Προβλέπει νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο BMJ
Μέχρι το 2050 η νόσος του Πάρκινσον θα έχει γίνει μεγαλύτερη πρόκληση για τη δημόσια υγεία για τους ασθενείς, τις οικογένειές τους, τους φροντιστές, τις κοινότητες και την κοινωνία, σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελέτης που δημοσιεύτηκε πριν μερικές μέρες στην επιθεώρηση British Medical Journal. Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, 25,2 εκατομμύρια άνθρωποι προβλέπεται ότι θα ζουν με τη νόσο του Πάρκινσον παγκοσμίως το 2050, αντιπροσωπεύοντας αύξηση 112% έναντι του 2021. Η γήρανση του πληθυσμού συνέβαλε στην πρωτογενή αύξηση των περιπτώσεων (89%) για την περίοδο από 2021 έως 2050, ακολουθούμενη από την πληθυσμιακή αύξηση (20%) και τις αλλαγές στον επιπολασμό της νόσου (3%). Η ανοδική τάση αναμένεται να είναι πιο έντονη στους άνδρες, στις χώρες της Ανατολικής Ασίας, καθώς και μεταξύ των χωρών με μεσαίο κοινωνικό και δημογραφικό δείκτη. Οι μικρότερες αυξήσεις (28%) αναμένονται στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη, λόγω αρνητικής αύξησης του πληθυσμού. Ειδικότερα, οι χώρες με μεσαίο κοινωνικό και δημογραφικό δείκτη προβλέπεται να έχουν την υψηλότερη ποσοστιαία αύξηση στον επιπολασμό όλων των ηλικιών (144%, 87% έως 183%) της νόσου του Πάρκινσον μεταξύ 2021 και 2050. Η ηλικιακή ομάδα άνω των 80 ετών προβλεπόταν να έχει τη μεγαλύτερη αύξηση σε περιπτώσεις νόσου Parkinson από το 2021 έως το 2050. Επίσης, οι αναλογίες ανδρών προς γυναίκες θα αυξηθούν από 1,46 το 2021 σε 1,64 το 2050 παγκοσμίως. Οι παραπάνω προβλέψεις θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως βοήθημα στις διάφορες χώρες, για την προώθηση της έρευνας για την υγεία, την ενημέρωση των αποφάσεων πολιτικής και την κατανομή πόρων. Σημειώνεται ότι και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει υπολογίσει ότι οι νευροεκφυλιστικές ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων της νόσου του Πάρκινσον και της νόσου Αλτσχάιμερ, θα γίνουν η δεύτερη κύρια αιτία θανάτου παγκοσμίως μέχρι το 2040, ξεπερνώντας τους θανάτους που σχετίζονται με τον καρκίνο. Ωστόσο, οι ερευνητές σημειώνουν ότι η μελέτη έχει κάποιους σημαντικούς περιορισμούς, όπως η χαμηλή διαθεσιμότητα και ποιότητα δεδομένων σε ορισμένες περιοχές, η έλλειψη δεδομένων για παράγοντες κινδύνου πέρα από τα δημογραφικά στοιχεία, καθώς και η αδυναμία ακριβούς πρόβλεψης της επικράτησης της νόσου του Πάρκινσον σε διάφορες εθνοτικές ομάδες ή του αντίκτυπου της Covid-19.
Πηγη: HealthDaily