Ακράτεια ούρων: Μόνο 1/3 των ασθενών απευθύνεται σε επαγγελματία Υγείας

Δεν επιτυγχάνεται ισότιμη πρόσβαση για τους ασθενείς στη διάγνωση και στην αντιμετώπιση του προβλήματος
«Φως» σε ένα πρόβλημα που μένει στη «σκιά», με σημαντικές επιπτώσεις
στην καθημερινότητα χιλιάδων ανθρώπων «ρίχνει» η Ελληνική Ουρολογική Εταιρεία (ΕΟΕ), και το Τμήμα Λειτουργικής Ουρολογίας – Νευροουρολογίας και Γυναικολογικής Ουρολογίας (ΟΝΟΓΟ) της ΕΟΕ συμμετέχοντας ενεργά στην Παγκόσμια Εβδομάδα Ακράτειας Ούρων, με στόχο να αναδειχθεί ένα ζήτημα που, ενώ είναι ευρέως διαδεδομένο, εξακολουθεί να περιβάλλεται από σιωπή και προκαταλήψεις. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει o Πρόεδρος του Τμήματος ΟΝΟΓΟ, Καθηγητής Ουρολογίας-Νευροουρολογίας στο ΑΠΘ, Απόστολος Αποστολίδης: «Πρόκειται για ένα θέμα που αφορά την αξιοπρέπεια, την αυτονομία και την ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Η ακράτεια δεν είναι ούτε φυσιολογική, ούτε αναπόφευκτη. Είναι σύμπτωμα που έχει λύση, αν ο ασθενής μιλήσει, αν ο γιατρός ακούσει και αν η κοινωνία ενημερωθεί. Ο ουρολόγος μπορεί να διαγνώσει και να αντιμετωπίσει τόσο τις πρωτογενείς όσο και δευτερογενείς μορφές ακράτειας, δηλαδή μετά από χειρουργικές επεμβάσεις, εξίσου αποτελεσματικά στους άνδρες και στις γυναίκες. Τα διαθέσιμα στοιχεία σήμερα υπογραμμίζουν ότι το 23% των γυναικών πάσχει από κάποια μορφή ακράτειας, επίπτωση που αυξάνεται με την ηλικία, ενώ το 8,6% των ανδρών παρουσιάζει συμπτώματα ακράτειας (μελέτη HOPES). Το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών χρήζει συντηρητικής ή φαρμακευτικής αντιμετώπισης ενώ μόνο 1 στους 10 περίπου χρήζει χειρουργικής αντιμετώπισης. Σε όλη την Ελλάδα λειτουργούν ουρολογικά ιατρεία και εξειδικευμένα κέντρα που προσφέρουν αξιόπιστες διαγνώσεις και εξατομικευμένη φροντίδα. Εκτιμάται όμως ότι ο στόχος της ισότιμης πρόσβασης για τους ασθενείς, τόσο στη διάγνωση όσο και στην αντιμετώπιση της ακράτειας, δεν επιτυγχάνεται πλήρως. Κι αυτό γιατί ειδικές εξετάσεις όπως η ουροδυναμική μελέτη, που συχνά χρησιμοποιείται στη διάγνωση της ακράτειας εκτελείται σε λίγες δημόσιες δομές, χωρίς να αποζημιώνεται ικανοποιητικά από τα ασφαλιστικά ταμεία, ή σε ιδιωτικές δομές. Αναφορικά δε με τη φαρμακευτική αγωγή αυτή καλύπτεται με την αντίστοιχη συμμετοχή των ασθενών, αλλά όσον αφορά τη χρήση ειδικών καθετήρων, υπάρχουν δυστοκίες στη χορήγησή τους».

 

 

Πηγη: HealthDaily