Συντάκτης: grammateia

Τι αναφέρεται σε άρθρο Κινέζων ειδικών, το οποίο δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό Frontiers in Pediatrics.

Σημαντικά υψηλότερη πιθανότητα να εκδηλώσουν σοβαρή μορφή πνευμονίας από μυκόπλασμα έχουν τα αλλεργικά παιδιά.

Αυτό προκύπτει από μελέτη επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου και του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου του Χεφέι, η οποία δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό Frontiers in Pediatrics.

Η μελέτη έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, καθώς προέρχεται από την Κίνα, όπου ξεκίνησε, τον περασμένο μήνα, η καταγραφή μαζικών κρουσμάτων.

Η επιστημονική ομάδα πραγματοποίησε αναδρομική ανάλυση σε 539 παιδιά, ηλικίας από 3 έως 14 ετών, τα οποία είχαν νοσηλευτεί με μυκόπλασμα της πνευμονίας. Από αυτά, τα 195 ήταν αλλεργικά και τα 344 μη ατοπικά. Από αυτά, τα 204 είχαν αποφρακτική πνευμονία.

Από την ανάλυση των στοιχείων προέκυψε πως σημαντικά περισσότερα αγόρια με μυκόπλασμα της πνευμονίας είχαν αλλεργία και παρουσίασαν παρατεταμένο πυρετό και νοσηλεία, σοβαρές επιπλοκές και άσθμα.

Τα παιδιά αυτά είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν πτύελα και η πνευμονία ήταν σημαντικά οξύτερη.

Η ανάλυση έδειξε ισχυρή σχέση στα αλλεργικά αγόρια σε σχέση με τη διάρκεια νοσηλείας, τη διάρκεια του πυρετού, το συριγμό, τη λοβιακή πνευμονία και την ανθεκτική πνευμονία από μυκόπλασμα.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η αλλεργία μπορεί να είναι παράγοντας κινδύνου και συσχετίστηκε θετικά με τη σοβαρότητα της πνευμονίας στα παιδιά.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η κορυφή του παγόβουνου και το αόρατο υποθαλάσσιο μέρος του. Είναι οι επιζήσαντες ο καινούργιος πληθυσμός ασθενών με χρόνιο πόνο;

Αν η νόσος COVID-19 παρομοιαστεί με ένα παγόβουνο, στο ορατό του μέρος αντιστοιχούν οι συμπτωματικοί ασθενείς. Στο μεγαλύτερο, υποθαλάσσιο και αόρατο μέρος του αντιστοιχούν η νοσηρότητα, η θνητότητα και η θνησιμότητα μετά τη λοίμωξη.

Την παρομοίωση αυτή χρησιμοποίησε η αναισθησιολόγος – εντατικολόγος, Διευθύντρια ΕΣΥ στη ΜΕΘ και στο Ιατρείο Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας Α.Ν.Θ. “ΘΕΑΓΕΝΕΙΟ”, Ειρήνη Παπαγεωργίου, θέλοντας να καταδείξει την ανάγκη εξειδικευμένης υποστήριξης των ασθενών με Long CoViD, ειδικά όσων νοσηλεύτηκαν και βγήκαν από τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Από το βήμα της 4^ης Διημερίδας Εντατικής και Παρηγορητικής Φροντίδας “Όταν η εντατική συνάντησε τον πόνο”, που διοργάνωσε στη Θεσσαλονίκη η Ερευνητική Χειρουργική Ογκολογική Εταιρεία Ελλάδος σε συνεργασία με τη Μονάδα του “Θεαγενείου”, η κ. Παπαγεωργίου αναφέρθηκε σε όλα τα τελευταία δεδομένα που αφορούν τον χρόνιο πόνο μετά από COVID-19 λοίμωξη, τις αιτίες του και την αναγκαιότητα μιας διεπιστημονικής συνεργασίας για την έγκαιρη αναγνώριση και αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.

Long COVID

Με την ελπίδα να βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους της πανδημίας, κι όχι στο τέλος της αρχής, σε αντιστοίχιση με τη ρήση του Τσώρτσιλ κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αναισθησιολόγος – εντατικολόγος μίλησε για την επίπτωση και τα συνήθη συμπτώματα του Post και του Long COVID σε αναρρώσαντες ασθενείς, τα οποία συχνά μπορεί να επικαλύπτονται και από άλλες παθολογικές καταστάσεις, που σχετίζονται με επιπλοκές της νοσηλείας, όπως το post intensive care syndrome, που χαρακτηρίζεται από έναν συνδυασμό νοητικής, σωματικής και ψυχικής δυσλειτουργίας. Η επίπτωση του χρόνιου πόνου μετά από το σύνδρομο αυτό είναι πολύ ευρεία (από το 14% ως και 77% των ασθενών σε διάφορες μελέτες). Αυτοί οι ασθενείς έχουν μειωμένη ικανότητα επιστροφής στην εργασία, ακόμα και 5 χρόνια μετά την έξοδο από τη ΜΕΘ.

Με την έως τώρα γνωστή παθογένεια του Long COVID να είναι πολυπαραγοντική, και με καινούργιες μελέτες να προσθέτουν νέους παράγοντες κινδύνου, όπως το κάπνισμα και η απουσία εμβολιασμού στους ήδη γνωστούς (γυναικείο φύλο, ηλικία, συννοσηρότητες, πολλά συμπτώματα στις πρώτες 4 εβδομάδες, ιστορικό ψυχιατρικής νόσου κ.ά.), η ομιλήτρια επικεντρώθηκε στον χρόνιο πόνο μετά τη λοίμωξη.

Πόνος στη LONG COVID

Ενώ αρχικά θεωρήθηκε ως μια αναπνευστική νόσος, εντούτοις σε πολύ μεγάλο ποσοστό ασθενών η κεφαλαλγία ήταν το πρώτο σύμπτωμα της λοίμωξης COVID. “Σε μεγάλο ποσοστό, 15%, η κεφαλαλγία επιμένει με την ίδια μορφή, ή εμφανίζεται νέα κεφαλαλγία, 3 μήνες μετά τη νόσο”, επεσήμανε η κ. Παπαγεωργίου, προσθέτοντας πως σε ό,τι αφορά την παθογένεση αναφέρονται η αιματογενής διασπορά, η καταιγίδα των κυτταροκινών και ιογενής νευροεισβολή. Χωρίς να υπάρχουν επίσημες οδηγίες, στις θεραπευτικές συστάσεις που αναφέρονται στη βιβλιογραφία περιλαμβάνονται αντιεπιληπτικά, στεροειδή και αναπνευστικές ασκήσεις.

Δεύτερο κοινό σύμπτωμα χρόνιου πόνου μετά από λοίμωξη COVID-19 είναι το θωρακικό άλγος. “Χωρίς φυσικά κάθε θωρακικό άλγος να είναι ένδειξη καρδιακής βλάβης, θα πρέπει να διερευνήσουμε τα περιστατικά post COVID με θωρακικό άλγος ως δυνητικά ανησυχητικό εύρημα για την υγεία της καρδιάς”, ανέφερε, συμπληρώνοντας πως οι καρδιακές επιπλοκές δεν σχετίζονται με την σοβαρότητα της νόσησης, ούτε με την ηλικία, ενώ ένα ποσοστό περίπου 10% εμφανίζει θωρακικό πόνο 60 μέρες μετά την αρχική προσβολή.

Στους μυοσκελετικούς πόνους περιλαμβάνονται οι αρθραλγίες, με γνωστή την πολυαρθροπάθεια μετά από ιογενείς λοιμώξεις, ενώ οι μυαλγίες εμφανίζονται συχνότερα μετά από γρίπη. Μελέτη σε 300 συμμετέχοντες που είχαν νοσηλευτεί για COVID-19 κατέδειξε σημαντικά ποσοστά κόπωσης, οσφυαλγίας και αρθραλγίας, ενώ τα εμμένοντα μυοσκελετικά σχετίστηκαν με αυξημένο ΒΜΙ, γεγονός που δικαιολογήθηκε από μεταβολική δυσλειτουργία, επηρεασμένη ανοσοαπόκριση, φλεγμονή του λιπώδους ιστού και μειωμένη αναπνευστική λειτουργία. Τα συμπτώματα αφορούσαν κυρίως διάχυτη αρθραλγία και μυαλγία. “Όταν ήταν εντοπισμένη, η αρθραλγία αφορούσε κυρίως τα γόνατα, την ποδοκνημική και τον ώμο, ενώ η εντοπισμένη μυαλγία αφορούσε κυρίως τα κάτω άκρα, τα χέρια και τον ώμο. Οι γυναίκες εμφάνισαν συχνότερα συμπτώματα, χωρίς εδώ να έχει σημασία ο ΒΜΙ”, ανέφερε η ομιλήτρια.

Παράλληλα, ελληνική μελέτη ανέδειξε την κεφαλαλγία ως στατιστικά σημαντικό παράγοντα πρόβλεψης για νευροπαθητικό πόνο, καθώς αυξάνει κατά 4,9 φορές την πιθανότητα εμφάνισής του.

Διεπιστημονική αντιμετώπιση

“Τελικά, είναι οι επιζήσαντες από τη νόσο CoViD-19 ο καινούργιος πληθυσμός ασθενών με χρόνιο πόνο; Φαίνεται ότι είναι”, αποφάνθηκε η κ. Παπαγεωργίου, προσθέτοντας πως είναι αναγκαία η έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων, προκειμένου να ακολουθήσει άμεση θεραπεία για τη μείωση της χρονιότητας. “Θεραπεία διεπιστημονική, πολυπαραγοντική, με βιοψυχολογική στρατηγική μέχρι να έχουμε διαθέσιμα αξιόπιστα data”, τόνισε, συμπληρώνοντας πως απαιτείται ευελιξία και αλλαγές στην παροχή υγείας και κοινωνικής φροντίδας.

“Χωρίς να υπάρχει κλινικοεργαστηριακός έλεγχος για να κάνουμε έγκαιρα την διάγνωση, χωρίς να υπάρχει ενδεδειγμένη θεραπεία με βάση κατευθυντήριες οδηγίες, χωρίς να υπάρχουν κλινικές αποκατάστασης σε ασθενείς με Long COVID, η μόνη θεραπεία που αναφέρεται στο διαδίκτυο είναι η άσκηση, η φυσικοθεραπεία και οι αναπνευστικές ασκήσεις. Πάντα με στόχο να βοηθήσουμε τους ασθενείς μας να έχουν ποιότητα ζωής”, κατέληξε.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τι ανέφερε την Τρίτη η αναπληρώτρια καθηγήτρια Παθολογίας – Λοιμώξεων του ΕΚΠΑ Γαρυφαλλιά Πουλάκου.

Η αναπληρώτρια καθηγήτρια Παθολογίας – Λοιμώξεων του ΕΚΠΑ, στο νοσοκομείο “Σωτηρία”, Γαρυφαλλιά Πουλάκου αναφέρθηκε την Τρίτη στις λοιμώξεις του χειμώνα, στα εμβόλια και στους τρόπους προστασίας.

Μιλώντας στο Mega, σημείωσε πως “μπαίνουμε σε μία περίοδο που αναζωπυρώνεται και η γρίπη. Από τον κορωνοϊό δεν έχουμε ξεμπλέξει και είναι η εποχή όλων των αναπνευστικών λοιμώξεων. Είναι πάνω από 200 ιοί αναπνευστικοί ιοί που κάνουν λοιμώξεις που μοιάζουν με κοινό κρυολόγημα. Σε κάποιους ανθρώπους μπορεί να εξελιχθεί και ως πνευμονία”.

“Έχουμε μια πάρα πολύ καλή φαρέτρα με εμβόλια που απευθύνονται πρωτίστως στους ευπαθείς αλλά και στον κοινό πληθυσμό. Η γρίπη είναι ένα νόσημα που μας ταλαιπωρεί πολλά χρόνια, ο κόσμος όμως φαίνεται πως έχει εμπιστοσύνη στο εμβόλιο της γρίπης. Πρέπει να εμβολιαστούν όσοι δεν έχουν εμβολιαστεί ακόμα. Για την Ελλάδα η κατάλληλη εποχή είναι ο Νοέμβριος γιατί το επιδημικό κύμα της γρίπης το περιμένουμε από τον Δεκέμβριο και μετά”, συνέχισε η κ. Πουλάκου.

Για τα εμβόλια της γρίπης και του πνευμονιόκοκκου επεσήμανε: “Τώρα, έχουμε περάσει στην περίοδο της επιδημίας και έχουμε λίγες νοσηλείες σε κλινικές και ΜΕΘ. Το εμβόλιο της γρίπης και του πνευμονιόκοκκου μπορούμε να τα κάνουμε την ίδια μέρα σε διαφορετικό χέρι. Οι άνθρωποι που δεν έχουν σημαντικά προβλήματα υγείας μπορούν να πάνε στο φαρμακείο και με το ΑΜΚΑ τους να κάνουν το εμβόλιο της γρίπης”.

“Για τα παιδιά, αν έχουν σημαντικά προβλήματα υγείας, αποφασίζει ο παιδίατρος ποια πρέπει να εμβολιάσουν προληπτικά. Έχει υπάρξει κορεσμός στο εμβόλιο του κορωνοϊού, έχει υπάρξει μια κόπωση ωστόσο τα εμβόλια της γρίπης και του πνευμονιόκοκκου, ο κόσμος τα εμπιστεύεται”, κατέληξε.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η ένωση που δημιούργησε ερευνήτρια είχε σημαντική επίδραση στη διάσωση της μυελίνης και της κινητικής λειτουργίας, στα εργαστηριακά μοντέλα.

Ερευνητές δημιούργησαν μια ένωση μικρού μορίου που είναι αποτελεσματική σε δύο διαφορετικά ζωικά μοντέλα πολλαπλής σκλήρυνσης.

Σε αυτή τη μελέτη, η Δρ. Fang Liu του CAMH  αντιμετώπισαν τη σκλήρυνση κατά πλάκας στοχεύοντας το σύστημα γλουταμικού. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι η πρόσφατα συντιθέμενη ένωση όχι μόνο μείωσε τα συμπτώματα που μοιάζουν με την πολλαπλή σκλήρυνση  αλλά μπορεί επίσης να επιδιορθώσει την κατεστραμμένη μυελίνη.

«Η ένωσή μας είχε εκπληκτική επίδραση στη διάσωση της μυελίνης και της κινητικής λειτουργίας στα εργαστηριακά μοντέλα και ελπίζω ότι αυτά τα αποτελέσματα θα μεταφραστούν στην κλινική πράξη για να προστεθούν στις τρέχουσες θεραπείες και να φέρουν νέα ελπίδα στους ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας», είπε η Δρ Liu. «Όπως και με τα κοκτέιλ φαρμάκων χημειοθεραπείας για τον καρκίνο, η ταυτόχρονη στόχευση της οδού της νόσου της ΣΚΠ σε πολλαπλά σημεία μπορεί να έχει συνεργιστικά αποτελέσματα και να οδηγήσει σε καλύτερα αποτελέσματα».

Ο Δρ. Iain Greig,  εργάζεται για να μετατρέψει τα μόρια που εντόπισε η Δρ. Liu σε προηγμένα μόρια «σαν φάρμακα» κατάλληλα για συνεχή ανάπτυξη προς κλινική χρήση σε ασθενείς.

Η Δρ. Liu πιστεύει ότι τα στοιχεία αποτελεσματικότητας και ανεκτικότητας που δημιουργούνται σε αυτή τη μελέτη για το φάρμακο μικρού μορίου το καθιστούν καλό υποψήφιο για να αναπτυχθεί για δοκιμές σε ανθρώπους. Τα επόμενα βήματα στην ανάπτυξη φαρμάκων θα περιλαμβάνουν κάποια περαιτέρω προκλινική έρευνα, συμπεριλαμβανομένης της διερεύνησης της ασφάλειας και της σταθερότητας της ένωσης.

Τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν στο Science Advances.

Πηγές:
Science Advances.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Άνθρωποι με ελαφρά νοητική εξασθένηση είχαν έως 25%  χαμηλότερα επίπεδα σεροτονίνης έναντι υγιών ανθρώπων σε σημαντικές περιοχές του εγκεφάλου που συνδέονται με τη μνήμη, την επίλυση προβλημάτων και το συναίσθημα.

Η απώλεια της σεροτονίνης στον εγκέφαλο, της ορμόνης της ”ευτυχίας”, θα μπορούσε να παίζει ρόλο στην κάμψη της εγκεφαλικής λειτουργίας καθώς κάποιος γερνά, αναφέρει νέα έρευνα.

Άνθρωποι με ελαφρά νοητική εξασθένηση είχαν έως 25%  χαμηλότερα επίπεδα σεροτονίνης έναντι υγιών ανθρώπων σε σημαντικές περιοχές του εγκεφάλου που συνδέονται με τη μνήμη, την επίλυση προβλημάτων και το συναίσθημα.

Είχαν επίσης υψηλότερα επίπεδα βήτα αμυλοειδούς πρωτεΐνης.

Η Gwenn Smith, του  Johns Hopkins University School of Medicine δήλωσε ότι αν μπορέσουν οι ερευνητές να δείξουν ότι η απώλεια σεροτονίνης με το πέρασμα του χρόνου εμπλέκεται απευθείας στη μετάβαση από την ελαφρά νοητική εξασθένηση στη νόσο Alzheimer, τότε πρόσφατα αντικαταθλιπτικά ενδεχομένως θα είναι αποτελεσματικός τρόπος βελτίωσης των ελλειμάτων  μνήμης και των συμπτωμάτων κατάθλιψης και επομένως ενδεχόμενος μελλοντικός τρόπος επιβράδυνσης της νόσου.

Οι ερευνητές επέλεξαν 49 εθελοντές με ελαφρά νοητική εξασθένηση και 45 υγιείς, ηλικίας 55 ετών και ανω οι οπαίοι υποβλήθηκαν σε απεικονιστικές εξετάσεις εγκεφάλου που μέτρησαν αλλαγές στη δομή του εγκεφάλου μεταξύ 2009 και 2022.

Εστίασαν στη σεροτονίνη.

Ερευνες σε ποντικούς που πραγματοποιήθηκαν προηγουμένως στο Johns Hopkins έδειξαν ότι η απώλεια σεροτονίνης συμβαίνει πριν την εμφάνιση ευρείας κλίμακας αμυλοειδών βήτα πλακών στον εγκέφαλο.

Η Smith είπε ότι η νέα έρευνα δείχνει οτι άνθρωποι με ελαφρά νοητική εξασθένηση ήδη έχουν απώλεια μεταφορέα σεροτονίνης. Αυτή η μέτρηση που αντιπροσωπεύει την εκφύλιση σεροτονίνης συνδέεται με προβλήματα μνήμης ακόμα και όταν λαμβάνονται υπόψη αμυλοειδείς πλάκες και άλλα σημάδια εγκεφαλικής εκφύλισης που συνδέονται με το νόσο Alzheimer.

Η έρευνα δεν μπόρεσε να αποδείξει αιτιατή σχέση. Δημοσιεύτηκε στο Journal of Alzheimer’s Disease.

Πηγές:
Journal of Alzheimer’s Disease.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Αίτημα να τεθούν ως αντικείμενο συζήτησης στη Βουλή των Ελλήνων οι συνέπειες του claw back στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, γιατί σε αντίθετη περίπτωση προβλέπεται ότι η απομείωση της ρευστότητας των παρόχων που εντάσσονται σε αυτόν τον κλάδο θα εκτοξευτεί εκ νέου σε δυσθεώρητα επίπεδα, οδηγώντας στην καταστροφή χιλιάδες επιχειρήσεις, βάζει το Συντονιστικό Όργανο Φορέων της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας του Ιδιωτικού Τομέα.

Για ποια επενδυτική βαθμίδα μιλάμε – λένε παράγοντες της αγοράς – όταν το clawback είναι μνημονιακό μέτρο, τη στιγμή μάλιστα που όλοι οι κατέχοντες διαλαλούν ότι τα μνημόνια τελείωσαν.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τι αναφέρεται στο περιοδικό “Neurology” της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας.

Η λοίμωξη από Covid-19 σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της σπάνιας νευρολογικής διαταραχής που ονομάζεται σύνδρομο Γκιλαίν-Μπαρέ εντός έξι εβδομάδων, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό τεύχος του ιατρικού περιοδικού “Neurology” της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας.

Το σύνδρομο Γκιλαίν-Μπαρέ (Guillain- Barre, GBS) είναι μια σπάνια αυτοάνοση διαταραχή, κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού επιτίθεται στα νευρικά κύτταρα με αποτέλεσμα ο ασθενής να παρουσιάζει αρχικά αδυναμία στα χέρια και στα πόδια και ίσως παράλυση και μούδιασμα. Αν και μπορεί να είναι απειλητικό για τη ζωή, οι περισσότεροι άνθρωποι αναρρώνουν με λίγα εναπομείναντα προβλήματα. Η ακριβής αιτία του συνδρόμου είναι άγνωστη, αλλά μπορεί να εμφανιστεί έπειτα από γαστρεντερικές ή αναπνευστικές λοιμώξεις.

Στην έρευνα συμμετείχαν πάνω από τρία εκατομμύρια άτομα στο Ισραήλ χωρίς προηγούμενη διάγνωση του συνδρόμου. Παρακολουθήθηκαν από την 1η Ιανουαρίου 2021 έως τις 30 Ιουνίου 2022 και οι ερευνητές εξέτασαν αν οι συμμετέχοντες είχαν μολυνθεί με Covid-19 ή είχαν κάνει εμβόλιο κατά του Covid-19 κατά τη διάρκεια έξι εβδομάδων πριν από τη διάγνωση του Γκιλαίν- Μπαρέ. Κατά την περίοδο αυτή, 76 άτομα εμφάνισαν το σύνδρομο.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα άτομα με πρόσφατη λοίμωξη από Covid-19 είχαν έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν το σύνδρομο Γκιλαίν- Μπαρέ σε σχέση με τα άτομα χωρίς πρόσφατη λοίμωξη. Η έρευνα διαπίστωσε επίσης ότι τα άτομα που εμβολιάστηκαν πρόσφατα με το εμβόλιο mRNA της Pfizer-BioNTech είχαν πάνω από 50% λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν τη διαταραχή σε σχέση με τα άτομα χωρίς πρόσφατο εμβολιασμό.

Πηγές:
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η επιβίωση του οργανισμού εξαρτάται από την συντονισμένη λειτουργία των ιστών και των οργάνων του για την προστασία του από παράγοντες ( μικρόβια – μικροί οργανισμοί που προκαλούν λοιμώξεις όπως τα βακτήρια, οι ιοί, τα παράσιτα και οι μύκητες ) που θα μπορούσαν να διαταράξουν αυτή τη συντονισμένη λειτουργία.

Ο ρόλος του ανοσοποιητικού συστήματος, είναι να αναγνωρίζει και να καταστρέφει όλους αυτούς τους παράγοντες που θα μπορούσαν να διαταράξουν τη συντονισμένη λειτουργία των οργάνων και των ιστών. Το ανοσοποιητικό αντιλαμβάνεται πότε υπάρχει ένας κίνδυνος όπως για παράδειγμα πότε αναπτύσσονται κύτταρα που έχουν μολυνθεί από κάποιον ιό και αναλαμβάνει δράση ρίχνοντας στη μάχη τα λευκά αιμοσφαίρια για να αντιμετωπίσουν τον εχθρό.

Ανοσία είναι η αντίσταση σε μία νόσο και ειδικότερα σε ένα λοιμώδες νόσημα. Το άθροισμα των κυττάρων, ιστών και μορίων που μεσολαβούν στην αντίσταση σε λοιμώξεις ονομάζεται ανοσοποιητικό σύστημα και η συντονισμένη αντίδραση των κυττάρων και των μορίων αυτών ονομάζεται ανοσοαπάντηση ή ανοσοαπόκριση.

Οι μηχανισμοί άμυνας του ξενιστή περιλαμβάνουν τη φυσική ανοσία, που μεσολαβεί στην αρχική φάση της προστασίας απέναντι στις λοιμώξεις, και την επίκτητη ανοσία, που αναπτύσσεται πιο αργά και μεσολαβεί στο όψιμο, αλλά και πιο αποτελεσματικό, στάδιο της άμυνας απέναντι στα μικρόβια

Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι μία κατηγορία ασθενειών στις οποίες το ανοσιακό  σύστημα επιτίθεται στα υγιή κύτταρα του οργανισμού ως αποτέλεσμα δυσλειτουργίας του ανοσιακού . Μπορεί να πλήττουν μόνο έναν ιστό ή ένα όργανο ή συστημικά, όπου προσβάλλουν περισσότερα από ένα όργανο. Αυτό που συνήθως φαίνεται στα αρχικά στάδια είναι ένας βαθμός φλεγμονής, ο οποίος διαφέρει ανάλογα με τη νόσο, το στάδιο στο οποίο βρίσκεται και αυτό μπορεί να δίνει ελαφρύτερα ή βαρύτερα συμπτώματα στον ασθενή.

Φαίνεται πως υπάρχουν τέσσερις βασικοί παράγοντες που μπορεί να οδηγήσουν στην παθογένεια σε αυτού του είδους τα νοσήματα. Αυτοί είναι το περιβάλλον, το στρες, το γενετικό υπόστρωμα και οι ορμόνες (Μουτσόπουλος, 2017). Συνήθως, για να εκδηλώσει κάποιος ένα αυτοάνοσο νόσημα είτε έχει κάποιον στην οικογένεια με αυτοάνοσο είτε υπάρχει γενετική προδιάθεση με συσχέτισή με τα αντιγόνα ιστοσυμβατότητας, τα οποία είναι μόρια που διαφέρουν σε κάθε άτομο και δείχνουν πως ανταποκρίνεται το ανοσολογικό σύστημα σε ξένους εισβολείς. Παρά τη γενετική προδιάθεση, τα αυτοάνοσα νοσήματα δεν κληρονομούνται, αλλά αυτό που κληρονομείται είναι η προδιάθεση για νόσηση (Μουτσόπουλος, 2017). Περιβαλλοντικοί παράγοντες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην εκδήλωση αυτοάνοσου νοσήματος είναι οι βακτηριακές ή ιογενείς λοιμώξεις, αν και συνήθως αυτοί οι παράγοντες δεν ανιχνεύονται στον ορό ή σε βλάβες των ιστών, μιας και η βλάβη προκαλείται από την απόκριση του ανοσοποιητικού και όχι από τους μικροοργανισμούς (Λαγογιάννη, 2002). Τα αυτοαντισώματα που στρέφονται εναντίον του οργανισμού είναι τα οργανοειδικά αντισώματα, τα οποία στρέφονται κατά των ιστών και των κυττάρων ορισμένων οργάνων και τα μη οργανοειδικά αντισώματα που στρέφονται κατά του κυτταροπλάσματος, της κυτταροπλασματικής μεμβράνης και του πυρήνα, στοιχεία που βρίσκονται σε κάθε κύτταρο του οργανισμού, αλλά και εναντίον στοιχείων του αίματος όπως είναι οι πρωτεΐνες ορού (Λαγογιάννη, 2002). Στους γενετικούς παράγοντες φαίνεται να ανήκουν κάποια αυξημένο ποσοστά σε αντιγόνα HLA σε άτομα με αυτοάνοση νόσο σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Από την άλλη, όσον αφορά τις ορμόνες φαίνεται να υπάρχει μία συσχέτιση, αφού για παράδειγμα ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος παρατηρείται 10 φορές πιο συχνά σε γυναίκες και κυρίως σε γυναίκες παραγωγικής ηλικίας (Λαγογιάννη, 2002).

Τα αυτοάνοσα νοσήματα έχουν τη δυνατότητα να προσβάλλουν οποιοδήποτε μέρος του σώματος και έτσι στην αντιμετώπιση και διαχείριση τους εμπλέκονται πολλές ιατρικές ειδικότητες, όπως ο ρευματολόγος, ο νευρολόγος, ο δερματολόγος, ο οφθαλμίατρος, ο γαστρεντερολόγος- ηπατολόγος, καρδιολόγος, πνευμονολόγος και αιματολόγος (Μουτσόπουλος, 2017).

Κάποια από τα πλέον γνωστά αυτοάνοσα νοσήματα είναι τα παρακάτω:

Ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα που χαρακτηρίζεται από επίμονη και σοβαρή φλεγμονή που προκαλεί βλάβη των ιστών σε διάφορα όργανα.

Η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα είναι μία «χρόνια συστηματική νόσος χαρακτηριζόμενη από υποτροπιάζουσες φλεγμονές στις αρθρώσεις και στις σχετικές με αυτές δομές και συνοδεύεται συχνά με ποικιλία εξωαρθρικών εκδηλώσεων» (Γιαβασόπουλος & Μανίκου, 2007, σ. 3). Πρόκειται ουσιαστικά για μία συστηματική διαταραχή με φλεγμονώδη χαρακτηριστικά που επηρεάζει το μυοσκελετικό σύστημα και σε κάποιο βαθμό τις εξωαρθρικές δομές (Γιαβασόπουλος & Μανίκου, 2007). Στα κύρια συμπτώματα της ανήκουν ο πόνος, η δημιουργία οιδήματος από τη φλεγμονή, η απώλεια της λειτουργικότητας των αρθρώσεων και η δυσκαμψία.

Η Ψωριασική Αρθρίτιδα «είναι μία χρόνια φλεγμονώδης πάθηση η οποία σχετίζεται άμεσα με την ψωρίαση του δέρματος. Οι παθοφυσιολογικές διαδικασίες με τις οποίες μία αρχική διαταραχή στο επίπεδο των κερατινοκυττάρων στο δέρμα μεταφέρεται στις αρθρώσεις αλλά και άλλα όργανα και συστήματα, προκαλώντας φλεγμονώδεις και καταστροφικές, πολλές φορές, παθολογικές εξεργασίες δεν είναι ακόμη και σήμερα πλήρως κατανοητές. Στην παθοφυσιολογία της ψωριασικής νόσου συμμετέχουν περιβαλλοντικοί, γενετικοί και ανοσιακοί παράγοντες» (Μίγκος, 2017, σ. 26).

Το σύνδρομο Sjogren ή αλλιώς αυτοάνοση επιθηλίτιδα είναι μία αυτοάνοση νόσος που χαρακτηρίζεται από λεμφοκυτταρική διήθηση και από προοδευτική καταστροφή των εξωκρινών αδένων, οδηγώντας στην απώλεια της εκκριτικής ικανότητας και στην εμφάνιση συμπτωμάτων όπως ξηροστομία και ξηροφθαλμία (Καράγεωργας, 2017). Μπορεί να είναι πρωτοπαθές ή δευτεροπαθές, όταν εμφανίζεται συνδυαστικά με άλλα νοσήματα, όπως είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα (Καράγεωργας, 2017).

Η αγκυλοποιητική σπονδυλαρθρίτιδα ή αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα είναι μία αυτοάνοση νόσος, η οποία ανήκει στην κατηγορία των αξονικών σπονδυλαρθρίτιδων και ως κύρια συμπτώματα έχει τη φλεγμονή στις ιερολαγόνιες αρθρώσεις, στους γειτονικούς μαλακούς ιστούς και τις αρθρώσεις της σπονδυλικής στήλης, προκαλώντας σταδιακά περιορισμό της κινητικότητας της σπονδυλικής στήλης (Ward, Deodhar, Akl et al., 2016).

επισκέπτρια υγείας κ. Αθανασία Παππά.

Πηγη: https://healthmag.gr/

Πηγη: https://www.dnews.gr/

ΦΕΚ-6435-2023

ΚΟΙΝΗ-ΥΠ.ΑΠΟΦΑΣΗ-ΑΝΩΤΑΤΟ-ΟΡΙΟ-ΑΜΟΙΒΗΣ-ΙΔ.ΙΑΤΡΩΝ-ΠΟΥ-ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ-ΑΣΘΕΝΕΙΣ-ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ-ΣΤΙΣ-ΦΥΛΑΚΕΣ

..