Κατηγορία: Ενημέρωση

Εκτός από τα γνωστά συμπτώματα που μπορούν να συνοδεύουν τη λοίμωξη από COVID-19, έως οι μισοί από τους νοσούντες από τον ιό εμφανίζουν διάρροια.

Ερευνητές του Johns Hopkins Medicine, κάνοντας έρευνα σε βλαστικά κύτταρα που δημιουργούν ένα είδος μίνι εντέρου στο εργαστήριο, ανακάλυψαν μοριακούς μηχανισμούς για τη διάρροια που συνδέεται με την COVID-19.

Εκτός από τα γνωστά συμπτώματα που μπορούν να συνοδεύουν τη λοίμωξη από COVID-19, έως οι μισοί από τους νοσούντες από τον ιό εμφανίζουν διάρροια.

Ποσοστό 30% από αυτούς θα εμφανίσει long COVID.

Ο Mark Donowitz, ομότιμος καθηγητής του Johns Hopkins University School of Medicine, δήλωσε ότι αν και η διάρροια από COVID-19 δεν είναι απειλητική για τη ζωή όπως η χολέρα, μπορεί συχνά να προβλέψει σοβαρό περιστατικό καθώς και ποιος θα εμφανίσει long COVID.

Ορισμένες πτυχές της διάρροιας από COVID-19 έχουν εντοπιστεί, όπως τα ένζυμα ACE2, και TMPRSS2, που είναι παρόντα στο έντερο.

Εως τώρα, οι μηχανισμοί δεν ήταν κατανοητοί και η νέα έρευνα δημιουργηθεί πιο σαφή εικόνα για τους μηχανισμούς, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιθανές αγωγές.

Οι ερευνητές εξέθεσαν  τα μίνι έντερα στον ιό SARS-CoV-2 και διαπίστωσαν αλλαγές στην έκφραση και λειτουργία της πρωτεΐνης των κυττάρων του εντέρου.

Στη συνήθη διάρροια από βακτηριακές λοιμώξεις, ιούς ή παρενέργειες φαρμάκων, υπάρχουν αλλαγές στις πρωτεΐνες μεταφοράς που κινούν μόρια στις κυτταρικές μεμβράνες. Οι αλλαγές καταστέλλουν την απορρόφηση νατρίου και χλωρίου και οδηγούν σε έκκριση χλωρίου. Στη διάρροια της COVID-19, και οι δυο επιδράσεις συνέβησαν, κάτι που είναι σύνηθες σε νόσους στις οποίες υπάρχει διάρροια.

Ο Donowitz δήλωσε ότι σε αντίθεση με πολλές νόσους με διάρροια στις οποίες η πρωτεΐνη που είναι η βάση της κυστικής ίνωσης ενεργοποιείται, μια διαφορετική κατηγορία πρωτεϊνών, δίαυλοι χλωρίου που ενεργοποιούνται με το ασβέστιο, εμπλέκονται στην έκκριση χλωρίου στη διάρροια της COVID-19.

Ασυνήθιστη πτυχή της διάρροιας της COVID-19 ήταν ότι ενώ πολλές νόσοι με διάρροια προκαλούνται είτε από άμεση επίδραση στις πρωτεΐνες μεταφοράς είτε από φλεγμονή, στη νεα έρευνα παρατηρήθηκε συνδυασμός των δυο στα κύτταρα του εντέρου.

Οι ερευνητές υποδεικνύουν ότι η φλεγμονή που συνδέεται με τη διάρροια στην COVID-19 ενδεχομένως είναι παρόμοια με τη φλεγμονώδη επίδραση της νόσου στους πνεύμονες και σε άλλες περιοχές του οργανισμού.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο Cellular and Molecular Gastroenterology and Hepatology.

Πηγές:
Cellular and Molecular Gastroenterology and Hepatology.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Είναι η πρώτη θετική δοκιμή σε 30 χρόνια στον τομέα της Guillain-Barré.

Αναπτύσσεται νέο φάρμακο για τη νόσο Guillain-Barré και η εταιρεία Annexon Biosciences, ελπίζει ότι θα είναι ακόμα μια βιώσιμη επιλογή όσον αφορά την αντιμετώπισή της.

Αποτελέσματα δοκιμής φάσης III έδειξαν ότι ασθενείς που έλαβαν άπαξ ενδοφλεβίως το φάρμακο σε χαμηλή δόση ήταν κατά 2,4 φορές πιο πιθανό να έχουν καλύτερη κατάσταση υγείας 2 μήνες αργότερα σε σύγκριση με ασθενείς που έλαβαν placebo.

Ο Henk-André Kroon, δήλωσε ότι θεωρείται καλή επίδραση και βασικά δείχνει μια μετακίνηση προς τη βελτίωση.

Είναι η πρώτη θετική δοκιμή σε 30 χρόνια στον τομέα της Guillain-Barré δήλωσε η ερευνήτρια Eveline Wiegers του  Erasmus University Medical Center στο Ρότερνταμ. Περιέγραψε τα αποτελέσματα της χαμηλής δόσης ως πολύ υποσχόμενα. Επειδή αυτό υπονοεί ότι οι ασθενείς μπορούν πιο συχνά να επιστρέφουν στις καθημερινές τους δραστηριότητες και πιο σύντομα.

Tο φάρμακο ANX005 είναι ειδικός τύπος πρωτεΐνης που σταματά τη βλαβερή αντίδραση στο οργανισμό που προκαλείται από το μόριο C1q, που θα μπορούσε να επιδεινώνει τα συμπτώματα της Guillain-Barré.

Ο Kroon δήλωσε ότι η θεραπεία είναι πολύ σημαντική, επειδή το συμπληρωματικό σύστημα του οργανισμού καθοδηγεί τη νευροφλεγμονή και την βλάβη στα περιφερικά νεύρα και προκαλεί όλες τις συνέπειες στον ασθενή.

Όπως δήλωσε, εμποδίζεται η μη αναστρέψιμη νευρική βλάβη, μειώνονται οι επιπλοκές και βελτιώνεται το αποτέλεσμα στον ασθενή.

Πηγές:
Webmd

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Αφορά ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρία.

Δόθηκε το πράσινο φως και το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας θα υλοποιήσει πιλοτικό πρόγραμμα με τίτλο «Ψηφιακή εκπαίδευση και ενδυνάμωση των ηλικιωμένων και των ατόμων με αναπηρία».

Στόχοι του προγράμματος είναι η ενίσχυση της ανεξάρτητης διαβίωσης και η προώθηση της κοινωνικής ένταξης των ηλικιωμένων και των ατόμων με αναπηρία μέσω της αξιοποίησης των δυνατοτήτων των ψηφιακών τεχνολογιών. Ωφελούμενοι του πιλοτικού προγράμματος θα είναι ηλικιωμένοι από το εξηκοστό πέμπτο (65ο) έτος της ηλικίας τους και άτομα με αναπηρία ίση ή μεγαλύτερη του πενήντα τοις εκατό (50%).

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ερευνητές ανακάλυψαν ότι αυξημένα επίπεδα μετάλλων, όπως χαλκός ψευδάργυρος και σελήνιο, συνδέονται σημαντικά με υψηλότερο κίνδυνο ALS και πρώιμο θάνατο.

Άνθρωποι με υψηλότερα επίπεδα μετάλλων στο αίμα και στα ούρα τους, ενδεχομένως μπορεί να είναι πιο πιθανό να διαγνωστούν -και να πεθάνουν- με τη νόσο ALS (πλαγία μυατροφική σκλήρυνση), έδειξε έρευνα του  University of Michigan.

Η νέα έρευνα εξέτασε τα επίπεδα μετάλλων στο αίμα και στα ούρα ανθρώπων με και χωρίς ALS, και έδειξε ότι η έκθεση σε μέταλλα και μείγματα μετάλλων συσχετίζεται με μεγαλύτερο κίνδυνο για ALS και βραχύτερη διάρκεια ζωής.

Οι ερευνητές μέτρησαν επίπεδα μετάλλων στο πλάσμα και στα ούρα δειγμάτων 450 ανθρώπων με ALS και 300 χωρίς την πάθηση.

Ανακάλυψαν ότι αυξημένα επίπεδα μετάλλων, όπως χαλκός ψευδάργυρος και σελήνιο, συνδέονται σημαντικά με υψηλότερο κίνδυνο ALS και πρώιμο θάνατο.

Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν τα αποτελέσματα για να δημιουργήσουν σκορ περιβαλλοντικού κινδύνου για τη νόσο παρόμοιο με τον  πολυγονιδιακό δείκτη κινδύνου που είχε αναπτυχθεί προηγουμένως στο U-M.

Τα σκορ περιβαλλοντικού κινδύνου έδειξαν ότι μείγματα μετάλλων στο πλάσμα και τα ούρα συνδέονται με περίπου τριπλάσιες πιθανότητες για τη νόσο.

Στην παρούσα έρευνα, η περίληψη του πολυγονιδιακού δείκτη κινδύνου για την ALS όσον αφορά την αξιολόγηση πιθανής επίδρασης γενετικών παραγόντων δεν επηρέαζε τη σχέση μεταξύ έκθεσης σε μέταλλα και κινδύνου για τη νόσο ή θνησιμότητα.

Οι ερευνητές επίσης ανακάλυψαν ότι συμμετέχοντες που είχαν επάγγελμα με υψηλότερη πιθανότητα έκθεσης σε μέταλλα είχαν αυξημένα επίπεδα μειγμάτων μετάλλων στο αίμα και στα ούρα τους.

Προηγούμενη έρευνα έδειξε ότι άνθρωποι με ALS ανέφεραν υψηλότερη επαγγελματική έκθεση σε μέταλλα πριν τη διάγνωση.

Ερευνητής σημείωσε ότι αποφεύγοντας δραστηριότητες υψηλού κινδύνου που συνδέονται με έκθεση σε μέταλλα, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να μειώσουν τη συνολική  έκθεσή τους και πιθανόν να μετριάσουν τον κίνδυνο.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο Neurology Neurosurgery & Psychiatry.

Πηγές:
Neurology Neurosurgery & Psychiatry.  

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Αναλύθηκαν στοιχεία για να διαπιστωθεί αν η οστεοπόρωση συνδέεται ανεξάρτητα με το ρυθμό βράχυνσης των τελομερών.

Νέα έρευνα στο Aging έδειξε ότι πιο μικρό μήκος τελομερών λευκοκυττάρων (LTL) συνδέεται με νόσους που συνδέονται με τη γήρανση όπως η οστεοπόρωση

Πολλές έρευνες έχουν προσπαθήσει να εντοπίσουν σχέση μεταξύ LTL και οστεοπόρωσης, αν και παραμένει αντιφατική.

Στη νέα έρευνα, διεθνής ομάδα ερευνητών θέλησε να διαπιστώσει αν η οστεοπόρωση συνδέεται ανεξάρτητα με τη βράχυνση των LTL σε ομάδα συμμετεχόντων.

Συνέκριναν τις τιμές LTL για κάθε συμμετέχοντα στην έναρξη και στα 2 χρόνια.

Τα στοιχεία αναλύθηκαν για να διαπιστωθεί αν η οστεοπόρωση συνδέεται ανεξάρτητα με το ρυθμό βράχυνσης των τελομερών.

Στη μελέτη εγγραφθηκαν τελικά 233 άτομα ( 5 έως 88 ετών) από την ομάδα frKBASE.

Ανάλυση έδειξε ότι μόνο η οστεοπόρωση συνδεόταν ανεξάρτητα με ταχεία βράχυνση των LTL σε 2 χρόνια.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Πηγη: https://www.dnews.gr/

Το νέο στέλεχος LB.1, με τα έως τώρα δεδομένα, δεν παρουσιάζει υψηλού κινδύνου νόσηση, αλλά μπορεί να επιφέρει όλα τα κοινά συμπτώματα λοίμωξης, όπως:
Πυρετό με ρίγος ή χωρίς
Βήχα
Δυσκολία στην αναπνοή
Κόπωση
Πόνο στους μυς και τις αρθρώσεις
Πονοκέφαλο
Απώλειας γεύσης και όσφρησης
Πονόλαιμο
Καταρροή
Ναυτία
Διάρροιες

Ιατρική φροντίδα θα χρειαστείτε εάν παρουσιάσετε:
Δυσκολία στην αναπνοή
Πόνο στο στήθος
Δυσκολία στο να ξυπνήσετε ή να παραμείνετε ξύπνιοι

Εάν εμφανίσετε σύμπτωμα που να παραπέμπει σε λοίμωξη του αναπνευστικού, καλό είναι να υποβληθείτε σε Rapid Test ή ακόμη καλύτερα σε COMBO Test (Γρίπης και COVID).

Πρόληψη
Ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δοθεί στα μέτρα ατομικής προστασίας, καθώς τους καλοκαιρινούς μήνες μπορεί να δημιουργηθεί συνωστισμός σε λιμάνια, αεροδρόμια, χώρους εστίασης και ψυχαγωγίας.
Σε μέρη με συνωστισμό φοράμε μάσκα προστασίας, κατά προτίμηση υψηλής αναπνευστικής προστασίας (FFP2) ή εναλλακτικά χειρουργική μάσκα. Ιδιαίτερα, η χρήση της κρίνεται αναγκαία σε περιπτώσεις επαφής με ύποπτα ή επιβεβαιωμένα κρούσματα Covid 19.

Πλένουμε πολλές φορές και ενδελεχώς τα χέρια μας με σαπούνι και νερό για τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα

Κρατούμε αποστάσεις

Ανανεώνουμε τον αέρα των εσωτερικών χώρων. Η συχνή ανανέωση βοηθάει και λόγω της μείωσης των αυξημένων συγκεντρώσεων διοξειδίου του άνθρακα στους εσωτερικούς χώρους.

Πηγη: https://healthmag.gr/

Τα ποσοστά εμφάνισης 17 τύπων καρκίνου αυξάνονται προοδευτικά στις νεότερες γενιές στις ΗΠΑ, σύμφωνα με μεγάλη μελέτη με επικεφαλής ερευνητές της Αμερικανικής Αντικαρκινικής Εταιρείας, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «The Lancet Public Health».

Οι ερευνητές έλαβαν δεδομένα για 23.654.000 ασθενείς που διαγνώστηκαν με 34 τύπους καρκίνου και για 7.348.137 θανάτους από 25 τύπους καρκίνου σε άτομα ηλικίας 25-84 ετών κατά την περίοδο 2000-2019 στις ΗΠΑ. Για να συγκρίνουν τα ποσοστά καρκίνου μεταξύ των γενεών υπολόγισαν τις αναλογίες ποσοστών επίπτωσης (δηλαδή της εμφάνισης της ασθένειας ως αναλογία του πληθυσμού για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα) και θνησιμότητας ανάλογα με την χρονολογία γέννησης, χωρισμένα σε πενταετή διαστήματα, από το 1920 έως το 1990.

Όπως διαπίστωσαν, τα ποσοστά επίπτωσης για οκτώ από τους 34 καρκίνους που μελετήθηκαν αυξάνονταν με κάθε διαδοχική ηλικιακή ομάδα. Συγκεκριμένα, το ποσοστό επίπτωσης ήταν περίπου δύο έως τρεις φορές υψηλότερο για τον καρκίνο του θυροειδούς, του παγκρέατος, των νεφρών και του λεπτού εντέρου στους άνδρες και τις γυναίκες και για τον καρκίνο του ήπατος και του ενδοηπατικού χοληδόχου πόρου στις γυναίκες, στην κοόρτη γεννήσεων του 1990 σε σχέση με την κοόρτη γεννήσεων του 1955.

Αντίθετα, σε οκτώ από τους καρκίνους αυτούς, οι τάσεις των ηλικιακών ομάδων γέννησης στα ποσοστά θνησιμότητας μειώθηκαν (π.χ. μυέλωμα και λευχαιμία), έμειναν στάσιμες (π.χ. λεπτό έντερο και θυρεοειδής) ή είχαν διακυμάνσεις (πχ. πάγκρεας και νεφροί). Η μείωση της θνησιμότητας θα μπορούσε να οφείλεται στην έγκαιρη ανίχνευση ή την πρόοδο της θεραπείας ή σε συνδυασμό και των δύο.

Σε όλους τους τύπους καρκίνου το ποσοστό επίπτωσης στην ομάδα γέννησης του 1990 κυμαινόταν από 12% υψηλότερο για τον καρκίνο των ωοθηκών έως 169% για τον καρκίνο της μήτρας, σε σχέση με το ποσοστό εμφάνισης στην κοόρτη γεννήσεων με το χαμηλότερο ποσοστό επίπτωσης.

Οι δέκα από τους 17 καρκίνους με αυξανόμενη συχνότητα εμφάνισης στις νεότερες γενιές είναι καρκίνοι που σχετίζονται με την παχυσαρκία, γεγονός που, όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, υποδηλώνει πιθανό ρόλο της παχυσαρκίας (που έχει ταχύτερη αύξηση στους νεότερους) στις αναδυόμενες τάσεις του καρκίνου στις νεότερες γενιές.

Επιπλέον, για τον καρκίνο του ήπατος και τον μη σχετιζόμενο με τον HPV καρκίνο του στόματος και του φάρυγγα, τα ποσοστά επίπτωσης αυξήθηκαν στις γυναίκες σε διαδοχικές κοόρτες γεννήσεων από το 1970 περίπου, ενώ τα ποσοστά μειώθηκαν ή σταθεροποιήθηκαν στους άνδρες. Οι ερευνητές σημειώνουν ότι οι αυξητικές τάσεις στις γυναίκες συνάδουν με τις συμπεριφορές που σχετίζονται με το αλκοόλ στα άτομα που γεννήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και τις αρχές της δεκαετίας του 1980, καθώς και με την επιτάχυνση της μεγάλης κατανάλωσης αλκοόλ από το 1990 ως το 2010. Αντίθετα η σταθεροποίηση της επίπτωσης του καρκίνου του ήπατος και του ενδοηπατικού χοληδόχου πόρου και η μείωση της επίπτωσης του καρκίνου του στόματος και του φάρυγγα στις πρόσφατες ανδρικές κοόρτες μπορεί να οφείλεται, τουλάχιστον εν μέρει, στη μείωση της κατανάλωσης αλκοόλ και καπνίσματος μεταξύ ανδρών ηλικίας 18-25 ετών.

«Τα ευρήματα αυτά έρχονται να προστεθούν στις αυξανόμενες ενδείξεις για αυξημένο κίνδυνο καρκίνου στις γενιές μετά τους Baby Boomers (γεννημένοι το 1946-1964), επεκτείνοντας τα προηγούμενα ευρήματα για καρκίνο του παχέος εντέρου σε πρώιμο στάδιο και μερικούς καρκίνους που σχετίζονται με την παχυσαρκία προκειμένου να συμπεριλάβουν ένα ευρύτερο φάσμα τύπων καρκίνου», επισημαίνει η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Hyuna Sung, ανώτερη επιστήμονας στην Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία.

Όπως σημειώνουν οι ερευνητές στη μελέτη, τα αυξανόμενα ποσοστά επίπτωσης του καρκίνου στις νεότερες γενιές υποδηλώνουν ότι υπήρξαν αυξήσεις στον επιπολασμό των καρκινογόνων εκθέσεων κατά τη διάρκεια της πρώιμης ζωής ή της νεαρής ενηλικίωσης, οι οποίες ακόμα δεν έχουν διευκρινιστεί.

«Οι κοόρτες γέννησης, δηλαδή ομάδες ανθρώπων που ταξινομούνται με βάση το έτος γέννησής τους, μοιράζονται μοναδικά κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και κλιματικά περιβάλλοντα, τα οποία επηρεάζουν την έκθεσή τους σε παράγοντες κινδύνου για καρκίνο κατά τη διάρκεια των κρίσιμων αναπτυξιακών τους χρόνων. Παρόλο που έχουμε εντοπίσει τάσεις καρκίνου που συνδέονται με τη χρονολογία γέννησης, δεν έχουμε ακόμα μια σαφή εξήγηση για το γιατί τα ποσοστά αυτά αυξάνονται», προσθέτει η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Πηγη: https://healthmag.gr/

Έναν νέο τρόπο αντιμετώπισης της νόσου Αλτσχάιμερ ανακάλυψαν ερευνητές στο Κέντρο Επιστήμης του Εγκεφάλου RIKEN, στην Ιαπωνία.

Χρησιμοποιώντας ποντίκια, ο Takaomi Saido και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι η θεραπεία με ντοπαμίνη θα μπορούσε να ανακουφίσει τα συμπτώματα στον εγκέφαλο και να βελτιώσει τη μνήμη.

Η μελέτη εξετάζει τον ρόλο της ντοπαμίνης στην αύξηση της παραγωγής νεπριλυσίνης, ενός ενζύμου που μπορεί να διασπάσει τις επικίνδυνες πλάκες στον εγκέφαλο που αποτελούν το χαρακτηριστικό γνώρισμα της νόσου Αλτσχάιμερ.

Ο σχηματισμός συσσωματωμάτων γύρω από τους νευρώνες είναι ένα από τα πρώτα σημάδια της νόσου Αλτσχάιμερ, που συχνά αρχίζει δεκαετίες πριν από τον εντοπισμό συμπτωμάτων, όπως η απώλεια μνήμης. Αυτά τα συσσωματώματα σχηματίζονται από πεπτίδια β-αμυλοειδούς που συσσωρεύονται με την πάροδο του χρόνου.

Στη νέα μελέτη, οι ερευνητές επικεντρώθηκαν στο ένζυμο νεπριλυσίνη, επειδή προηγούμενα πειράματα έδειξαν ότι η γενετική παραγωγή νεπριλυσίνης στον εγκέφαλο -μια διαδικασία που ονομάζεται αυξορρύθμιση, μέσω της οποίας ένα κύτταρο αυξάνει την ποσότητα ενός κυτταρικού συστατικού του, π.χ. του RNA, ή μιας πρωτεΐνης, ως απόκριση προς μία εξωτερική μεταβλητή ρύθμιση- είχε ως αποτέλεσμα λιγότερες πλάκες β-αμυλοειδούς και βελτίωση της μνήμης σε ποντίκια.

Ενώ ο γενετικός χειρισμός ποντικιών για την παραγωγή νεπριλυσίνης είναι χρήσιμος πειραματικά, για να θεραπευτούν οι άνθρωποι με τη νόσο, χρειάζεται να γίνει με τη χρήση φαρμάκων. Τα χάπια ή η ένεση νεπριλυσίνης ωστόσο, δεν είναι εφικτά, επειδή το ένζυμο δεν μπορεί να εισέλθει στον εγκέφαλο από την κυκλοφορία του αίματος.

Το πρώτο βήμα της νέας μελέτης ήταν η διαλογή πολλών μορίων για να προσδιοριστεί ποια από αυτά μπορούν να ρυθμίσουν με φυσικό τρόπο τη νεπριλυσίνη στα σωστά σημεία του εγκεφάλου.

Προηγούμενες έρευνες οδήγησαν τους επιστήμονες στον περιορισμό της αναζήτησης στις ορμόνες που παράγονται από τον υποθάλαμο και ανακάλυψαν ότι η εφαρμογή ντοπαμίνης σε εγκεφαλικά κύτταρα που καλλιεργήθηκαν στο εργαστήριο, απέδωσε αυξημένα επίπεδα νεπριλυσίνης και μειωμένα επίπεδα β-αμυλοειδούς.

Οι ερευνητές εισήγαγαν μικροσκοπικούς υποδοχείς στην κοιλιακή καλύπτρα ή κοιλιακή καλυπτήρια περιοχή, μία ομάδα νευρώνων που βρίσκονται κοντά στη μέση της βάσης του μέσου εγκεφάλου και αποτελούν πηγή των ντοπαμινεργικών κυτταρικών σωμάτων του μεσοφλοιώδους μεταιχμιακού συστήματος ντοπαμίνης. Εμπλέκονται στο κύκλωμα του εγκεφάλου που έχει να κάνει με τα φάρμακα και τη φυσική ανταμοιβή.

Προσθέτοντας στην τροφή των ποντικιών ένα αντίστοιχο σχεδιασμένο φάρμακο, οι ερευνητές κατάφεραν να ενεργοποιούν συνεχώς αυτούς τους νευρώνες, και μόνο αυτούς, στους εγκεφάλους των ποντικιών.

Η ενεργοποίηση οδήγησε σε αύξηση της νεπριλυσίνης και μείωση των επιπέδων β-αμυλοειδούς, αλλά μόνο στο μπροστινό τμήμα του εγκεφάλου των ποντικών. Θα μπορούσε όμως η θεραπεία να αφαιρέσει τις πλάκες; Η απάντηση είναι «ναι».

Οι ερευνητές επανέλαβαν το πείραμα χρησιμοποιώντας ένα ειδικό μοντέλο ποντικού της νόσου Αλτσχάιμερ στο οποίο τα ποντίκια αναπτύσσουν πλάκες β-αμυλοειδούς. Οκτώ εβδομάδες θεραπείας οδήγησαν σε σημαντικά λιγότερες πλάκες στον προμετωπιαίο φλοιό αυτών των ποντικιών.

Στα τελευταία πειράματα εξετάστηκαν οι επιδράσεις της θεραπείας με L-DOPA. Το L-DOPA είναι ένα πρόδρομο μόριο ντοπαμίνης που χρησιμοποιείται συχνά για τη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον, επειδή μπορεί να εισέλθει στον εγκέφαλο από το αίμα, όπου στη συνέχεια μετατρέπεται σε ντοπαμίνη.

Η θεραπεία των ποντικών με L-DOPA οδήγησε σε αύξηση της νεπριλυσίνης και μείωση των πλακών β-αμυλοειδούς τόσο στο μετωπιαίο όσο και στο οπίσθιο τμήμα του εγκεφάλου. Τα ποντίκια που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με L-DOPA για τρεις μήνες είχαν επίσης καλύτερες επιδόσεις σε τεστ μνήμης σε σχέση με τα ποντίκια που δεν έλαβαν θεραπεία.

Οι δοκιμές έδειξαν ότι τα επίπεδα της νεπριλυσίνης μειώνονται φυσιολογικά με την αύξηση της ηλικίας στα φυσιολογικά ποντίκια, ιδίως στο μετωπιαίο τμήμα του εγκεφάλου, καθιστώντας την ίσως έναν καλό βιοδείκτη για προκλινικές διαγνώσεις της νόσου Αλτσχάιμερ. Το πώς η ντοπαμίνη προκαλεί την αύξηση των επιπέδων της νεπριλυσίνης παραμένει άγνωστο και αποτελεί το επόμενο στάδιο της έρευνας για την ομάδα του Saido.

«Δείξαμε ότι η θεραπεία με L-DOPA μπορεί να συμβάλει στη μείωση των επικίνδυνων πλακών β-αμυλοειδούς και στη βελτίωση της λειτουργίας της μνήμης σε μοντέλο ποντικού για τη νόσο Αλτσχάιμερ», εξηγεί ο Watamura Naoto, πρώτος συγγραφέας της μελέτης.

«Αλλά η θεραπεία με L-DOPA είναι γνωστό ότι έχει σοβαρές παρενέργειες σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον. Ως εκ τούτου, το επόμενο βήμα μας είναι να διερευνήσουμε πώς η ντοπαμίνη ρυθμίζει τη νεπριλυσίνη στον εγκέφαλο, γεγονός που αναμένεται να αποφέρει μια νέα προληπτική προσέγγιση που μπορεί να ξεκινήσει στο προκλινικό στάδιο της νόσου Αλτσχάιμερ», πρόσθεσε.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Science Signaling.

Πηγη: https://www.onmed.gr/

Έρχονται νέα φάρμακα για την παχυσαρκία και εταιρείες – κολοσσοί επενδύουν σε καινοτόμες λύσεις, τη στιγμή που μεγάλες έρευνες βρίσκονται σε εξέλιξη προκειμένου να διαπιστωθεί η αποτελεσματικότητά τους από την καθημερινή χρήση, όπως αυτή στο UCL, με ελληνική συμμετοχή.

Ο ενδοκρινολόγος – διαβητολόγος Δρ. Πλούταρχος Τζούλης, επίτιμος αναπληρωτής καθηγητής Ενδοκρινολογίας στην Ιατρική Σχολή του University College του Λονδίνου (UCL) απαντά σε ερωτήσεις του Healthstories σχετικά με τα φάρμακα για την παχυσαρκία αλλά και για τα συμπεράσματα μεγάλης μελέτης που παρουσίασε πρόσφατα μαζί με συναδέλφους του.

Νέα φάρμακα για την παχυσαρκία

Η μεγάλη κινητικότητα που υπάρχει στο ερευνητικό πεδίο για τα φάρμακα που ελέγχουν τον διαβήτη και προκαλούν απώλεια βάρους, φαίνεται από το γεγονός ότι νέοι ανταγωνιστές μπαίνουν στο «παιχνίδι» του αδυνατίσματος, καθώς οι πρώτες εταιρείες που επένδυσαν σε αυτά τα καινοτόμα φάρμακα, η Eli Lilly και η Novo Nordisk, μετράνε υπέρογκα κέρδη.

Πριν από λίγες μέρες η Viking Therapeutics ανακοίνωσε τα τελευταία αποτελέσματα των ερευνών για ένα νέο ενέσιμο φάρμακο κατά της παχυσαρκίας. Παράλληλα ανακοίνωσε ότι αναπτύσσει άλλο ένα φάρμακο για τον ίδιο σκοπό, που θα χορηγείται από το στόμα. Οι εταιρείες Roche και Pfizer έχουν, επίσης, ανακοινώσει ότι αναπτύσσουν φάρμακα κατά της παχυσαρκίας, τα οποία θα χορηγούνται από το στόμα.

Αυτή τη στιγμή κυκλοφορούν το Ozempic και το Wegovy από τη δανέζικη Novo Nordisk. Η αμερικανική Eli Lilly παρασκευάζει το Mounjarro και το Zepbound, εκτιμώντας, μάλιστα, ότι το δεύτερο θα γίνει το πιο δημοφιλές φάρμακο στην ιστορία.

Η επιστημονική πληροφορία είναι πολλή και συνεχής και η παγκόσμια ζήτηση είναι… εκρηκτική.

Ο ενδοκρινολόγος – διαβητολόγος Δρ. Πλούταρχος Τζούλης, επίτιμος αναπληρωτής καθηγητής Ενδοκρινολογίας στην Ιατρική Σχολή του University College του Λονδίνου (UCL) απαντά σε 7+1 ερωτήσεις για τα φάρμακα για την παχυσαρκία.

Κύριε Τζούλη πόσα φάρμακα κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας;

Αυτή τη στιγμή στη χώρα μας υπάρχουν διαθέσιμα τέσσερα φάρμακα για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Δύο είναι σε μορφή δισκίου, αλλά με περιορισμένη αποτελεσματικότητα, η ορλιστάτη (Xenical) που είναι διαθέσιμη για τουλάχιστον δύο δεκαετίες και ο συνδυασμός ναλτρεξόνης και βουπροπιόνης, που κυκλοφορεί με την εμπορική ονομασία Mysimba.

Την τελευταία πενταετία τα ενέσιμα σκευάσματα έχουν επικρατήσει λόγω της υψηλής αποτελεσματικότητάς τους στη μείωση του σωματικού βάρους. Συγκεκριμένα, δύο ενέσιμα φάρμακα είναι διαθέσιμα και στοχεύουν στην αύξηση των επιπέδων του παρόμοιου με γλυκαγόνης πεπτίδιου 1, διεθνώς γνωστού ως GLP-1 (glucagon-likepeptide 1). Το πρώτο, που λαμβάνεται σε ημερήσια βάση, είναι η λιραγλουτίδη και το δεύτερο, που χορηγείται μια φορά την εβδομάδα, είναι η σεμαγλουτίδη.

Πώς δρουν αυτά τα φάρμακα; Ποιος είναι ο μηχανισμός τους;

Τα ενέσιμα σκευάσματα, που αποτελούν την πιο συνήθη φαρμακευτική αγωγή για την παχυσαρκία, βασικά δρουν μέσω της μείωσης των επιπέδων όρεξης και της αύξησης του αισθήματος κορεσμού. Αυτές οι δράσεις έχουν ως συνέπεια τον σημαντικό περιορισμό στην καθημερινή πρόσληψη θερμίδων και τη μείωση του σωματικού βάρους.

Σε επίπεδο ανεπιθύμητων ενεργειών ποιες είναι οι πιο συχνές και σε τι ποσοστό εμφανίζονται;

Τα ενέσιμα σκευάσματα έχουν συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες από το γαστρεντερικό, που αφορούν μέχρι και στο 40% των ατόμων, που τα λαμβάνουν. Οι συνηθέστερες είναι ήπιες και περιλαμβάνουν αίσθημα πληρότητας, ναυτία, δυσπεπτικά ενοχλήματα, δυσκοιλιότητα, εμέτους, διαρροϊκές κενώσεις, ενώ σε λίγες περιπτώσεις είναι σοβαρότερες, όπως χολοκυστίτιδα.

Ως επί το πλείστον διαρκούν από λίγες ημέρες έως λίγες εβδομάδες και βελτιώνονται με την πάροδο του χρόνου. Σε σχέση με την πιθανή συσχέτιση της λήψης αυτών των φαρμάκων με την εμφάνιση καρκίνου ή παγκρεατίτιδας, τα αποτελέσματα των μελετών είναι καθησυχαστικά.

Ποιοι ασθενείς συστήνεται να τα λαμβάνουν;

Η απόφαση για τη χορήγηση αυτών των φαρμάκων, όπως και για κάθε άλλη φαρμακευτική αγωγή, είναι εξατομικευμένη και πρέπει να είναι αποτέλεσμα αγαστής συνεργασίας του ιατρού με εξειδικευμένη γνώση στο πεδίο της παχυσαρκίας και του ασθενούς.

Τα φάρμακα αυτά έχουν εγκριθεί από τις διεθνείς ρυθμιστικές αρχές για χορήγηση σε συνδυασμό με υγιεινοδιαιτητικά μέτρα, όπως μειωμένη πρόσληψη θερμίδων και αυξημένη σωματική άσκηση, σε άτομα με παχυσαρκία ή υπερβαρότητα και τουλάχιστον μια συσχετιζομένη συννοσηρότητα, όπως σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, αρτηριακή υπέρταση, δυσλιπιδαιμία, άπνοια ύπνου. Όπως ισχύει για τη θεραπευτική αγωγή όλων των χρόνιων νοσημάτων, η λήψη αυτών των φαρμάκων πρέπει να γίνεται υπό την επίβλεψη εξειδικευμένου ιατρού.

Για πόσο χρονικό διάστημα μπορεί να τα παίρνει κάποιος; Τι δείχνουν οι μελέτες και τι η χρήση στην πράξη ως τώρα;

Ακόμη δεν είναι σαφής ο χρονικός ορίζοντας λήψης των φαρμάκων αυτών. Με βάση τις μελέτες είναι σαφές ότι η διακοπή των φαρμάκων αυτών μετά από έξι μήνες, αλλά ακόμη και μετά από 12 μήνες, οδηγεί στην επαναπρόσληψη μεγάλου ποσοστού του απολεσθέντος βάρους εντός λίγων μηνών. Άρα η χρήση πρέπει να είναι μακροχρόνια και να διαρκεί τουλάχιστον 12 μήνες, όπως και στις μελέτες αποτελεσματικότητας, ενώ σε αρκετούς ασθενείς πιθανώς να συνίσταται και η δια βίου χρήση τους.

Πρόσφατα παρουσιάσατε μια μελέτη για το θέμα. Σε τι αφορούσε; Πείτε μας κάποιες λεπτομέρειες…

Η πρόσφατη μελέτη μας αφορούσε στη χρήση της σεμαγλουτίδης σε άτομα με παχυσαρκία ή υπερβαρότητα στην καθ΄ ημέρα κλινική πράξη. Η μελέτη αυτή γνώρισε διεθνή αναγνώριση, διότι δεν υπάρχουν πολλά δεδομένα για τα αποτελέσματα χρήσης της σεμαγλουτίδης εκτός των κλινικών μελετών.

Επιβεβαίωσε την υψηλή αποτελεσματικότητα της σεμαγλουτίδης με απώλεια βάρους της τάξης του 13% εντός εξαμήνου και ήπιες ανεπιθύμητες ενέργειες. Αυτά τα δεδομένα χαρακτηρίζονται ως ιδιαιτέρως σημαντικά, αφού έδειξαν ότι τα αποτελέσματα στην καθημερινή πρακτική δεν υστερούσαν έναντι αυτών στις κλινικές μελέτες.

Υπάρχουν ασθενείς, στους οποίους τα φάρμακα αυτά δεν έχουν αποτέλεσμα; Εάν ναι, σε τι ποσοστό;

Η μελέτη μας κατέγραψε ένα ποσοστό μη ανταπόκρισης στη σεμαγλουτίδη γύρω στο 15%, παρόμοιο με αυτό των μελετών. Επίσης, σύμφωνα με τη μελέτη μας, οι άνδρες και τα άτομα με καταθλιπτική συνδρομή έχουν αυξημένη πιθανότητα να μην πετύχουν την επιθυμητή μείωση βάρους με τη λήψη σεμαγλουτίδης. Τα νέα αυτά ευρήματα πρέπει να μελετηθούν περαιτέρω σε νέες μελέτες, αφού είναι σημαντικό να μπορέσουμε να προβλέπουμε κατά το δυνατό την ανταπόκριση ενός ατόμου πριν από την έναρξη της αγωγής.

Συνταγογραφούνται αυτά τα φάρμακα;

Μέχρι πριν από λίγους μήνες κανένα φαρμακευτικό σκεύασμα για την παχυσαρκία δεν αποζημιωνόταν από τα ασφαλιστικά ταμεία στη χώρα μας, ανεξαρτήτως χαρακτηριστικών του ασθενούς.

Πλέον η λιραγλουτίδη, ημερήσιος ενέσιμος αγωνιστής GLP1, είναι στον κατάλογο των αποζημιούμενων φαρμάκων από τον ΕΟΠΥΥ, αλλά αφορά αποκλειστικά σε άτομα με δείκτη μάζα σώματος πάνω από 40 kg/m2, που, επίσης, έχουν είτε χρόνια εγκατεστημένη καρδιαγγειακή νόσο, είτε χρόνια αποφρακτική άπνοια ύπνου.

Πηγη: https://healthstories.gr/