Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Πηγή: https://www.onmed.gr/

Μελέτη συνδέει τη χρήση του μονοκλωνικού αντισώματος ριτουξιμάμπη με τον κίνδυνο βαριάς νόσου Covid-19.

Η ριτουξιμάμπη είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα έναντι του CD20, ενός αντιγόνου των Β-
λεμφοκυττάρων, και χρησιμοποιείται συχνά σε ασθενείς που πάσχουν από φλεγμονώδη
ρευματολογικά και μυοσκελετικά νοσήματα.

Σε πρόσφατο άρθρο στο περιοδικό The Lancet Rheumatology αναλύεται η επίδραση του φαρμάκου σε ρευματοπαθείς που ακολουθούν αυτή τη θεραπεία και προσβάλλονται από κορονοϊό.

Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού
Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Γιάννης Ντάνασης, Πάνος
Μαλανδράκης και Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα κύρια ευρήματα.

Πρόκειται για μια προοπτική μελέτη η οποία συγκρίνει τη σοβαρότητα της νόσου Covid-19 μεταξύ των ασθενών που λάμβαναν ριτουξιμάμπη συγκριτικά με όσους δεν λάμβαναν
ριτουξιμάμπη.

Ευρήματα

Μεταξύ 15 Απριλίου 2020 και 20 Νοεμβρίου 2020 συλλέχθησαν δεδομένα για 1090 ασθενείς με μέση ηλικία τα 55,2 έτη.Από το σύνολο των ασθενών, οι 137 (13%) ανέπτυξαν σοβαρή Covid-19 και οι 89 (8%) κατέληξαν.

Οι 63 που λάμβαναν θεραπεία με ριτουξιμάμπη εμφάνισαν συχνότερα σοβαρή νόσο
και μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας συγκριτικά με τους 1027 ασθενείς που δεν ελάμβαναν
ριτουξιμάμπη.

Επιπλέον, 13 από τους 63 ασθενείς (21%) που λάμβαναν ριτουξιμάμπη απεβίωσαν, συγκριτικά με τους 76 εκ των 1027 (7%) που δεν λάμβαναν ριτουξιμάμπη.

Συμπερασματικά, οι συγγραφείς του άρθρου καταλήγουν ότι η ριτουξιμάμπη θα πρέπει να συνταγογραφείται με προσοχή στους ασθενείς με φλεγμονώδεις και μυοσκελετικές παθήσεις κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, και ειδικά σε όσους έχουν και άλλες συννοσηρότητες που αυξάνουν τον κίνδυνο σοβαρής λοίμωξης COVID-19.

Πηγή: https://healthstories.gr/

Η πλειοψηφία των ασθενών με την πάθηση, που είναι τόσο καινούργια ώστε να μην  έχει όνομα, είχε επίσης μικροκεφαλία

Επιστήμονες ανακάλυψαν νέα γενετική νόσο που οδηγεί σε μη φυσιολογική ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών, οδηγώντας σε καθυστερημένε πνευματική ανάπτυξη και συχνά πρόωρη έναρξη καταρράκτη.

Η πλειοψηφία των ασθενών με την πάθηση, που είναι τόσο καινούργια ώστε να μην  έχει όνομα, είχε επίσης μικροκεφαλία.

Ερευνητές των πανεπιστημίων Portsmouth και Southampton ανακάλυψαν ότι αλλαγές στο γονίδιο COPB1 προκαλούν αυτή τη σπάνια γενετική νόσο.

Τώρα που εντοπίστηκε η ποικιλομορφία, θα βοηθήσει τους ειδικούς να επιλέξουν στοχευμένες παρεμβάσεις για να συνδράμουν ασθενείς και τις οικογένειές τους, ανοίγοντας το δρόμο για εξέταση και προγεννητική διάγνωση.

Η ομάδα εξέτασε την αλληλουχία του DNA των ασθενών και των οικογενειών τους και εντοπίστηκε το γονίδιο COPB1 ως πιθανή αιτία της πάθησης.

Tα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο Genome Medicine.

Πηγή: https://www.iatronet.gr/

Όταν η χοληστερόλη αυξάνεται, λόγω της αντίστασης στην ινσουλίνη ή άλλων παραγόντων, το σώμα ξεκινά μια διαδικασία γνωστή ως μεταφορά αντίστροφης χοληστερόλης, κατά την οποία συγκεκριμένα μόρια μεταφέρουν την περίσσεια χοληστερόλης στο ήπαρ για αποβολή

Αλτσχάιμερ χοληστερόλη διαβήτης:  Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αριζόνα εξέτασαν το ρόλο της χοληστερόλης στη νόσο Αλτσχάιμερ και στο διαβήτη τύπου 2.  “Το Αλτσχάιμερ και ο διαβήτης μοιράζονται πολλές κοινές αιτίες”, δήλωσε ο Gregory Thatcher, καθηγητής φαρμακολογίας και τοξικολογίας στο UArizona College of Pharmacy. “Στόχος μας ήταν να αναπτύξουμε έναν τρόπο εντοπισμού ενώσεων που θα αντισταθμίζουν πολλές επιζήμιες αλλαγές οι οποίες συμβάλλουν τόσο στο διαβήτη τύπου 2 όσο και στο Αλτσχάιμερ”.

Όταν η χοληστερόλη αυξάνεται, λόγω της αντίστασης στην ινσουλίνη ή άλλων παραγόντων, το σώμα ξεκινά μια διαδικασία γνωστή ως μεταφορά αντίστροφης χοληστερόλης, κατά την οποία συγκεκριμένα μόρια μεταφέρουν την περίσσεια χοληστερόλης στο ήπαρ για αποβολή. Η απολιποπρωτεΐνη Ε (APOE) είναι μία από τις πρωτεΐνες που εμπλέκονται στην αντίστροφη μεταφορά της χοληστερόλης. Η APOE είναι επίσης ο ισχυρότερος παράγοντας κινδύνου για τη νόσο Αλτσχάιμερ και ανεξάρτητος παράγοντας κινδύνου για διαβήτη τύπου 2 και καρδιαγγειακές παθήσεις. Ομοίως, η μειωμένη δραστηριότητα ενός άλλου μεταφορέα χοληστερόλης που ονομάζεται ΑΒΑ1 (ATP-binding cassette transporter A1) σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων, διαβήτη τύπου 2 και νόσο Αλτσχάιμερ. Η αύξηση της δραστηριότητας της πρωτεΐνης ABCA1 αναμένεται να επηρεάσει θετικά τη σηματοδότηση της ινσουλίνης και να μειώσει τη φλεγμονή στον εγκέφαλο, και μπορεί να αποτελέσει μια πιθανή θεραπεία τόσο για το διαβήτη τύπου 2 όσο και για τη νόσο Αλτσχάιμερ. Σε αυτή τη μελέτη, ο Δρ Thatcher και η ερευνητική ομάδα του σχεδίασαν έναν τρόπο για τον εντοπισμό μικρών μορίων που βελτιώνουν τη λειτουργία της πρωτεΐνης ABCA1 στο σώμα, αποφεύγοντας παράλληλα παρενέργειες στο ήπαρ.

Η ομάδα του Thatcher εντόπισε ένα μικρό μόριο που ονομάζεται CL2-57, λόγω της ικανότητάς του να διεγείρει τη δραστηριότητα της πρωτεΐνης ABCA1 με θετικά αποτελέσματα στα τριγλυκερίδια του ήπατος και του αίματος. Η χρήση αυτής της ένωσης έδειξε βελτιωμένη ανοχή στη γλυκόζη και ευαισθησία στην ινσουλίνη, καθώς και μειωμένη αύξηση του βάρους, μεταξύ άλλων ευεργετικών αποτελεσμάτων. Η μελλοντική έρευνα θα επιδιώξει να βελτιώσει τις ιδιότητες των μικρών μορίων για να αυξήσει τα επίπεδα στον εγκέφαλο. Ο στόχος για τους ερευνητές είναι να κατανοήσουν ποιοι ασθενείς που πάσχουν από τα γνωστικά και νευροψυχιατρικά συμπτώματα τύπου Αλτσχάιμερ θα επωφεληθούν από τη θεραπεία. Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ACS Pharmacology and Translational Science.

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Αποβολές θάνατοι: Οι λεγόμενες «αυθόρμητες» αποβολές είναι συχνές και εκτιμάται ότι αποτελούν το 12% έως 24% όλων των κυήσεων.

Οι γυναίκες που έχουν κάνει αποβολές στο παρελθόν, είναι πιθανότερο να πεθάνουν πρόωρα, πριν τα 70 τους, ιδίως από καρδιαγγειακή νόσο, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Ο κίνδυνος φαίνεται πως είναι μεγαλύτερος για τις γυναίκες που είχαν αποβολή νωρίς στη ζωή τους ή που έκαναν διαδοχικές αποβολές.

Οι λεγόμενες «αυθόρμητες» αποβολές είναι συχνές και εκτιμάται ότι αποτελούν το 12% έως 24% όλων των κυήσεων. Προηγούμενες μελέτες έχουν συσχετίσει το ιστορικό αποβολών με μεγαλύτερο κίνδυνο για υπέρταση, καρδιαγγειακές νόσους και διαβήτη τύπου 2.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρ Χόρχε Τσαβάρο της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «British Medical Journal» (BMJ), ανέλυσαν στοιχεία για 101.681 γυναίκες 25 έως 42 ετών, των οποίων η υγεία και οι εγκυμοσύνες παρακολουθήθηκαν σε βάθος 24 ετών. Στο διάστημα αυτό περίπου μία στις τέσσερις γυναίκες (25,6%) είχαν τουλάχιστον μία κύηση που κατέληξε σε αποβολή, ενώ υπήρξαν 2.936 πρόωροι θάνατοι (1.346 από καρκίνο και 269 από καρδιαγγειακά αίτια).

Διαπιστώθηκε ότι η θνητότητα από οποιαδήποτε αιτία ήταν παρόμοια στις γυναίκες με και χωρίς ιστορικό αποβολής, όμως ήταν μεγαλύτερη στις γυναίκες με τρεις ή περισσότερες αποβολές, καθώς και για όσες είχαν κάνει την πρώτη αποβολή πριν την ηλικία των 24 ετών.

Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι γυναίκες που είχαν αποβάλει, είχαν κατά μέσο όρο 19% μεγαλύτερη πιθανότητα πρόωρου θανάτου, σε σχέση με τις γυναίκες χωρίς καμία αποβολή. Ειδικά η σχέση αποβολών-καρδιαγγειακών θανάτων είναι μεγαλύτερη, με τον κίνδυνο να είναι αυξημένος κατά 48%, κάτι που όμως δεν ισχύει στην περίπτωση θανάτων από καρκίνο.

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Στις αρχές της πανδημίας οι έρευνες είχαν δείξει ότι σχεδόν το ένα τρίτο των ασθενών σε ΜΕΘ με Covid-19 παρουσίαζαν δυνητικά θανατηφόρες επιπλοκές ως αποτέλεσμα της υπερβολικής πήξης του αίματος.

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Anesthesia & Analgesia, μια άλλη μελέτη είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πολλοί από αυτούς τους ασθενείς είχαν ασυνήθιστα «κολλώδες» αίμα, που έτεινε να πήζει εύκολα.

«Καθώς μαθαίναμε περισσότερα για τη σύνδεση μεταξύ θρόμβων αίματος και Covid-19, γνωρίζαμε ότι η ασπιρίνη, που χρησιμοποιείται για την πρόληψη εγκεφαλικού επεισοδίου και καρδιακής προσβολής, θα μπορούσε να είναι σημαντική για τους ασθενείς με Covid-19» λέει ο δρ Jonathan Chow, επίκουρος καθηγητής Αναισθησιολογίας και Ιατρικής σε ΜΕΘ στη Σχολή Ιατρικής και Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου George Washington.

Σε τι βοηθά η ασπιρίνη

«Αραιώνοντας» το αίμα, η ασπιρίνη βοηθά στην πρόληψη του σχηματισμού θρόμβων, οι οποίοι μπορεί να μπλοκάρουν τα αιμοφόρα αγγεία που τροφοδοτούν την καρδιά, τον εγκέφαλο, τους πνεύμονες και άλλα ζωτικά όργανα.

Ένας ευρέως αναγνωρισμένος περιορισμός της ασπιρίνης ως προληπτικής θεραπείας είναι ότι οδηγεί σε μικρή αύξηση του κινδύνου αιμορραγίας.

Δεδομένου του χαμηλού κόστους της ασπιρίνης και της συνολικής ασφάλειας και αποτελεσματικότητάς της σε καρδιαγγειακές παθήσεις, ο δρ Chow και οι συνεργάτες του αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν πιλοτική μελέτη σε νοσηλευόμενους ασθενείς με Covid-19.

Η ανάλυσή τους δείχνει ότι μια χαμηλή δόση ασπιρίνης λίγο πριν ή μετά την εισαγωγή στο νοσοκομείο σχετίζεται με σημαντικά μειωμένη ανάγκη για μηχανική υποστήριξη αναπνοής, εισαγωγή σε ΜΕΘ και πιθανότητα θανάτου στο νοσοκομείο.

Επίσης, οι ερευνητές δε βρήκαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η ασπιρίνη αύξησε τον κίνδυνο αιμορραγίας.

«Η ασπιρίνη είναι χαμηλού κόστους, εύκολα προσβάσιμο φάρμακο, και εκατομμύρια άτομα το χρησιμοποιούν ήδη για να θεραπεύσουν τις παθήσεις τους. Η εύρεση αυτής της σύνδεσης είναι μια τεράστια νίκη για όσους θέλουν να μειώσουν τον κίνδυνο από μερικά από τα πιο καταστροφικά αποτελέσματα της Covid-19» είπε ο δρ Chow.

Εκτός από την πρόληψη της πήξης, η ασπιρίνη μειώνει τα επίπεδα ενός ανοσοποιητικού μορίου σηματοδότησης στο αίμα.

Πρόκειται για μια κυτοκίνη που ονομάζεται ιντερλευκίνη-6 (IL-6).

Το μόριο αυτό σχετίζεται με την ανοσολογική αντίδραση (γνωστή και ως «καταιγίδα κυτοκίνης»), που μπορεί να επηρεάσει άτομα με Covid-19 σε ΜΕΘ.

Η μελέτη δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό Anesthesia & Analgesia.

Πώς έγινε η έρευνα για την ασπιρίνη

Οι συγγραφείς τονίζουν ότι είναι ανάγκη και άλλοι ερευνητές να διεξαγάγουν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές, για να επιβεβαιώσουν τα ευρήματά τους.

Η αναδρομική τους μελέτη ανέλυσε τα αρχεία 412 ενηλίκων με Covid-19 που εισήχθησαν σε ένα από τα πολλά νοσοκομεία στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ Μαρτίου 2020 και Ιουλίου 2020.

Από αυτούς, οι 98 έλαβαν ασπιρίνη την εβδομάδα πριν από την εισαγωγή ή κατά τις πρώτες 24 ώρες μετά την εισαγωγή.

Οι ερευνητές συνέκριναν τα αποτελέσματα γι’ αυτά τα άτομα με εκείνα για τα 314 άτομα που δεν έλαβαν ασπιρίνη.

Μεταξύ αυτών που ελάμβαναν ασπιρίνη, η μέση ημερήσια δόση ήταν 81 mg και η μέση διάρκεια της θεραπείας ήταν 6 ημέρες.

Στην ανάλυση των δεδομένων, οι ερευνητές έλαβαν υπόψη και άλλες μεταβλητές που επηρεάζουν τη σοβαρότητα της Covid-19, όπως η ηλικία, το φύλο, ο Δείκτης Μάζας Σώματος, η φυλή, η υπέρταση και ο διαβήτης.

Μετά τις προσαρμογές αυτές, η χρήση ασπιρίνης συσχετίστηκε με:

• 43% μειωμένο κίνδυνο εισαγωγής σε ΜΕΘ
• 44% μειωμένη ανάγκη για μηχανική υποστήριξη αναπνοής και
• 47% μειωμένο κίνδυνο θανάτου στο νοσοκομείο

Αν και δεν υπήρξαν ενδείξεις ότι η ασπιρίνη αύξησε τον κίνδυνο αιμορραγίας, οι συγγραφείς συνιστούν προσοχή:

«Μέχρι να πραγματοποιηθεί μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή ασπιρίνης, είναι επιτακτική ανάγκη να είναι όλοι προσεκτικοί και να εξισορροπούν τους γνωστούς κινδύνους της ασπιρίνης με τα πιθανά οφέλη της σε ασθενείς που πάσχουν από Covid-19».

Περιορισμοί της έρευνας για τη θρόμβωση και την ασπιρίνη

Οι ερευνητές δεν βρήκαν καμία διαφορά στην εμφανή θρόμβωση μεταξύ των ομάδων ασπιρίνης και μη ασπιρίνης.

Η υπερβολική θρόμβωση είναι ο όρος για μεγάλους θρόμβους αίματος που εμφανίζονται σε τυπικές διαγνωστικές απεικονίσεις.

Ωστόσο, επισημαίνουν ότι ο αριθμός των περιπτώσεων θρόμβωσης στις δύο ομάδες ήταν χαμηλός, γεγονός που περιορίζει τη στατιστική αξιοπιστία αυτού του ευρήματος.

Επιπλέον, σημειώνουν ότι οι μικροί θρόμβοι αίματος (μικροθρόμβοι) είναι δύσκολο να εντοπιστούν χωρίς τη χρήση πιο εξειδικευμένων, μη τυπικών τεχνικών απεικόνισης.

Οι ερευνητές αναγνωρίζουν ότι το μέγεθος του δείγματός τους ήταν μέτριο και ότι η μελέτη ήταν παρατηρητική, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούσε να αποδείξει ότι η ασπιρίνη μείωσε τη σοβαρότητα της Covid-19 σε νοσοκομειακούς ασθενείς (σχέση αιτίας-αποτελέσματος).

Για παράδειγμα, κάποιοι συμμετέχοντες που έλαβαν ασπιρίνη μπορεί να έχουν λάβει διαφορετικές ιατρικές θεραπείες λόγω υποκείμενων παθήσεων.

Αυτό σίγουρα επηρεάζει τα αποτελέσματα.

Οι ερευνητές δεν μπόρεσαν επίσης να λάβουν υπόψη άλλα φάρμακα που μπορεί να έπαιρναν οι ασθενείς και τα οποία θα μπορούσαν να αυξήσουν τον κίνδυνο θρόμβων αίματος, όπως αντισυλληπτικά χάπια και θεραπεία αντικατάστασης ορμονών (HRT).

Πηγές: https://scitechdaily.com, https://www.eurekalert.org, https://www.webmd.com,https://www.sciencedaily.com

Πηγή: medlabnews.gr

Πληθαίνουν οι επιστημονικές φωνές που τάσσονται υπέρ του εμβολιασμού των εγκύων κατά της νόσου Covid-19.

Όλα τα επιστημονικά δεδομένα συγκλίνουν πλέον στο ότι η εγκυμοσύνη αποτελεί παράγοντα κινδύνου για βαριά νόσο. Πρόσφατη δημοσίευση στο περιοδικό Nature (Nature 591, 193-195 2021) διαπιστώνει πως η πιθανότητα για εισαγωγή σε μονάδα εντατικής θεραπείας είναι 62% υψηλότερη στις εγκύους συγκριτικά με γυναίκες ίδιας ηλικίας και η ανάγκη για μηχανικό αερισμό 88% υψηλότερη.

Στην Ελλάδα 

Στη χώρα μας, η Α’  Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο νοσοκομείο «Αλεξάνδρα» τον τελευταίο χρόνο έχει φροντίσει 73 έγκυες γυναίκες θετικές στον κορονοϊό SARS-CoV-2.

Το 82% των γυναικών ήταν ασυμπτωματικές, γεγονός που συμφωνεί με τα διεθνή δεδομένα σύμφωνα με τα οποία τα ¾ των εγκύων που μολύνονται από το νέο κορονοϊό παραμένουν ασυμπτωματικές. Οκτώ έγκυες (15%) είχαν ήπια συμπτωματολογία ενώ 3 γυναίκες (3%) ανέπτυξαν σοβαρή ή πολύ σοβαρή συμπτωματολογία και οι οποίες χρειάστηκαν υποστήριξη της αναπνευστικής τους λειτουργίας . Συγκεκριμένα οι δύο από τις τρεις αυτές εγκύους χρειάστηκαν διασωλήνωση, αντιμετωπίσθηκαν επιτυχώς σε συνεργασία με την μονάδα COVID της Θεραπευτικής κλινικής του ΕΚΠΑ και πλέον είναι σε σταθερά βελτιωμένη κατάσταση.

Μέχρι σήμερα έχουν γεννήσει οι 63 από τις 73 γυναίκες. 26 γυναίκες γέννησαν με φυσιολογικό τοκετό και 37 με καισαρική τομή (58%).

Με λοίμωξη Covid-19 νοσηλεύτηκαν, επίσης, 1 έγκυος με κύηση πρώτου τριμήνου, 2 με κύηση δευτέρου τριμήνου, 3 με κύηση τρίτου τριμήνου και 1 με εξωμήτριο κύηση και συντηρητική αντιμετώπιση.

Τα νεογνά, εφόσον δεν παρουσιάζουν κάποιο σύμπτωμα, πηγαίνουν στον θάλαμο με τις μητέρες τους. Ενθαρρύνεται ο μητρικός θηλασμός με μέτρα ατομικής προστασίας.

Ασφαλή τα εμβόλια στην εγκυμοσύνη

Τα εγκεκριμένα εμβόλια Covid-19 τύπου mRNA (Pfizer/BioNTech και Moderna) είναι άκρως αποτελεσματικά στο να παράγουν αντισώματα κατά του κορονοϊού στις γυναίκες που κυοφορούν ή θηλάζουν, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη.

Επίσης, η έρευνα δείχνει ότι τα εμβόλια παρέχουν κάποια προστατευτική ανοσία και στα νεογνά μέσω του μητρικού γάλακτος και του πλακούντα.

Οι ερευνητές του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης και των πανεπιστημίων Χάρβαρντ και ΜΙΤ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό Μαιευτικής και Γυναικολογίας «American Journal of Obstetrics & Gynecology», μελέτησαν 131 γυναίκες τριών ομάδων (84 έγκυες, 31 που θήλαζαν και 16 μη έγκυες), που όλες είχαν κάνει και τις δύο δόσεις του εμβολίου των Pfizer/BioNTech ή Moderna. Από αυτές, οι 13 γέννησαν κατά τη διάρκεια της μελέτης.

Διαπιστώθηκε ότι τα επίπεδα αντισωμάτων ήταν παρόμοια και στις τρεις ομάδες, ενώ οι παρενέργειες μετά τον εμβολιασμό (όπως ερεθισμός στο σημείο εμβολιασμού, πονοκέφαλος, κρυάδες και πυρετός) ήταν γενικά ήπιες, σπάνιες και παρεμφερείς, άσχετα με το αν οι γυναίκες ήταν έγκυες, θήλαζαν ή τίποτα από τα δύο. Επίσης, σε όλες τις έγκυες που είχαν εμβολιαστεί βρέθηκαν αρκετά υψηλότερα επίπεδα αντισωμάτων σε σχέση με τις μη εμβολιασμένες που είχαν αρρωστήσει λόγω Covid-19 και είχαν αποκτήσει φυσική ανοσία.

«Η εξαιρετική αποτελεσματικότητα των εμβολίων είναι πολύ ενθαρρυντική για τις έγκυες και θηλάζουσες γυναίκες που έμειναν έξω από τις αρχικές δοκιμές των εμβολίων Covid-19. Η συμπλήρωση αυτού του κενού πληροφόρησης με πραγματικά δεδομένα από τους εμβολιασμούς αποτελεί σημαντική εξέλιξη, ιδίως για όσες έγκυες κινδυνεύουν περισσότερο λόγω επιπλοκών της Covid-19», δήλωσε η ερευνήτρια Άντρεα Έντλοου.

Αντισώματα και στο έμβρυο

Η νέα μελέτη διαπίστωσε, επίσης, ότι τα αντισώματα μετά από εμβολιασμό ήταν παρόντα στο αίμα του ομφάλιου λώρου και στο μητρικό γάλα, δείχνοντας πως υπάρχει μεταφορά τους από την εμβολιασμένη μητέρα στο νεογνό. «Έχουμε -πλέον- ξεκάθαρες ενδείξεις ότι τα εμβόλια Covid-19 μπορούν να επιφέρουν ανοσία που θα προστατεύει τα βρέφη», ανέφερε η ερευνήτρια δρ Γκάλιτ Άντλερ. Πάντως, είναι άγνωστο, προς το παρόν, σε ποιο βαθμό τα μητρικά αντισώματα προστατεύουν το μωρό και για πόσο καιρό, κάτι που θα μελετηθεί στην πορεία.

Μελλοντικές έρευνες αναμένεται να αξιολογήσουν και τα μη-mRNA εμβόλια στις εγκύους, όπως της Οξφόρδης/AstraZeneca και της Johnson & Johnson. Επίσης, μελλοντικές έρευνες θα προσδιορίσουν καλύτερα ακριβώς σε ποιο στάδιο της εγκυμοσύνης είναι καλύτερα να γίνεται ο εμβολιασμός κατά του κορονοϊού, ώστε να μεγιστοποιείται και η προστασία του νεογέννητου.

Πηγή: https://healthstories.gr/

Ο κορονοϊός SARS-CoV-2 μπορεί να μολύνει και τα κύτταρα του στόματος.

Πηγή: https://www.healthreport.gr/

Το γλοιοβλάστωμα είναι μια δύσκολη ασθένεια επειδή εξελίσσεται τόσο γρήγορα και δεν έχουμε παρεμβάσεις που τελικά αλλάζουν την πορεία της

Θεραπεία Zika: Ο ιός Zika που έπληξε την Αμερική, αφήνοντας πολλά μωρά με μόνιμη εγκεφαλική βλάβη, μπορεί να έχει ασημί επένδυση. Ο ιός μπορεί να ενεργοποιήσει τα ανοσοκύτταρα για να καταστρέψει έναν επιθετικό καρκίνο του εγκεφάλου σε ποντίκια, δίνοντας μια ισχυρή ώθηση σε ένα φάρμακο ανοσοθεραπείας και πυροδοτώντας μακροχρόνια ανοσολογική μνήμη που μπορεί να αποτρέψει την υποτροπή του όγκου για τουλάχιστον 18 μήνες, σύμφωνα με μια μελέτη από ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου St. Louis στην Ουάσινγκτον.

Τα ευρήματα, διαθέσιμα στο διαδίκτυο στο περιοδικό JCI Insight, υποδηλώνουν ότι ο ιός Zika μπορεί να είναι το κλειδί για το ξεκλείδωμα της δύναμης της ανοσοθεραπείας για το γλοιοβλάστωμα, ένα θανατηφόρο καρκίνο του εγκεφάλου που συνήθως οδηγεί σε θάνατο εντός δύο ετών.

Η ανοσοθεραπεία στοχεύει να μετατρέψει το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος σε όπλο για την εξάλειψη των καρκινικών κυττάρων. Η προσέγγιση έχει αποδειχθεί αποτελεσματική για το αίμα, το δέρμα και ορισμένους άλλους καρκίνους, αλλά μέχρι στιγμής έχει δείξει περιορισμένο όφελος για τους ασθενείς με γλοιοβλάστωμα.

“Το γλοιοβλάστωμα είναι μια δύσκολη ασθένεια επειδή εξελίσσεται τόσο γρήγορα και δεν έχουμε παρεμβάσεις που τελικά αλλάζουν την πορεία της”, δήλωσε ο συν-ανώτερος συγγραφέας Μιλάνο Γ. Τσέντα, MD, επίκουρος καθηγητής ιατρικής και νευρολογίας. “Μπορούμε να θεραπεύσουμε τον αρχικό όγκο, αλλά η υποτροπή είναι γρήγορη και αναπόφευκτη. Χρησιμοποιώντας τον ιό Zika, ανανεώνουμε το ανοσοποιητικό σύστημα για να ανταποκριθούμε σε μια κατά τα άλλα αναποτελεσματική ανοσοθεραπεία. Αυτό θέτει επίσης το στάδιο για την πρόληψη της υποτροπής, επιτρέποντάς μας να ξεπεράσουμε δύο σημαντικά εμπόδια στην αποτελεσματική θεραπεία.”

Το γλοιοβλάστωμα είναι η πιο κοινή και επιθετική μορφή καρκίνου του εγκεφάλου. Περίπου 12.000 άτομα διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ και ο μέσος χρόνος επιβίωσης είναι μόνο 14 μήνες.

Το 2017, επιστήμονες έδειξαν ότι ο ιός Zika σκοτώνει το στέλεχος  των κυττάρων του καρκίνου του εγκεφάλου, το είδος των κυττάρων που είναι πιο ανθεκτικό στις τυπικές θεραπείες. Για να κατανοήσουμε καλύτερα πώς λειτουργεί ο ιός Zika κατά του καρκίνου του εγκεφάλου, επιστήμονες μεταμόσχευσαν κύτταρα καρκίνου του εγκεφάλου στους εγκεφάλους των ποντικών.

Μια εβδομάδα αργότερα, ένεσαν τον ιό Zika στους γρήγορα αναπτυσσόμενους όγκους των ποντικών ή στείρο αλμυρό νερό για σύγκριση. Η θεραπεία με τον ιό Zika βελτίωσε δραματικά την πιθανότητα επιβίωσης των ζώων: σε 63% από 10% για τη μία κυτταρική σειρά καρκίνου και σε 37% από 0% για την άλλη.

Περαιτέρω ανάλυση έδειξε ότι ο ιός είχε προσελκύσει μεγάλο αριθμό ανοσοκυττάρων πολλών ειδών στους όγκους, κυρίως τα λεγόμενα κυτταροτοξικά Τ κύτταρα, έναν τύπο ανοσοκυττάρου που εξειδικεύεται για τη θανάτωση καρκινικών κυττάρων. Επιπλέον, η θεραπεία του ιού Zika προκάλεσε διαρκή ανοσολογική μνήμη.

Οι ερευνητές επανέφεραν τον όγκο στην άλλη πλευρά του εγκεφάλου των ποντικών ενάμιση χρόνο μετά τον αρχικό όγκο. Όλα εκτός από ένα ποντίκι κατέστρεψαν τον νέο όγκο μέσα σε λίγες εβδομάδες. Πολλοί όγκοι δημιουργούν κατασταλτικά περιβάλλοντα γύρω τους που εμποδίζουν μια αποτελεσματική ανοσοαπόκριση. Η καταστολή δημιουργείται, εν μέρει, από τα λεγόμενα μόρια του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου όπως το PD-1 που διατηρούν τα ανοσοκύτταρα που σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα – τα οποία ονομάζονται κυτταροτοξικά Τ κύτταρα – απενεργοποιημένα και αδύνατα να επιτεθούν.

Τα φάρμακα ανοσοθεραπείας που στοχεύουν PD-1 έχουν χρησιμοποιηθεί επιτυχώς για τη θεραπεία του δέρματος, του αίματος, των πνευμόνων και άλλων καρκίνων, όχι όμως του γλοιοβλαστώματος.

Μαζί με την απενεργοποίηση των ανοσοκυττάρων, τα γλοιοβλαστώματα καταφέρνουν να κρατήσουν τα περισσότερα από αυτά. Η ενεργοποίηση των ανοσοκυττάρων δεν είναι αρκετή για την εξάλειψη ενός όγκου εάν υπάρχουν μόνο λίγες ανοσοκυτταρικές κυψέλες γύρω.

Ωστόσο, η ικανότητα του ιού Zika να προσελκύει μεγάλο αριθμό ανοσοκυττάρων στον όγκο – σε συνδυασμό με ανοσοθεραπεία για να τα απελευθερώσει από την καταστολή – μπορεί να οδηγήσει στην ισορροπία προς την καταστροφή του όγκου.

Τα αποτελέσματα είναι πολλά υποσχόμενα, αλλά ο ιός Zika είναι πιο γνωστός για την πρόκληση εγκεφαλικής βλάβης στα έμβρυα, οπότε οποιαδήποτε θεραπεία που περιλαμβάνει την τοποθέτηση του ιού στον εγκέφαλο των ανθρώπων εγείρει ανησυχίες για την ασφάλεια.

Οι ερευνητές επανέλαβαν βασικά πειράματα με μια εξασθενημένη μορφή του ιού και βρήκαν τα ίδια πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα για την καταπολέμηση του καρκίνου, αν και όχι τόσο έντονα. Σχεδιάζουν πρόσθετες μελέτες για να αξιολογήσουν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα του εξασθενημένου ιού ως θεραπεία για ασθενείς με γλοιοβλάστωμα.

Πηγή: https://www.healthweb.gr/

Μια διεθνής ομάδα επιστημόνων ανακοίνωσε ότι βρήκε για πρώτη φορά βάσιμες ενδείξεις πως ο κορονοϊός SARS-CoV-2 μπορεί να μολύνει και τα κύτταρα του στόματος. Αυτό πιθανώς αναδεικνύει το ρόλο του σάλιου στη μετάδοση του ιού. Οι ερευνητές τόνισαν ότι «το στόμα, μέσω των μολυσμένων κυττάρων του, παίζει μεγαλύτερο ρόλο στη λοίμωξη Covid-19 από ό,τι είχε θεωρηθεί έως τώρα».

Ήταν γνωστό ότι αν και οι πνεύμονες αποτελούν το βασικό στόχο της λοίμωξης Covid-19, ο κορονοϊός μπορεί να μολύνει και άλλη μέρη του σώματος, όπως το πεπτικό σύστημα, τα αιμοφόρα αγγεία, τα νεφρά κ.α. Η νέα μελέτη δείχνει πως στον κατάλογο πρέπει να προστεθεί και το στόμα.

Η μόλυνση του στόματος, πέρα από συμπτώματα όπως η απώλεια της γεύσης, η ξηροστομία και οι άφθες που έχουν ορισμένοι ασθενείς, πιθανώς δείχνει ότι το στόμα παίζει ρόλο στην μετάδοση του ιού μέσω του σάλιου, όταν αυτό περιέχει μεγάλο ιικό φορτίο μολυσμένων κυττάρων.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής επιστήμονες των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας των ΗΠΑ, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό “Nature Medicine”, ανέφεραν πως ήταν γνωστό ότι το σάλιο των ασθενών με Covid-19 μπορεί να περιέχει μεγάλες ποσότητες του κορονοϊού. Μελέτες έχουν ήδη δείξει ότι το τεστ σάλιου είναι σχεδόν εξίσου αξιόπιστο με το ρινοφαρυγγικό για τη διάγνωση της νόσου.

Αυτό για το οποίο οι επιστήμονες δεν ήσαν έως τώρα βέβαιοι, είναι από πού προέρχεται ο κορονοϊός του σάλιου. Στους ασθενείς με Covid-19 που έχουν αναπνευστικά συμπτώματα, ο ιός στο σάλιο πιθανώς προέρχεται, εν μέρει τουλάχιστον, από τα εκκρίματα της μύτης και των πνευμόνων. Όμως η ίδια εξήγηση δεν μπορεί να ισχύει για το πώς υπάρχει κορονοϊός στο σάλιο ασθενών χωρίς αναπνευστικά συμπτώματα. Το συμπέρασμα από τη νέα έρευνα είναι ότι τουλάχιστον ένα μέρος αυτού του ιού προέρχεται από μολυσμένους ιστούς του ίδιου του στόματος.

Τέλος, οι επιστήμονες έδειξαν εργαστηριακά ότι το σάλιο των ασυμπτωματικών μπορεί να μολύνει με κορονοϊό τα κύτταρα υγιών ανθρώπων, κάτι που εγείρει την πιθανότητα ότι ακόμη και άνθρωποι χωρίς συμπτώματα μπορούν να μεταδώσουν σε άλλους τη λοίμωξη Covid-19 μέσω του σάλιου.

«Όταν το μολυσμένο σάλιο καταπίνεται ή μικροσκοπικά σωματίδια του εισπνέονται, πιστεύουμε ότι μπορεί να μεταδώσει τον ιό SARS-CoV-2 βαθύτερα στο λαιμό, στους πνεύμονες ή ακόμη και στο έντερο μας», δήλωσε ο Κέβιν Μπερντ, επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Β.Καρολίνα.

Οι ερευνητές ανέφεραν ότι θα χρειαστεί περαιτέρω έρευνα για να επιβεβαιωθούν αυτά τα ευρήματα σε μεγαλύτερο δείγμα ανθρώπων και να προσδιορισθεί η ακριβής εμπλοκή του στόματος στη λοίμωξη από κορονοϊό, καθώς και η συμμετοχή του στη μετάδοση του ιού τόσο εντός όσο και εκτός του σώματος ενός ασθενούς.

Πηγή: https://healthmag.gr/