Οι επιστήμονες αποκαλύπτουν μια εκπληκτική σύγκρουση μεταξύ σημαντικών γνωστικών ικανοτήτων

Ξετυλίγοντας τη σχέση μεταξύ εργαζόμενης μνήμης και προσοχής, οι επιστήμονες μπορεί να είναι ένα βήμα πιο κοντά στο ξεκλείδωμα των μυστηρίων του νου

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν μια εκπληκτική σύγκρουση μεταξύ δύο σημαντικών γνωστικών ικανοτήτων, οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν εκτεταμένες επιπτώσεις στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τις πληροφορίες. Οι εν λόγω ικανότητες είναι η μνήμη εργασίας και η προσοχή, τα οποία παίζουν κρίσιμους ρόλους στην ικανότητά μας να εστιάζουμε και να επεξεργαζόμαστε πληροφορίες στην καθημερινή μας ζωή.

Η μνήμη εργασίας είναι η ικανότητα να διατηρεί και να χειρίζεται πληροφορίες στο μυαλό για σύντομες χρονικές περιόδους, ενώ η προσοχή είναι η ικανότητα επιλεκτικής εστίασης σε σχετικές πληροφορίες, ενώ φιλτράρει τους περισπασμούς. Και οι δύο αυτές ικανότητες είναι απαραίτητες για εργασίες όπως η επίλυση προβλημάτων, η λήψη αποφάσεων και η μάθηση.

Ωστόσο, ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϋ, ανακάλυψαν ότι αυτές οι δύο ικανότητες μπορεί πραγματικά να παρεμβαίνουν μεταξύ τους σε ορισμένες καταστάσεις. Σε μια σειρά πειραμάτων, διαπίστωσαν ότι όταν ζητήθηκε από τα άτομα να εκτελέσουν ταυτόχρονα εργασίες που απαιτούσαν υψηλά επίπεδα τόσο εργασιακής μνήμης όσο και προσοχής, η απόδοσή τους υποβαθμίστηκε σε σύγκριση με όταν έπρεπε να εκτελέσουν μόνο μία εργασία τη φορά.

Αυτή η εκπληκτική σύγκρουση μεταξύ της μνήμης εργασίας και της προσοχής αμφισβητεί την παραδοσιακή άποψη ότι αυτές οι ικανότητες λειτουργούν ανεξάρτητα η μία από την άλλη. Αντίθετα, προτείνει ότι μπορεί να υπάρχει ένα όριο στο πόσες πληροφορίες μπορεί να επεξεργαστεί αποτελεσματικά ο εγκέφαλος ταυτόχρονα και ότι η προσπάθεια ταυτόχρονης εκτέλεσης πολλών γνωστικών εργασιών μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη απόδοση.

Οι επιπτώσεις αυτού του ευρήματος είναι σημαντικές, ιδιαίτερα στο πλαίσιο της σύγχρονης κοινωνίας όπου τα άτομα βομβαρδίζονται συχνά με πληροφορίες και περισπασμούς από πολλαπλές πηγές. Η κατανόηση των ορίων της εργαζόμενης μνήμης και της προσοχής θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο αποτελεσματικές στρατηγικές για τη διαχείριση του γνωστικού φορτίου και τη βελτίωση της συνολικής γνωστικής απόδοσης.

Οι ερευνητές εργάζονται τώρα για να διερευνήσουν περαιτέρω αυτή τη σύγκρουση μεταξύ εργαζόμενης μνήμης και προσοχής, με την ελπίδα να αναπτύξουν παρεμβάσεις ή προγράμματα εκπαίδευσης που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα άτομα να ενισχύσουν τις γνωστικές τους ικανότητες και να αντιμετωπίσουν καλύτερα την υπερφόρτωση πληροφοριών.

Συνολικά, αυτή η ανακάλυψη ρίχνει νέο φως στις περίπλοκες λειτουργίες του ανθρώπινου εγκεφάλου και υπογραμμίζει την πολυπλοκότητα των γνωστικών διαδικασιών. Ξετυλίγοντας τη σχέση μεταξύ εργαζόμενης μνήμης και προσοχής, οι επιστήμονες μπορεί να είναι ένα βήμα πιο κοντά στο ξεκλείδωμα των μυστηρίων του νου και στην ανάπτυξη πρακτικών στρατηγικών για τη βελτιστοποίηση της γνωστικής λειτουργίας σε έναν κόσμο γεμάτο με συνεχή ερεθίσματα.

 

 

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Παρβοϊός: Τι είναι η «πέμπτη νόσος» – Συμπτώματα και μετάδοση

Ο παρβοϊός προσβάλλει κυρίως μικρά παιδιά, αλλά μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία.

Ο παρβοϊός(Parvovirus B19) είναι μια κοινή λοίμωξη που προσβάλλει τους ανθρώπους όλων των ηλικιών, αλλά κυρίως παιδιά σχολικής ηλικίας, δηλαδή 5 με 15 ετών.

«Συναγερμός» έχει σημάνει στη Βόρεια Ελλάδα μετά την έξαρση 11 κρουσμάτων του συγκεκριμένου ιού σε παιδικό σταθμό, αλλά και από τον θάνατο ενός παιδιού 3,5 χρονών.

Η λοίμωξη από παρβοϊό είναι γνωστή και ως «πέμπτη νόσος», καθώς ήταν μία από τις πέντε κοινές ασθένειες της παιδικής ηλικίας (μαζί με την ιλαρά, την ερυθρά, την παρωτίτιδα και την οστρακιά).

Συμπτώματα

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο παρβοϊός δεν προκαλεί έντονα συμπτώματα και η νόσηση είναι ήπια, σε παιδιά και ενήλικες.  Περίπου 2 στους 10 ανθρώπους που μολύνονται από αυτόν τον ιό δεν θα έχουν συμπτώματα, ωστόσο κάποιοι μπορεί να βιώσουν:

  • Πυρετό
  • Πονοκέφαλο
  • Βήχα
  • Πονόλαιμο
  • Εξανθήματα
  • Πόνο στις αρθρώσεις

Εξανθήματα

Το πιο κοινό εξάνθημα που σχετίζεται με τη μόλυνση από τον παρβοϊό Β19 είναι το κόκκινο εξάνθημα στο πρόσωπο, κυρίως στα μάγουλα. Αυτό το εξάνθημα εμφανίζεται συνήθως λίγες μέρες μετά τα αρχικά συμπτώματα που αναφέρονται παραπάνω. Είναι πιο σύνηθες στα παιδιά παρά στους ενήλικες. Το εξάνθημα μπορεί να προκαλεί φαγούρα, ειδικά στα πέλματα των ποδιών. Μπορεί να ποικίλλει σε ένταση και συνήθως υποχωρεί σε 7 έως 10 ημέρες.

Παρβοϊός: Επιπλοκές

O παρβοϊός, αν και περιγράφεται ως μια ήπια σχετικά νόσος, μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές στην υγεία, κυρίως στα νεύρα, τις αρθρώσεις ή το αίμα. Μπορεί να προκαλέσει ακόμη και αναιμία σε ορισμένους ασθενείς με ορισμένες αιματολογικές διαταραχές ή με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Πρέπει να δείξετε ιδιαίτερη προσοχή στο συγκεκριμένο ιό αν είστε έγκυος, αν πάσχετε από διαταραχές του αίματος όπως η δρεπανοκυτταρική αναιμία και η θαλασσαιμία και αν έχετε ξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Μετάδοση και εγκυμοσύνη

Ο άνθρωπος προσβάλλεται από το στέλεχος Β19 του παρβοϊού (γι’ αυτό και είναι γνωστός και ως παρβοϊός Β19). Αυτό είναι διαφορετικό στέλεχος από τον παρβοϊό που προσβάλλει σκύλους και γάτες, οπότε δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος να κολλήσετε την μόλυνση από ένα κατοικίδιο ζώο ή το αντίστροφο.

Η ανθρώπινη λοίμωξη από παρβοϊό είναι πιο συχνή μεταξύ των παιδιών ηλικίας δημοτικού σχολείου και παρουσιάζει εξάρσεις κατά τους χειμερινούς και ανοιξιάτικους μήνες, αλλά, σε γενικές γραμμές, ο καθένας μπορεί να κολλήσει τον παρβοϊό Β19 ανά πάσα στιγμή του έτους. Εξαπλώνεται από άτομο σε άτομο, ακριβώς όπως το κοινό κρυολόγημα, συχνά μέσω αναπνευστικών εκκρίσεων και της επαφής χέρι-με-χέρι.

Η ασθένεια είναι μεταδοτική κατά την εβδομάδα πριν εμφανιστεί το εξάνθημα, γι’ αυτό και είναι πολύ δύσκολο να προληφθεί η μετάδοση από άτομο σε άτομο, αφού δεν υπάρχουν ακόμα εμφανή συμπτώματα. Μόλις εμφανιστεί το εξάνθημα, το άτομο με την ασθένεια δεν θεωρείται πλέον μεταδοτική και δεν χρειάζεται να απομονώνεται.

Μπορεί επίσης να μεταδοθεί μέσω του αίματος. Μια έγκυος γυναίκα που έχει μολυνθεί μπορεί να μεταδώσει τον ιό στο έμβρυο που κυοφορεί. Τουλάχιστον το 50 έως 70% των εγκύων γυναικών είναι πιθανό να έχουν ήδη ανοσία στον παρβοϊό Β19. Σε γυναίκες που δεν έχουν ανοσία, η λοίμωξη στις πρώτες 20 εβδομάδες της εγκυμοσύνης μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές στο έμβρυο.

Με πληροφορίες από: CDC

 

 

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Παρβοϊός: Πώς ένα υγιές παιδί μπορεί να καταλήξει σε θάνατο από έναν κοινό ιό – Τι λένε οι παιδίατροι

Η παιδίατρος Άννα Παρδάλη, εξηγεί στο iatropedia.gr πώς ένα υγιές παιδί μπορεί να γίνει ευάλωτο στον παρβοϊό, μία απλή παιδική αρρώστια.

Από την πανδημία του κορονοϊού και μετά, δεν είναι η πρώτη φορά που κοινοί ιοί μας απασχολούν με έναν διαφορετικό τρόπο. Αυτή τη φορά, σειρά έχει o παρβοϊός (Parvovirus B19), που παρουσιάζει πανευρωπαϊκή έξαρση,οδήγησε στον θάνατο ένα 3,5χρονο κοριτσάκι στη χώρα μας και προκάλεσε συρροή κρουσμάτων σε παιδικό σταθμό της Θεσσαλονίκης.

Οι επιστήμονες είναι καθησυχαστικοί, καθώς λένε πώς πρόκειται για έναν κοινό ιό, που συνηθίζει να κάνει εξάρσεις. Η επιπλοκή της μυοκαρδίτιδας μάλιστα που παρουσιάστηκε στα 4 από τα 11 παιδάκια που προσβλήθηκαν από τον παρβοϊό στον παιδικό σταθμό της βόρειας Ελλάδας είναι η πιο συνηθισμένη επιπλοκή.

Τι μπορεί να προκαλέσει λοιπόν τον τραγικό θάνατο ενός υγιούς παιδιού;

Η παιδίατρος και αντιπρόεδρος της Ένωσης Ελευθεροεπαγγελματιών Παιδιάτρων Αττικής, Άννα Παρδάλη, εξηγεί:

“Πρέπει τα παιδιά μας να μην είναι “υποψήφιοι ευάλωτοι” σε κάποιον ιό ή σε κάποιους ιούς. Μιλάμε, λοιπόν, για υγιή παιδιά και πρέπει να ξεκινήσουμε από την πρόληψη. Σε ένα υγιές παιδί είναι εξαιρετικά εξαιρετικά σπάνιο να συμβεί κάτι. Ένα υγιές παιδί, όμως, που είναι ανοσοκατεσταλμένο -δηλαδή που έχει εξαντληθεί από προηγούμενες λοιμώξεις– τότε αυτό το παιδί είναι ευάλωτο. Όταν ένα παιδί είναι άρρωστο πρέπει να αναρρώνει μέχρι τέλους. Όχι επειδή έπεσε ο πυρετός να το πηγαίνουν το παιδί στις κούνιες, ή να το στέλνουν στο σχολείο γιατί τότε εξαντλείται. Αυτά ειδικά τα παιδιά που είναι μικρά, όταν αρρωσταίνουν πρέπει να γίνονται εντελώς καλά, τονίζει η γιατρός.

Ο κοινός παρβοϊός με τις κοινές επιπλοκές που τον μαθαίνουμε τώρα…

Ο παρβοϊός είναι ένας κοινός ιός που προκαλεί τη νόσο του λοιμώδους ερυθήματος, ή αλλιώς την “πέμπτη νόσο” (πέμπτη κατά σειρά παιδική ασθένεια μετά τις: ιλαρά, παρωτίτιδα, οστρακιά, ερυθρά).

Προκαλεί το χαρακτηριστικό εξάνθημα, το οποίο μοιάζει σαν “ράπισμα” (χαστούκι) και στα δύο μάγουλα και μπορεί να εμφανιστεί σε όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Αποτελεί ουσιαστικά παιδική ασθένεια, για την οποία, όμως, δεν υπάρχει εμβόλιο.

Τον τελευταίο μήνα ο παρβοϊός παρουσιάζει έξαρση και στη χώρα μας, ενώ έχουν προηγηθεί στην Ευρώπη καταγεγραμμένες από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ελέγχου Λοιμώξεων (ECDC), οι επιδημικές εξάρσεις της Γαλλίας, της Ολλανδίας, της Ιρλανδίας, της Δανίας και της Νορβηγίας, στα τέλη του 2023 και μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2024.

“Σε μας τους παιδίατρους είναι πολύ κοινή ίωση και είναι γνωστές οι επιπλοκές του για το καρδιαγγειακό. Αυτός ο ιός κάνει πάθηση καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Απλώς κατά περιόδους μπορεί να κάνει κάποιες επιδημικές αιχμές. Πολύ περισσότερο μπορεί να κάνει, όπως και πολύ άλλοι ιοί, μεγαλύτερη επιδημική έξαρση, από 5 έως 10 χρόνια. Δεν ασχολούμασταν τόσα χρόνια. Μετά τον κορονοϊό, όμως, έχει γίνει περισσότερο ιατροκεντρική η ενημέρωση του κόσμου”, σημειώνει η παιδίατρος.

Η πανδημία του κορονοϊού συνέβαλλε ώστε τα συστήματα υγείας να εστιάσουν περισσότερο στην παρακολούθηση των επιδημιών και στην καταγραφή των κρουσμάτων και των θανατηφόρων περιστατικών.

Η παιδίατρος τονίζει πως τα απλά συμπτώματα που παρουσιάζει ο παρβοϊός, εντοπίζονται σε οποιαδήποτε λοίμωξη. Από την πέμπτη νόσο πάσχουν αυτή τη στιγμή χιλιάδες άνθρωποι, όπως λέει.

“Δεν είναι κάποιος φονικός ιός. Αυτήν την εποχή στο τηλέφωνό μας καθημερινά έχουμε πάρα πολλές κλήσεις από παιδιά που έχουν νοσήσει. Σε όλη την Ελλάδα αυτή τη στιγμή, υπάρχουν χιλιάδες περιστατικά και σε καθημερινή βάση. Έχει εδώ και κανένα μήνα που έχει έξαρση. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι επικίνδυνος. Αν ήταν επικίνδυνος αναλογικά και στατιστικά θα συνέβαιναν πιο συχνά θανατηφόρα περιστατικά. Ο ιός αυτός μπορεί να προκαλέσει και μυοκαρδίτιδα. Εγώ είμαι 25 χρόνια στην παιδιατρική μας το έλεγαν από το Πανεπιστήμιο αυτό, και τις μυοκαρδίτιδες και τις αποβολές στις εγκύους. Η ευαισθητοποίησή μας είναι αποτέλεσμα της «νέας ματιάς» που ήρθε μετά την εποχή του COVID-19 στα ιατρικά θέματα και λόγω της καλύτερης επιτήρησης”, εξηγεί η κα. Παρδάλη.

Τα συμπτώματα του παρβοϊού και οι επιπλοκές του

Το 1/3 του πληθυσμού έχει ανοσοποιηθεί γιατί έχει περάσει τη νόσο που προκαλεί ο παρβοϊός. Εμβόλιο δεν υπάρχει, οπότε ανοσία έχουν μόνο όσοι έχουν νοσήσει ακόμη κι αν δεν το ξέρουν, καθώς τα συμπτώματα μοιάζουν με αυτά άλλων ιώσεων.

Η παιδίατρος κα. Παρδάλη, περιγράφει: “Συμπτώματα είναι αυτά της κοινής ίωσης, δηλαδή η γριπώδης συνδρομή, ο χαμηλός πυρετός και το χαρακτηριστικό εξάνθημα που ξεκινάει από το πρόσωπο και είναι σαν “ράπισμα”, σαν σκαμπίλι δηλαδή. Γύρω από τα χείλη δεν έχει εξάνθημα, όμως, από τα μάγουλα αργότερα εξαπλώνεται στο υπόλοιπο σώμα. Διαρκεί κάποιες μέρες και υποχωρεί”, αναφέρει η γιατρός .

Στις πιο σοβαρές μορφές, δηλαδή σε περιπτώσεις επιπλοκών, όπως π.χ. της μυοκαρδίτιδας, εμφανίζεται δύσπνοια, αδυναμία, δυσκολία στην αναπνοή, οιδήματα (πρήξιμο) στις αρθρώσεις. Επίσης, αδυναμία, νωθρότητα, ή αν είναι παιδί, δεν θα μπορεί να φάει.

“Το άτομο με την επιπλοκή θα έχει την εικόνα του βαρέως πάσχοντος. Αν έχει κάνει επιπλοκή από το καρδιαγγειακό θα έχει συμπτώματα από το καρδιαγγειακό, αν έχει κάνει στο αιμοποιητικό θα έχει άλλα. Εξαρτάται τι έχει “χτυπήσει”… Αν όμως υπάρχει κάποια σοβαρή επιπλοκή το παιδί δεν έχει καλό χρώμα, ή καλή αναπνοή, όρεξη, διάθεση, ενδεχομένως να συνυπάρχει και πυρετός. Μια μυοκαρδίτιδα, όμως, μπορεί να μην έχει καν υψηλό πυρετό”, τονίζει η γιατρός και διευκρινίζει πως κάθε εξάνθημα πρέπει να εκτιμάται γιατί δεν είναι όλα τα εξανθήματα ίδια.

“Το εξάνθημα πρέπει να εκτιμηθεί από τον γιατρό”, σημειώνει.

Μια πραγματικά ευάλωτη ομάδα είναι οι έγκυες, καθώς -κυρίως όσες έχουν κι άλλο παιδί- δεν έχουν τη δυνατότητα να προστατευτούν.

Τρόπος μετάδοσης είναι η κοινή επαφή, “κι αυτό αποδεικνύεται από την επαφή που έχουν τα παιδιά μεταξύ τους στον παιδικό σταθμό”, τονίζει η κα. Παρδάλη.

“Τα παιδιά μας να μην είναι ευάλωτα…”

Η παιδίατρος συμβουλεύει τους γονείς, να αφήνουν τα παιδιά τους να αναρρώνουν εντελώς από μία προϋπάρχουσα λοίμωξη, ώστε να προλάβει να δυναμώσει ξανά το ανοσοποιητικό τους.

“Επειδή τα παιδιά έχουν αντοχές, δείχνουν ότι αναρρώνουν γρήγορα, ενώ στην πραγματικότητα μας παραπλανούν ότι είναι καλά, αλλά δεν έχει κλείσει ο κύκλος της επανόδου του ανοσοποιητικού. Και ξεγελιόμαστε. Και είναι ευάλωτο, πάει στο σχολείο και κολλάει κάτι άλλο. Αν τα παιδιά δεν έχουν αντισώματα εξαιτίας προηγούμενης λοίμωξης μπορεί κυριολεκτικά να “γονατίσουν” από μία επόμενη”, καταλήγει η γιατρός.

 

 

Πηγη: https://www.iatropedia.gr

Προεκλαμψία: Νέα εξέταση προβλέπει τον κίνδυνο από το πρώτο τρίμηνο της κύησης

Μια νέα εξέταση αίματος μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα σε ό,τι αφορά την προεκλαμψία στην εγκυμοσύνη

Μια νέα εξέταση αίματος μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα σε ό,τι αφορά την προεκλαμψία στην εγκυμοσύνη, βοηθώντας στην εκτίμηση του κινδύνου από το πρώτο τρίμηνο της κύησης.

Η νέα αυτή εξέταση, η πρώτη και μοναδική του είδους της που διατίθεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μεταξύ των 11 και των 14 εβδομάδων της κύησης για τον προσδιορισμό του κινδύνου προεκλαμψίας πριν από τις 34 εβδομάδες της εγκυμοσύνης, υποστηρίζει η εταιρεία Labcorp.

Ως πρώτο τρίμηνο σε μία κύηση ορίζεται η περίοδος από την έναρξη της εγκυμοσύνης έως τις 13 εβδομάδες.

Ωστόσο, η νέα εξέταση δεν αλλάζει τις κλινικές οδηγίες για την προεκλαμψία, σύμφωνα με το Αμερικανικό Κολλέγιο Μαιευτήρων και Γυναικολόγων (ACOG).

Σύμφωνα με τον επικεφαλής του Κολλεγίου, παραμένει ασαφές, επί του παρόντος τουλάχιστον, πόσο χρήσιμη θα είναι η εξέταση για την ακριβή πρόβλεψη του κινδύνου εμφάνισης προεκλαμψίας και εάν είναι κατάλληλο για όλες τις εγκύους.

Όπως λέει, προτού μπορέσει να χρησιμοποιηθεί επιτυχώς μία εξέταση προσυμπτωματικού ελέγχου, πρέπει να υπάρχει τεκμηριωμένη παρέμβαση είτε για την πρόληψη είτε για τη μείωση των επιπτώσεων της πάθησης.

«Επί του παρόντος δεν έχουμε δεδομένα για το πώς μπορούμε να μειώσουμε τον κίνδυνο για μια έγκυο που προβλέπεται να έχει προεκλαμψία από μια εξέταση αίματος νωρίς στην εγκυμοσύνη, σε αντίθεση με κλινικούς παράγοντες», ανέφερε.

Τι είναι η προεκλαμψία

Η προεκλαμψία είναι μια επιπλοκή της εγκυμοσύνης που χαρακτηρίζεται από αυξημένη αρτηριακή πίεση και υψηλά επίπεδα πρωτεΐνης στα ούρα ή άλλα σημάδια βλάβης οργάνων.

Η κατάσταση αναπτύσσεται συνήθως μετά από 20 εβδομάδες εγκυμοσύνης, στο δεύτερο τρίμηνο, και, αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, μπορεί να γίνει σοβαρή ή και θανατηφόρα τόσο για τη μητέρα όσο και για το μωρό.

Δεν υπάρχει θεραπεία για την προεκλαμψία, αλλά ορισμένες σοβαρές περιπτώσεις μπορούν να αντιμετωπιστούν με φάρμακα, π.χ. κατά της υπέρτασης.

Παράγοντες κινδύνου είναι, μεταξύ άλλων, η ηλικία της εγκύου (αν είναι άνω των 35 ετών), το αν είναι πρώτη εγκυμοσύνη, η παχυσαρκία, το οικογενειακό ιστορικό προεκλαμψίας, ο διαβήτης, η υψηλή αρτηριακή πίεση, νεφρική νόσος ή αυτοάνοσο νόσημα, η πολλαπλή κύηση, η εξωσωματική γονιμοποίηση.

 

 

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Ο FDA εγκρίνει θεραπεία με καρκινικά κύτταρα και για το ωοθυλακικό λέμφωμα

Η θεραπεία ανήκει σε μια κατηγορία φαρμάκων που είναι γνωστές ως θεραπείες με χιμαιρικούς υποδοχείς αντιγόνου (CAR) Τ-κυττάρων

«Πράσινο φως» για επέκταση της χρήσης της νέας θεραπείας για τον καρκίνο με καρκινικά κύτταρα Breyanzi της Bristol Myers Squibb και για τη θεραπεία ενηλίκων με ωοθυλακικό λέμφωμα, σε περίπτωση υποτροπής ή μη ανταπόκρισης σε δύο ή περισσότερες προηγούμενες θεραπείες, έδωσε ο αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA).

Είναι η τέταρτη έγκριση που παίρνει η θεραπεία Breyanzi από τον FDA.

Το Breyanzi εγκρίθηκε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2021 ως θεραπεία τρίτης γραμμής για έναν τύπο αιματολογικού καρκίνου που είναι γνωστός ως μεγάλο λέμφωμα Β-κυττάρων.

Η θεραπεία ανήκει σε μια κατηγορία φαρμάκων που είναι γνωστές ως θεραπείες με χιμαιρικούς υποδοχείς αντιγόνου (CAR) Τ-κυττάρων, οι οποίες λειτουργούν τροποποιώντας τα λευκά αιμοσφαίρια, γνωστά ως Τ-κύτταρα, για να επιτεθούν στον καρκίνο.

Το ωοθυλακικό λέμφωμα είναι ένας κοινός τύπος λεμφώματος non-Hodgkin όπου σχηματίζονται κακοήθη καρκινικά κύτταρα στο λεμφικό σύστημα.

Οι περισσότεροι ασθενείς με ωοθυλακικό λέμφωμα είναι ηλικίας 50 ετών και άνω όταν διαγιγνώσκονται.

Το ποσοστό νέων περιπτώσεων λεμφώματος non-Hodgkin στις ΗΠΑ είναι 18,6 ανά 100.000 άνδρες και γυναίκες ετησίως, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία.

Οι ασθενείς με αυτόν τον αργά εξελισσόμενο τύπο καρκίνου βιώνουν επίσης περιόδους ύφεσης και υποτροπής – με την ασθένεια να γίνεται πιο δύσκολη στη θεραπεία σε κάθε υποτροπή.

 

Πηγη: https://www.iatropedia.gr

Μόλις 7 νευροψυχιατρικά φάρμακα έχουν εγκριθεί παγκοσμίως από το 2015

Σοβαρό είναι το κενό της καινοτομίας στα προβλήματα ψυχικής υγείας.

 

Παρά την αυξανόμενη επιβάρυνση των προβλημάτων ψυχικής υγείας, αυτά παραμένουν μια σημαντική ανεκπλήρωτη ιατρική ανάγκη.

Τα τρέχοντα δεδομένα δίνουν μια ανησυχητική εικόνα της επιβάρυνσης της ψυχικής υγείας στην Ευρώπη. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, ο μισός πληθυσμός θα αντιμετωπίσει ψυχικές ασθένειες κάποια στιγμή στη ζωή του. Στην ΕΕ, 32 εκατομμύρια πολίτες (7,2%) πάσχουν από χρόνια κατάθλιψη και εμφανίζουν αυτοκτονικές τάσεις. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας Ευρώπης αναφέρει ότι το 75% των περιπτώσεων μείζονος κατάθλιψης δεν έχουν επαρκή θεραπεία. Έως και το 50% των ασθενών που λαμβάνουν θεραπεία εμφανίζουν αντίσταση στη θεραπεία, και σχεδόν το ένα τρίτο θα επιχειρήσει να αυτοκτονήσει.  Κάθε χρόνο, 130.000 Ευρωπαίοι αυτοκτονούν.  Αυτές οι σκληρές πραγματικότητες υπογραμμίζουν τον επείγοντα χαρακτήρα της αντιμετώπισης των προβλημάτων της ψυχικής υγείας ως προτεραιότητας δημόσιας υγείας.

Παρά τη σαφή ανάγκη, το τοπίο καινοτομίας στην περίθαλψη ψυχικής υγείας υστερεί. Οι τρέχουσες εκτιμήσεις δείχνουν ότι μέχρι το 2040, θα είμαστε σε θέση να αποτρέψουμε μόνο το 14% της επιβάρυνσης που προκύπτει από παθήσεις ψυχικής υγείας. Ο φαρμακευτικός τομέας έχει σημειώσει περιορισμένη πρόοδο στην ανάπτυξη νέων θεραπειών για την ψυχική υγεία. Υπάρχουν περίπου 30 διαφορετικά αντικαταθλιπτικά, 20 αντιψυχωσικά φάρμακα, επτά σταθεροποιητές διάθεσης για τη διπολική διαταραχή και έξι διαφορετικές κατηγορίες φαρμάκων για τη ΔΕΠΥ. Δυστυχώς, σχεδόν κανένα από αυτά δεν είναι πιο αποτελεσματικό από τα φάρμακα που ήταν διαθέσιμα πριν από τρεις δεκαετίες, παρά ορισμένες βελτιώσεις στα προφίλ των παρενεργειών.

Πέρυσι, από τα 89 νέα φάρμακα που προτάθηκαν για έγκριση από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων, ούτε ένα δεν στόχευε στις παθήσεις ψυχικής υγείας. Από το 2015, μόνο επτά νευροψυχιατρικά φάρμακα έχουν εγκριθεί παγκοσμίως, σε πλήρη αντίθεση με τα 80 φάρμακα που έχουν εγκριθεί στον τομέα της ογκολογίας.

Αυτό το κενό καινοτομίας στην περίθαλψη ψυχικής υγείας αποτελεί σημαντική ανησυχία. Σε αυτό το πλαίσιο, μεταξύ των πιο υποσχόμενων τομέων στην καινοτομία στην ψυχική υγεία είναι οι νέες ψυχεδελικές θεραπείες. Αυτές οι θεραπείες έχουν δείξει δυνατότητες σε κλινικές δοκιμές, προσφέροντας γρήγορα και διαρκή αποτελέσματα στη θεραπεία διαφόρων καταστάσεων ψυχικής υγείας και διαταραχών από τη χρήση ουσιών.

Φέτος, η Αυστραλία έγινε η πρώτη χώρα που ρυθμίζει επίσημα την ιατρική χρήση ψυχεδελικών ουσιών για τη θεραπεία του συνδρόμου μετατραυματικού στρες και της κατάθλιψης. Στις ΗΠΑ, η πρώτη ψυχεδελική θεραπεία αναμένεται να εγκριθεί εντός του 2024.

Παρά τη σημαντική πρόοδο στον τομέα αυτό, η Ευρώπη αντιμετωπίζει επί του παρόντος ελλείψεις σε προγράμματα μεταγενέστερων σταδίων που διευκολύνουν την έγκριση νέων θεραπειών. Πολυάριθμες δοκιμές πρώιμου και μεσαίου σταδίου βρίσκονται σε εξέλιξη στην Ευρώπη και η ήπειρος υπήρξε πρόσφορο έδαφος για πρωτοποριακές γνώσεις στην ψυχεδελική έρευνα, σε μεγάλο βαθμό χάρη στη συνεισφορά Ευρωπαίων επιστημόνων και συμμετεχόντων στη μελέτη. Ωστόσο, η πλειονότητα της ρυθμιστικής υποστήριξης και ευελιξίας που ενθαρρύνει την προώθηση αυτών των θεραπειών στα τελικά στάδια ανάπτυξής τους παρατηρείται κυρίως εκτός Ευρώπης. Αυτή η ανισότητα ενέχει τον κίνδυνο να καθυστερήσει η Ευρώπη στη διεθνή προσπάθεια ανάπτυξης και έγκρισης αυτών των πρωτοποριακών θεραπειών.

Για να καταστεί αυτό δυνατό, τα τρέχοντα κριτήρια της ΕΕ για ανεκπλήρωτες ιατρικές ανάγκες πρέπει να επεκταθούν από την απλή εξέταση των απειλητικών για τη ζωή ή σοβαρά εξουθενωτικών συνθηκών σε συμπερίληψη του επιπολασμού των παθήσεων και των κοινωνικών τους επιπτώσεων. Αυτή η πρόσκληση συμπεριλήφθηκε σε ένα έγγραφο πολιτικής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο «Ανεκπλήρωτες ιατρικές ανάγκες.

Το έγγραφο ζητά τη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Κέντρου Ε&Α Ψυχικής Υγείας. Αυτός ο κόμβος θα ενώσει τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, τα κράτη μέλη, τους χρηματοδότες της υγειονομικής περίθαλψης και τις φιλανθρωπικές οργανώσεις για να προωθήσουν τη λήψη αποφάσεων με βάση τεκμήρια για την ψυχική υγεία και να θέσουν αποτελεσματικά κίνητρα και να δώσουν προτεραιότητα στους πόρους, προωθώντας την καινοτομία και αντιμετωπίζοντας τις ουσιαστικές ανεκπλήρωτες ιατρικές ανάγκες σε φροντίδα ψυχικής υγείας στην Ευρώπη.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Υπέρταση: “Ευθύνεται” για 7 εκατομμύρια πρόωρους θανάτους παγκοσμίως

Η Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία για την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Υπέρτασης.

 

Η αρτηριακή υπέρταση αποτελεί σημαντικό και ολοένα αυξανόμενο δημοσιονομικό πρόβλημα υγείας. Η επίπτωσή της αυξάνεται  λόγω της αύξησης του μέσου όρου ζωής αλλά και του σύγχρονου τρόπου διαβίωσης (κάπνισμα, παχυσαρκία, καθιστική ζωή, ανθυγιεινή διατροφή κλπ). Στο πλαίσιο αυτό η Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία δράττεται της ευκαιρίας να ενημερώσει τους πολίτες για έναν από τους κύριους παράγοντες κινδύνου καρδιαγγειακών νόσων.

«Είναι βασικός  προδιαθεσικός παράγοντας κινδύνου για εμφάνιση αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου και  εμφράγματος του μυοκαρδίου, ενώ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αίτια πρόωρου θανάτου.

Ετησίως, ευθύνεται για 7 εκατομμύρια πρόωρους θανάτους παγκοσμίως ενώ απορροφά το 4,5% των δαπανών της υγειονομικής περίθαλψης.

Συνολικά, το 2000 το 26,4% του ενήλικου πληθυσμού της γης έπασχε από αρτηριακή υπέρταση (1 στους 4 ενηλίκους). Το 2025 εκτιμάται πως το ποσοστό αυτό θα ανέλθει στο 29,2% ποσοστό που ίσως υποεκτιμάται λόγω των ραγδαίων αλλαγών στον τρόπο ζωής», επισημαίνει ο Εμμανουήλ Καλλίστρατος, Αν. Διευθυντής Καρδιολογίας

Πρόεδρος Ομάδας Εργασίας Αρτηριακής Υπέρτασης Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας και προσθέτει:

«Ένας σημαντικός αριθμός των ασθενών αυτών δε γνωρίζει πως πάσχει από αρτηριακή υπέρταση, καθότι δεν προκαλεί συγκεκριμένα συμπτώματα αν δεν προκαλέσει βλάβες σε συγκεκριμένα όργανα.

Ως αρτηριακή υπέρταση ορίζονται τιμές της αρτηριακής πίεσης  >140mmHg για τη συστολική και/ή  >90mmHg για τη διαστολική. Φυσικά για να τεθεί η διάγνωση της αρτηριακής υπέρτασης θα πρέπει οι τιμές της πίεσης να βρίσκονται σταθερά αυξημένες σε διαδοχικές μετρήσεις.

Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, περισσότερα από 50% των καρδιαγγειακών επεισοδίων και περίπου 75% των αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων οφείλονται στην υπέρταση (US Department of Health and Human Services 2004). Μελέτες καταδεικνύουν ότι οι ασθενείς με υπέρταση διατρέχουν διπλάσιο κίνδυνο για καρδιαγγειακό σύμβαμα σε σχέση με τους νορμοτασικούς. Η υπέρταση συνήθως συνυπάρχει με άλλους παράγοντες κινδύνου όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, το κάπνισμα, η δυσλιπιδαιμία, η παχυσαρκία κ.ά. Λιγότερο από 20% των ασθενών πάσχει μόνο από υπέρταση, το 80% παρουσιάζει 2 ή και περισσότερους παράγοντες κινδύνου. Σύμφωνα με διάφορες μελέτες, η συνύπαρξη πολλών παραγόντων κινδύνου όχι απλώς αθροίζει τον κίνδυνο αλλά τον πολλαπλασιάζει.

Κύριος στόχος της αντιϋπερτασικής θεραπείας είναι η μείωση της πίεσης σε επίπεδα χαμηλότερα από 140/90mmHg. Παρόλα αυτά, ακόμη και μικρή πτώση της αρτηριακής πίεσης (2mmHg) μειώνει σημαντικά τα καρδιαγγειακά επεισόδια.

Η θεραπευτική αντιμετώπιση του υπερτασικού ασθενούς είναι πολυσχιδής και μπορεί να αναπτυχθεί σε διάφορα επίπεδα.

Πρωταρχικός ρόλος της χορήγησης φαρμακευτικής αγωγής είναι η μείωση της αρτηριακής πιέσεως. Διάφορες μεταναλύσεις αντιϋπερτασικών φαρμάκων, έδειξαν πως η αντιϋπερτασική θεραπεία μειώνει τον κίνδυνο για αγγειακό εγκεφαλικό κατά 40%, για στεφανιαία νόσο κατά 25%, και για καρδιακή ανεπάρκεια κατά 50%. Το όφελος αυτό σε κάθε περίπτωση προέρχεται από τη μείωση της πιέσεως αυτής καθαυτής ανεξάρτητα από το φάρμακο που χρησιμοποιείται.

Η Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία συνιστά να δίνεται ιδιαίτερη σημασία στην ενθάρρυνση και προτροπή του υπερτασικού ασθενούς για αλλαγές στον τρόπο ζωής, με οδηγίες υγιεινοδιαιτητικής αγωγής.

Η διακοπή του καπνίσματος, η μείωση του σωματικού βάρους, η μείωση κατανάλωσης αλκοόλ και άλατος, η σωματική άσκηση για τουλάχιστον μισή ώρα την ημέρα, η αύξηση κατανάλωσης φρούτων και λαχανικών και η μείωση πρόσληψης κεκορεσμένων λιπών είναι τρόποι οι οποίοι μπορούν να συμβάλλουν σε σημαντικό βαθμό στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης».

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Λεύκη: Στίγμα και ελπίδες από νέες θεραπείες

Πολλοί πάσχοντες παραμένουν χωρίς θεραπεία μετά την αρχική διάγνωση. Στιγματισμός και υψηλή ψυχολογική επιβάρυνση.

Περίπου 100.000 άτομα στην Αυστρία πάσχουν από την ασθένεια των λευκών κηλίδων λεύκη. Αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν: “Με τις σύγχρονες θεραπείες, είναι όλο και περισσότερο δυνατό να επιτευχθεί ικανοποιητική επιτυχία της θεραπείας”, τόνισε σήμερα ο δερματολόγος Josef Auböck σε σχετική ανακοίνωση  της φαρμακευτικής εταιρείας Incyte.

Οι πάσχοντες που δεν έχουν λάβει ακόμη θεραπεία θα πρέπει να επισκεφθούν ξανά έναν ειδικό. Πολλοί υποφέρουν από στιγματισμό και ψυχολογικό στρες.

Η λεύκη μπορεί να επηρεάσει τόσο τους άνδρες όσο και τις γυναίκες και συνήθως αναπτύσσεται μεταξύ των ηλικιών δέκα και 30 ετών. Τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος του ίδιου του οργανισμού βλάπτουν τα κύτταρα της χρωστικής ουσίας στο δέρμα. Προσβάλλεται περίπου το 0,5 έως 2% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Οι λευκές κηλίδες εμφανίζονται στο πρόσωπο και το λαιμό σχεδόν ενός στους δέκα ανθρώπους, ενώ σχεδόν το 20% των πασχόντων πάσχει από λεύκη στα χέρια και τα μπράτσα, αναφέρεται στην ανακοίνωση, η οποία  επικαλείται διεθνείς μελέτες. Το 40% υποφέρει από περιορισμούς στην καθημερινή ζωή. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην επιλογή ρούχων για την κάλυψη των λευκών κηλίδων ή για την προστασία του δέρματος από την ηλιακή ακτινοβολία.

Μπορεί επίσης να χρειαστεί σημαντικός χρόνος για την εφαρμογή μακιγιάζ πάνω από τις λευκές κηλίδες, προκειμένου να επιτευχθεί ομοιόμορφος τόνος δέρματος.

Το 58% των πασχόντων βιώνουν αρνητικές επιπτώσεις στην αυτοεκτίμησή τους. “Οι άνθρωποι με λεύκη αισθάνονται ανασταλμένοι, ανήσυχοι, καταθλιπτικοί και απογοητευμένοι”, δήλωσε ο Auböck. Το ένα τρίτο των πασχόντων έχει αγχώδεις διαταραχές και ένας στους τέσσερις ασθενείς πάσχει από κατάθλιψη. Περισσότερο από το 40% των ατόμων με λεύκη έχουν ήδη βιώσει στιγματισμό. Ο εξοστρακισμός σε δημόσιο χώρο – από απρόθυμες ματιές και λεκτικά σχόλια μέχρι την άρνηση χειραψίας ή αγγίγματος – συμβαίνει ακόμη και σήμερα. Η λεύκη δεν είναι μεταδοτική.

Ο Auböck συμβουλεύει τους πάσχοντες να επισκεφθούν έναν ειδικό και να κάνουν χρήση των διαθέσιμων θεραπευτικών επιλογών. Η λεύκη δεν μπορεί να θεραπευτεί, αλλά η έρευνα για την ασθένεια και οι νέες θεραπευτικές επιλογές σημειώνουν συνεχώς πρόοδο. Επομένως, οι δερματολόγοι μπορούν να προσαρμόζουν τη θεραπεία της λεύκης ατομικά στα τελευταία ιατρικά ευρήματα και στις ανάγκες του ασθενούς, εξηγεί ο γιατρός.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ο FDA ενέκρινε το πρώτο kit αυτοσυλλογής για εξέταση του ιού HPV

Ο FDA ενέκρινε kit που θα επιτρέπει στις γυναίκες να συλλέγουν οι ίδιες δείγμα από τον κόλπο τους για εξέταση HPV- απόφαση που θα μπορούσε να αυξήσει τον έγκαιρο εντοπισμό γυναικών  που κινδυνεύουν από εμφάνιση καρκίνου του  τραχήλου.

Οι γυναίκες θα μπορούν να συλλέγουν το δείγμα τους στο ιατρείο, σε κλινική ή στο φαρμακείο και στη συνέχεια αυτό θα αποστέλλεται για ανάλυση.

Η εταιρεία που το ανέπτυξε, η Roche, ανακοίνωσε ότι το kit συλλογής δείγματος βοηθά στην υποστήριξη του στόχου του ΠΟΥ, να εξαλειφθεί ο καρκίνος τραχήλου έως το 2030, μειώνοντας τα εμπόδια και δίνοντας πρόσβαση σε εξέταση για τον ιό HPV επιτρέποντας σε γυναίκες να συλλέξουν μόνες τους το δείγμα τους.

Σύμφωνα με τη Roche, η συλλογή από την ίδια τη γυναίκα μπορεί να προσφέρει εναλλακτική επιλογή έναντι της διαδικασίας από γιατρό, ενώ δίνει ακριβή και αξιόπιστα αποτελέσματα.

Μελέτες που έγιναν τις δυο προηγούμενες δεκαετίες έδειξαν ότι η αυτοσυλλογή για εξέταση HPV είναι εφικτή και αποδεκτή και ότι οι γυναίκες μπορούν να συλλέξουν και αυτές δείγματα.

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Με ποια διαταραχή συνδέεται το τρίξιμο των δοντιών [μελέτη]

Άνθρωποι με διαταραχή μετατραυματικού στρες αντιμετωπίζουν υπερδιπλάσιες πιθανότητες για βρουξισμό (ασυνείδητο τρίξιμο των δοντιών), αναφέρει νέα έρευνα.

Η μικρή έρευνα σε 76 Bραζιλιάνους ενήλικες (38 διαγνώστηκαν με διαταραχή μετατραυματικού στρες και 38 χωρίς) ανακάλυψε πολύ υψηλότερη εμφάνιση βρουξισμού την ημέρα.

Η Dr. Ana Cristina de Oliveira Solis του University of Sao Paulo δήλωσε ότι η μελέτη έδειξε πως η διαταραχή μετατραυματικού στρες μπορεί να εμφανιστεί και στο στόμα, με τον βρουξισμό και με υψηλότερο επίπεδο πόνου μετά από εξέταση από οδοντίατρο. Αυτό απαιτεί κοινή δράση από ψυχιάτρους, ψυχολόγους και οδοντιάτρους στην εξέταση και αγωγή των δυο παθήσεων.

Αν και είναι γνωστό πως η διαταραχή μετατραυματικού στρες μπορεί να εμφανιστεί με ψυχολογικούς τρόπους όπως flashbacks, εφιάλτες, αϋπνία και αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, υπάρχει λίγη έρευνα για την επίδρασή της στη στοματική υγεία.

Οι συμμετέχοντες στην έρευνα υποβλήθηκαν σε εξέταση για να διαπιστωθεί η υγεία των δοντιών και των ούλων τους. Η στοματική υγεία τους φάνηκε παρόμοια με αυτή ανθρώπων χωρίς τη διαταραχή όμως παρουσίαζαν πόνο μετά την εξέταση.

Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να σημαίνει ότι ο βρουξισμός και ο αυξημένος πόνος στα δόντια θα μπορούσαν να αποτελούν προειδοποιητικα σημάδια υποκείμενου προβλήματος ψυχικής υγείας, όπως η διαταραχή μετατραυματικού στρες.

Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στο Clinical Oral Investigations.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/