Κατηγορία: Ενημέρωση

9972469Η2Γ-ΧΗΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟ – ΚΥ ΤΡΙΚΑΛΩΝ

..

Αξιότιμες κυρίες / Αξιότιμοι κύριοι,

Με το παρόν email, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για την έναρξη υποβολής αιτήσεων του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών (Π.Μ.Σ.) με τίτλο «Αλγολογία και Ανακουφιστική/Παρηγορική Φροντίδα» για το ακαδημαϊκό έτος 2024-2025, από την Αναισθησιολογική Κλινική, του Τμήματος Ιατρικής, της Σχολής Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Στο Π.Μ.Σ. γίνονται δεκτοί ως Μεταπτυχιακοί Φοιτητές (ΜΦ), μετά από επιλογή, πτυχιούχοι των Σχολών Επιστημών Υγείας, των Σχολών Ψυχοκοινωνικής Κατεύθυνσης καθώς και πτυχιούχοι λοιπών συναφών με το αντικείμενο του Προγράμματος τμημάτων Πανεπιστημίων και πρώην ΑΤΕΙ, της ημεδαπής ή των ομοταγών ιδρυμάτων της αλλοδαπής.

Το Π.Μ.Σ. «Αλγολογία και Ανακουφιστική/Παρηγορική Φροντίδα» με Διευθύντρια την Καθηγήτρια Αναισθησιολογίας κα Ελένη Αρναούτογλου είναι πλήρους παρακολούθησης. Η χρονική διάρκεια σπουδών για την απονομή του Δ.Μ.Σ. είναι τρία (3) ακαδημαϊκά εξάμηνα.

Από την Παρασκευή 19 Απριλίου 2024 έως και την Παρασκευή 24 Μαΐου 2024, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καταθέσουν τον φάκελο της υποψηφιότητάς τους, ταχυδρομικά ή ηλεκτρονικά, στη Γραμματεία του ΠΜΣ.

Επισυνάπτεται η σχετική Προκήρυξη, καθώς και η αφίσα.

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΜΣ 2024-2025

Για επιπλέον πληροφορίες, παρακαλούμε επικοινωνήστε με τη Γραμματεία του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών, στο τηλ. 2410 685724.

Η νόσος Πάρκινσον είναι μια νευροεκφυλιστική κινητική διαταραχή που εξελίσσεται ακατάπαυστα. Σταδιακά βλάπτει την ικανότητα ενός ατόμου να λειτουργήσει έως ότου τελικά ακινητοποιηθεί εντελώς, ενώ κάποιες φορές αναπτύσσει και άνοια.

Επί του παρόντος δεν υπάρχει θεραπεία για την επιβράδυνση ή την αναστολή της νόσου Πάρκινσον. Τα διαθέσιμα φάρμακα δεν επιβραδύνουν την εξέλιξη της νόσου και μπορούν να αντιμετωπίσουν μόνο ορισμένα συμπτώματα. Ωστόσο, τα φάρμακα που δρουν στην αρχή της νόσου, όπως το λεβοντόπα, γενικά καθίστανται αναποτελεσματικά με την πάροδο των ετών, απαιτώντας αυξημένες δόσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε ανεπιθύμητες ενέργειες.

Χωρίς να κατανοήσουν τη θεμελιώδη μοριακή αιτία της νόσου, είναι απίθανο οι ερευνητές να μπορέσουν να αναπτύξουν ένα φάρμακο που θα εμποδίζει τη σταθερή επιδείνωση της νόσου στους ασθενείς. Πολλοί παράγοντες μπορεί να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της νόσου, τόσο περιβαλλοντικοί όσο και γενετικοί. Μέχρι πρόσφατα, τα υποκείμενα γενετικά αίτια ήταν άγνωστα. Οι πιο πολλές περιπτώσεις δεν είναι κληρονομικές αλλά σποραδικές και οι πρώτες μελέτες υπεδείκνυαν ότι η γενετική βάση ήταν απίθανη.

Γονίδια της νόσου Πάρκινσον

Χρησιμοποιώντας ανάλυση σύνδεσης, οι επιστήμονες εντόπισαν μια νέα γενετική μετάλλαξη για τη νόσο Πάρκινσον που ονομάζεται RAB32 Ser71Arg. Αυτή η μετάλλαξη συνδέθηκε με τον παρκινσονισμό σε τρεις οικογένειες και βρέθηκε σε άλλα 13 άτομα σε πολλές χώρες, όπως ο Καναδάς, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Πολωνία, η Τουρκία, η Τυνησία, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Αν και τα προσβεβλημένα άτομα και οικογένειες κατάγονται από πολλά μέρη του κόσμου, μοιράζονται ένα πανομοιότυπο τμήμα του χρωμοσώματος 6 που περιέχει RAB32 Ser71Arg. Αυτό υποδηλώνει ότι όλοι αυτοί οι ασθενείς σχετίζονται με το ίδιο άτομο -προγονικά, είναι μακρινά ξαδέρφια. Υποδηλώνει επίσης ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα ξαδέρφια προς ταυτοποίηση.

Με περαιτέρω ανάλυση, διαπιστώθηκε ότι το RAB32 Ser71Arg αλληλεπιδρά με αρκετές πρωτεΐνες που προηγουμένως συνδέονταν με παρκινσονισμό πρώιμης και όψιμης έναρξης καθώς και με τη μη οικογενή νόσο Πάρκινσον. Η παραλλαγή RAB32 Ser71Arg προκαλεί επίσης παρόμοια δυσλειτουργία εντός των κυττάρων.

Μαζί, οι πρωτεΐνες που κωδικοποιούνται από αυτά τα συνδεδεμένα γονίδια βελτιστοποιούν τα επίπεδα του νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη. Η ντοπαμίνη χάνεται στη νόσο Πάρκινσον καθώς τα κύτταρα που την παράγουν σταδιακά πεθαίνουν. Μαζί, αυτά τα συνδεδεμένα γονίδια και οι πρωτεΐνες που κωδικοποιούν, ρυθμίζουν τις εξειδικευμένες διαδικασίες αυτοφαγίας. Επιπλέον, αυτές οι κωδικοποιημένες πρωτεΐνες επιτρέπουν την ανοσία εντός των κυττάρων.

Τέτοια συνδεδεμένα γονίδια υποστηρίζουν την ιδέα ότι αυτές οι αιτίες του κληρονομικού παρκινσονισμού εξελίχθηκαν για να βελτιώσουν την επιβίωση στην πρώιμη ζωή, επειδή ενισχύουν την ανοσολογική απόκριση στα παθογόνα. Το RAB32 Ser71Arg προτείνει πώς και γιατί έχουν προκύψει πολλές μεταλλάξεις, παρά το γεγονός ότι δημιούργησε ένα ευαίσθητο γενετικό υπόβαθρο για τη νόσο Πάρκινσον στη μετέπειτα ζωή.

Το RAB32 Ser71Arg είναι το πρώτο συνδεδεμένο γονίδιο που εντόπισαν οι ερευνητές που ενώνει άμεσα τις κουκκίδες μεταξύ προηγούμενων συνδεδεμένων ανακαλύψεων. Οι πρωτεΐνες που κωδικοποιούνται συνδυάζουν τρεις σημαντικές λειτουργίες του κυττάρου: την αυτοφαγία, την ανοσία και τη μιτοχονδριακή λειτουργία.

Ενώ η αυτοφαγία απελευθερώνει ενέργεια που αποθηκεύεται στα σκουπίδια του κυττάρου, πρέπει να συντονιστεί με ένα άλλο εξειδικευμένο συστατικό εντός του κυττάρου, τα μιτοχόνδρια, που είναι ο κύριος προμηθευτής ενέργειας. Τα μιτοχόνδρια βοηθούν επίσης στον έλεγχο της κυτταρικής ανοσίας επειδή εξελίχθηκαν από βακτήρια που το ανοσοποιητικό σύστημα του κυττάρου αναγνωρίζει ως «εαυτό» και όχι ως παθογόνο που εισβάλλει προς καταστροφή.

Εντοπισμός των λεπτών γενετικών διαφορών

Η εύρεση του μοριακού σχεδίου για την οικογενή νόσο Πάρκινσον είναι το πρώτο βήμα για τη διόρθωση των ελαττωματικών μηχανισμών πίσω από τη νόσο. Όπως ο κατασκευαστής του αυτοκινήτου σας προσφέρει ένα εγχειρίδιο για τον κινητήρα, έτσι και το μοριακό σχέδιο παρέχει έναν πρακτικό οδηγό για το τι πρέπει να ελέγχετε όταν ο κινητήρας δεν λειτουργεί σωστά.

Ακριβώς όπως κάθε κινητήρας είναι διακριτικά διαφορετικός, ό,τι κάνει κάθε άτομο γενετικά ευαίσθητο στη μη οικογενή νόσο Πάρκινσον είναι επίσης διακριτικά διαφορετικό. Ωστόσο, η ανάλυση γενετικών δεδομένων μπορεί τώρα να ελέγξει για τύπους δυσλειτουργίας στο κύτταρο που είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα της νόσου. Αυτό θα βοηθήσει τους ερευνητές να εντοπίσουν περιβαλλοντικούς παράγοντες που επηρεάζουν τον κίνδυνο εμφάνισης, καθώς και φάρμακα που μπορεί να βοηθήσουν στην προστασία από τη νόσο.

Απαιτούνται περισσότεροι ασθενείς και οικογένειες που συμμετέχουν στη γενετική έρευνα για να βρεθούν πρόσθετα εξαρτήματα του «κινητήρα» πίσω από τη νόσο Πάρκινσον. Το γονιδίωμα κάθε ατόμου έχει περίπου 27 εκατομμύρια παραλλαγές από τα 6 δισεκατομμύρια δομικά στοιχεία που αποτελούν τα γονίδιά του. Υπάρχουν πολλά γενετικά συστατικά για τη νόσο Πάρκινσον που δεν έχουν ακόμη βρεθεί.

Όπως δείχνει η ανακάλυψη των επιστημόνων, κάθε νέο γονίδιο που εντοπίζουν οι ερευνητές μπορεί να βελτιώσει βαθιά την ικανότητά μας να προβλέψουμε και να αποτρέψουμε τη νόσο Πάρκινσον.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

Μια κλινική δοκιμή αποκάλυψε ότι τα βλαστοκύτταρα που λαμβάνονται από το σωματικό λίπος μπορούν να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της κίνησης σε ασθενείς που πάσχουν από παράλυση και μπορούν να βελτιώσουν την αίσθηση.

Η μικρή δοκιμή που διεξήχθη στην Mayo Clinic, το μη κερδοσκοπικό αμερικανικό ακαδημαϊκό ιατρικό κέντρο, έχει ρίξει φως στα πιθανά οφέλη των βλαστοκυττάρων και της αναγεννητικής ιατρικής. Χάρη στη θεραπεία με βλαστοκύτταρα, ένας ασθενής που έμεινε παράλυτος από τον λαιμό και κάτω μετά από ένα ατύχημα μπόρεσε να περπατήσει ξανά.

«Αυτή η μελέτη τεκμηριώνει την ασφάλεια και τα πιθανά οφέλη των βλαστοκυττάρων και της αναγεννητικής ιατρικής», δήλωσε ο πρώτος συγγραφέας της μελέτης, Mohamad Bydon, νευροχειρουργός της Mayo Clinic, και πρόσθεσε:

«Στον τραυματισμό του νωτιαίου μυελού, ακόμη και μια ήπια βελτίωση μπορεί να κάνει σημαντική διαφορά στην ποιότητα ζωής του ασθενούς».

Πώς διεξήχθη η μελέτη;

Στη μελέτη φάσης 1 συμμετείχαν 10 ασθενείς στους οποίους αφαιρέθηκαν τα βλαστοκύτταρα από την κοιλιά ή τον μηρό. Μετά από αυτό, εκατομμύρια νέα μεσεγχυματικά βλαστοκύτταρα αναπτύχθηκαν στο εργαστήριο τις επόμενες εβδομάδες. Αυτά τα κύτταρα στη συνέχεια εγχύθηκαν στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης κάθε ασθενούς.

Παρατηρήθηκε λοιπόν ότι αυτά τα κύτταρα μετανάστευσαν στο τραυματισμένο μέρος της σπονδυλικής στήλης και βοήθησαν στην ανάρρωση. Οι ασθενείς αξιολογήθηκαν για τα επόμενα δύο έως τρία χρόνια για την ανταπόκρισή τους στην ένεση.

«Ο τραυματισμός του νωτιαίου μυελού είναι μια περίπλοκη κατάσταση. Μελλοντική έρευνα μπορεί να δείξει εάν τα βλαστοκύτταρα σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος ενός νέου παραδείγματος θεραπείας για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων για τους ασθενείς», σημείωσε ο Δρ. Bydon.

Τα αποτελέσματα της μελέτης

Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Nature Communications, έδειξαν ότι επτά από τους 10 ασθενείς παρουσίασαν βελτιώσεις στην αίσθηση και την κίνηση. Επιπλέον, οι ασθενείς εμφάνισαν ισχυρότερους μύες και καλύτερες αντιδράσεις στα ελαφρά αγγίγματα.

Τα πιο ελπιδοφόρα αποτελέσματα παρατηρήθηκαν σε έναν ασθενή με το όνομα Chris Barr. Ο άνδρας από την Καλιφόρνια έμεινε παράλυτος το 2017 μετά από ένα ατύχημα. Στους 18 μήνες μετά από την ένεση βλαστοκυττάρων, ο Barr ήταν σε θέση να περπατήσει ξανά.

«Ποτέ δεν ονειρευόμουν ότι θα είχα μια ανάκαμψη όπως αυτή. Μπορώ να φάω μόνος μου. Μπορώ να περπατήσω. Μπορώ να είμαι ανεξάρτητος και να κάνω καθημερινές δραστηριότητες», είπε ο Barr σύμφωνα με το ABC News.

Οι επιστήμονες είπαν ότι η θεραπεία δεν έδειξε ανεπιθύμητες ενέργειες. Οι πιο συχνά αναφερόμενες ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν πονοκέφαλος και μυοσκελετικός πόνος που υποχώρησαν με θεραπεία χωρίς ιατρική συνταγή.

Εκτός από την αξιολόγηση της ασφάλειας, αυτή η κλινική δοκιμή φάσης 1 είχε ένα δευτερεύον αποτέλεσμα αξιολόγησης των αλλαγών στην κινητική και αισθητηριακή λειτουργία. Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι τα κινητικά και αισθητηριακά αποτελέσματα πρέπει να ερμηνεύονται με προσοχή δεδομένου των ορίων των δοκιμών φάσης 1. Πρόσθετη έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη μεταξύ μιας μεγαλύτερης ομάδας συμμετεχόντων για την περαιτέρω αξιολόγηση των κινδύνων και των οφελών.

Τα πλήρη δεδομένα για τους 10 ασθενείς ακολουθούν μια αναφορά περιστατικού του 2019 που ανέδειξε την εμπειρία του πρώτου συμμετέχοντα στη μελέτη δείχνοντας σημαντική βελτίωση στην κινητική και αισθητηριακή λειτουργία.

Πηγη: https://www.oloygeia.gr/

Ένα εμβόλιο φαίνεται να δίνει ελπίδες για την αντιμετώπιση των χλαμυδίων, ένα από τα πλέον διαδεδομένα σεξουαλικά νοσήματα και στην εποχή μας.

Συγκεκριμένα, το εμβόλιο για τα χλαμύδια έδειξε πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα σε πρώιμες κλινικές δοκιμές, ενισχύοντας τις προσδοκίες για τον περιορισμό της εξάπλωσης της σεξουαλικά μεταδιδόμενης λοίμωξης που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε υπογονιμότητα τις γυναίκες.

Με επικεφαλής ερευνητές από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Δανία, η κλινική δοκιμή φάσης 1 διαπίστωσε ότι το πειραματικό εμβόλιο ήταν ασφαλές και προκάλεσε ανοσοαπόκριση. Στην κλινική δοκιμή συμμετείχαν άνδρες και γυναίκες με μέσο όρο ηλικίας τα 26 έτη. Οι συμμετέχοντες έλαβαν είτε το εμβόλιο είτε ένα εικονικό φάρμακο για σχεδόν τέσσερις μήνες.

Οι ερευνητές σχεδιάζουν τώρα μια μεγαλύτερη δοκιμή φάσης 2 προκειμένου να εξετάσουν την αποτελεσματικότητα του εμβολίου. Ωστόσο, ορισμένα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα.

«Προστατεύει από τη μόλυνση με χλαμύδια; Εάν έχετε κάποια λοίμωξη, σημαίνει ότι έχετε περισσότερες πιθανότητες να έχετε ασυμπτωματική λοίμωξη; Δεν το γνωρίζουμε αυτό και αυτή θα είναι η επόμενη φάση της έρευνας», δήλωσε στο NBC η Δρ. Χίλαρι Ρένο, καθηγήτρια ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον.

Η χλαμυδίωση αποτελεί γενικά μια «σιωπηρή νόσο» επειδή το 75% των γυναικών και το 50% των ανδρών που έχουν μολυνθεί δεν εμφανίζουν συμπτώματα. Αν όμως υπάρξουν συμπτώματα, εμφανίζονται 1-3 εβδομάδες μετά την πιθανή επαφή με το μικρόβιο. Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα χλαμύδια μπορεί να προκαλέσουν φλεγμονώδη νόσο της πυέλου. Εάν δεν αντιμετωπιστούν μπορεί να οδηγήσουν σε ουλώδη ιστό που καθιστά πιο δύσκολη την εγκυμοσύνη. Τα χλαμύδια μπορούν επίσης να προκαλέσουν δυνητικά θανατηφόρα έκτοπη ή εξωμήτρια κύηση.

Η ασθένεια μεταδίδεται μέσω της σεξουαλικής επαφής χωρίς προφυλάξεις (χωρίς προφυλακτικό) και είναι ιδιαίτερα συχνή σε σεξουαλικά ενεργούς εφήβους και νεαρούς ενήλικες. Μπορεί να μεταδοθεί και μέσω των χεριών, όταν έρθουν σε επαφή με τα γεννητικά όργανα. Επίσης η μητέρα που έχει μολυνθεί, μπορεί να μεταδώσει στο μωρό, κατά τον φυσιολογικό τοκετό. Τα βακτήρια αυτά μπορούν επίσης να προκαλέσουν μόλυνση των ματιών που ευθύνεται για την απώλεια όρασης 1,9 εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως.

Πηγή: ΕΡΤNEWS

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Ο καρκίνος των ωοθηκών αποτελεί το γυναικολογικό νεόπλασμα με τη μεγαλύτερη θνητότητα. Αυτό συμβαίνει επειδή η διάγνωση της νόσου γίνεται συνήθως σε προχωρημένο στάδιο, όταν έχει ήδη πραγματοποιηθεί διασπορά της νόσου στην περιτοναϊκή κοιλότητα (κοιλιά).

Ηπλήρης χειρουργική εξαίρεση της νόσου σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία και νεότερες στοχευμένες θεραπείες αποτελούν αυτή τη στιγμή τη βέλτιστη θεραπευτική αντιμετώπιση. Επομένως, υπάρχει μεγάλη ιατρική ανάγκη για την πρώιμη διάγνωση του καρκίνου ωοθηκών που πιστεύεται ότι θα μειώσει τη θνητότητα.

Όπως αναφέρουν οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής (Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ Μιχάλης Λιόντος (Επίκουρος Καθηγητής Ογκολογίας), Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (Παθολόγος, Καθηγήτρια Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής), Μαρία Καπαρέλου (Δρ. Παθολόγος – Ογκολόγος) και Θάνος Δημόπουλος (τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ, Καθηγητής Ογκολογίας – Αιματολογίας και Διευθυντής της Θεραπευτικής Κλινικής), ελάχιστα επεμβατικές εξετάσεις όπως είναι το υπερηχογράφημα έσω γεννητικών οργάνων και ο αιματολογικός έλεγχος για τον καρκινικό δείκτη CA125 μπορούν να συμβάλλουν με αρκετή ευαισθησία στη διάγνωση της νόσου. Μάλιστα, μεγάλες κλινικές μελέτες στο παρελθόν έχουν διερευνήσει τον ρόλο αυτών των εξετάσεων στον προσυμπτωματικό έλεγχο της νόσου. Ωστόσο, από τις μελέτες δεν προέκυψε όφελος επιβίωσης στο γενικό πληθυσμό.

Τα τελευταία χρόνια γνωρίζουμε ότι στο αίμα κυκλοφορούν τμήματα DNA τόσο των φυσιολογικών κυττάρων όσο και των καρκινικών. Μάλιστα, τα τμήματα DNA από τα καρκινικά κύτταρα (κυκλοφορούν καρκινικό DNA- ctDNA) έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά και πλέον έχουμε τη δυνατότητα να τα ανιχνεύουμε σε δείγμα αίματος από μια απλή αιμοληψία. Αυτή η τεχνολογία έχει λάβει ήδη έγκριση στην κλινική πράξη ως βιοδείκτης που προβλέπει την πιθανότητα υποτροπής ασθενών με χειρουργημένο καρκίνο παχέος εντέρου.

Πρόσφατη μελέτη που ανακοινώθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Έρευνας για τον Καρκίνο (AACR) εξέτασε κατά πόσο η τεχνολογία αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρώιμη διάγνωση του καρκίνου ωοθηκών. Πιο συγκεκριμένα, συλλέχθηκαν δείγματα πλάσματος από 500 περίπου γυναίκες. Ο πληθυσμός περιελάμβανε γυναίκες με καρκίνο ωοθηκών, υγιείς γυναίκες καθώς και ασθενείς με αλλοιώσεις στις ωοθήκες. Όλα τα δείγματα υποβλήθηκαν σε πλήρη αλληλούχηση του γονιδιώματος του κυκλοφορούντος καρκινικών DNA καθώς και σε μέτρηση δύο καρκινικών δεικτών που σχετίζονται με τον καρκίνο ωοθηκών, του CA125 και του ΗΕ4. Οι ερευνητές ανέπτυξαν ένα εργαλείο τεχνητής νοημοσύνης για να αναγνωρίζει τις ασθενείς με καρκίνο ωοθηκών με βάση τα αποτελέσματα των τριών αυτών εξετάσεων.

Η χρησιμότητα αυτού του εργαλείου ως εξέταση προσυμπτωματικού ελέγχου στον πληθυσμό αλλά και ως διαγνωστική εξέταση σε ασθενείς με παρουσία εξεργασιών στις ωοθήκες αξιολογήθηκε ακολούθως σε δύο ομάδες ασθενών. Σε σχέση με τη χρήση μόνο του CA125, ο νέος αλγόριθμός αύξησε κατά 20-30% την δυνατότητα ανίχνευσης του καρκίνου ωοθηκών κυρίως στα αρχικά στάδια της νόσου. Μάλιστα, ο εξωτερικός έλεγχος αποτελεσματικότητας της μεθόδου, έδειξε ότι μπορεί να ανιχνεύει το 65% των περιπτώσεων καρκίνου ωοθηκών. Ειδικά για τον πληθυσμό των ασθενών που είχαν κάποια βλάβη στις ωοθήκες, η εξέταση είχε ειδικότητα 95% και ευαισθησία 60% για την παρουσία καρκίνου. Φαίνεται επομένως ότι αυτή η εξέταση εμφανίζει ιδιαίτερη χρησιμότητα για να προβλέψει την παρουσία καρκίνου σε γυναίκες που πρόκειται να υποβληθούν σε χειρουργείο για την παρουσία βλάβης στις ωοθήκες.

Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι εξέταση του κυκλοφορούντος καρκινικού DNA μαζί με τους καρκινικούς δείκτες μπορεί να έχει χρησιμότητα για την μη επεμβατική διάγνωση του καρκίνου ωοθηκών. Η εξέταση αυτή φαίνεται ότι είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για να διακρίνει την παρουσία κακοήθειας σε ασθενείς που έχουν βλάβες στις ωοθήκες. Θα μπορούσε επομένως ο συγκεκριμένος διαγνωστικός έλεγχος να αποτελέσει ένα νέο παράδειγμα προσυμπτωματικού και διαγνωστικού ελέγχου για τον καρκίνο ωοθηκών που αξίζει να διερευνηθεί σε μεγαλύτερες κλινικές μελέτες.

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Πηγη: https://www.news4health.gr/

Ο αλγόριθμος εντοπίζει με ακρίβεια καρκινικές περιοχές, μειώνοντας το χρόνο αναμονής για την τελική διάγνωση και διευκολύνοντας πολύ τη δουλειά των παθολογοανατόμων

Η γρήγορη έναρξη θεραπείας για τον καρκίνο αλλά και η έγκαιρη ανίχνευση καρκινικών μεταστάσεων είναι κομβικής σημασίας στον δρόμο αντιμετώπισης της νόσου. Σε αυτό το δύσκολο πεδίο, ακρίβειας της διάγνωσης διαφόρων τύπων καρκίνου, η Τεχνητή Νοημοσύνη φαίνεται πως έχει ρόλο και μάλιστα σημαντικό.

Ένα ιδιαίτερα καινοτόμο σύστημα, που επιταχύνει και υποστηρίζει τη διάγνωση των καρκινικών όγκων, αποτελεί δημιούργημα Ελλήνων επιστημόνων. Μια ομάδα επτά ατόμων, μηχανικών και προγραμματιστών, ειδικών σε εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης, δημιούργησε την DeepMed IO, μια startup με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο.

Παρατηρώντας ένα παγκόσμιο πρόβλημα, αυτό της έλλειψης παθολογοανατόμων, εξαιτίας του οποίου προκαλούνται καθυστερήσεις στη διάγνωση του καρκίνου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κατάσταση της υγείας των ασθενών, η ομάδα ανέπτυξε έναν αλγόριθμο, ο οποίος «κερδίζει» χρόνο για γιατρούς και ασθενείς.

«Το DeepPath- LYDIA, αξιοποιεί τεχνολογίες βαθιάς νόησης για να προσφέρει διαγνωστική υποβοήθηση στη σταδιοποίηση του καρκίνου. Είναι ένα προϊόν το οποίο έχει λάβει CE-Mark και μπορεί να εγκατασταθεί σε όσα νοσοκομεία ή ιδιωτικούς οργανισμούς διαθέτουν ένα ψηφιοποιημένο παθολογοανατομικό εργαστήριο», επισημαίνει ο ιδρυτής της νεοφυούς επιχείρησης, Κωνσταντίνος Βουγάς.

Πώς ο εξελιγμένος αλγόριθμος «βλέπει» εγκαίρως καρκινικές μεταστάσεις

Σύμφωνα με τον κ. Βουγά, ο αλγόριθμος δεν είναι σε καμία περίπτωση σχεδιασμένος να λειτουργεί αυτόνομα και ως εκ τούτου δεν καταργεί την αναγκαιότητα του παθολογοανατόμου.

Οφέλη για ασθενείς και συστήματα Υγείας

Η χρήση του συστήματος ως υποστηρικτικού, μειώνει τον χρόνο αναμονής για την τελική διάγνωση και βελτιώνει την ακρίβειά της, προσφέροντας έτσι άμεσα οφέλη για τους ασθενείς όσον αφορά στην ποιότητα ζωής και την τελική έκβαση της νόσου. «Εκτός από τους ασθενείς τα παραπάνω οφέλη για τα συστήματα υγείας μεταφράζονται σε βελτίωση της ποιότητα των παρεχομένων από αυτά υπηρεσιών.

Επιπλέον, όφελος αποτελεί η εξοικονόμηση χρημάτων καθώς το σύστημα κάνει τους παθολογοανατόμους τουλάχιστον δύο φορές πιο γρήγορους σε αυτή τη διαγνωστική εξέταση, η οποία καταλαμβάνει ένα πολύ σημαντικό μέρος της ημερήσιας ρουτίνας τους. Επίσης, η χρήση του συστήματος εξοικονομεί χρήματα μειώνοντας τη χρήση ανοσοϊστοχημείας για την ανίχνευση μεταστάσεων η οποία σαν τεχνική είναι ιδιαίτερα ακριβή μιας και εμπεριέχει τη χρήση αντισωμάτων», εξηγεί ο κ. Βουγάς.

Έχει το σύστημα εφαρμογή σε νοσοκομεία;

Επί του παρόντος το DeepPath – LYDIA είναι το μοναδικό σύστημα στον κόσμο που ανιχνεύει μεταστάσεις σε μελάνωμα και επιπλέον το μόνο σύστημα που ανιχνεύει τρεις επιπλέον τύπους (τέσσερις στο σύνολο) ταυτόχρονα με το ίδιο ΑΙ-μοντέλο χωρίς να χρειάζεται ο παθολογοανατόμος να ορίσει από πριν τον καρκινικό τύπο.

«Αυτή τη στιγμή αναζητούμε χρηματοδότηση για να επεκτείνουμε το σύστημα σε όλους τους καρκινικούς τύπους, προκειμένου να φέρουμε στην αγορά ένα σύστημα παν-καρκινικής ανίχνευσης», αναφέρει ο ιδρυτής της DeepMed IO.

Ερωτηθείς εάν στην Ελλάδα υπάρχει ενδιαφέρον εφαρμογής του αλγόριθμου, σημειώνει ότι για τη λειτουργία του συστήματος απαιτείται ψηφιοποιημένο παθολογοανατομικό εργαστήριο. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, τα νοσοκομεία είναι πολύ πίσω σε αυτό τον τομέα και δεν έχουν ψηφιοποιημένες αυτές τις υπηρεσίες.

Η ομάδα πίσω από τον καινοτόμο αλγόριθμο, εκτός από τον ιδρυτή της startup, αποτελείται από τους: Άκη Μανώλη, Χρήστο Σπυρόπουλο, Νίκο Νιώτη, Θωμά Παπαθυμιόπουλο, Κωνσταντίνο Γυφτοδήμο και Γιώργο Καλυκάκη.

Πηγη: https://www.ygeiamou.gr/

Έτσι, ελπίζω ότι κάποια στιγμή στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον οι ασθενείς μας θα μπορούν να πάνε σε μια κλινική και να πουν: “Παράγγειλέ μου ένα εξατομικευμένο εμβόλιο για τον καρκίνο μου” και θα μπορέσουμε να το χορηγήσουμε επί τόπου.

Καρκίνος: Η Catherine Wu υπήρξε πρωτοπόρος σε μια πολλά υποσχόμενη προσέγγιση για την καταπολέμηση του καρκίνου: εμβόλια που στοχεύουν συγκεκριμένα ανοσοδιεγερτικά μόρια, γνωστά ως ανοσογόνα πεπτίδια, που δημιουργούνται από τις διακριτές γενετικές μεταλλάξεις κάθε μεμονωμένου καρκίνου. Ο Wu, καθηγητής ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ και Πρόεδρος της οικογένειας Lavine για τις προληπτικές θεραπείες καρκίνου στο Dana-Farber Cancer Institute, τιμήθηκε τον Φεβρουάριο με το βραβείο Sjöberg 1 εκατομμυρίου δολαρίων, που δόθηκε για την έρευνα για τον καρκίνο. Μίλησε με το The Harvard Gazette για την τεχνολογία εμβολίων κατά του καρκίνου, την υπόσχεσή της και τις προσδοκίες ότι οι ασθενείς μπορεί να το δουν στο εγγύς μέλλον.

Τι είναι το εμβόλιο κατά του καρκίνου;

Ένα εμβόλιο κατά του καρκίνου στοχεύει στον εμβολιασμό του ατόμου κατά των ανοσολογικών καθοριστικών παραγόντων που υπάρχουν στα καρκινικά κύτταρα για να δημιουργήσει μια ανοσολογική απόκριση – και ελπίζουμε να εξαλείψει αυτά τα καρκινικά κύτταρα. Γενικά, τα εμβόλια κατά του καρκίνου είναι θεραπευτικά εμβόλια, που σημαίνει ότι θεραπεύουν έναν υπάρχοντα καρκίνο, σε αντίθεση με ένα προφυλακτικό εμβόλιο, το οποίο συνήθως φανταζόμαστε όταν σκεφτόμαστε τα εμβόλια κατά των μολυσματικών παθογόνων. Έτσι, ένας κύριος στόχος ενός αντικαρκινικού εμβολίου είναι να οδηγήσει τη δημιουργία και την επέκταση ενός στρατού Τ-λεμφοκυττάρων που αναγνωρίζει συγκεκριμένα τα καρκινικά κύτταρα και να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα για την εξάλειψη αυτού του καρκίνου. Η ιδέα των εμβολίων κατά του καρκίνου υπάρχει εδώ και δεκαετίες, αλλά μέχρι πρόσφατα η κλινική ανάπτυξή του ήταν αρκετά δύσκολη. Μιλάτε για το πώς τα εμβόλια ξεπερνούν ένα εμπόδιο για να πείσουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα να επιτεθεί στα καρκινικά κύτταρα: Το ανοσοποιητικό σύστημα είναι σχεδιασμένο να επιτίθεται σε πράγματα που είναι ξένα προς το σώμα, ενώ τα καρκινικά κύτταρα —αν και επιβλαβή— βγαίνουν από τους δικούς μας ιστούς .

Το ανοσοποιητικό σύστημα δεν επιτίθεται επειδή αναγνωρίζει τους όγκους ως «εμείς». Είναι σωστό? Ακριβώς. Αυτή είναι μια μεγάλη πρόκληση για τα εμβόλια κατά του καρκίνου. Η καινοτομία μας είναι ότι ήμασταν από τους πρώτους που εντοπίσαμε πεπτίδια ειδικά για όγκους που αναγνωρίζονται από το ανοσοποιητικό σύστημα -τα λεγόμενα αντιγόνα- μέσω γονιδιωματικών προσεγγίσεων. Αυτά τα «νεοαντιγόνα» προέρχονται από καρκινικές μεταλλάξεις. Δεδομένου ότι τα νεοαντιγόνα έχουν εξαιρετικό περιορισμό της έκφρασής τους στα καρκινικά κύτταρα, αυτά θα ήταν τα βέλτιστα καρκινικά αντιγόνα που πρέπει να ακολουθηθούν, δημιουργώντας τη δυνατότητα ειδικής στόχευσης του καρκινικού κυττάρου και όχι του φυσιολογικού ιστού. Ωστόσο, ένα μακροχρόνιο πρόβλημα ήταν πάντα η κατανόηση ότι αυτά τα νεοαντιγόνα θα διέφεραν από άτομο σε άτομο και, επομένως, το αίνιγμα για το πώς θα μπορούσε κανείς να προχωρήσει στην αναγνώρισή τους σε βάση άτομο προς άτομο.

Πώς έκανε τη διαφορά η τεχνολογία αλληλούχισης;

Η διαθεσιμότητα της αλληλουχίας επόμενης γενιάς την τελευταία δεκαετία έχει προσφέρει πλεονεκτήματα χρόνου και κόστους για τον προσδιορισμό της αλληλουχίας DNA και RNA δειγμάτων καρκίνου, έτσι ώστε να καταφέρουμε να προσδιορίσουμε την αλληλουχία χιλιάδων καρκίνων. Αυτό μας έδωσε την πλήρη συνειδητοποίηση της τεράστιας μοριακής ετερογένειας από όγκο σε όγκο, ακόμη και μεταξύ ασθενών με τον ίδιο τύπο καρκίνου. Αυτό το γεγονός πραγματικά φέρνει στο σπίτι την ιδέα ότι μια ενιαία προσέγγιση για τη θεραπεία του καρκίνου ή την ανοσοθεραπεία έχει τους περιορισμούς της. Η ικανότητα εύκολης σάρωσης καρκινικών γονιδιωμάτων μέσω μιας τέτοιας τεχνολογίας κατέστησε δυνατή την άμεση εύρεση του προφίλ μεταλλάξεων κάθε καρκίνου και στη συνέχεια τον εντοπισμό εκείνων των μεταλλάξεων που έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν νεοαντιγόνα. Μόλις συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν δυνατός ο συστηματικός εντοπισμός νεοαντιγόνων από αλληλουχίες καρκίνου, αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι ίσως μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα εξατομικευμένο εμβόλιο κατά του καρκίνου: ότι από το προφίλ μετάλλαξης οποιουδήποτε ασθενούς, θα μπορούσαμε να σχεδιάσουμε πεπτίδια που να περιλαμβάνουν αυτές τις μεταλλάξεις που είχαν προβλεφθεί να είναι ανοσογόνες. Στη συνέχεια, επινοήσαμε μια κατασκευαστική στρατηγική για να συνδυάσουμε έως και 20 από αυτά τα πεπτίδια σε ένα εμβόλιο που θα μπορούσαμε να χορηγήσουμε στους ασθενείς ως μια σειρά ενέσεων στο δέρμα κατά τη διάρκεια αρκετών εβδομάδων. Είμαι σίγουρος ότι οι αναγνώστες έχουν ακούσει και διαβάσει πολλά για την ανοσοθεραπεία του καρκίνου.

Πώς σχετίζονται τα εμβόλια;

Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι ανοσοθεραπείας και αυτό το γεγονός αντανακλά τις πολλές, πολλές διαφορετικές λειτουργίες και ρόλους που μπορούν να παίξουν τα Τ κύτταρα και άλλα κύτταρα του ανοσοποιητικού. Κάθε ανοσοθεραπευτική μέθοδος αξιοποιεί ένα διαφορετικό υποσύνολο αυτών των λειτουργιών: Ένα κύτταρο CAR-T ή ένα ανοσοποιητικό σημείο ελέγχου είναι διαφορετικό από αυτό που μπορεί να κάνει ένα εμβόλιο. Το κοινό τους, ωστόσο, είναι ότι το καθένα διεγείρει την ανοσία. Ένα εμβόλιο προσπαθεί είτε να δημιουργήσει νέες ανοσολογικές αποκρίσεις με έναν ειδικό για το αντιγόνο τρόπο που δεν υπήρχε πριν είτε να ενισχύσει μικρές προϋπάρχουσες αποκρίσεις για να γίνουν μεγαλύτερες. Έτσι, ένα εμβόλιο έχει τη δυνατότητα να ρίξει ένα ευρύ ανοσοπροστατευτικό «δίχτυ» που μπορεί να αντέξει στον χρόνο. Στην πρώτη σας μελέτη που κυκλοφόρησε στο Nature το 2017, αντιμετωπίσατε έξι ασθενείς με μελάνωμα. Ξέρουμε πώς τα πάνε σήμερα; Γνωρίζω ότι τρία με τέσσερα χρόνια μετά τη λήψη του εμβολίου, όλοι οι ασθενείς ήταν ακόμη ζωντανοί. Αναφέραμε αυτό το αποτέλεσμα το 2021. Αξιοσημείωτο είναι ότι δύο ασθενείς της μελέτης που είχαν πολύ προχωρημένο καρκίνο— νόσο σταδίου IV— είδαν τον καρκίνο τους αμέσως μετά τον εμβολιασμό. Ωστόσο, και οι δύο έλαβαν επίσης τον αποκλεισμό του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου και μέσα σε 12 εβδομάδες όλοι οι ανιχνεύσιμοι όγκοι έλιωσαν. Έχουν περάσει περίπου έξι ή επτά χρόνια από τότε και αυτοί οι ασθενείς είναι εκτός θεραπείας και τα πάνε πολύ καλά. Αυτή είναι μια τεράστια ιστορία επιτυχίας και μιλά για την ισχυρή θετική συνέργεια μεταξύ των εμβολίων και της θεραπείας αποκλεισμού του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου.

Ποιοι άλλοι τύποι καρκίνου έχουν αντιμετωπιστεί με αυτά τα εμβόλια;

Στη Dana-Farber, έχουμε θεραπεύσει ασθενείς σε συνεχείς δοκιμές που έχουν γλοιοβλάστωμα, καρκίνο νεφρού, καρκίνο ωοθηκών, μελάνωμα και χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία. Ξεχωριστά, συνίδρυσα επίσης μια εταιρεία με την ονομασία Neon Therapeutics πριν από αρκετά χρόνια, η οποία διεξήγαγε μια μεγαλύτερη μελέτη που αντιμετώπιζε ασθενείς με μελάνωμα, καρκίνο του πνεύμονα και της ουροδόχου κύστης.

Επιλέγονται αυτοί οι καρκίνοι για κάποιο συγκεκριμένο λόγο;

Τα εμβόλια κατά του καρκίνου είναι διατομεακά ως μέθοδος θεραπείας και μπορούν να δοκιμαστούν σχεδόν σε οποιοδήποτε περιβάλλον και σε οποιοδήποτε καρκίνο. Η επιλογή μας έχει να κάνει με τα ερευνητικά ερωτήματα που επιδιώκουμε. Είναι όλα αυτά μικρά, όπως η αρχική δοκιμή μελανώματος; Ναι. Στη Dana-Farber, οι ακαδημαϊκές μας δοκιμές συνεχίζουν να είναι μικρές μελέτες φάσης 1 με 10 έως 30 ασθενείς. Η εστίασή μας ήταν να κάνουμε βαθιά βουτιά στη μελέτη κάθε μεμονωμένου ασθενούς για να κατανοήσουμε τι κάνουν οι παρεμβάσεις μας ανοσολογικά. Αυτό που είναι συναρπαστικό είναι ότι τώρα υπάρχει επίσης μια σειρά από μελέτες που χρηματοδοτούνται από τη βιομηχανία – η ερευνητική μου ομάδα δεν ασχολείται με αυτές – που συνεχίζονται σε εθνικό επίπεδο, ακόμη και παγκοσμίως, που, ελπίζουμε, μέσα στα επόμενα δύο ή τρία χρόνια, θα μας δώσουν πληθυσμό- επίπεδο άποψης για τον αντίκτυπο τέτοιων προσωπικών εμβολίων κατά του καρκίνου. Το περασμένο φθινόπωρο, αναφέρθηκε η πρώτη τυχαιοποιημένη δοκιμή φάσης 2 που απέδειξε στο μελάνωμα τα οφέλη του αποκλεισμού του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου με ένα εξατομικευμένο εμβόλιο κατά του καρκίνου σε σύγκριση με το ανοσοποιητικό σημείο ελέγχου μόνο. Νομίζω ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής όπου το εννοιολογικό πλεονέκτημα της ταυτόχρονης στόχευσης πολλών, πολλών προσωπικών νεοαντιγόνων υποβάλλεται σε αυστηρές δοκιμές.

Μια τέτοια εξατομικευμένη προσέγγιση πολλαπλών στόχων είναι εννοιολογικής σημασίας λόγω της τεράστιας ετερογένειας των πληθυσμών κυττάρων όγκου. Ακόμη και μέσα στο σώμα ενός ατόμου; Ναι ακριβώς. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μια πολύπλευρη επίθεση κατά του καρκίνου είναι ευνοϊκή. Πόσο μεγάλο εμπόδιο είναι το γεγονός ότι επειδή αυτά είναι τόσο εξατομικευμένα, πρέπει να βρείτε νέα νεοαντιγόνα για κάθε άτομο στη δοκιμή; Έχει τις προκλήσεις του. Αλλά με ομάδες όπως η δική μας στη Dana-Farber —είμαστε μια συλλογή ανοσολόγων, κλινικών ερευνητών, υπολογιστικών βιολόγων, χειρουργών και ιατρικών ογκολόγων— είμαστε σε θέση να σχεδιάσουμε αυτά τα εμβόλια μαζί σε πραγματικό χρόνο. Σίγουρα χρειάζεται ένα χωριό, και είμαι τόσο ευγνώμων που είμαι μέρος αυτού του χωριού. Δεδομένης της πρόκλησης του συντονισμού των πολλών τμημάτων της παραγωγής εμβολίων, αυτή είναι μια περίπτωση όπου η συνεργασία με τη βιομηχανία είναι χρήσιμη, επειδή έχουν τους πόρους για να αναπτύξουν διαδικασίες σε κλίμακα, εξορθολογίζοντας το κόστος, τον χρόνο και την εργασία. Όλα αυτά διερευνώνται ενεργά. Πόσο μακριά είναι αυτά τα εμβόλια από το να μπουν στην κλινική; Νωρίτερα από όσο νομίζουμε, λόγω ακαδημαϊκών καινοτομιών και προσπαθειών σε επίπεδο βιομηχανίας. Πολλές μεγάλες δοκιμές βρίσκονται σε εξέλιξη τώρα και πιστεύω ότι θα διαβαστούν μέσα σε δύο χρόνια. Έτσι, ελπίζω ότι κάποια στιγμή στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον οι ασθενείς μας θα μπορούν να πάνε σε μια κλινική και να πουν: “Παράγγειλέ μου ένα εξατομικευμένο εμβόλιο για τον καρκίνο μου” και θα μπορέσουμε να το χορηγήσουμε επί τόπου.

Πηγη: https://www.healthweb.gr/

Η ενσωμάτωση δομημένων σχεδίων συμβουλευτικής στην πρακτική της υγειονομικής περίθαλψης θα μπορούσε να συμβάλει σημαντικά στην πρόληψη και τη βελτίωση της υγειονομικής περίθαλψης για γυναίκες με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής και χρόνιας νεφρικής νόσου.

Εγκυμοσύνη: Μια μελέτη από ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Επιστημών Υγείας Karl Landsteiner (KL Krems) υπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη για βελτιωμένη φροντίδα και ενημέρωση για γυναίκες με υπερτασικές διαταραχές εγκυμοσύνης ή διαβήτη κύησης. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι περισσότερα από τα δύο τρίτα των γυναικών που διαγνώστηκαν με προεκλαμψία ή διαβήτη κύησης δεν έλαβαν επαρκείς πληροφορίες σχετικά με τους μακροπρόθεσμους κινδύνους δυσμενών εκβάσεων της εγκυμοσύνης.

Αυτά τα ευρήματα υπογραμμίζουν το χάσμα στη φροντίδα για τις γυναίκες που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής και χρόνιας νεφρικής νόσου. Η εργασία δημοσιεύεται στο περιοδικό Wiener klinische Wochenschrift. Οι δυσμενείς εκβάσεις της εγκυμοσύνης, όπως οι υπερτασικές διαταραχές της εγκυμοσύνης ή ο διαβήτης κύησης σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο διάγνωσης καρδιαγγειακής νόσου, υπέρτασης, χρόνιας νεφρικής νόσου και διαβήτη τύπου 2. Η έρευνα με 161 γυναίκες που συμπεριλήφθηκαν σε αυτή τη μελέτη έδειξε ότι πάνω από τα δύο τρίτα των γυναικών που είχαν υπερτασικές διαταραχές εγκυμοσύνης ή διαβήτη κύησης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν έλαβαν επαρκείς πληροφορίες σχετικά με τους κινδύνους ανεπιθύμητων εκβάσεων της εγκυμοσύνης. Αυτό αφήνει ένα σημαντικό κενό πληροφοριών για τις γυναίκες που διατρέχουν κίνδυνο καρδιαγγειακής και νεφρικής νόσου. Οι συγγραφείς της μελέτης τονίζουν την ανάγκη βελτιστοποίησης των συμβουλών και της φροντίδας που παρέχουν οι επαγγελματίες υγείας για την επαρκή υποστήριξη των γυναικών μετά από επιπλοκές της εγκυμοσύνης. Η Δρ. Birgit Pfaller-Eiwegger, σύμβουλος στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο St. . «Επιπλέον, μόνο οι μισές από τις γυναίκες με εγκυμοσύνες υψηλού κινδύνου έλαβαν συστάσεις για το πώς να προσαρμόσουν τον τρόπο ζωής τους, παρόλο που αυτό θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων αργότερα στη ζωή τους.

Αυτό σημαίνει επίσης ότι μόνο το 14% των ενδιαφερομένων γυναικών υποβλήθηκαν σε περαιτέρω εξέταση». Σε περισσότερο από το 85% των γυναικών που είχαν δυσμενή έκβαση εγκυμοσύνης με κίνδυνο καρδιαγγειακής νόσου αργότερα στη ζωή τους, δεν υπήρξε μακροχρόνια παρακολούθηση. Ακόμη και τα ραντεβού με γενικούς γιατρούς παρακολούθησαν λιγότερο από το 40% των γυναικών με εγκυμοσύνες υψηλού κινδύνου τους πρώτους μήνες μετά τη γέννα. Η μελέτη συνιστά βελτιωμένη εκπαίδευση των επαγγελματιών υγείας για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τους μακροπρόθεσμους κινδύνους των δυσμενών εκβάσεων της εγκυμοσύνης. Η ενσωμάτωση δομημένων σχεδίων συμβουλευτικής στην πρακτική της υγειονομικής περίθαλψης θα μπορούσε να συμβάλει σημαντικά στην πρόληψη και τη βελτίωση της υγειονομικής περίθαλψης για γυναίκες με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής και χρόνιας νεφρικής νόσου. Επιπλέον, η Δρ. Birgit Pfaller-Eiwegger ξεκίνησε τη δημιουργία μιας εξωτερικής κλινικής για γυναίκες με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής και νεφρικής νόσου μετά την εγκυμοσύνη (Cardio Metabolic Renal Women Postpartum Care Program) στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο St. Pölten το 2020 ως μέρος του Ερευνητικoύ προγράμματος KL Krems “Forschungsimpulse.”

Πηγη: https://www.healthweb.gr/