« Από CRETAN MEDI HELP ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΠΟΛΥΙΑΤΡΕΙΟ Α.Ε. (Ηράκλειο Κρήτης)
ζητούνται Ιατροί Παθολόγοι, Γενικοί Ιατροί ή άνευ ειδικότητας
για την καλοκαιρινή σεζόν 2025 (Μάιο – Οκτώβριο του 2025).
Απαραίτητα προσόντα:
Καλή γνώση Αγγλικής γλώσσας
(επιπλέον προσόν θα θεωρηθεί η γνώση και άλλων ξένων γλωσσών)
Προσφέρονται:
Ικανοποιητικό πακέτο αποδοχών.
Διαμονή.
Αποστολή βιογραφικών στο e-mail : [email protected] »
..
..
Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος διοργανώνει επιστημονική ημερίδα για την Ιατρική Ευθύνη στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από την ίδρυση του.
Με τίτλο «Ιατρική Ευθύνη 2.0: Αργή Δικαιοσύνη, Γρήγορη Τεχνολογία» η ημερίδα θα διεξαχθεί τη Τετάρτη, 30 Απριλίου (09:00 – 17:00) στο αμφιθέατρο Εθνικής Πινακοθήκης Αθηνών, παρουσία του υπουργού Δικαιοσύνης. Κατά την διάρκεια της ημερίδας θα εξεταστούν δύο θεματικοί άξονες: Προβλήματα και προκλήσεις στην απονομή της δικαιοσύνης καθώς και Νέες ιατρικές τεχνολογίες και ιατρική ευθύνη.
Οι παριστάμενοι θα συζητήσουν από τις καθυστερήσεις σε δικαστικές αποφάσεις έως την πρόκληση του AI στην ιατρική πράξη. Η ημερίδα φέρνει στο ίδιο τραπέζι ιατρούς, νομικούς, τεχνολόγους και διαμορφωτές πολιτικής, προκειμένου να ανταλλάξουν απόψεις για την Ιατρική Ευθύνη. Το πρόγραμμα έχει ώς εξής:
Στο επίκεντρο το ΕΣΥ της νέας εποχής. Τι πρέπει να περιλαμβάνει η Εθνική πολιτική για τα δεδομένα υγείας.
Στη δημιουργία του νέου ΕΣΥ εστίασε η εκδήλωση του ΔΙΚΤΥΟΥ με θέμα «Η υγεία στην ψηφιακή εποχή: άλμα στο μέλλον για καλύτερη υγεία στο παρόν», η οποία πραγματοποιήθηκε χθες στο ξενοδοχείο Royal Olympic στην Αθήνα.
Η πρόεδρος του ΔΙΚΤΥΟΥ και υπεύθυνη πολιτικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ, Άννα Διαμαντοπούλου ανοίγοντας την εκδήλωση τόνισε ότι «ο ψηφιακός μετασχηματισμός σε όλους τους τομείς είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξη μιας χώρας».
Η ίδια πρόσθεσε ότι «η χώρα μας είναι δεύτερη από το τέλος στην ψηφιακή μεταρρύθμιση, σύμφωνα με τον ετήσιο δείκτη ψηφιακής οικονομίας και κοινωνίας της ΕΕ. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σημάνει συναγερμό, ενώ όταν ερχόμαστε στο χώρο της υγείας τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά».
Μάλιστα, για να γίνει πιο κατανοητή η έννοια της ψηφιακής μεταρρύθμισης ανέφερε ένα παράδειγμα ενός νοσοκομείου στη Βρετανία, το οποίο όπως είπε, απευθύνεται σε 600.000 κόσμο. «Το νοσοκομείο δίνει σε όλους τους πολίτες της περιοχής ένα μικρό στικάκι. Με αυτό το στικάκι οι κάτοικοι σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα εξετάζουν τα ούρα τους. Βγάζουν μία φωτογραφία με το κινητό τους και την στέλνουν στο νοσοκομείο, το οποίο αυτόματα τη βάζει στο φάκελο του ασθενούς και η τεχνητή νοημοσύνη παρακολουθεί όλους τους πολίτες και τους απαντά τι πρέπει να κάνουν. Με αυτό τον τρόπο έχουν καταφέρει να μειώσουν κατά πολύ τη νεφρική ανεπάρκεια και πολλές άλλες ασθένειες, διαβήτη κτλ που μπορούν να προβλεφθούν», τόνισε χαρακτηριστικά.
Από την πλευρά του ο καθηγητής Πολιτικής της Υγείας στo LSE του Λονδίνου, Ηλίας Μόσιαλος υπογράμμισε ότι «η υγεία είναι μία μεγάλη πολιτική προτεραιότητα, η οποία αναγνωρίζεται από όλες τις χώρες στον κόσμο. Σε αυτό βέβαια βοήθησε και η πανδημία γιατί ευαισθητοποιήθηκαν περισσότερο στα θέματα της υγείας οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί των Οικονομικών».
Ο κ. Μόσιαλος στην ομιλία του εξήγησε «γιατί δεν μπορέσαμε να πετύχουμε έως σήμερα αποτελεσματική φροντίδα υγείας και τι μπορούμε να κάνουμε στο μέλλον για να δημιουργήσουμε το νέο ΕΣΥ, το οποίο είναι απαραίτητο αλλά δεν μπορεί να γίνει με τα βήματα που πραγματοποιούνται αυτή τη στιγμή. Βέβαια, δεν μπορεί να περιμένει κανείς ότι ακόμα και ένα καλό σύστημα υγείας θα μπορέσει να λύσει όλα τα προβλήματα των ανισοτήτων στην κοινωνία μας».
Σύμφωνα με τον κ. Μόσιαλο, «θα πρέπει να έχουμε μία προοπτική αλλαγής του συστήματος υγείας σε βάθος 10 ετίας. Ένα σύστημα που υπάρχει πάνω από 45 χρόνια δεν μπορεί να αλλάξει μέσα σε μία διετία ή τριετία, μπορούμε όμως να θέτουμε στόχους σε ετήσια βάση, και να επιτυγχάνουμε αυτούς τους στόχους έτσι ώστε να πείθονται οι πολίτες ότι κάτι θα γίνει στο τέλος.
Αλλά δεν είναι δυνατόν ένα τόσο δυσλειτουργικό σύστημα υγείας να αλλάξει μέσα σε μία 4ετία ή 8ετία διακυβέρνησης. Στην Ελλάδα χάθηκε πολύτιμος χρόνος, λόγω τόσο της οικονομικής κρίσης όσο και άλλων προβλημάτων που αντιμετώπισε η πατρίδα μας».
Ο κ. Μόσιαλος υπενθύμισε ότι «οι προηγμένες χώρες του ΟΟΣΑ διαθέτουν το 10% και παραπάνω, του ΑΕΠ τους για την υγεία. Το μεγαλύτερο ποσοστό, το 80% είναι δημόσιες δαπάνες υγείας με ένα 20% ιδιωτικές δαπάνες υγείας.
Η Ελλάδα είναι μία αποκλίνουσα περίπτωση αφού διαθέτει περίπου το 8,6% του ΑΕΠ στα θέματα της υγείας με πολύ υψηλό ποσοστό ιδιωτικών δαπανών. Είναι από τα μεγαλύτερα στην ΕΕ και το μεγαλύτερο στη δυτική Ευρώπη».
«Το μοντέλο φροντίδας που έχουμε σήμερα είναι οι υπηρεσίες των επειγόντων περιστατικών. Αν δούμε όμως ποιοι πηγαίνουν στα επείγοντα, το 65% είναι περιπτώσεις πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Και αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχουμε ένα ολοκληρωμένο σύστημα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Αλλά δεν θα λύσει το πρόβλημα ο προσωπικός γιατρός έτσι όπως είναι θεσπισμένος», τόνισε ο κ. Μόσιαλος για να καταλήξει ότι: «το νοσοκομείο του μέλλοντος θα πρέπει να είναι διασυνδεμένο με πολύ πιο οργανωμένο εξωνοσοκομειακό τομέα, όπου θα υπάρχουν πολυιατρεία, θα γίνονται μαγνητικές και αξονικές τομογραφίες, τεστ παθολογοανατομίας, πλήρης διάγνωση και αποκατάσταση μετά το εξιτήριο. Οι γιατροί θα πρέπει να αρχίσουν να δουλεύουν μαζί για να αντιμετωπίζουν τους ασθενείς με πολυνοσηρότητα».
– Χρηματοδότηση
– Στρατηγική κατεύθυνση
– Κατανομή των πόρων στο σύστημα υγείας
– Επιλογή της μορφής αγοράς υπηρεσιών που επιθυμούμε
– Στρατηγικός σχεδιασμός για το ανθρώπινο δυναμικό των νοσοκομείων
– Μητρώα για τις ασθένειες
– Ηλεκτρονικούς φακέλους υγείας – Κλινική επιδημιολογία – Τιμές υπηρεσιών
– Βιοτράπεζες (Biobank)
– Έρευνες υγείας πληθυσμού (νοσηρότητα, παράγοντες κινδύνου)
– Δείκτες αποτελεσμάτων που αναφέρονται από τους ίδιους τους ασθενείς (PREMs)
– Δεδομένα κλινικής και οικονομικής αποτελεσματικότητας
– Πραγματικά δεδομένα από τον κόσμο της κλινικής πράξης (Real World Evidence)
– Δεδομένα ανθρώπινου δυναμικού (αριθμός επαγγελματιών υγείας, δεξιότητες, γεωγραφική κατανομή)
– Δεδομένα μέτρησης της ποιότητας των υπηρεσιών (δείκτες ποιότητας φροντίδας, ασφάλεια ασθενών)
– Δεδομένα χρήσης υπηρεσιών
Πηγη: https://www.healthstat.gr
Οι άνθρωποι συνήθως θεωρούν το εγκεφαλικό επεισόδιο ως πάθηση τη προχωρημένη ηλικίας. Ο κίνδυνος εγκεφαλικού αυξάνεται με την ηλικία, αλλά και οι νεότεροι (ηλικίας 18-55 ετών) μπορούν επίσης να υποστούν εγκεφαλικά επεισόδια. Στην πραγματικότητα, το ποσοστό των εγκεφαλικών επεισοδίων που επηρεάζουν τους νέους ενήλικες στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξάνεται τις τελευταίες δεκαετίες.
Στο Πρόγραμμα Εγκεφαλικού Επεισοδίου και Νέων Ενηλίκων (SAYA) του Ιατρικού Κέντρου Tufts, ο Lester Leung, αγγειακός νευρολόγος, ειδικός στα εγκεφαλικά επεισόδια και αναπληρωτής καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Tufts, εργάζεται για τη βελτίωση της ανάρρωσης από εγκεφαλικό επεισόδιο για τους νεότερους ασθενείς. Κάθε μέρα βλέπει από πρώτο χέρι πώς οι νέοι ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο αντιμετωπίζουν μια μοναδική πρόκληση. «Το εγκεφαλικό επεισόδιο στους νέους δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο σπάνιο, αλλά οι νέοι ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο συχνά καταλήγουν να είναι κάπως αόρατοι», είπε ο Leung.
Παγκοσμίως, το εγκεφαλικό επεισόδιο σε νεότερους ενήλικες αντιπροσωπεύει πλέον περίπου το 10% των νέων περιπτώσεων εγκεφαλικού επεισοδίου κάθε χρόνο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα ποσοστά εγκεφαλικού επεισοδίου αυξήθηκαν κατά περίπου 64% μεταξύ 1993 και 2015, και μια πανεθνική μελέτη διαπίστωσε ότι τα ποσοστά αιμορραγικού εγκεφαλικού επεισοδίου -του δεύτερου πιο συνηθισμένου τύπου εγκεφαλικού επεισοδίου- μεταξύ ατόμων ηλικίας 18-44 ετών αυξήθηκαν κατά 38% μεταξύ 2004 και 2018.
Το εγκεφαλικό επεισόδιο συνήθως δεν είναι θανατηφόρα ασθένεια, επομένως οι νέοι που έχουν επιβιώσει από εγκεφαλικό επεισόδιο πρέπει να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες του εγκεφαλικού επεισοδίου για δεκαετίες και πιθανότατα αντιπροσωπεύουν μεγαλύτερο ποσοστό των επιζώντων από εγκεφαλικό επεισόδιο από ό,τι υποδηλώνει η στατιστική του 10%.
Οι επιστήμονες εξακολουθούν να μελετούν γιατί τα εγκεφαλικά επεισόδια μπορεί να αυξάνονται μεταξύ των νέων. Γενικά, η αύξηση δείχνει ότι οι νέοι Αμερικανοί δεν διαχειρίζονται καλά τους κοινούς παράγοντες κινδύνου εγκεφαλικού επεισοδίου, όπως οι καρδιαγγειακές παθήσεις, η υψηλή αρτηριακή πίεση και ο διαβήτης. Ωστόσο, ορισμένοι παράγοντες που είναι πιο συγκεκριμένοι για τους νέους, όπως η χρήση από του στόματος αντισυλληπτικών, η εγκυμοσύνη, η ημικρανία και η χρήση ψυχαγωγικών ναρκωτικών, μπορούν επίσης να συμβάλουν στον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου.
Συνολικά, οι νέοι ενήλικες τείνουν να έχουν λιγότερο σοβαρά εγκεφαλικά επεισόδια, με λιγότερο έντονη απώλεια λειτουργίας. «Τα κύρια ελλείμματα του εγκεφαλικού επεισοδίου μπορεί να μην είναι τόσο σοβαρά», είπε ο Leung, προσθέτοντας ότι εξωτερικά, μπορεί να μην φαίνεται ότι ένας νεαρός ασθενής με εγκεφαλικό επεισόδιο δυσκολεύεται τόσο πολύ όσο ένας ηλικιωμένος με τη γλώσσα ή την κίνηση. Αλλά τα εγκεφαλικά επεισόδια μπορούν να προκαλέσουν άλλες αναπηρίες σε νέους ανθρώπους που μπορεί να παρεξηγηθούν.
Για παράδειγμα, οι επιληπτικές κρίσεις είναι μια ανησυχητική επιπλοκή του εγκεφαλικού επεισοδίου που σπάνια εμφανίζεται σε ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο άνω των 70 ετών. Αλλά για τους νέους ενήλικες, ο κίνδυνος εμφάνισης επιληπτικών κρίσεων εντός πέντε ετών μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο είναι πολύ υψηλότερος, περίπου 20%, είπε ο Leung. Η κόπωση, η κατάθλιψη, το άγχος και ο χρόνιος πόνος είναι επίσης συχνές αλλά αόρατες όψιμες επιπλοκές μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο μεταξύ των νέων.
Και οι νέοι ενήλικες συχνά υποφέρουν από αυτές τις επιπλοκές εν μέσω απαιτητικών ρόλων ζωής -μπορεί να βρίσκονται στο απόγειο της καριέρας τους, να μεγαλώνουν παιδιά, να πηγαίνουν στο σχολείο ή να εργάζονται για αθλητικούς στόχους. Αυτό μπορεί να κάνει την ανάρρωση από εγκεφαλικό επεισόδιο πολύ πιο απογοητευτική, ειδικά εάν οι εργοδότες ή τα σχολεία δεν είναι πρόθυμα να παράσχουν διευκολύνσεις.
«Η εμπειρία για πολλούς νέους επιζώντες εγκεφαλικού επεισοδίου είναι πολύ δύσκολη», είπε ο Leung. «Οι στόχοι έχουν τεθεί υψηλότερα -έχω ασθενείς που είναι χειρουργοί ή προγραμματιστές υπολογιστών ή έχουν χόμπι που είναι πολύ σημαντικά για αυτούς και περιλαμβάνουν σωματική ικανότητα».
Πηγη: https://eportal.gr
Η διακρανιακή μαγνητική διέγερση αποδεικνύεται, μέσω μελέτης ως ένα πιθανό αποτελεσματικό όπλο για τη διαχείριση της νόσου
Μια μέθοδος που ήδη χρησιμοποιείται για τη διαχείριση άλλων ψυχικών νόσων, φαίνεται ότι μπορεί να δώσει σημαντικά αποτελέσματα και στην περίπτωση της νόσου Alzheimer.
Πρόκειται για την διαρκανιακή μαγνητική διέγερση η οποία, όπως διαπιστώθηκε κατά τη διάρκεια μελέτης, μπορεί να επιβραδύνει σε πολύ σημαντικό βαθμό την εξέλιξη της νόσου σε άτομα με ήπια εως μέτρια μορφή του Alzheimer.
Τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης μελέτης η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Alzheimer’s Research & Therapy, έχουν ήδη χαρακτηριστεί ως «ιδιαιτέρως ενθαρρυντικά» από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα αφού η επιβράδυνση της διαδικασίας απώλειας μνήμης και καθημερινής λειτουργικότητας θεωρείται ως ένα σημαντικό βήμα για την διαχείριση της νόσου.
Στη μελέτη συμμετείχαν 48 ασθενείς, ηλικίας περίπου 73 ετών, και περιλάμβανε:
• 2 εβδομάδες εντατικής θεραπείας (καθημερινά)
• και 50 εβδομάδες συντήρησης (μια φορά την εβδομάδα).
Ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι σε κάποιους ασθενείς εφαρμόστηκε η πραγματική θεραπεία και σε κάποιους άλλος «εικονική», γεγονός που έδωσε στη συνέχεια στους επιστήμονες την ευκαιρία να προχωρήσουν σε αξιόπιστη σύγκριση.
Σύμφωνα λοιπόν με τα αποτελέσματα της μελέτης, οι ασθενείς που έλαβαν την πραγματική θεραπεία είχαν πολύ πιο αργή επιδείνωση της μνήμης και της καθημερινής τους λειτουργικότητας. Παρουσίασαν επίσης λιγότερα συμπτώματα σύγχυσης, άγχους και αλλαγών στη διάθεση. Η ανταπόκριση ήταν μάλιστα καλύτερη στους ασθενείς που βρίσκονταν σε πιο ήπιας μορφής φάση της νόσου.
Η μη επεμβατική αυτή θεραπεία θα μπορούσε, όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες, να βοηθήσει στην έγκαιρη παρέμβαση, χωρίς φάρμακα στους ασθενείς και να επιβραδύνει την πορεία της νόσου Alzheimer.
Πηγη: https://ygeia-news.com
Σύμφωνα με τους μελετητές, τα αυξημένα επίπεδα στρες καταστρέφουν το ανοσοποιητικό σύστημα με τρόπους που βελτιώνουν δραστικά το περιβάλλον για τα καρκινικά κύτταρα.
Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο JAMA, διερεύνησε σειρά από στρεσογόνους παράγοντες τους οποίους σύγκρινε με τους αντίστοιχους βιοδείκτες και κατάληξε στο συμπέρασμα ότι η επίδραση του άγχους στο ανοσοποιητικό σύστημα ευνοεί την ανάπτυξη όγκων.
Στο πλαίσιο της μελέτης, διερευνήθηκαν συνολικά 92 βιοδείκτες. Οι βιοδείκτες αυτοί αφορούσαν τις επιδράσεις του άγχους σε τέσσερις τομείς: καθημερινό στρες, τις φυλετικές διακρίσεις, την κοινωνική απομόνωση και την έλλειψη κοινωνικών σχέσεων.
Οι τέσσερις δείκτες συνδέθηκαν στη συνέχεια με τρείς επιδράσεις στον οργανισμό: την ανοσολογική λειτουργία, τη λειτουργία του ανοσοποιητικού στην περιοχή γύρω από τον όγκο και τη βιολογία του ίδιου του όγκου.
Σύμφωνα με τους μελετητές, τα αυξημένα επίπεδα στρες καταστρέφουν το ανοσοποιητικό σύστημα με τρόπους που βελτιώνουν δραστικά το περιβάλλον για τα καρκινικά κύτταρα.
Το άγχος δηλαδή, αυξάνει τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος, γεγονός που σε γενικές γραμμές θα μπορούσε να χαρακτηριστεί θετικό. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο το άγχος αυξάνει τη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού συστήματος, δεν βοηθά στην πρόληψη του καρκίνου αφού το άγχος οδηγεί σε υψηλότερα επίπεδα παραγόντων όπως οι αγγειοποιητίνες, οι οποίες είναι ουσίες που προάγουν την ανάπτυξη των αιμοφόρων αγγείων στους ιστούς.
Σε ό,τι αφορά τους ίδιους τους όγκους, διαπιστώθηκε ότι τα υψηλότερα επίπεδα στρες οδηγούν σε μετάλλαξη.
Τέλος, οι ερευνητές διαπίστωσαν πως παρότι οι φυλετικές διακρίσεις, η κοινωνική απομόνωση και η έλλειψη κοινωνικού κύκλου, είχαν σημαντική σύνδεση με ορισμένους προκαρκινικούς δείκτες, το απλό παρατεταμένο καθημερινό άγχος είχε την πιο σταθερή σχέση σε όλους τους τομείς.
Πηγη: https://ygeia-news.com
Η αναγνώρισή του σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα στην κατανόηση του διαβήτη σε πληθυσμούς που πλήττονται από υποσιτισμό.
Μια νέα μορφή διαβήτη που διαφέρει από τον τύπο 1 και 2 της χρόνιας πάθησης και σχετίζεται με τον υποσιτισμό, μόλις αναγνωρίστηκε επίσημα από την Διεθνή Ομοσπονδία Διαβήτη. Η αναγνώριση του διαβήτη τύπου 5, όπως ονομάστηκε, σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα στην κατανόηση του διαβήτη σε πληθυσμούς που πλήττονται από υποσιτισμό.
Η αναγώριση αυτής της κατηγορίας ανακοινώθηκε στις 8 Απριλίου κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Συνεδρίου Διαβήτη της Διεθνούς Ομοσπονδίας Διαβήτη (IDF), το οποίο έλαβε χώρα στη Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης. Τον Ιανουάριο του 2025, μια ομάδα ειδικών συναντήθηκε στην Ινδία για να καταρτίσει μια κοινή δήλωση για την μορφή αυτή της πάθησης, η οποία αναμένεται να δημοσιευθεί σύντομα, όπως ανέφερε, στο Medscape Medical News η Μέρεντιθ Χόκινς, καθηγήτρια Ιατρικής στο Albert Einstein College of Medicine, στη Νέα Υόρκη.
«Ο διαβήτης που σχετίζεται με τον υποσιτισμό ήταν ιστορικά εξαιρετικά υποδιαγνωσμένος και ανεπαρκώς κατανοητός… Η αναγνώρισή του ως “διαβήτης τύπου 5” είναι ένα σημαντικό βήμα για την αύξηση της ευαισθητοποίησης γύρω από ένα πρόβλημα υγείας που επηρεάζει τόσο πολλούς ανθρώπους», δήλωσε η Χόκινς.
Ο διαβήτης που σχετίζεται με τον υποσιτισμό περιγράφηκε για πρώτη φορά στην Τζαμάικα το 1955. Εμφανίζεται κυρίως σε νέους άνδρες σε χώρες με χαμηλό και μεσαίο εισόδημα (LMICs) με Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI) λιγότερο από 19, που σημαίνει ότι είναι λιποβαρείς. Συχνά διαγιγνώσκονται λανθασμένα ως διαβήτης τύπου 1, αλλά δεν αναπτύσσουν κετονουρία ή κέτωση, παρά τα υψηλά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και τις υψηλές ανάγκες σε ινσουλίνη.
Το 1985, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατέταξε επίσημα τον «σακχαρώδη διαβήτη που σχετίζεται με τον υποσιτισμό» ως ξεχωριστό τύπο διαβήτη, αλλά στη συνέχεια, το 1999, κατήργησε την ταξινόμηση, επικαλούμενος την έλλειψη αποδείξεων ότι ο υποσιτισμός ή η ανεπάρκεια πρωτεϊνών προκαλεί διαβήτη.
Τα σημαντικά ευρήματα της μελέτης
Το 2010, η Χόκινς ίδρυσε το Παγκόσμιο Ινστιτούτο Διαβήτη (Global Diabetes Institute) στο Albert Einstein College of Medicine, στη Νέα Υόρκη, προκειμένου να μελετήσει το προφίλ αυτής της πάθησης. Σε μια σημαντική μελέτη του 2022 σε 73 Ινδούς άνδρες, η ομάδα της εντόπισε μια ξεχωριστή μορφή διαβήτη – πλέον ταξινομημένη ως «τύπος 5» – μέσω προηγμένων μεταβολικών και ανοσογενετικών εξετάσεων.
Η έρευνα αποκάλυψε ότι αυτοί οι ασθενείς, σε αντίθεση με εκείνους με διαβήτη τύπου 2, πάσχουν πρωτίστως από σοβαρή έλλειψη ινσουλίνης και όχι από αντίσταση σε αυτή. Συγκεκριμένα, τα άτομα αυτά έχουν σημαντικά μειωμένη έκκριση ινσουλίνης, μειωμένη παραγωγή γλυκόζης και λιγότερο λιπώδη ιστό. Τα ευρήματα αυτά αναιρούν προηγούμενες θεωρίες για τον συγκεκριμένο τύπο διαβήτη και επαναπροσδιορίζουν τις θεραπευτικές προσεγγίσεις, τονίζοντας την ανάγκη για θεραπείες που στοχεύουν στην έλλειψη ινσουλίνης.
Η Χόκινς σημείωσε πως είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τον τύπο 5 από τον τύπο 1, καθώς η χορήγηση υπερβολικής ινσουλίνης μπορεί να αποβεί μοιραία πολύ γρήγορα. Αν και δεν υπάρχουν ακόμη σαφείς οδηγίες για τη θεραπεία του τύπου 5, κάποια δεδομένα υποδηλώνουν ότι πολύ μικρές ποσότητες ινσουλίνης σε συνδυασμό με από του στόματος φάρμακα μπορεί να είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία.
«Πιστεύω ότι η διατροφή τους θα πρέπει να περιλαμβάνει πολύ μεγαλύτερες ποσότητες πρωτεΐνης, λιγότερες ποσότητες υδατανθράκων, καθώς και μικροθρεπτικά συστατικά… αλλά αυτό πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά τώρα που υπάρχει παγκόσμια βούληση και επίσημη εντολή από τη Διεθνή Ομοσπονδία Διαβήτη για κάτι τέτοιο» κατέληξε η Χόκινς.
Μια ομάδα εργασίας έχει αναλάβει να αναπτύξει επίσημες διαγνωστικές και θεραπευτικές κατευθυντήριες γραμμές για τον διαβήτη τύπου 5 τα επόμενα 2 χρόνια.
ΠΗΓΗ: ertnews.gr Medscape
Πηγη: https://ygeia-news.com/
«Πρόκειται για μια θεμελιώδη ανακάλυψη σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα οργανώνεται για να ανταποκριθεί καλύτερα σε εξωτερικές απειλές. Η φύση έχει επινοήσει αυτό το λαμπρό σύστημα και εμείς μόλις τώρα αρχίζουμε να το κατανοούμε»
Η λήψη αναμνηστικής δόσης εμβολίου στο ίδιο μπράτσο με την πρώτη δόση μπορεί να δημιουργήσει πιο γρήγορα μια πιο αποτελεσματική ανοσολογική απόκριση, όπως διαπίστωσαν ερευνητές, με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας στο Σίδνεϊ.
Η έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Cell, προσφέρει νέα στοιχεία που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη βελτίωση των μελλοντικών στρατηγικών εμβολιασμού. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν χορηγείται ένα εμβόλιο, εξειδικευμένα ανοσοποιητικά κύτταρα που ονομάζονται μακροφάγα «προετοιμάζονται» μέσα στους λεμφαδένες και στη συνέχεια κατευθύνουν την τοποθέτηση των ζωτικής σημασίας για τη δημιουργία αντισωμάτων Β-κυττάρων μνήμης ώστε να ανταποκριθούν πιο αποτελεσματικά στην αναμνηστική δόση, όταν αυτή χορηγείται στο ίδιο μπράτσο.
«Πρόκειται για μια θεμελιώδη ανακάλυψη σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο το ανοσοποιητικό σύστημα οργανώνεται για να ανταποκριθεί καλύτερα σε εξωτερικές απειλές. Η φύση έχει επινοήσει αυτό το λαμπρό σύστημα και εμείς μόλις τώρα αρχίζουμε να το κατανοούμε», λέει ο καθηγητής Τράι Φαν, διευθυντής του Προγράμματος Ανοσολογίας Ακριβείας στο Ινστιτούτο Ιατρικών Ερευνών Garvan και ένας από τους κύριους συγγραφείς της μελέτης.
Η έρευνα έγινε σε ποντίκια και τα αποτελέσματά της επικυρώθηκαν σε κλινική μελέτη με 30 συμμετέχοντες, οι οποίοι έλαβαν το εμβόλιο mRNA Covid-19 της Pfizer-BioNTech. Είκοσι συμμετέχοντες έλαβαν την αναμνηστική δόση στο ίδιο μπράτσο με την πρώτη δόση, ενώ δέκα στο αντίθετο μπράτσο. Όσοι έλαβαν και τις δύο δόσεις στο ίδιο χέρι παρήγαγαν αντισώματα κατά του SARS-CoV-2 σημαντικά ταχύτερα, εντός της πρώτης εβδομάδας μετά τη δεύτερη δόση. Αυτά τα αντισώματα ήταν επίσης πιο αποτελεσματικά έναντι παραλλαγών, όπως η Δέλτα και η Όμικρον.
Πάντως, περίπου στις τέσσερις εβδομάδες και οι δύο ομάδες είχαν παρόμοια επίπεδα αντισωμάτων, «αλλά αυτή η πρώιμη προστασία θα μπορούσε να είναι ζωτικής σημασίας κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας», σημειώνει η Μι Λινγκ Μουνιέ, επικεφαλής της ομάδας Ανοσογονιδιωματικής Εμβολίων στο Ινστιτούτο Kirby του Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας και μία από τους συγγραφείς της μελέτης.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγη: https://ygeia-news.com
«Η πενταπλάσια αύξηση της συχνότητας εμφάνισης προδιαβήτη εντός επτά ετών ανάπτυξης από την εφηβεία στη νεαρή ενήλικη ζωή υπογραμμίζει την κρίσιμη σημασία της συμπεριφοράς του τρόπου ζωής και των διατροφικών συνηθειών, ειδικά μετά την ανεξαρτητοποίηση των εφήβων από την οικογένειά τους»
Το επίμονα υψηλό σάκχαρο στο αίμα και η αντίσταση στην ινσουλίνη αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο λειτουργικής και δομικής καρδιακής βλάβης κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης από την εφηβεία στη νεαρή ενήλικη ζωή. Αυτό διαπιστώνει μελέτη επιστημόνων από τις ΗΠΑ, την Ελβετία, την Αυστραλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Φινλανδία, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Diabetes Care».
Στη μελέτη παρακολουθήθηκαν 1.595 έφηβοι από την ηλικία των 17 έως 24 ετών. Για την αξιολόγηση της συχνότητας εμφάνισης προδιαβήτη, που αναφέρεται σε υψηλά επίπεδα γλυκόζης νηστείας στο αίμα, χρησιμοποιήθηκαν δύο εναλλακτικά όρια, ένα αυστηρότερο όριο τιμής μεγαλύτερης ή ίσης με 5,6 mmol/L που συνιστάται από την Αμερικανική Διαβητολογική Εταιρεία, και το όριο πάνω από 6,1 mmol/L, το οποίο είναι η τρέχουσα σύσταση σε πολλές χώρες.
Συνολικά, το 6,2% των 17χρονων εφήβων είχαν σάκχαρο νηστείας πάνω από 5,6 mmol/L, το οποίο αυξήθηκε σχεδόν πενταπλάσια σε 26,9% έως την ηλικία των 24 ετών. Μόνο το 1,1% των εφήβων είχαν επίπεδο πάνω από 6,1 mmol/L, αλλά η συχνότητα εμφάνισης αυξήθηκε πενταπλάσια σε 5,6% έως την ηλικία των 24 ετών.
Η συχνότητα εμφάνισης υπερβολικής αύξησης των τοιχωμάτων της καρδιάς (υπερτροφία αριστερής κοιλίας) αυξήθηκε τριπλάσια από 2,4% στην ηλικία των 17 ετών σε 7,1% στην ηλικία των 24 ετών, ενώ η συχνότητα εμφάνισης καρδιακής δυσλειτουργίας αυξήθηκε από 9,2% στην εφηβεία σε 15,8% στη νεαρή ενήλικη ζωή.
Το επίμονα υψηλό σάκχαρο νηστείας πάνω από 5,6 mmol/L από την ηλικία των 17 έως τα 24 έτη συσχετίστηκε με 46% αυξημένο κίνδυνο υπερτροφίας αριστερής κοιλίας. Ο κίνδυνος ήταν τριπλάσιος εάν το σάκχαρο νηστείας ήταν επίμονα πάνω από 6,1 mmol/L. Το υψηλό σάκχαρο στο αίμα μείωσε επίσης τη χαλάρωση του καρδιακού μυός, αλλοίωσε τη φυσιολογική καρδιακή λειτουργία και αύξησε υπερβολικά την πίεση της ροής του αίματος που επέστρεφε στην καρδιά. Η επίμονη αντίσταση στην ινσουλίνη συσχετίστηκε με 10% αυξημένο κίνδυνο πρόωρης και επιδεινούμενης καρδιακής βλάβης, περισσότερο στις γυναίκες.
«Η πενταπλάσια αύξηση της συχνότητας εμφάνισης προδιαβήτη εντός επτά ετών ανάπτυξης από την εφηβεία στη νεαρή ενήλικη ζωή υπογραμμίζει την κρίσιμη σημασία της συμπεριφοράς του τρόπου ζωής και των διατροφικών συνηθειών, ειδικά μετά την ανεξαρτητοποίηση των εφήβων από την οικογένειά τους», λέει ο κύριος συγγραφέας της μελέτης, Άντριου Άγκμπατζε, αναπληρωτής καθηγητής Κλινικής Επιδημιολογίας και Παιδικής Υγείας στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Φινλανδίας.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγη: https://ygeia-news.com/
