Κατηγορία: Επιστημονικά Νέα

Τα εμβόλια έχουν θεραπεύσει αμέτρητες παιδικές ασθένειες και έδωσαν τέλος στην πανδημία της Covid-19. Τώρα, θα μπορούσαν να τεθούν στη διάθεση των επιστημόνων για τη θεραπεία και την πρόληψη της νόσου Αλτσχάιμερ.

Μετά από δεκαετίες αποτυχημένων δοκιμών, αναποτελεσματικών φαρμάκων και δισεκατομμυρίων δολαρίων, μια νέα ομάδα εμβολίων προσφέρει μια αχτίδα ελπίδας για τους σημερινούς και τους μελλοντικούς πάσχοντες από τη νευροεκφυλιστική κατάσταση που πλήττει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Ενώ υπήρξαν πρόσφατες ανακαλύψεις με την έγκριση της ενδοφλέβιας θεραπείας Leqembi και του φαρμάκου donanemab που πρόκειται να εγκριθεί σύντομα, οι θεραπείες αυτές απαιτούν πολύωρες εγχύσεις πολλές φορές το μήνα και μπορεί να κοστίζουν έως και 26.000 δολάρια ετησίως. Επιπλέον, τα αποτελέσματα είναι -στην καλύτερη περίπτωση- οριακά, δίνοντας στους ασθενείς μερικούς επιπλέον μήνες υγείας.

Στα εμβόλια το μέλλον της νόσου Αλτσχάιμερ

Την τελευταία δεκαετία, οι ερευνητές έχουν επικεντρώσει την προσοχή τους στα εμβόλια, τα οποία είναι φθηνότερα, πιο προσιτά και έχουν πιο κατάλληλα χρονοδιαγράμματα χορήγησης.

Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν τουλάχιστον έξι κλινικές δοκιμές είτε ολοκληρωμένες είτε σε εξέλιξη που δοκιμάζουν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των εμβολίων για τη θεραπεία και την πρόληψη της νόσου Αλτσχάιμερ. Ενώ δύο εμβόλια έδειξαν πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα και εξετάστηκαν άμεσα από τον FDA για έγκριση, οι ασθενείς πιθανότατα θα πρέπει να περιμένουν μερικά χρόνια για να έχουν πρόσβαση σε αυτά.

Τα περισσότερα από τα νεότερα εμβόλια χρησιμοποιούν ανοσοθεραπεία, αυξάνοντας τη δραστηριότητα των Β κυττάρων -ανοσοκυττάρων που είναι προετοιμασμένα να κυνηγούν και να καταπολεμούν συγκεκριμένους εισβολείς. Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι τα εμβόλια θα στρατολογήσουν με επιτυχία τα «μαχητικά» κύτταρα του σώματος για να εντοπίσουν και να καταστρέψουν τις πλάκες αμυλοειδούς και τις συγκεντρώσεις της πρωτεΐνης tau.

Ορισμένα από τα εμβόλια είναι έως και 98% αποτελεσματικές στην πυροδότηση αυτής της «μαχητικής» ανοσολογικής απόκρισης, σύμφωνα με τις μικρές δοκιμές που έχουν διεξαχθεί μέχρι στιγμής. Η Δρ. Reisa Sperling, ερευνήτρια της νόσου Αλτσχάιμερ στο Mass General Brigham στη Βοστώνη, δήλωσε στο Reuters ότι η ανάπτυξη εμβολίων είναι η σωστή κατεύθυνση για την πρόληψη της νόσου.

Vaxxinity: «Πιο προηγμένη» ανοσοθεραπεία

Όταν ακούμε ανοσοθεραπεία, συνήθως σκεφτόμαστε τον καρκίνο, αλλά το εμβόλιο της εταιρείας Vaxxinity, που ονομάζεται UB-311, είναι ένα ενεργό εμβόλιο ανοσοθεραπείας που στοχεύει τη συσσώρευση τοξικών αμυλοειδών στον εγκέφαλο που σχετίζεται με τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Το εμβόλιο της Vaxxinity για τη νόσο Αλτσχάιμερ έχει ολοκληρώσει τη δοκιμή Φάσης 2, ωστόσο, η εταιρεία δεν μπόρεσε να βρει έναν διεθνή συνεργάτη για να βοηθήσει στη χρηματοδότηση μιας μεγαλύτερης, επιβεβαιωτικής δοκιμής. Τον Μάιο του 2022, η Vaxxinity έλαβε την διαδικασία fast track για το εμβόλιο, το οποίο χαιρετίζει ως την «πιο προηγμένη» ανοσοθεραπεία. Με τη διαδικασία fast track του FDA, επιταχύνεται η διαδικασία αναθεώρησης προκειμένου να κυκλοφορήσουν γρηγορότερα στην αγορά τα πρωτοποριακά φάρμακα.

Δημοσιεύοντας τα αποτελέσματα από τη δοκιμή του εμβολίου τον Αύγουστο του 2023, η Vaxxinity είπε ότι το εμβόλιο αποδείχθηκε ασφαλές και ανεκτό μεταξύ των 43 συμμετεχόντων που είχαν ήπια νόσο Αλτσχάιμερ. Τα δεδομένα έδειξαν ότι υπήρχε ανταπόκριση αντισωμάτων 97%εκατό και οι επιστήμονες είδαν μια τάση επιβράδυνσης της γνωστικής έκπτωσης στα άτομα που έλαβαν το εμβόλιο σε σύγκριση με αυτά που έλαβαν εικονικό φάρμακο.

Οι παρενέργειες του εμβολίου ήταν ήπιες και περιελάμβαναν ερεθισμό, πόνο και οίδημα στο σημείο της ένεσης,. Έξι ασθενείς εμφάνισαν ελαφρά εγκεφαλική αιμορραγία, η οποία είναι μια ανεπιθύμητη ενέργεια που είναι κοινή με τις θεραπείες έγχυσης, αλλά η εταιρεία ανέφερε ακόμη ότι η ασφάλεια του εμβολίου ήταν συγκρίσιμη με αυτή του εικονικού φαρμάκου.

Axon Neuroscience: Θετικά αποτελέσματα δοκιμών και αναζήτηση συνεργάτη για μελλοντικές μελέτες

Όπως το UB-311, το ενεργό ανοσοθεραπευτικό εμβόλιο της Axon Neuroscience ολοκλήρωσε τη δοκιμή Φάσης 2 με θετικά αποτελέσματα, αλλά δεν μπόρεσε να βρει συνεργάτη για να βοηθήσει στην κλινική ανάπτυξη.

Η δοκιμή ήταν μια διετής μελέτη για την αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας του εμβολίου, το οποίο, ανάλογα με το χρόνο έγκρισης, θα μπορούσε να είναι το πρώτο εμβόλιο με στόχευση tau που προσφέρεται σε ασθενείς. Ενώ η έρευνα για τα εμβόλια κατά των αμυλοειδών υπάρχει εδώ και δεκαετίες, τα εμβόλια που στοχεύουν τις πρωτεΐνες tau είναι αρκετά νέα.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το εμβόλιο επέδειξε εξαιρετική ασφάλεια και «ισχυρή» παραγωγή αντισωμάτων σε άτομα με ήπια νόσο Αλτσχάιμερ. Η εταιρεία ανέφερε ότι δεν υπήρχε διαφορά στις ανεπιθύμητες ενέργειες μεταξύ της ομάδας που έλαβε εικονικό φάρμακο και της ομάδας που έλαβε το εμβόλιο.

Στη δοκιμή 196 ατόμων, η θεραπεία αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματική στην πρόκληση ισχυρής ανοσολογικής απόκρισης, με το 98% των ασθενών να παράγουν αντισώματα κατά της πρωτεΐνης tau. Το εμβόλιο έδειξε ισχυρό σήμα αποτελεσματικότητας, που αποδεικνύεται από σημαντική επιβράδυνση της κλινικής και λειτουργικής έκπτωσης. Η δοκιμή διαπίστωσε ότι το εμβόλιο επιβράδυνε την εξέλιξη της νευροεκφυλιστικής διαδικασίας που παρατηρείται στη νόσο Αλτσχάιμερ σε αυτή που παρατηρείται πιο τυπικά σε υγιείς ανθρώπους.

Janssen/AC Immune: Θα μπορούσε να θεραπεύσει και να αποτρέψει τη νόσο Αλτσχάιμερ

Ένα εμβόλιο από την AC Immune και την Janssen Pharmaceuticals της Johnson & Johnson επιδιώκει επίσης να στοχεύσει την πρωτεΐνη tau. Το εμβόλιο κατά του pTau στοχεύει στη μείωση της εξάπλωσης του tau στον εγκέφαλο ατόμων με νόσο Αλτσχάιμερ.

Μια κλινική δοκιμή Φάσης 1/2 με 57 ασθενείς που έπασχαν από πρώιμη νόσο Αλτσχάιμερ ολοκληρώθηκε μόλις τον Σεπτέμβριο, αλλά τα προκαταρκτικά δεδομένα δείχνουν ότι το εμβόλιο οδηγεί γρήγορα στην ισχυρή και ανθεκτική επαγωγή αντισωμάτων κατά του Tau και είναι γενικά καλά ανεκτό.

Το εμβόλιο δοκιμάστηκε σε τρεις διαφορετικές δόσεις, με πολλαπλές δόσεις που χορηγήθηκαν σε προκαθορισμένους χρόνους σε μια περίοδο 48 εβδομάδων. Ο μέσος όρος ηλικίας των συμμετεχόντων στη δοκιμή ήταν 65 έτη, γεγονός που υποδεικνύει ότι αυτό το εμβόλιο θα μπορούσε να γίνει τόσο θεραπευτικό όσο και προληπτικό μέτρο για τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Η εξαιρετική απόδοση του εμβολίου ανοίγει δυνητικά πολλά υποσχόμενους δρόμους για τη θεραπεία και την πρόληψη της νόσου Αλτσχάιμερ, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει σημαντικό κοινωνικό αντίκτυπο.

AC Immune: Έλαβε την ονομασία Fast Track από τον FDA

Ένα δεύτερο εμβόλιο της AC Immune είναι ένα αντι-αμυλοειδές εμβόλιο που έλαβε την ονομασία fast track από τον FDA τον Ιούνιο του 2023. Η εταιρεία διενεργεί επί του παρόντος μια συνεχιζόμενη δοκιμή Φάσης 1/2 που περιλαμβάνει 140 άτομα. Το ενεργό εμβόλιο ανοσοθεραπείας στοχεύει το βήτα αντι-αμυλοειδές και στοχεύει να προκαλέσει την παραγωγή αντισωμάτων. Επί του παρόντος δοκιμάζεται σε έξι δόσεις σε άτομα με ήπια νόσο Αλτσχάιμερ.

Τον Ιανουάριο, η εταιρεία είπε ότι το φάρμακο προκάλεσε μια ανοσολογική απόκριση και δεν υπήρχαν ανησυχίες για την ασφάλεια, αποδεικνύοντας ότι το εμβόλιο ήταν γενικά καλά ανεκτό και οι συμμετέχοντες στη δοκιμή παρήγαγαν μια απόκριση αντισωμάτων μόλις δύο εβδομάδες μετά τη δεύτερη ένεση.

Η μελέτη δοκιμάζει τώρα υψηλότερη δόση του εμβολίου και η δοκιμή θα διαρκέσει έως τον Ιούνιο του 2026. Η εταιρεία δεν έχει ακόμη δημοσιευμένα στοιχεία. Το εμβόλιο έχει ως στόχο να προσφέρει σημαντικά οφέλη στους ασθενείς, τους φροντιστές και τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης όσον αφορά την πιθανή ασφάλεια και ανεκτικότητα, τη δοσολογία χαμηλής συχνότητας, το χαμηλό συνολικό κόστος και τις ανθεκτικές αποκρίσεις.

Alzinova: Παράγει αντισώματα κατά των αμυλοειδών πλακών στον εγκέφαλο

Μια δοκιμή για ένα εμβόλιο που αναπτύσσεται από την Alzinova θα βρίσκεται σε εξέλιξη μέχρι το τέλος του επόμενου έτους, αλλά τα προκαταρκτικά δεδομένα δείχνουν ότι παράγει  αντισώματα κατά της αμυλοειδούς πλάκας στον εγκέφαλο.

Το εμβόλιο δοκιμάζεται επί του παρόντος σε μια μελέτη Φάσης 1 διάρκειας 20 εβδομάδων σε 27 άτομα με πρώιμη νόσο Αλτσχάιμερ. Η εταιρεία είπε ότι το εμβόλιό της, ALZ-101, εξουδετερώνει την τοξική συσσώρευση β-αμυλοειδούς, η οποία είναι απαραίτητη για την εμφάνιση και την ανάπτυξη της νόσου Αλτσχάιμερ.

Η μελέτη περιλαμβάνει τρεις ομάδες συμμετεχόντων: Μία λαμβάνει τέσσερις δόσεις εικονικού φαρμάκου, μία λαμβάνει τέσσερις χαμηλές δόσεις του εμβολίου και μία λαμβάνει τέσσερις υψηλές δόσεις του εμβολίου, όλες σε διάστημα 16 εβδομάδων.

Το εμβόλιο φαίνεται να είναι γενικά καλά ανεκτό, αλλά δεν έχουν δημοσιευθεί ακόμη δεδομένα σε δοκιμές σε ανθρώπους. Η δοκιμή ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2021 και εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί τον Δεκέμβριο του 2024, αλλά η εταιρεία θα μπορούσε να έχει προκαταρκτικά δεδομένα πριν από το τέλος του 2023. Σε ποντίκια, κουνέλια και πρωτεύοντα πλην του ανθρώπου, το εμβόλιο δημιούργησε μια ανοσολογική απόκριση και αποδείχθηκε ότι ήταν κλινικά καλά ανεκτό.

Εθνικά Ινστιτούτα Γήρανσης ΗΠΑ: Δοκιμές σε ανθρώπους τον Φεβρουάριο

Ένα εμβόλιο που χρηματοδοτήθηκε από τα Εθνικά Ινστιτούτα Γήρανσης των ΗΠΑ, το AV-1959D, ξεκίνησε να δοκιμάζεται τον Φεβρουάριο σε άτομα με πρώιμη νόσο Αλτσχάιμερ. Η δοκιμή Φάσης 1 περιλαμβάνει 48 συμμετέχοντες και εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί τον Φεβρουάριο του 2026.

Η δοκιμή θα εξετάσει την ασφάλεια και την ανεκτικότητα του εμβολίου σε τρεις δόσεις σε σύγκριση με εθελοντές που λαμβάνουν θεραπεία εικονικού φαρμάκου. Επειδή η δοκιμή μόλις ξεκίνησε, δεν υπάρχουν πληροφορίες για την ασφάλεια, την ανεκτικότητα ή την αποτελεσματικότητα του εμβολίου στους ανθρώπους.

Ωστόσο, το εμβόλιο με βάση το DNA έδειξε σε μελέτες σε ζώα ότι ήταν ασφαλές και αποτελεσματικό στην πρόληψη της συσσώρευσης αμυλοειδούς και του θανάτου των εγκεφαλικών κυττάρων που σχετίζονται με τη νόσο Αλτσχάιμερ.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

“Τέλος, τα δεδομένα παρέχουν μια πρόσθετη ώθηση για τη βελτίωση του εμβολιασμού Covid σε χώρες με χαμηλό εισόδημα, όπου υπάρχει υψηλό ποσοστό υπέρβαρων ανθρώπων τα οποία εξαρτώνται από την ανοσία που προκαλείται από τη μόλυνση”.

SARS-CoV-2: Έρευνα υπό την ηγεσία του Πανεπιστημίου του Queensland δείχνει ότι το υπερβολικό βάρος μπορεί να βλάψει την αντισωματική απάντηση του οργανισμού στη λοίμωξη από τον ιό SARS-CoV-2, αλλά όχι την προστασία που προσφέρει ο εμβολιασμός. Ο επικεφαλής της έρευνας, υποψήφιος διδάκτορας της Σχολής Χημείας και Μοριακών Βιοεπιστημών Marcus Tong, δήλωσε ότι το εύρημα βασίζεται στην υπάρχουσα έρευνα της ομάδας σχετικά με το πώς η λοίμωξη COVID-19 επηρεάζει τους υπέρβαρους ανθρώπους.

Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Κλινική & Μεταφραστική Ανοσολογία (Clinical & Translational Immunology). “Έχουμε δείξει προηγουμένως ότι το υπερβολικό βάρος -όχι μόνον η παχυσαρκία- αυξάνει τη σοβαρότητα της λοίμωξης Covid-19, δήλωσε ο δρ. Tong. “Αλλά αυτή η εργασία δείχνει ότι το υπερβολικό βάρος δημιουργεί μειωμένη απάντηση αντισωμάτων στη μόλυνση, αλλά όχι στον εμβολιασμό”. Η ερευνητική ομάδα συνέλεξε δείγματα αίματος από άτομα που είχαν αναρρώσει από COVID-19 και δεν είχαν μολυνθεί εκ νέου κατά τη διάρκεια της περιόδου μελέτης, περίπου τρεις μήνες και 13 μήνες μετά τη μόλυνση. “Τρεις μήνες μετά τη μόλυνση, ο αυξημένος ΔΜΣ σχετιζόταν με μειωμένα επίπεδα αντισωμάτων“, δήλωσε ο δρ. Tong. “Και στους 13 μήνες μετά τη μόλυνση, ο αυξημένος ΔΜΣ σχετιζόταν τόσο με μειωμένη δραστηριότητα αντισωμάτων όσο και με μειωμένο ποσοστό των σχετικών Β κυττάρων, ενός τύπου κυττάρων που βοηθά στη δημιουργία αυτών των αντισωμάτων τα οποία καταπολεμούν τη λοίμωξη COVID”. Αντίθετα, ο αυξημένος ΔΜΣ δεν είχε καμία επίδραση στην απόκριση των αντισωμάτων στον εμβολιασμό με COVID-19 περίπου έξι μήνες μετά τη χορήγηση του δεύτερου εμβολίου. Η αναπληρώτρια καθηγήτρια Kirsty Short δήλωσε ότι τα αποτελέσματα θα πρέπει να βοηθήσουν στη διαμόρφωση της πολιτικής υγείας στο μέλλον. “Εάν η μόλυνση συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο σοβαρής νόσου και μειωμένη ανοσολογική απόκριση για τους υπέρβαρους, η ομάδα αυτή έχει δυνητικά αυξημένο κίνδυνο επαναμόλυνσης”, δήλωσε η Δρ Short. “Αυτό καθιστά πιο σημαντικό από ποτέ για αυτή την ομάδα να διασφαλίσει ότι είναι εμβολιασμένη”.

Ο Δρ Short δήλωσε ότι από την άποψη της δημόσιας υγείας, τα δεδομένα αυτά θέτουν υπό αμφισβήτηση τις πολιτικές γύρω από τα ενισχυτικά και τα κλειδώματα. “Θα προτείναμε ότι χρειάζονται πιο εξατομικευμένες συστάσεις για τα υπέρβαρα άτομα, τόσο για τη συνεχή διαχείριση της COVID-19 όσο και για μελλοντικές πανδημίες”, δήλωσε. “Τέλος, τα δεδομένα παρέχουν μια πρόσθετη ώθηση για τη βελτίωση του εμβολιασμού Covid σε χώρες με χαμηλό εισόδημα, όπου υπάρχει υψηλό ποσοστό υπέρβαρων ανθρώπων τα οποία εξαρτώνται από την ανοσία που προκαλείται από τη μόλυνση”.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Τι δείχνει αναδρομική μελέτη κοόρτης στο Νότιγχαμ με επικεφαλή Έλληνα επιστήμονα.

Οι ασθενείς έρχονται αντιμέτωποι με  αυξημένο κίνδυνο μετεγχειρητικής θνησιμότητας για περίπου ένα έτος μετά από καρδιακή προσβολή ή εγκεφαλικό επεισόδιο.

Γα τον λόγο αυτό, θα πρέπει να γίνεται προσεκτική αξιολόγηση κινδύνου-οφέλους για τις επερχόμενες επεμβάσεις κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, γράφουν οι συγγραφείς αγγλικής μελέτης που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “JAMA Surgery”.

“Η εύρεση του βέλτιστου χρόνου για χειρουργική επέμβαση μετά από ένα καρδιαγγειακό επεισόδιο είναι πολύπλοκη. Οι μεταβαλλόμενοι σχετικοί κίνδυνοι για επιπλοκές του καρδιαγγειακού επεισοδίου, οι κίνδυνοι από την καθυστέρηση της χειρουργικής επέμβασης (π.χ. εξέλιξη της νόσου), οι απόλυτοι κίνδυνοι και οι προτιμήσεις του ασθενούς παίζουν ρόλο”, εξηγούν ο πρώτος συγγραφέας της μελέτης Χρήστος Β. Χαλίτσιος από την Ακαδημαϊκή Μονάδα Ζωής και Πληθυσμιακής Υγείας του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ και οι συνεργάτες του.

Η αναδρομική μελέτη κοόρτης ανέλυσε νοσοκομειακά δεδομένα και δεδομένα θνησιμότητας από την Αγγλία. Συμπεριλήφθηκαν σε αυτά όλοι οι ενήλικες που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση με έξοδα του Εθνικού Συστήματος Υγείας το χρονικό διάστημα μεταξύ Απριλίου 2007 και Μαρτίου 2018 (εξαιρουμένων των καρδιακών και νευρολογικών επεμβάσεων).

Το πρωταρχικό καταληκτικό σημείο ήταν η θνησιμότητα από κάθε αιτία στις 30 ημέρες. Αναλύθηκαν περισσότεροι από 800.000 ασθενείς με καρδιαγγειακό συμβάν

Συνολικά, ο πληθυσμός της μελέτης περιελάμβανε 877.430 ασθενείς με και 20.582.717 χωρίς προηγούμενο καρδιαγγειακό επεισόδιο. Στους ασθενείς με προηγούμενο καρδιαγγειακό επεισόδιο, η μετεγχειρητική θνησιμότητα αυξήθηκε σε διάστημα 11,3 μηνών.

Υπήρχε διαφορά μεταξύ εκλεκτικής και επείγουσας χειρουργικής επέμβασης: στην εκλεκτική χειρουργική επέμβαση, η περίοδος κινδύνου ήταν 14,2 μήνες, ενώ στην επείγουσα χειρουργική επέμβαση ήταν μόνο 7,3 μήνες. Οι συγγραφείς τηες μελέτης σημειώνουν επίσης ότι η διάρκεια των χρονικών περιόδων διέφερε μεταξύ των χειρουργικών κλάδων.

Το αν το καρδιαγγειακό συμβάν ήταν εγκεφαλικό επεισόδιο ή έμφραγμα του μυοκαρδίου δεν άλλαξε τη διάρκεια της περιόδου που σχετιζόταν με αυξημένο κίνδυνο μετεγχειρητικής θνησιμότητας. Ωστόσο, ο απόλυτος κίνδυνος ήταν υψηλότερος μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο από ό,τι μετά από καρδιακή προσβολή.

Όταν έγινε διαστρωμάτωση ανάλογα με τον επείγοντα χαρακτήρα της χειρουργικής επέμβασης, ο κίνδυνος θνησιμότητας 30 ημερών βρέθηκε 1,35 φορές υψηλότερος για την επείγουσα χειρουργική επέμβαση , και 1,83 φορές υψηλότερος για την εκλεκτική χειρουργική επέμβαση

“Σε αυτή τη μελέτη, η χειρουργική επέμβαση εντός ενός έτους μετά από οξύ στεφανιαίο σύνδρομο ή εγκεφαλικό επεισόδιο σχετιζόταν με αυξημένη μετεγχειρητική θνησιμότητα, ιδίως εάν ήταν εκλεκτική”, συνοψίζουν οι συγγραφείς της μελέτης.

Συστήνουν δε  ότι τα πιθανά οφέλη της χειρουργικής επέμβασης θα πρέπει να σταθμίζονται έναντι του κινδύνου αυξημένης θνησιμότητας από την υπερβολικά γρήγορη χειρουργική επέμβαση μετά από ένα καρδιαγγειακό συμβάν.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ερευνητές από την Αυστρία αποκωδικοποιούν την όλη διαδικασία. Τα μικρόβια αναπτύσσουν “ενζυμικό ψαλίδι” στην πορεία της εξέλιξης που καθιστά τις δευτερογενείς φυτικές ουσίες διαθέσιμες στον άνθρωπο.

Τα φρούτα και τα λαχανικά περιέχουν μεγάλο αριθμό φυτοχημικών ουσιών – συμπεριλαμβανομένων των φλαβονοειδών, των καρατινοειδών και των γλυκοζιτών – οι οποίες μπορούν να έχουν θετική επίδραση στον ανθρώπινο μεταβολισμό.

Ωστόσο, για να μπορέσει ο άνθρωπος να απορροφήσει τους C-γλυκοζίτες, για παράδειγμα, το σάκχαρο πρέπει να διασπαστεί στο έντερο. Οι ερευνητές του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Graz στην Αυστρία αποκρυπτογράφησαν πώς λειτουργεί αυτό και το αποδίδουν στη δραστηριότητα της εντερικής χλωρίδας και των “ενζυμικών ψαλιδιών” της, ανακοίνωσε σήμερα το Tεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Graz.

Οι Γ-γλυκοζίτες – ένας ειδικός τύπος γλυκοζιτών – βρίσκονται συχνά στα φαρμακευτικά φυτά. Πρόκειται για χημικές ενώσεις στις οποίες ένα συστατικό σάκχαρο συνδέεται με ένα συστατικό που δεν είναι σάκχαρο μέσω ενός δεσμού άνθρακα-άνθρακα.

Οι ενώσεις αυτές είναι ασυνήθιστα ισχυρές, αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι μπορούν να διασπαστούν με τη βοήθεια εντερικών βακτηρίων και έτσι να διατεθούν για απορρόφηση στον ανθρώπινο οργανισμό.

Η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τους Johannes Bitter, Martin Pfeiffer και Bernd Nidetzky από το Ινστιτούτο Βιοτεχνολογίας και Μηχανικής Βιολογικών Διεργασιών του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Graz αναγνώρισε ποιο εργαλείο χρησιμοποιούν τα εντερικά βακτήρια για να διασπάσουν τους γλυκοζίτες και πώς λειτουργεί.

Εκτός από τις πειραματικές μεθόδους υψηλής ανάλυσης, όπως η κρυσταλλογραφία πρωτεϊνών, χρησιμοποιήθηκαν επίσης μέθοδοι με τη βοήθεια υπολογιστή για τη χαρτογράφηση της δυναμικής των βιοχημικών διεργασιών.

Τα εντερικά μικρόβια χρησιμοποιούν “ενζυμικά ψαλίδια” για να διασπάσουν τις πρωτεΐνες. Η επίδρασή τους βασίζεται με τη σειρά της στη λεγόμενη β-εξάλειψη. Οι ερευνητές κατάφεραν να αποκρυπτογραφήσουν τον τρόπο δράσης του ειδικού ενζύμου σε ατομικό επίπεδο και να κατανοήσουν την εξαιρετικά αποτελεσματική διάσπαση. Αποδείχθηκε ότι ένα μεταλλικό κέντρο μαγγανίου στο ένζυμο είναι απαραίτητο για τη διαδικασία της διάσπασης και την καταλυτική του δράση.

Στο πλαίσιο των μελετών τους που χρηματοδοτήθηκαν από το Αυστριακό Επιστημονικό Ταμείο FWF, οι ερευνητές του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Graz, σε συνεργασία με ερευνητικές ομάδες του Ιατρικού Πανεπιστημίου του Graz, εντόπισαν την εξελικτική σχέση διαφόρων ενζυμικών ψαλιδιών που διασπούν γλυκοζίτες σε διάφορους μικροοργανισμούς.

“Τα βακτήρια της εντερικής χλωρίδας διαθέτουν αυτά τα ενζυμικά ψαλίδια, όπως και μια μεγάλη ομάδα βακτηρίων που σχετίζονται με φυτά στη φύση”, εξήγησε ο Nidetzky. “Αυτό το ενζυμικό ψαλίδι είναι μια καθολική καταλυτική αρχή που επιτρέπει τη διάσπαση των φυσικών γλυκοζιτών ανεξάρτητα από τον τύπο του δεσμού σακχάρου”, εξήγησε ο ερευνητής από το Γκρατς.

Προς το παρόν, ο Nidetzky δεν θεωρεί ότι ο μηχανισμός του ενζυμικού ψαλιδιού μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον χωρίς τη συμμετοχή μικροοργανισμών, για παράδειγμα σε συμπληρώματα διατροφής, για τη βελτίωση της απορρόφησης δευτερογενών φυτικών ουσιών: “Θα ήταν πιο πιθανό να αναπτυχθούν προβιοτικά με μικροοργανισμούς που έχουν επαρκή δραστηριότητα αυτών των ενζύμων”, κατέληξε ο ερευνητής.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Σύμφωνα με την έρευνα, η πιθανότητα εμφάνισής τους φαίνεται να αυξάνει αναλογικά με την ποσότητα καθιστικού χρόνου κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Εκτεταμένες περίοδοι καθιστικής ζωής, ακόμα και κατά τις ψυχαγωγικές δραστηριότητες, μπορεί πιθανόν να διπλασιάσουν τον κίνδυνο μιας γυναίκας για ινομυώματα, προειδοποιεί νέα έρευνα. Ερευνητές αναφέρουν ότι το να κάθεται μια γυναίκα για 6 ώρες ή περισσότερο καθημερινά αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες εμφάνισης ινομυωμάτων.

Σύμφωνα με την έρευνα, η πιθανότητα εμφάνισής τους φαίνεται να αυξάνει αναλογικά με την ποσότητα καθιστικού χρόνου κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Ερευνητές του Kunming Medical University στην Κίνα ανέλυσαν στοιχεία 6.623 γυναικών 30 – 55 ετών. Από τις γυναίκες που μελετήθηκαν, 562 ή ποσοστό 8,5%, φάνηκε να έχουν ινομυώματα, με την εμφάνισή τους να αυξάνει με την ηλικία.

Αρκετοί παράγοντες συνδέθηκαν με την παρουσία τους όπως

• Σωματικό βάρος
• Αριθμός τοκετών
• Χρόνος που πέρασε από τον τελευταίο τοκετό
• Επίπεδο άσκησης
• Χρόνος σε καθιστικές ψυχαγωγικές δραστηριότητες

Ο κίνδυνος κορυφωνόταν με τη διάρκεια του χρόνου καθιστικής ζωής για ψυχαγωγία, κυρίως για γυναίκες που το έκαναν για τουλάχιστον 6 ώρες την ημέρα, οι οποίες είχαν διπλάσιο κίνδυνο έναντι όσων περνούσαν λιγότερο από 2 ώρες.

Επιπλέον ο κίνδυνος είναι πενταπλάσιος στις γυναίκες που βρίσκονται στην περιεμμηνόπαυση.

H έρευνα δημοσιεύτηκε στο BMJ Open.

Πηγές:
BMJ Open.  

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Με πρωτοβουλία της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας, είναι διαθέσιμος πια για τους ασθενείς με Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια στην Ελλάδα, ο πρώτος ιστότοπος με οδηγίες για κατ’ οίκον άσκηση (www.zoimehap.gr).

Ο ιστότοπος περιλαμβάνει ειδικά videos με αναπνευστικές ασκήσεις, ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης, καθώς και ασκήσεις και οδηγίες για βελτίωση της καρδιοαναπνευστικής ικανότητας.

Η πρωτοβουλία #ΖωήμεΧΑΠ, δημιουργήθηκε με την επιμέλεια των ομάδων εργασίας «Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια» και «Φυσιολογία & Παθοφυσιολογία του Αναπνευστικού Συστήματος – Πνευμονική Κυκλοφορία–Αποκατάσταση» της ΕΠΕ, σε συνεργασία με εξειδικευμένη εργοφυσιολόγο και την ευγενική χορηγία της βιοφαρμακευτικής εταιρείας Chiesi Hellas.

Βασικός της στόχος είναι, λαμβάνοντας υπόψη τη μεγάλη συχνότητα και τις επιπτώσεις της έλλειψης επαρκούς φυσικής δραστηριότητας στα άτομα που πάσχουν από ΧΑΠ, να συμβάλει στη βελτίωση της καθημερινότητας και της ποιότητας ζωής των ασθενών. Παρότι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποκαταστήσει ένα πλήρες πρόγραμμα αποκατάστασης, είναι ένας πρώτος απλός τρόπος να αυξηθεί η φυσική δραστηριότητα των ασθενών και μπορεί να προταθεί από τους θεράποντες πνευμονολόγους.

Στο πλαίσιο της παρουσίασης της πρωτοβουλίας #ΖωήμεΧΑΠ στα ΜΜΕ, o κ. Στυλιανός Λουκίδης, Πρόεδρος της ΕΠΕ, Καθηγητής Πνευμονολογίας της Ιατρικής Σχολής του Ε.Κ.Π.Α, Β’ Παν. Πνευμονολογική Κλινική, Π.Γ.Ν. «Αττικόν», δήλωσε ότι «Είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή για όλους εμάς στην ΕΠΕ η υλοποίηση αυτής της πρωτοβουλίας, διότι έμμεσα αφορά την πνευμονική αποκατάσταση, ένα κομμάτι θεραπευτικής παρέμβασης της ΧΑΠ, το οποίο υπολειτουργεί στη χώρα μας. Είναι επιτακτική ανάγκη, σε πρώτη φάση, να καταγραφούν τα υπάρχοντα τμήματα αποκατάστασης και φυσικά να οριοθετηθούν μέσα στους οργανισμούς στο εκάστοτε νοσοκομείο. Αυτό θα δημιουργήσει ένα ασφαλές περιβάλλον για τους ασθενείς, όχι μόνο στην εκτέλεση της πνευμονικής αποκατάστασης αλλά και στον προγραμματισμό μέσω επίσημου φορέα».

Ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος, Chiesi Ελλάδας και Κύπρου, κ. Σταύρος Γ. Θεοδωράκης, χαιρετίζοντας την εκδήλωση ανέφερε ότι «Δέσμευση της Chiesi, η οποία είναι πιστοποιημένη ως B Corp, είναι να υποστηρίζει δράσεις πέρα από την έρευνα και παραγωγή καινοτόμων φαρμάκων. Γι’ αυτό είμαστε υπερήφανοι υποστηρικτές της πρωτοβουλίας #ΖωήμεΧΑΠ, που αποτελεί παράδειγμα αποτελεσματικής συνεργασίας μεταξύ φαρμακευτικών και ιατρικών εταιρειών και μια έμπρακτη απόδειξη ότι ακούμε τη φωνή των ασθενών, σε κάθε βήμα».

Στη συνέχεια ο λόγος δόθηκε στους Υπεύθυνους της Ομάδας Εργασίας «Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια» της ΕΠΕ. Συγκεκριμένα, ο κ. Γεώργιος Χειλάς, Πνευμονολόγος και Επιμελητής Α’ ΕΣΥ, 5η Πνευμονολογική Κλινική του Γ.Ν.Ν.Θ.Α. «Η Σωτηρία», επικεντρώθηκε στην ίδια τη νόσο και την επίπτωσή της, λέγοντας ότι «Η ΧΑΠ αποτελεί μία σύγχρονη συνεχιζόμενη πανδημία με συχνότερο παράγοντα κινδύνου το κάπνισμα, καθώς κάθε έτος οδηγεί στο θάνατο 3 εκατομμύρια ασθενείς παγκοσμίως. Το οικονομικό φορτίο της διαχείρισης της νόσου είναι τεράστιο και μπορεί να οδηγήσει σε χρεωκοπία ακόμη και εύρωστα υγειονομικά συστήματα. Αρκεί να σημειωθεί ότι η ΧΑΠ αποτελεί το 56% του οικονομικού φορτίου όλων των νοσημάτων του αναπνευστικού συστήματος παγκοσμίως ενώ στη χώρα μας το ετήσιο συνολικό οικονομικό φορτίο της νόσου ανά ασθενή ανέρχεται στα €5.582. Ωστόσο, η ΧΑΠ θεωρείται σήμερα θεραπεύσιμη με τη χρήση θεραπευτικών μεθόδων που βελτιώνουν την αναπνευστική λειτουργία και επιβραδύνουν ή ανακόπτουν την εξέλιξη της νόσου. Η θεραπεία της είναι φαρμακευτική, αλλά και μη φαρμακευτική με τη φυσική άσκηση ή πνευμονική αποκατάσταση να κατέχει τον πιο κεντρικό ρόλο».

Η κυρία Ανδριάνα Παπαϊωάννου, Επίκουρη Καθηγήτρια Πνευμονολογίας Ε.Κ.Π.Α., Α’ Πανεπιστημιακή Πνευμονολογική Κλινική του Γ.Ν.Ν.Θ.Α. «Η Σωτηρία», με τη σειρά της αναφέρθηκε στις επιπτώσεις της μειωμένης ικανότητας για άσκηση στην καθημερινότητα των ασθενών. «Το κυρίαρχο και πιο βασανιστικό σύμπτωμα των ασθενών με ΧΑΠ είναι η δύσπνοια στην κόπωση και οφείλεται κυρίως σε απόφραξη των αεραγωγών και στην παγίδευση αέρα στους πνεύμονες. Η δύσπνοια οδηγεί σε μειωμένη καθημερινή δραστηριότητα και συχνά περιορίζει τον ασθενή στο σπίτι. Έτσι οι ασθενείς υιοθετούν έναν καθιστικό τρόπο ζωής και εγκλωβίζονται σε έναν φαύλο κύκλο επιδείνωσης της ήδη κακής φυσικής τους κατάστασης που με τη σειρά της οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη μείωση της καθημερινής δραστηριότητας και τελικά φτάνει ακόμη και σε αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης. Το γεγονός αυτό έχει αρνητικές επιδράσεις στη συνολική κατάσταση της υγείας του ασθενούς, αυξάνει τον κίνδυνο παροξύνσεων, επιβαρύνει τη ψυχολογική του κατάσταση και επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα της ζωής του», δήλωσε η κυρία Παπαϊωάννου.

Η κυρία Αφροδίτη Μπούτου, Υπεύθυνη της Ομάδας Εργασίας της ΕΠΕ «Φυσιολογία & Παθοφυσιολογία του Αναπνευστικού Συστήματος – Πνευμονική Κυκλοφορία – Αποκατάσταση», Διευθύντρια Πνευμονολογικής Κλινικής στο Γ.Ν.Θ. «Ιπποκράτειο», μιλώντας για τα οφέλη της άσκησης στη βελτίωση της υγείας και της ποιότητας ζωής των ασθενών, τόνισε πως «Με βάση τις διεθνείς οδηγίες, υπάρχει ισχυρή σύσταση οι ασθενείς με ΧΑΠ να έχουν καθημερινή φυσική δραστηριότητα και να ακολουθούν προγράμματα αποκατάστασης, με ειδικά δομημένη σωματική άσκηση, ανεξάρτητα από την βαρύτητα της νόσου. Η συστηματική άσκηση βελτιώνει την καρδιοαναπνευστική λειτουργία, ενδυναμώνει το μυοσκελετικό σύστημα και βελτιώνει την ψυχολογική και συναισθηματική κατάσταση, καθιστώντας το άτομο περισσότερο λειτουργικό και ικανότερο να ανταποκριθεί στις καθημερινές του απαιτήσεις. Οι ασθενείς με ΧΑΠ που ασκούνται – ιδανικά με προγράμματα που συνδυάζουν ενδυνάμωση και αερόβια άσκηση – παρουσιάζουν σημαντική μείωση της συμπτωματολογίας τους, βελτίωση της ποιότητας ζωής και μείωση των παροξύνσεων, οι οποίες αποτελούν σημαντική αιτία νοσηλείας και θανάτου από τη νόσο».

Η κυρία Κωνσταντίνα ∆ίπλα, Εργοφυσιολόγος, Καθηγήτρια ΤΕΦΑΑ Σερρών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, η οποία συνεργάστηκε με την ΕΠΕ για τη δημιουργία της πρωτοβουλίας #ΖωήμεΧΑΠ, παρουσίασε αναλυτικά το περιεχόμενο του ιστοτόπου. «Για τους ασθενείς με ΧΑΠ δημιουργήσαμε σύντομα videos για άσκηση χαμηλής επιβάρυνσης, που μπορούν να κάνουν στο σπίτι τους. Αυτά συνοδεύονται από γενικές οδηγίες, με στόχο την εκπαίδευσή τους και την ασφαλή εκτέλεση της άσκησης (χρήση παλμικού οξύμετρου, κλίμακας δύσπνοιας/κόπωσης, κλπ) καθώς και από τεχνικές αναπνοές και ασκήσεις ενδυνάμωσης των αναπνευστικών μυών, με στόχο την καλύτερη αντιμετώπιση συμπτωμάτων που περιορίζουν τις καθημερινές δραστηριότητες. Συγκεκριμένα, παρουσιάζονται ασκήσεις των άνω και κάτω άκρων και του κορμού, με στόχο την ενδυνάμωση των σκελετικών μυών αλλά και την καλύτερη αιμάτωσή τους, ώστε να μειωθούν δυσλειτουργίες που επιφέρει η καθιστική ζωή και στα αγγεία. Ακολουθούν διατάσεις και ασκήσεις χαλάρωσης, καθώς και οδηγίες για έναρξη αερόβιας άσκησης χαμηλής έντασης και για σταδιακή αύξηση της σωματικής δραστηριότητας. Επιπλέον, ο ιστότοπος παρέχει τη δυνατότητα καταγραφής των ημερών και του όγκου άσκησης (ημερολόγιο) που εκτέλεσε ο/η ασθενής, ώστε να υπάρξει και ενημέρωση του ιατρού αλλά και κίνητρο για τον/την ασθενή. Αξίζει, τέλος, να σημειώσουμε ότι οι ασκήσεις δεν απαιτούν ιδιαίτερο εξοπλισμό. Μπορούν να εκτελούνται παράλληλα με το video ή ακολουθώντας φωτογραφίες/οδηγίες σε έντυπη μορφή», δήλωσε η κυρία Δίπλα.

Στο πλαίσιο της παρουσίασης της πρωτοβουλίας #ΖωήμεΧΑΠ, η ΕΠΕ συνεργάστηκε με την Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία (ΕΚΕ), προκειμένου να ενημερωθούν οι ασθενείς για τη συνύπαρξη της ΧΑΠ και των καρδιαγγειακών νοσημάτων και να αναδειχθεί η σημασία της άσκησης και στα καρδιαγγειακά νοσήματα. Ο κ. Αλέξανδρος Στεφανίδης, Μέλος Δ.Σ της EKE, Διευθυντής, Α’ Καρδιολογικού Τμήματος, Γ.Ν. Νίκαιας, επισήμανε, μεταξύ άλλων, ότι «Οι ασθενείς με ΧΑΠ συνήθως έχουν υψηλό κίνδυνο εμφάνισης αθηρωματικής αγγειακής νόσου και παρουσιάζουν σε αυξημένη συχνότητα μείζονα καρδιαγγειακά συμβάντα. Σε αυτή την κατηγόρια ασθενών με ΧΑΠ και αθηρωματική νόσο, η σωστή χρήση και ο τύπος της άσκησης προσφέρει σημαντικά οφέλη. Σε ασθενείς με ΧΑΠ και καρδιακή ανεπάρκεια, οι διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες προάγουν την άσκηση ως βασικό μέσο για τη βελτίωση και διατήρηση ενός καλύτερου λειτουργικού σταδίου, ωστόσο η ένταξη ή επιστροφή στην άσκηση και τον αθλητισμό οφείλει να γίνεται σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό και ιδανικά μέσα από ειδικά δομημένα προγράμματα καρδιαγγειακής αποκατάστασης. Τα προγράμματα αυτά πρέπει να είναι εξατομικευμένα αναλόγως της πάθησης και της λειτουργικής κατάστασης του κάθε ασθενή».

Πηγη: https://www.news4health.gr/

«Ζωή με ΧΑΠ»: Η πρώτη ιστοσελίδα με οδηγίες για άσκηση στο σπίτι

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η θετική επίδραση της αγωγής στο γενικό σκορ υγείας που φάνηκε μετά από 18 μήνες διατηρήθηκε στα 3 χρόνια παρακολούθησης.

Νέα έρευνα αναφέρει ότι για ασθενείς με νόσο Hashimoto και εμμένοντα συμπτώματα, η ολική θυρεοειδεκτομή είναι ωφέλιμη προσφέροντας αποτελέσματα διαρκείας.

Ο Geir Hoff, του University of Oslo στη Νορβηγία, εστίασε σε μακροχρόνια παρακολούθηση τυχαιοποιημένης δοκιμής, θυρεοειδεκτομής και ιατρικές ρύθμισης έναντι ιατρικής ρύθμισης μόνο σε ασθενείς με Hashimoto με εμμένοντα συμπτώματα, παρά την επαρκή ορμονική υποκατάσταση.

Κατά την έναρξη, οι ασθενείς της ομάδας ελέγχου είχαν την επιλογή να υποβληθούν σε εγχείρηση 18 μήνες μετά την εγγραφή στην έρευνα, ανάλογα με τα  αποτελέσματα της δοκιμής.

Οι συμμετέχοντες παρακολουθήθηκαν στα 5 χρόνια στην ομάδα παρέμβασης και μέχρι την ημέρα εγχείρησης στην ομάδα ελέγχου.

72 και 74 ασθενείς περιλήφθηκαν στις ομάδες εγχείρησης και ελέγχου αντίστοιχα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η θετική επίδραση της αγωγής στο γενικό σκορ υγείας που φάνηκε μετά από 18 μήνες διατηρήθηκε στα 3 χρόνια παρακολούθησης. Το βελτιωμένο σκορ παρέμεινε στο ίδιο επίπεδο στην ομάδα παρέμβασης κατά την πενταετία της παρακολούθησης.

Για τους άλλους τομείς του Short Form-36 Health Survey και για τη συνολική κόπωση και χρόνια κόπωση τα αποτελέσματα ήταν πανόμοια.

Βραχυπρόθεσμες ή μεγαλύτερης διάρκειας επιπλοκές συνέβησαν σε 23 ασθενείς περιλαμβανομένων 6 με υποτροπιάζουσα παράλυση  λαρυγγικού νεύρου και 12 με υποπαραθυρεοειδισμό.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι η ολική θυρεοειδεκτομή φάνηκε να έχει ωφέλιμη και διαρκείας επίδραση έως τα 5 χρόνια σε ασθενείς με νόσο Hashimoto και εμμένοντα συμπτώματα σε κλινική δοκιμή αλλά με υψηλότερο κίνδυνο επιπλοκών έναντι αυτών που υπέθεταν στην έναρξη της έρευνας.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Annals of Internal Medicine.

Πηγές:
Annals of Internal Medicine.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Πηγη: https://www.dnews.gr/

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Ο καρκίνος των ωοθηκών αποτελεί τον όγδοο σε συχνότητα και τον έβδομο σε θνητότητα καρκίνο σε γυναίκες παγκοσμίως καθώς ευθύνεται για πάνω από 300 000 νέες περιπτώσεις κάθε χρόνο. Περίπου το 1.1 % των γυναικών θα διαγνωσθούν με καρκίνο των ωοθηκών κάποια στιγμή στη ζωή τους. Ευτυχώς τόσο η επίπτωση όσο και η θνητότητα τείνουν να πέφτουν κατά τα τελευταία έτη (κατά 3.2% και 2.8% κάθε έτος αντίστοιχα). Πιο συγκεκριμένα, η επιβίωση έχει επιμηκυνθεί αρκετά τα τελευταία έτη αφού η 5ετής επιβίωση που άγγιζε μόλις το 35% των ασθενών την προηγούμενη δεκαετία, πλέον αφορά πάνω το από 50%. Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, Αγγελική Ανδρικοπούλου, Μαρία Καπαρέλου, Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (Καθηγήτρια Επιδημιολογίας  και Προληπτικής Ιατρικής) και Θάνος Δημόπουλος (Καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας) παρουσιάζουν τα νεότερα δεδομένα για την αντιμετώπιση αυτής της νεοπλασίας.

Η βελτίωση αυτή της επιβίωσης στον καρκίνο των ωοθηκών είναι αποτέλεσμα των σύγχρονων τεχνικών χειρουργικής αντιμετώπισης και των νέων θεραπειών. Όσον αφορά την χειρουργική αντιμετώπιση, αυτή ενδείκνυται ως αρχική αντιμετώπιση όταν από τον προεγχειρητικό έλεγχο ο εξειδικευμένος γυναικολόγος ογκολόγος χειρουργός θεωρεί ότι μπορεί να εξαιρεθεί σχεδόν όλη η νόσος. Σε περιπτώσεις προχωρημένης νόσου που δεν είναι πλήρως εξαιρέσιμη από την αρχή, είναι δυνατή η χορήγηση εισαγωγικής χημειοθεραπείας με βάση την πλατίνα και η χειρουργική αντιμετώπιση σε δεύτερο χρόνο. (μελέτες CHORUS trial, EORTC 55971). Ωστόσο, πλέον έχουμε στην διάθεσή μας και ένα επιπλέον όπλο, αυτό του χειρουργείου με ταυτόχρονα ενδοπεριτοναϊκή χημειοθεραπεία (HIPEC). Η HIPEC είναι ο πλήρης καθαρισμός της κοιλιάς μετά το χειρουργείο με την χορήγηση χημειοθεραπείας σε υψηλή θερμοκρασία που στοχεύει στην εξάλειψη των εναπομεινάντων καρκινικών εντοπίσεων που δεν είναι ορατές για να εξαιρεθούν. Αρχικά αφαιρούνται χειρουργικά όλες οι περιτοναϊκές εμφυτεύσεις της νόσου, οι καρκινικές εντοπίσεις δηλαδή που βρίσκονται προσκολλημένες στη μεμβράνη που επενδύει την εσωτερική επιφάνεια της κοιλιάς, το περιτόναιο. Εν συνεχεία με την μέθοδο HIPEC γίνεται διεγχειρητικά χορήγηση χημειοθεραπευτικών φαρμάκων σε υψηλές θερμοκρασίες άνω των 40 βαθμών έτσι ώστε να αντιμετωπιστούν όσα καρκινικά κύτταρα έχουν εμφυτευτεί στην περιτοναϊκή κοιλότητα. Μελέτες όπως η GOG-172 trial και η OVIHIPEC-1 έχουν δείξει όφελος από την προσθήκη της HIPEC τόσο ως προς τη συνολική επιβίωση όσο και ως προς το διάστημα μέχρι την υποτροπή. Το όφελος από την HIPEC είναι το μέγιστο στις περιπτώσεις που έχει επιτευχθεί προηγουμένως πλήρης εξαίρεση της νόσου χειρουργικά.

Και στην συστηματική θεραπεία τα δεδομένα έχουν αλλάξει σημαντικά τα τελευταία έτη. Πλέον σε ασθενείς με προχωρημένο καρκίνο ωοθηκών πρέπει να γίνεται έλεγχος για μεταλλάξεις στα BRCA γονίδια αλλά και για έλλειψη στο σύστημα επιδιόρθωσης βλαβών του DΝA, τον ομόλογο ανασυνδυασμό (homologous recombination, HR). Αν και μέχρι πρότινος ήταν γνωστή η αναγκαιότητα του γονιδιακού ελέγχου για κληρονομικές μεταλλάξεις στα γονίδια BRCA1/2 που αφορούν περίπου το 15% των ασθενών, πλέον γνωρίζουμε πως είναι απαραίτητος και ο έλεγχος για ανεπάρκεια του ομόλογου ανασυνδυασμού (HRD – Homologous Recombination Deficiency). Σε περίπτωση δυσλειτουργίας του μηχανισμού αυτού, όπως μπορεί να συμβεί σε μεταλλάξεις στα BRCA γονίδια, αυξάνεται η αστάθεια του γονιδιώματος και υπάρχει προδιάθεση για καρκινογένεση. Μία στις 2 γυναίκες με καρκίνο ωοθηκών (48%) παρουσιάζουν ανεπάρκεια του ομόλογου ανασυνδυασμού ενώ μία στις 4 γυναίκες θα φέρει μετάλλαξη BRCA1/2 είτε κληρονομική (germline) είτε επίκτητη στον όγκο (somatic). Έχει φανεί από μελέτες όπως η PAOLA-1 και η PRIMA πως ασθενείς με καρκίνο ωοθηκών που παρουσιάζουν ανεπάρκεια του ομόλογου ανασυνδυασμού ωφελούνται περισσότερο από τα νέα φάρμακα, τους PARP αναστολείς, οι οποίοι έχουν αλλάξει πλέον τη θεραπευτική αντιμετώπιση του νοσήματος. Συνεπώς, είναι επιβεβλημένος πλέον o έλεγχος και για ανεπάρκεια του ομόλογου ανασυνδυασμού (HRD) μέσω εγκεκριμένων γονιδιακών εξετάσεων. Σε ασθενείς με θετικό αποτέλεσμα, η θεραπεία με PARP αναστολείς επιμηκύνει και το διάστημα μέχρι την υποτροπή και τη συνολική επιβίωση. Σχεδόν οι μισές ασθενείς (46%) που έλαβαν PARP αναστολείς μετά τη χημειοθεραπεία με πλατίνα δεν έχουν υποτροπιάσει στα πέντε έτη έναντι μόλις του 20% των ασθενών που δεν έλαβαν τη θεραπεία. Αλλά και η πενταετής επιβίωση ήταν 65% σε ασθενείς με ανεπάρκεια του ομόλογου ανασυνδυασμού που έλαβαν θεραπεία με PARP αναστολείς σύμφωνα με τη μελέτη PAOLA-1 – κάτι που είναι πολύ εντυπωσιακό εάν αναλογιστούμε ότι τις προηγούμενες δεκαετίες το αντίστοιχο ποσοστό ήταν κάτω από 50%. Συμπερασματικά, ο καρκίνος των ωοθηκών πρέπει να αντιμετωπίζεται χειρουργικά και θεραπευτικά σε εξειδικευμένα γυναικολογικά δέντρα με εμπειρία ώστε να επιτευχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα.

Πηγη: https://healthmag.gr/