρόβιων πτηνών.

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Το φάρμακο, olezarsen, σε ενέσιμη μορφή, μείωσε τα επίπεδα τριγλυκεριδίων κατά 49% στη δόση των 50 mg και κατά 53% στα 80 mg  σε σύγκριση με placebo.

Νέο φάρμακο μπορεί να μειώσει τα επίπεδα τριγλυκεριδίων σχεδόν κατά το ήμισυ, στοχεύοντας γενετικό παράγοντα που συνδέεται με υψηλά επίπεδα λιπιδίων στο κυκλοφορικό, δήλωσαν ερευνητές.

Το φάρμακο, olezarsen, σε ενέσιμη μορφή, μείωσε τα επίπεδα τριγλυκεριδίων κατά 49% στη δόση των 50 mg και κατά 53% στα 80 mg  σε σύγκριση με placebo, ανέφεραν ερευνητές στο New England Journal of Medicine.

Tο φάρμακο επίσης μείωσε τα επίπεδα στο αίμα της απολιποπρωτείνης B και της χοληστερόλης LDL.

Το Olezarsen καταστέλλει τη δραστηριότητα του APOC3, ενός γονιδίου που περιορίζει την ικανότητα του ήπατος να φιλτράρει τα τριγλυκερίδια εκτός κυκλοφορικού.

Ο Dr. Brian Bergmark, του Brigham and Women’s Hospital, δήλωσε ότι τα ευρήματα δείχνουν ότι η στόχευση του APOC3 είναι υποσχόμενη νέα οδός για τη μείωση των τριγλυκεριδίων και ενδεχομένως του κινδύνου για έμφραγμα και εγκεφαλικό επεισόδιο.

Οι ερευνητές επέλεξαν 154 ενήλικες που ήδη ακολουθούσαν θεραπεία για μείωση της χοληστερόλης. Χωρίστηκαν σε 3 ομάδες και λάμβαναν είτε placebo, είτε χαμηλή, είτε υψηλή δόση olezarsen, μέσω ενέσεων που χορηγούνταν κάθε 4 εβδομάδες για ένα χρόνο.

Οι διαφορετικές δόσεις μείωσαν τα επίπεδα τριγλυκεριδίων κατά περίπου την ίδια ποσότητα.

Το φάρμακο επίσης μείωσε τα επίπεδα απολιποπρωτείνης B κατά περίπου 18% και της χοληστερόλης LDL κατά 23% έως 25%.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι χρειάζονται μεγαλύτερες και πιο μακροχρόνιες έρευνες για να αξιολογηθεί περαιτέρω το olezarsen, ιδιαίτερα η ικανότητα του να προλαμβάνει το έμφραγμα και το εγκεφαλικό επεισόδιο.

Πηγές:
New England Journal of Medicine.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πάντα με ενδιέφεραν οι μελέτες που συγκρίνουν τι συμβαίνει στους ασθενείς μετά τη μόλυνση από τον COVID με το τι συμβαίνει στους ασθενείς μετά από άλλες λοιμώξεις του αναπνευστικού. Αυτή την εβδομάδα, θα εξετάσουμε μια ενδιαφέρουσα μελέτη που υποδεικνύει ότι ο COVID μπορεί να οδηγήσει σε αυτοάνοσες ασθένειες όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο λύκος και η αγγειίτιδα.

SARS CoV-2:  Στις πρώτες μέρες της πανδημίας, προτού καταλάβουμε πραγματικά τι είναι ο COVID, δύο ειδικότητες στο νοσοκομείο είχαν την αίσθηση ότι κάτι ήταν πολύ περίεργο με αυτόν τον ιό. Η πρώτη ειδικότητα ήταν οι πνευμονολόγοι, οι οποίοι παρατήρησαν τα εντυπωσιακά επίπεδα υποξαιμίας -χαμηλό οξυγόνο στο αίμα- και την ταχύτητα με την οποία οι ασθενείς που ήταν προηγουμένως σταθεροί θα συντρίβονταν στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Η δεύτερη ειδικότητα, και σημειώνω τον εαυτό μου σε αυτήν την ομάδα, ήταν οι νεφρολόγοι.

Τα μηχανήματα αιμοκάθαρσης σταμάτησαν να λειτουργούν σωστά. Θυμάμαι να στρογγυλεύω ασθενείς στο νοσοκομείο που υποβάλλονταν σε αιμοκάθαρση για νεφρική ανεπάρκεια στο πλαίσιο σοβαρής λοίμωξης COVID και είδα να σχηματίζονται θρόμβοι στα φίλτρα αιμοκάθαρσης. Μερικοί ασθενείς μετά βίας μπορούσαν να λάβουν μια πλήρη θεραπεία επειδή τα φίλτρα θα έφραζαν τόσο γρήγορα. Ξέραμε ότι ήταν χειρότερο από τη γρίπη λόγω των ποσοστών θνησιμότητας, αλλά αυτές οι παραξενιές μας έκαναν να συνειδητοποιήσουμε ότι ήταν επίσης διαφορετικός – όχι απλώς ένας ιδιαίτερα δυσάρεστος ιός του αναπνευστικού, αλλά ένας ιός που είχε επιπτώσεις στο σώμα που δεν είχαμε ξαναδεί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πάντα με ενδιέφεραν οι μελέτες που συγκρίνουν τι συμβαίνει στους ασθενείς μετά τη μόλυνση από τον COVID με το τι συμβαίνει στους ασθενείς μετά από άλλες λοιμώξεις του αναπνευστικού. Αυτή την εβδομάδα, θα εξετάσουμε μια ενδιαφέρουσα μελέτη που υποδεικνύει ότι ο COVID μπορεί να οδηγήσει σε αυτοάνοσες ασθένειες όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, ο λύκος και η αγγειίτιδα. Η μελέτη εμφανίζεται στο Annals of Internal Medicine και έγινε δυνατή από τα καθολικά συστήματα ηλεκτρονικών αρχείων υγείας της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας, τα οποία συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν μια πραγματικά εκπληκτική ομάδα περισσότερων από 20 εκατομμυρίων ατόμων που ζουν σε αυτές τις χώρες από το 2020 έως το 2021.

Η έκθεση του ενδιαφέροντος

Οι ερευνητές ήθελαν να συγκρίνουν τον κίνδυνο για αυτοάνοση νόσο μεταξύ των ατόμων που έχουν μολυνθεί από τον COVID έναντι δύο ομάδων ελέγχου. Η πρώτη ομάδα ελέγχου ήταν ο γενικός πληθυσμός. Αυτή είναι ενδιαφέρουσα, αλλά δύσκολη ανάλυση, επειδή τα άτομα που μολύνονται από τον COVID μπορεί να διαφέρουν πολύ από τον γενικό πληθυσμό. Η δεύτερη ομάδα ελέγχου ήταν άτομα που είχαν προσβληθεί από γρίπη. Μου αρέσει αυτό πολύ καλύτερα. Οι παράγοντες κινδύνου για τον COVID και τη γρίπη είναι αρκετά παρόμοιοι και το γεγονός ότι αυτή η ομάδα διαγνώστηκε με γρίπη σημαίνει τουλάχιστον ότι λαμβάνει ιατρική περίθαλψη και είναι κάπως «στο σύστημα», ας πούμε έτσι. Αλλά δεν αρκεί απλώς να αναγνωρίσουμε αυτούς τους ανθρώπους και να δούμε ποιος καταλήγει με περισσότερη αυτοάνοση νόσο. Οι συγγραφείς χρησιμοποίησαν αντιστοίχιση βαθμολογίας τάσης για να ζευγαρώσουν άτομα που είχαν μολυνθεί με COVID με άτομα από τις ομάδες ελέγχου που ήταν πολύ παρόμοια με αυτά. Έχω μιλήσει για αυτήν τη στρατηγική στο παρελθόν, αλλά η βασική ιδέα είναι ότι δημιουργείτε ένα μοντέλο που προβλέπει την πιθανότητα μόλυνσης από τον COVID, με βάση μια σειρά παραγόντων — και ο θάνατος που χρησιμοποίησαν αυτοί οι συγγραφείς είναι αρκετά μεγάλος, όπως φαίνεται παρακάτω — και στη συνέχεια κολλάτε μαζί άτομα με παρόμοιο κίνδυνο για COVID, με το ένα μέλος του ζευγαριού να έχει COVID και το άλλο να τον έχει διαφύγει (τουλάχιστον για την περίοδο μελέτης).

Μετά από αυτή τη στατιστική εξισορρόπηση, οι συγγραφείς εξέτασαν τον κίνδυνο για μια ποικιλία αυτοάνοσων νοσημάτων. Σε σύγκριση με όσους είχαν μολυνθεί από γρίπη, όσοι είχαν μολυνθεί με COVID ήταν πιο πιθανό να διαγνωστούν με οποιαδήποτε αυτοάνοση πάθηση, ασθένεια του συνδετικού ιστού και, τουλάχιστον στην Ιαπωνία, φλεγμονώδη αρθρίτιδα. Οι συγγραφείς αναγνωρίζουν ότι η διάγνωση μιας ασθένειας μπορεί να μην είναι το ίδιο με την πραγματική ασθένεια, έτσι σε μια άλλη ανάλυση εξέτασαν μόνο άτομα που έλαβαν θεραπεία για τις αυτοάνοσες παθήσεις και τα σήματα ήταν ακόμη ισχυρότερα σε αυτήν την ομάδα. Αυτός ο κίνδυνος φαινόταν να είναι υψηλότερος τους 6 μήνες μετά τη λοίμωξη από τον COVID, κάτι που είναι λογικό βιολογικά αν σκεφτούμε ότι η μόλυνση με κάποιο τρόπο βλάπτει το ανοσοποιητικό σύστημα. Και ο κίνδυνος ήταν παρόμοιος και με τις δύο παραλλαγές του COVID που κυκλοφορούσαν τη στιγμή της μελέτης. Ο μόνος παράγοντας που μείωσε τον κίνδυνο; Το μαντέψατε: ο εμβολιασμός. Αυτό είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον εύρημα, επειδή η κοόρτη έκθεσης ορίστηκε από τη μόλυνση με COVID. Επομένως, ο μηχανισμός προστασίας δεν είναι η πρόληψη της μόλυνσης. είναι κάτι άλλο. Ίσως ο εμβολιασμός βοηθά στο να πάρει το ανοσοποιητικό σύστημα σε κατάσταση ώστε να ανταποκριθεί στη μόλυνση από τον COVID πιο… κατάλληλα; Ναι, αυτή η μελέτη είναι παρατηρητική.

Δεν μπορούμε να βγάλουμε αιτιώδη συμπεράσματα εδώ. Ωστόσο, ενισχύει τη μακροχρόνια πεποίθησή μου ότι ο COVID είναι ένας περίεργος ιός, με αποτελέσματα που είναι διαφορετικά από τους ιούς του αναπνευστικού που έχουμε συνηθίσει. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα εάν ο COVID προκαλεί δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος που θέτει κάποιον σε κίνδυνο για αυτοάνοση νόσο— όχι από αυτήν τη μελέτη. Αλλά μπορώ να πω ότι δεν θα με εξέπληττε. Ο F. Perry Wilson, MD, MSCE, είναι αναπληρωτής καθηγητής ιατρικής και δημόσιας υγείας και διευθυντής του Επιταχυντή Κλινικής και Μεταφραστικής Έρευνας του Yale. Το επιστημονικό του επικοινωνιακό έργο βρίσκεται στην Huffington Post και στο NPR. Πραγματοποιεί tweet στον @fperrywilson και το βιβλίο του, How Medicine Works and When It Doesn’t, είναι τώρα διαθέσιμο.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Σχεδόν το ένα τρίτο των ασθενών (30,1%) που αντιμετωπίστηκαν με τη συνδυαστική θεραπεία εμφάνισαν συρρίκνωση των όγκων.

Σχεδόν το ένα τρίτο ασθενών με προχωρημένο καρκίνο ήπατος που έλαβαν εξατομικευμένο εμβόλιο της εταιρείας Geneos Therapeutics μαζί με ανοσοθεραπεία σε μικρή αρχική δοκιμή εμφάνισαν συρρίκνωση των όγκων, ανέφεραν Αμερικανοί ερευνητές.

Tο αποτέλεσμα είναι περίπου διπλάσιο έναντι της απόκρισης που φαίνεται με την ανοσοθεραπεία μόνη.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο Nature Medicine, και υποδεικνύει ότι τα εμβόλια με βάση μεταλλάξεις που είναι παρούσες μόνο στον όγκο ενός ασθενούς ενδεχομένως μπορεί να ενισχύσουν την ικανότητα του ανοσοποιητικού να αναγνωρίζει και να επιτίθεται σε δύσκολα αντιμετωπίσιμους όγκους.

Tα ευρήματα, που πρέπει να επιβεβαιωθούν σε μεγαλύτερη δοκιμή, μπορεί ενδεχομένως να επεκτείνουν τα είδη καρκίνου που τέτοιες θεραπείες μπορούν να αντιμετωπίσουν.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν δείγματα όγκων των ασθενών για να αναπτύξουν εμβόλια με βάση νεοαντιγόνα- νέες μεταλλάξεις παρούσες μόνο στους όγκους κάθε ασθενούς.

Στόχος ήταν να εκπαιδευτεί το ανοσοποιητικό σύστημα να επιτεθεί και να εξολοθρεύσει μόνο αυτές τις μοναδικές πρωτεΐνες, αφήνοντας ανέπαφο τον υγιή ιστό.

Ο Dr. Mark Yarchoan του Johns Hopkins Kimmel Cancer Center, δήλωσε ότι το εμβόλιο εκπαιδεύει το ανοσοποιητικό να αναγνωρίζει τα αντιγόνα που αγνοούνται.

Η μελέτη περιέλαβε 36 ασθενείς με ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα. Τους χορηγήθηκαν εξατομικευμένα εμβόλια, επιπλέον του Pembrolizumab.

Σχεδόν ένα τρίτο των ασθενών (30,1%) που αντιμετωπίστηκαν με τη συνδυαστική θεραπεία εμφάνισαν συρρίκνωση των όγκων, με 3 από αυτούς να έχουν ολοκληρωτική απόκριση –που σημαίνει ότι δεν εντοπίζονταν σημάδια υπολειμμάτων όγκου μετά από 21, 5 μήνες, κατά μέσον όρο.

Αυτό συγκριτικά με την τυπική απόκριση του 12% έως 18% ασθενών με καρκίνο ήπατος που έλαβαν μόνο ανοσοθεραπεία.

Αυτό υπέδειξε ότι το εμβόλιο πρόσθεσε κλινική αποτελεσματικότητα, δήλωσε ο Yarchoan.

Δεν υπήρχαν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες.

Η αγωγή της Geneos είναι εμβόλιο DNA στο οποίο ο γενετικός κώδικας μεταλλαγμένων πρωτεϊνών εγχέεται στα κύτταρα χρησιμοποιώντας μικρό ηλεκτρικό παλμό. Κάθε εμβόλιο μπορεί να στοχεύσει έως 40 μεταλλαγμένα γονίδια.

Σχεδιάζονται μεγαλύτερες δοκιμές.

Πηγές:
Nature Medicine

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Πηγη: https://www.dnews.gr/

Ασφάλεια και αποτελεσματικότητα των νέας γενιάς φαρμάκων – αντισωμάτων σε 300 Ελληνίδες ασθενείς. Η παθολόγος – ογκολόγος Έλενα Φούντζηλα, μιλάει στο iatronet.gr.

Τα ADC’s, νέας γενιάς συζευγμένα με αντίσωμα φάρμακα χημειοθεραπείας, λέγονται και χημειοθεραπευτικές “βόμβες”, γιατί επιτρέπουν την στοχευμένη χορήγηση μεγάλης ποσότητας χημειοθεραπείας απευθείας στα καρκινικά κύτταρα.

Η ασφάλεια και η αποτελεσματικότητα των πολλά υποσχόμενων φαρμάκων δεύτερης γενιάς, trastuzumab deruxtecan + sacituzumab govitecan, στην καθημερινή κλινική πρακτική στην Ελλάδα, αποτέλεσε το αντικείμενο μελέτης με τη συμβολή επιστημόνων από 23 Κέντρα της Ελληνικής Συνεργαζόμενης Ογκολογικής Ομάδας (HeCOG).

Η παθολόγος – ογκολόγος MD, PhD, Έλενα Φούντζηλα , κλινική αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου και συνεργάτιδα της Κλινικής “Άγιος Λουκάς” της Θεσσαλονίκης, συγκέντρωσε και ανέλυσε τα δεδομένα από τη χορήγηση σε 300 Ελληνίδες ασθενείς τον τελευταίο 1,5 χρόνο. Η ίδια μιλά στο iatronet.gr για τα αποτελέσματα της μελέτης, τα οποία παρουσίασε στο 14ο European Breast Cancer Conference (EBCC) στο Μιλάνο (φωτογραφία κάτω), ενώ εξηγεί τον τρόπο δράσης των ADC’s κατά των καρκινικών κυττάρων.

Τί είναι τα ADC’s

“Πρόκειται για χημειοθεραπεία συζευγμένη με κάποιο αντίσωμα, το οποίο στοχεύει μία πρωτεϊνη, ένα μόριο, πάνω στα καρκινικά κύτταρα. Προσπαθούμε να βρούμε τέτοιες πρωτεϊνες που υπάρχουν σε μεγάλη ποσότητα στα καρκινικά κύτταρα και όχι στα φυσιολογικά, ώστε να γίνεται στοχευμένη χορήγηση στα καρκινικά και να περιορίσουμε τις παρενέργειες”, εξηγεί η κ. Φούντζηλα και προσθέτει: “τα λέμε χημειοθεραπευτικές ‘βόμβες’, γιατί ουσιαστικά δίνουμε μεγάλη ποσότητα χημειοθεραπείας, στοχευμένη στον καρκίνο. Αυτά τα μόρια έχουν ένα αντίσωμα, συνδεδεμένο με έναν συνδέτη, με πολλά μόρια χημειοθεραπείας. Τραβάει το αντίσωμα την χημειοθεραπεία στα καρκινικά κύτταρα, ενσωματώνεται σε αυτά και απελευθερώνει μια μεγάλη ποσότητα χημειοθεραπείας”.

Τα δεύτερης γενιάς αντισώματα είναι ακόμη πιο δραστικά από τα παλιότερα, όπως το TDM-1 για τον καρκίνο του μαστού. “Κουβαλούν πιο πολλά μόρια χημειοθεραπείας, είναι καλύτερος ο συνδέτης, έχουν άλλο μηχανισμό δράσης: κάποια από τα μόρια της χημειοθεραπείας, όπως καταστρέφουν τα καρκινικά κύτταρα, πηγαίνουν και δρουν και στα γειτονικά καρκινικά κύτταρα. Οπότε και κάποια κύτταρα που δεν εκφράζουν τόσο πολύ αυτή την πρωτεϊνη καταστρέφονται κι αυτά”, εξηγεί η παθολόγος – ογκολόγος. Τα δεύτερης γενιάς φάρμακα που αποτέλεσαν το αντικείμενο της μελέτης έχουν εγκριθεί τον τελευταίο 1,5 χρόνο και χορηγούνται σε κάποιες κατηγορίες ασθενών με μεταστατικό καρκίνο μαστού, μετά από μια γραμμή κλασικής θεραπείας.

Η μελέτη

Η ερευνήτρια μελέτησε τα δεδομένα καθημερινής κλινικής πρακτικής (real world data) από την χορήγηση των συγκεκριμένων φαρμάκων στον γενικό πληθυσμό των ασθενών με μεταστατικό καρκίνο μαστού. Εξέτασε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλειά τους και συνέκρινε τα ευρήματά της με αυτά των κλινικών μελετών.

“Στις μελέτες που γίνονται στην Αμερική, στην Ευρώπη και αλλού, συμμετέχουν ειδικές κατηγορίες ασθενών, οι οποίες θα πρέπει να είναι σε καλή κατάσταση, να μην έχουν σοβαρές συννοσηρότητες. Για παράδειγμα, αποκλείονται ασθενείς που έχουν νεφρική, ηπατική ή καρδιακή ανεπάρκεια, ενώ συνήθως δεν συμμετέχουν οι πιο ηλικιωμένοι ασθενείς”, εξηγεί η κ. Φούντζηλα και συμπληρώνει: “Τα δεδομένα καθημερινής κλινικής πρακτικής έχουν τεράστια αξία γιατί αφορούν τους ασθενείς της κοινότητας. Μπορούμε να δούμε για παράδειγμα αν αυτά τα φάρμακα μπορούν να χορηγηθούν σε μια κυρία ηλικιωμένη 85 ετών ή αν πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί”.

Με τη συνδρομή των συνεργατών της HeCOG από 23 ογκολογικά κέντρα ανά την επικράτεια, συγκεντρώθηκαν δεδομένα από 300 ασθενείς που έλαβαν θεραπεία στην Ελλάδα και εξετάστηκε η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια, σε συνάρτηση με δημογραφικά, παθολογοανατομικά και άλλα χαρακτηριστικά.

“Είδαμε ότι τα δεδομένα αποτελεσματικότητας ήταν ακριβώς ίδια με αυτά των κλινικών μελετών. Αυτό είναι πάρα πολύ ενθαρρυντικό, γιατί ακόμα και σε βαριά προθεραπευμένες ασθενείς, δηλαδή σε μια γυναίκα με μεταστατικό καρκίνο μαστού που έχει πάρει ήδη πέντε διαφορετικές θεραπείες, αυτά τα φάρμακα δρουν αποτελεσματικά”, αναφέρει.

Σε ό,τι αφορά την ασφάλεια, καταγράφηκαν τοξικότητες και παρενέργειες, ανάλογες με αυτές που αναφέρονται στη διεθνή βιβλιογραφία, καθώς και ορισμένες εξαιρετικά σπάνιες ανεπιθύμητες ενέργειες, οι οποίες θα αναλυθούν στην επιστημονική δημοσίευση και θα διερευνηθούν.

Εξατομικευμένη ιατρική

Ιδιαίτερα σημαντική παράμετρος της μελέτης, όπως παρατηρεί η κ. Φούντζηλα, είναι η συλλογή δεδομένων για τον θεραπευτικό αλγόριθμο. “Όλες αυτές οι θεραπείες ξέρουμε ότι έχουν καλύτερη δράση όσο νωρίτερα μπουν στον θεραπευτικό αλγόριθμο, ενώ δεν ξέρουμε αν η μία δουλεύει μετά την άλλη, γιατί αυτά τα φάρμακα είναι καινούργια. Σε έναν μικρό αριθμό ασθενών δείξαμε κάποια αποτελέσματα, όπου το δεύτερο αντίσωμα δεν δούλεψε καλά, αλλά υπήρχαν και περιπτώσεις όπου το δεύτερο δούλεψε καλύτερα από το πρώτο”, αναφέρει, εξηγώντας: “Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρούμε δεδομένα και βιοδείκτες που θα μας δείξουν ποια θεραπεία δουλεύει καλύτερα σε συγκεκριμένη ασθενή. Αυτός είναι και ο ρόλος της εξατομικευμένης ιατρικής. Εκεί κινούμαστε όλοι, να βρούμε τις συγκεκριμένες παραμέτρους που θα μας δώσουν τη σωστή επιλογή στην κάθε ασθενή μας”.

HeCOG

Η Ελληνική Συνεργαζόμενη Ογκολογική Ομάδα (HeCOG) είναι μια μη κερδοσκοπική συνεργατική ομάδα επιστημονικού χαρακτήρα, η οποία ξεκίνησε το 1990 από 4 ογκολόγους και σήμερα έχει μέλη της δεκάδες επιστήμονες, που συνεργάζονται με 24 ογκολογικά κέντρα στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

Στο ενεργητικό της έχει μεγάλο αριθμό μελετών, τόσο κλινικών όσο και μελετών μεταφραστικής έρευνας.

Οι κύριοι στόχοι της εταιρείας είναι:

1. Η μελέτη μεθόδων θεραπείας του καρκίνου.
2. Η προώθηση της κλινικής και βασικής έρευνας στην Ελλάδα και το διεθνή χώρο, σε συνεργασία με αντίστοιχους φορείς.
3. Η διοργάνωση σεμιναρίων και επιστημονικών συμποσίων για την ενημέρωση και επιμόρφωση γιατρών και άλλων επιστημόνων με συναφές αντικείμενο, καθώς και φοιτητών.
4. Η οργάνωση αναγνωστηρίων, βιβλιοθηκών και άλλες συναφείς δραστηριότητες.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Εξακολουθούμε να μην γνωρίζουμε την ακριβή αιτία της νόσου Αλτσχάιμερ για κάθε ασθενή. Ωστόσο, η έρευνα δείχνει όλο και περισσότερο περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως το κρέας, τα επεξεργασμένα τρόφιμα και τα σωματίδια των αυτοκινήτων, που φαίνεται να οδηγούν στην τραγική εκφυλιστική κατάσταση.

Τώρα, οι επιστήμονες προσθέτουν έναν άλλο πιθανό ένοχο σε αυτή τη λίστα: το αίμα. Τα αποτελέσματα μιας νέας μελέτης που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Stem Cell Reports υποδεικνύουν ότι οι μεταγγίσεις και μεταμοσχεύσεις αίματος, μυελού των οστών, οργάνων και άλλου βιολογικού υλικού από ένα άτομο με κληρονομική νόσο Αλτσχάιμερ σε ένα υγιές μπορεί να μεταδώσουν τη νόσο.

Τα συμπεράσματα των επιστημόνων

Οι ερευνητές είχαν πολλά συμπεράσματα. Το ένα είναι ότι το Αλτσχάιμερ μπορεί να προκύψει από βλαστοκύτταρα έξω από το κεντρικό νευρικό σύστημα του σώματος, γεγονός που ανατρέπει ορισμένες προκαταλήψεις σχετικά με το πώς σχηματίζεται η ασθένεια.

«Ένα από τα πιθανά αποτελέσματα αυτής της μελέτης είναι να ωθήσει το επιστημονικό πεδίο να απομακρυνθεί από το συμβατικό κεντρικό δόγμα της παθολογίας της νόσου Αλτσχάιμερ, το οποίο δηλώνει ότι η συσσώρευση του β-αμυλοειδούς που προέρχεται από τον εγκέφαλο και παράγεται ειδικά από νευρώνες, είναι η αιτία της νόσου», γράφουν οι ερευνητές.

«Αυτή η μελέτη καταδεικνύει τη συμβολή του β-αμυλοειδούς, που παράγεται έξω από τον εγκέφαλο, στην καθιέρωση της νόσου», συμπληρώνουν.

Ένα άλλο είναι ότι η οδός για την ανάπτυξη της νόσου Αλτσχάιμερ θα μπορούσε να είναι παρόμοια με τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αποκτούν εγκεφαλικές ασθένειες prion όπως το Creutzfeldt-Jakob, οι οποίες μπορούν να μεταδοθούν. Οι άνθρωποι που τρώνε αγελάδες που πάσχουν από τη νόσο των τρελών αγελάδων είναι γνωστό ότι αναπτύσσουν μια εκδοχή της νόσου Creutzfeldt-Jakob.

Με λίγα λόγια, το Αλτσχάιμερ θα μπορούσε να μεταδοθεί σε υγιείς ανθρώπους μέσω της δωρεάς βιολογικού υλικού. Αυτό θα σήμαινε ότι οι πιθανοί δότες θα πρέπει να υποβληθούν σε έλεγχο για την πάθηση.

«Αυτό υποστηρίζει την ιδέα ότι το Αλτσχάιμερ είναι μια συστηματική ασθένεια όπου τα αμυλοειδή που εκφράζονται έξω από τον εγκέφαλο συμβάλλουν στην παθολογία του κεντρικού νευρικού συστήματος», δήλωσε ο ανοσολόγος του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας και κύριος συγγραφέας Wilfred Jefferies.

«Καθώς συνεχίζουμε να εξερευνούμε αυτόν τον μηχανισμό, η νόσος Αλτσχάιμερ μπορεί να είναι η κορυφή του παγόβουνου και πρέπει να έχουμε πολύ καλύτερους ελέγχους και εξέταση των δοτών που χρησιμοποιούνται σε μεταμοσχεύσεις αίματος, οργάνων και ιστών, καθώς και στη μεταφορά ανθρώπινων βλαστοκυττάρων ή προϊόντων αίματος», κατέληξε.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/