Κατηγορία: Γενικά

Πηγη: https://www.iatropedia.gr/

Ο παγκόσμιος επιπολασμός της παχυσαρκίας έχει σχεδόν τριπλασιαστεί από το 1975, ενώ έρευνα έδειξε ότι ο υπολογισμός των θερμίδων και η δύναμη της θέλησης από μέρους των ασθενών δεν είναι τα προβλήματα. Η παχυσαρκία είναι μια υποκείμενη πανδημία με βαθιές επιπτώσεις στην παγκόσμια υγεία. Εκτός από το ότι συμβάλλει στην επιβάρυνση της καρδιομεταβολικής νόσου, αποτελεί κορυφαίο παράγοντα κινδύνου για νοσηρότητα και θνησιμότητα από την COVID.

Το 2011, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών συνεδρίασε για να συζητήσει το παγκόσμιο βάρος των μη μεταδοτικών ασθενειών (NCD). Αναγνώρισε την παχυσαρκία ως έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες κινδύνου. Ως αποτέλεσμα αυτού, τα κράτη μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) επιφορτίστηκαν με την ανάπτυξη και χάραξη ενός συνόλου στόχων και στρατηγικών με στόχο τον περιορισμό της επέκτασης της παγκόσμιας πανδημίας της παχυσαρκίας.

Το 2013, οι παγκόσμιοι ηγέτες έθεσαν το 2025 ως καταληκτική ημερομηνία για την επίτευξη αυτών των στόχων. Ομως σήμερα φαίνεται ότι έχουμε ακόμη πολύ δρόμο να διανύσουμε για την επίτευξη των παγκόσμιων στόχων. Ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Παχυσαρκίας, Τζον Γουάιλντινγκ, δήλωσε πρόσφατα ότι η παγκόσμια κοινότητα είναι “καταστροφικά εκτός τροχιάς” για να πετύχει τους στόχους της ΠΟΥ για την παχυσαρκία. Μάλιστα, οι προβλέψεις της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Παχυσαρκίας δείχνουν ότι 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι θα ζουν με παχυσαρκία μέχρι το τέλος της δεκαετίας. 

Tο παγκόσμιο οικονομικό κόστος του υπέρβαρου και της παχυσαρκίας προβλέπεται να φτάσει τα 18 τρισ. δολάρια έως το 2060. Την ίδια στιγμή, τα άτομα με παχυσαρκία αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο από την καρδιομεταβολική νόσο, τον διαβήτη έως την ηπατική νόσο, από καρδιακά επεισόδια, νεφρική νόσο και πρόωρο θάνατο. 

Το στίγμα της παχυσαρκίας

Η παχυσαρκία είναι μια βαθιά παρεξηγημένη και εξαιρετικά στιγματισμένη ασθένεια.

Στην πραγματικότητα, τα άτομα με παχυσαρκία είναι λιγότερο πιθανό να αναζητήσουν ιατρική θεραπεία εάν φοβούνται τον στιγματισμό στο ιατρείο και από την άλλη, οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης είναι λιγότερο πιθανό να θεραπεύσουν αποτελεσματικά τα άτομα που ζουν με παχυσαρκία εάν αντιλαμβάνονται ότι η πάθηση είναι επιλογή τρόπου ζωής.

Η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας ως χρόνιας νόσου, ωστόσο, απαιτεί ένα νέο πρότυπο φροντίδας για να ανταποκριθεί στην πρωτοφανή κλίμακα του προβλήματος.

Οι σημερινές ιατρικές εξελίξεις καθιστούν δυνατή τη θεραπεία των υποκείμενων αιτιών της παχυσαρκίας, αντιμετωπίζοντας βιολογικούς παράγοντες κρίσιμους για την απώλεια βάρους και τη μεταβολική υγεία. Νέα, εξαιρετικά αποτελεσματικά φάρμακα αγωνιστών υποδοχέα πεπτιδίου 1 τύπου γλυκαγόνης (GLP-1s) έχουν εγκριθεί για τη θεραπεία της παχυσαρκίας σε όλο τον κόσμο, με μια ισχυρή σειρά άλλων ορμονών εγκεφάλου-εντέρου που ρυθμίζουν τα μεταβολικά συστήματα.

Ένα κλιμακούμενο μοντέλο θεραπείας της παχυσαρκίας

Οι σημερινές τεχνολογικές εξελίξεις μας ωθούν πιο κοντά στο άπιαστο “σιδερένιο τρίγωνο” της υγειονομικής περίθαλψης – εξισορρόπηση ποιότητας, κόστους και πρόσβασης. Αυτή η μελέτη της Calibrate Health δείχνει τα πραγματικά αποτελέσματα ενός κλιμακούμενου μοντέλου θεραπείας της παχυσαρκίας που θα μπορούσε τελικά να είναι οικονομικά αποδοτικό.

Τα GLP-1 και άλλα αναδυόμενα συνδυαστικά θεραπευτικά φάρμακα έχει ανακοινωθεί ότι αλλάζουν το παιχνίδι. Ωστόσο, αυτά τα φάρμακα είναι ακριβά. Με φόντο μια παγκόσμια φαρμακευτική αγορά του 1,4 τρισ. δολαρίων, οι φαρμακοβιομηχανίες βρίσκονται σε αναζήτηση 5 – 10 φαρμάκων για την παχυσαρκία που ενδείκνυνται για μακροχρόνια, χρόνια χρήση, με τους αναλυτές να προβλέπουν ότι μεμονωμένα μόρια θα μπορούσαν να δουν πωλήσεις άνω των 100 δισ. δολ.  (π.χ. το tirzepatide της Eli Lilly ).

Ωστόσο, η έρευνα δείχνει ότι τα φάρμακα GLP-1 σε συνδυασμό με την εντατική παρέμβαση στον τρόπο ζωής μπορούν να αλλάξουν την υποκείμενη βιολογία που συμβάλλει στην παχυσαρκία. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημαντική απώλεια βάρους (15+% σε ασθενείς με παχυσαρκία) και να βελτιώσει τους μεταβολικούς δείκτες υγείας και, τελικά, το κόστος υγείας.

Η πρόσβαση στη φροντίδα και το στίγμα της παχυσαρκίας θέτουν σημαντικά εμπόδια στη θεραπεία. Η κοινωνικοοικονομική κατάσταση, η φυλή, η γεωγραφία και η εκπαίδευση δεν είναι οι μόνοι καθοριστικοί παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη της παχυσαρκίας και των ασθενειών που σχετίζονται με την παχυσαρκία. Ωστόσο, αυτοί οι κοινωνικοί παράγοντες περιορίζουν την πρόσβαση σε αποτελεσματική θεραπεία.

Παράλληλα, τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης είναι θεμελιωδώς κακώς ευθυγραμμισμένα για να εξυπηρετούν τα άτομα με παχυσαρκία: μια ανασκόπηση των κλινικών υπηρεσιών για τη θεραπεία της παχυσαρκίας σε 68 χώρες, που καλύπτει όλες τις εισοδηματικές ομάδες, διαπίστωσε ότι η πλειονότητα των χωρών δεν διαθέτει επαρκείς υπηρεσίες για τη θεραπεία της παχυσαρκίας.

Πώς μπορούμε να προσφέρουμε αυτή τη φροντίδα σε κλίμακα; Όλο και περισσότερο, η τεχνολογία παίζει σημαντικό ρόλο στην επέκταση της πρόσβασης στην περίθαλψη και μας δίνει τη δυνατότητα να μετρήσουμε τον σχετικό αντίκτυπο της φαρμακευτικής αγωγής στην παχυσαρκία και της παρέμβασης στον τρόπο ζωής στον πραγματικό κόσμο.  Ενώ η συμμόρφωση των ασθενών στον πραγματικό κόσμο δεν είναι πολυτέλεια, η τεχνολογία μας επιτρέπει να ανταποκρινόμαστε στις ατομικές ανάγκες και να προσαρμόζουμε τις αλλαγές στον τρόπο ζωής για να μεγιστοποιήσουμε την αποτελεσματικότητα. Αυτό μπορεί να πολλαπλασιάσει, να επεκτείνει ή ακόμα και να αντικαταστήσει τα αποτελέσματα της φαρμακευτικής αγωγής με την πάροδο του χρόνου για να μειώσει το συνολικό κόστος της φροντίδας, διατηρώντας παράλληλα τα αποτελέσματα σε ικανοποιητικά επίπεδα.

Πηγές:
https://www.weforum.org/agenda/2023/01/why-obesity-must-be-treated-as-the-root-of-cardiometabolic-disease-davos23/

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Αθήνας παρουσιάζουν πρόσφατη δημοσίευση στην έγκριτη επιστημονική επιθεώρηση JAMA.

Οι ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Ροδάνθη Ελένη Συρίγου, Γιάννης Ντάνασης, Πάνος Μαλανδράκης, και Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα δεδομένα της πρόσφατης δημοσίευσης των Matthew W. McCarthy και συνεργατών στην έγκριτη επιστημονική επιθεώρηση JAMA με θέμα τη σύγκριση της αποτελεσματικότητας της φλουβοξαμίνης έναντι εικονικού φαρμάκου ως προς το χρόνο ανάρρωσης σε εξωνοσοκομειακούς ασθενείς με ήπια προς μέτρια νόσο Covid-19.

Η τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη της πλατφόρμας Therapeutic Interventions and Vaccines (ACTIV-6) σχεδιάστηκε για να δοκιμάσει φάρμακα που έχουν έγκριση για άλλες παθήσεις σε εξωνοσοκομειακούς ασθενείς με ήπια προς μέτρια νόσο Covid-19. Συνολικά, οι ασθενείς είχαν συμπληρώσει τουλάχιστον το 30^ο έτος της ηλικίας τους με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ SARS-CoV-2 και παρουσίασαν 2 ή περισσότερα συμπτώματα οξείας λοίμωξης Covid-19 για 7 ή λιγότερες ημέρες από τις 6 Αυγούστου 2021 έως και τις 27 Μαΐου 2022, σε 91 κέντρα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι συμμετέχοντες τυχαιοποιήθηκαν να λάβουν 50mg φλουβοξαμίνης 2 φορές την ημέρα για 10 ημέρες ή εικονικό φάρμακο για τις αντίστοιχες ημέρες. Η φλουβοξαμίνη είναι ένα αντικαταθλιπτικό φάρμακο της κατηγορίας των εκλεκτικών αναστολέων της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης (SSRIs). Το πρωταρχικό καταληκτικό σημείο ήταν ο χρόνος ανάρρωσης, δηλαδή ο χρόνος μέχρι τη συμπλήρωση 3 συνεχόμενων ημερών χωρίς συμπτώματα. Μεταξύ των δευτερευόντων καταληκτικών σημείων, ενδιαφέρον έχει το σύνθετο καταληκτικό σημείο που περιελάμβανε τη νοσηλεία, την επίσκεψη σε τμήμα επειγόντων περιστατικών και το θάνατο μέχρι την 28^η ημέρα της παρακολούθησης.

Μεταξύ των 1331 συμμετεχόντων που τυχαιοποιήθηκαν (με διάμεση ηλικία τα 47 έτη) (IQR, 38-57 έτη), το 57% ήταν γυναίκες και το 67% ανέφερε ότι είχε λάβει τουλάχιστον 2 δόσεις του εμβολίου έναντι του SARS-CoV-2. 1288 ασθενείς ολοκλήρωσαν την κλινική δοκιμή (674 στην ομάδα της φλουβοξαμίνης και 614 στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου). Ο διάμεσος χρόνος μέχρι την ανάρρωση ήταν 12 ημέρες (IQR, 11-14 ημέρες) στην ομάδα της φλουβοξαμίνης και 13 ημέρες (IQR, 12-13 ημέρες) στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου [αναλογία κινδύνου (HR) 0,96, 95% όρια αξιοπιστίας 0,86-1,06]. Όσον αφορά στο σύνθετο δευτερεύον καταληκτικό σημείο, 26 συμμετέχοντες (3,9%) στην ομάδα τη φλουβοξαμίνης νοσηλεύτηκαν, έκαναν επείγουσα επίσκεψη στο τμήμα επειγόντων περιστατικών ή πέθαναν σε σύγκριση με 23 συμμετέχοντες (3,8%) στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου (HR 1,1, 95% όρια αξιοπιστίας 0,5-1,8). Ένας εκ των συμμετεχόντων στην ομάδα της φλουβοξαμίνης και 2 εκ των συμμετεχόντων στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου νοσηλεύτηκαν. Δεν σημειώθηκαν θάνατοι κατά την διάρκεια της μελέτης. Οι ανεπιθύμητες ενέργειας ήταν ασυνήθιστες και για τις δύο ομάδες ασθενών.

Συμπερασματικά, μεταξύ μη νοσηλευόμενων ασθενών με ήπια προς μέτρια λοίμωξη Covid-19, η θεραπεία με 50mg φλουβοξαμίνης δύο φορές την ημέρα για 10 ημέρες, σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, δεν βελτίωσε τον χρόνο μέχρι την ανάρρωση. Τα ευρήματα της μελέτης δεν υποστηρίζουν την χρήση της φλουβοξαμίνης σε αυτή τη δόση και τη διάρκεια σε ασθενείς με ήπια προς μέτρια νόσο Covid-19.

Πηγές:
ΕΚΠΑ

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η λοίμωξη Covid-19 σε οποιαδήποτε φάση της εγκυμοσύνης αυξάνει τον κίνδυνο θανάτου της μητέρας, ενώ σχετίζεται επίσης με αυξημένη πιθανότητα σοβαρής νόσου όπως η πνευμονία και εισαγωγής σε ΜΕΘ τόσο της ίδιας όσο και του νεογέννητου, δείχνει μια νέα διεθνής επιστημονική έρευνα, η πιο ολοκληρωμένη του είδους της μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι σημαντικό οι έγκυες να εμβολιάζονται κατά του κορονοϊού, ξεπερνώντας τους όποιους αδικαιολόγητους ενδοιασμούς τους σχετικά με την ασφάλεια του εμβολίου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Έμιλι Σμιθ της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Τζορτζ Ουάσιγκτον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό “BMJ Global Health”, ανέλυσαν στοιχεία από 12 μελέτες που αφορούσαν συνολικά 13.136 έγκυες σε 12 χώρες του κόσμου.

“Η μελέτη παρέχει τα πιο εμπεριστατωμένα στοιχεία μέχρι σήμερα που δείχνουν ότι η Covid-19 συνιστά απειλή στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Τα ευρήματα μας αναδεικνύουν τη σημασία του εμβολιασμού κατά της Covid-19 για όλες τις γυναίκες σε αναπαραγωγική ηλικία”, επεσήμανε η δρ Σμιθ. Τόνισε ότι δυστυχώς, χωρίς βάσιμη αιτία, ακόμη και μερικοί γιατροί διστάζουν να χορηγήσουν το εμβόλιο στις έγκυες.

Η ανάλυση έδειξε ότι οι έγκυες που μολύνονται από τον κορονοϊό, έχουν επτά φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να πεθάνουν σε σχέση με όσες δεν έχουν λοίμωξη Covid-19. Επίσης οι πρώτες είναι σχεδόν τέσσερις φορές πιθανότερο να χρειαστούν εισαγωγή σε μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) και 15 φορές πιθανότερο να έχουν ανάγκη διασωλήνωσης. Ακόμη έχουν 23 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να διαγνωσθούν με πνευμονία και είναι πέντε φορές πιθανότερο να εμφανίσουν σοβαρές θρομβώσεις στο αίμα.

Τα μωρά που γεννιούνται από γυναίκες με Covid-19, έχουν σχεδόν διπλάσια πιθανότητα να χρειαστούν εισαγωγή σε μονάδα φροντίδας νεογνών, σχεδόν τριπλάσια να γεννηθούν πρόωρα (πριν την 34η εβδομάδα) και 19% μεγαλύτερη πιθανότητα να γεννηθούν λιποβαρή, σε σχέση με τα μωρά των γυναικών που δεν είχαν μολυνθεί από κορονοϊό κατά την εγκυμοσύνη τους.

Από την άλλη, αντίθετα με τα ευρήματα προηγούμενων μελετών, δεν βρέθηκε συσχέτιση ανάμεσα στη λοίμωξη Covid-19 κατά την κύηση και στη θνησιγένεια του μωρού.

Πηγή: ΑΠΕΜΠΕ

Πηγη: https://healthmag.gr/

Οι επιστήμονες εντόπισαν για πρώτη φορά μεγάλο αριθμό γονιδίων που συνδέονται σίγουρα με τη δυσλεξία.

Περίπου το ένα τρίτο από τα 42 γονίδια που εντοπίστηκαν είχαν προηγουμένως συνδεθεί με τις δεξιότητες σκέψης και το μορφωτικό επίπεδο.

Οι ερευνητές λένε ότι τα ευρήματά τους βοηθούν στην κατανόηση της βιολογίας πίσω από το γιατί μερικά παιδιά δυσκολεύονται να διαβάσουν ή να ορθογραφήσουν.

Η έρευνα, με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, είναι η μεγαλύτερη γενετική μελέτη της δυσλεξίας μέχρι σήμερα. Περιλαμβάνει περισσότερους από 50.000 ενήλικες που έχουν διαγνωστεί με δυσλεξία, και για μια ομάδα ελέγχου, περισσότερους από ένα εκατομμύριο ενήλικες που δεν έχουν.

Οι ερευνητές εξέτασαν τη σύνδεση μεταξύ εκατομμυρίων γονιδίων με τη δυσλεξία και βρήκαν 42 σημαντικά. Ορισμένες από αυτές σχετίζονται με άλλες καταστάσεις, όπως η γλωσσική καθυστέρηση, και με δεξιότητες σκέψης και ακαδημαϊκά επιτεύγματα.

Πολλά, ωστόσο, είναι νέα και θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν γονίδια που σχετίζονται πιο συγκεκριμένα με νοητικές διαδικασίες απαραίτητες για την εκμάθηση της ανάγνωσης.

Πολλά από τα γονίδια που συνδέονται με τη δυσλεξία συνδέονται επίσης με τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ADHD).

Τα γονίδια πιθανότατα δεν εξαρτώνται από τον τύπο της γλώσσας, επειδή εμπλέκονταν επίσης σε μια ομάδα κινεζόφωνων ανθρώπων, υποδηλώνοντας ότι υπάρχουν γενικές γνωστικές διαδικασίες στην εκμάθηση της ανάγνωσης.

Οι ερευνητές λένε ότι ήταν σε θέση να προβλέψουν πόσο καλά παιδιά και ενήλικες από τέσσερις άλλες ερευνητικές μελέτες μπορούσαν να διαβάσουν και να συλλαβίσουν χρησιμοποιώντας τις γενετικές πληροφορίες από τη μελέτη, αλλά δεν ήταν αρκετά ακριβείς για μια διάγνωση.

Άλλοι βασικοί ερευνητές στη μελέτη ήταν από το Ινστιτούτο Max Planck στην Ολλανδία, το Ιατρικό Ερευνητικό Ινστιτούτο Berghofer της Αυστραλίας και την αμερικανική εταιρεία 23andMe.

Η επικεφαλής ερευνήτρια Michelle Luciano, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, λέει ότι η μελέτη ρίχνει φως σε πολλά αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τη δυσλεξία.

Η ίδια εξηγεί: «Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι οι κοινές γενετικές διαφορές έχουν πολύ παρόμοια αποτελέσματα σε αγόρια και κορίτσια και υπάρχει μια γενετική σχέση μεταξύ της δυσλεξίας και της αμφιδεξιότητας.

«Προηγούμενη εργασία πρότεινε ότι ορισμένες δομές του εγκεφάλου μπορεί να αλλοιωθούν σε άτομα με δυσλεξία, αλλά δεν βρήκαμε στοιχεία που να το εξηγούν από τα γονίδια.

«Τα αποτελέσματά μας υποδηλώνουν επίσης ότι η δυσλεξία σχετίζεται στενά γενετικά με τις επιδόσεις στα τεστ ανάγνωσης και ορθογραφίας, ενισχύοντας τη σημασία των τυποποιημένων δοκιμών για τον εντοπισμό της δυσλεξίας».

Πηγη: https://healthmag.gr/

Οι γυναίκες με  Σύνδρομο Sjögren  είχαν πιο συχνά πρόωρη εμμηνόπαυση, αλλά δεν είχαν υψηλότερο ποσοστό αποβολής σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό, σύμφωνα με μια μελέτη σε κινεζικό πληθυσμό.

Η μελέτη, « Εμμηνορροϊκά και αναπαραγωγικά χαρακτηριστικά ασθενών με πρωτοπαθές σύνδρομο sjogren: μια 7ετής μονοκεντρική αναδρομική μελέτη » , δημοσιεύτηκε στο  Current Medical Science .

Το σύνδρομο Sjögren είναι μια χρόνια αυτοάνοση νόσος που προσβάλλει κυρίως τους αδένες που παράγουν δάκρυα και το σάλιο. Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά τείνει να εμφανίζεται πιο συχνά σε γυναίκες άνω των 40 ετών.

Προηγούμενες μελέτες ανέφεραν ότι το Sjögren συνδέεται με αυξημένο  κίνδυνο αποβολής  και άλλων παρενεργειών κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Μερικοί έδειξαν επίσης ότι μπορεί να επηρεάσει την εμμηνόπαυση, τη γονιμότητα και την έμμηνο ρύση.

Αυτή η σχέση μπορεί να εξηγηθεί με δύο μηχανισμούς. Το ένα βασίζεται στις επιδράσεις της χρόνιας φλεγμονής στο δίκτυο του εγκεφάλου που ελέγχει τις ωοθήκες – αδένες που παράγουν ορμόνες που παίζουν βασικό ρόλο στην έμμηνο ρύση και τη γονιμότητα. Το άλλο είναι η παραγωγή αντισωμάτων κατά των ωοθηκών που καταστρέφουν τον ιστό των ωοθηκών και μειώνουν την ικανότητα των ωοθηκών να παράγουν βιώσιμα ωάρια.

Η συσχέτιση μεταξύ του Sjögren και της γονιμότητας, της εμμήνου ρύσεως ή της αποβολής δεν παρατηρήθηκε σε άλλες μελέτες, ωστόσο, καθιστώντας την αμφιλεγόμενη. Απαιτούνται περισσότερες αναλύσεις της γονιμότητας και της εμμήνου ρύσεως σε άτομα με νόσο Sjögren για να δοθεί μια βαθύτερη γνώση σχετικά με τη σχέση.

Έμμηνος ρύση, δεδομένα γονιμότητας σε γυναίκες στην Κίνα με Sjögren

Υπάρχουν επίσης ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με την έμμηνο ρύση και τη γονιμότητα σε άτομα με Sjögren στην Κίνα, γεγονός που καθιστά την έρευνα εκεί «για τα εμμηνορροϊκά και αναπαραγωγικά χαρακτηριστικά ασθενών με pSS [πρωτοπαθές σύνδρομο Sjögren] με σχετικά μεγάλο μέγεθος δείγματος» πολύ σημαντική, έγραψαν οι ερευνητές.

Οι ερευνητές από το νοσοκομείο Tongji στο Hubei της Κίνας ανέλυσαν δεδομένα εμμήνου ρύσεως και αναπαραγωγής από 449 γυναίκες (μέση ηλικία, 46,18) με Sjögren. Η μελέτη συνέκρινε επίσης τα αποτελέσματα των ασθενών πριν και μετά την εμμηνόπαυση.

Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν περιελάμβαναν την ηλικία στον πρώτο εμμηνορροϊκό κύκλο (εμμηναρχή), την έμμηνο ρύση και το ποσοστό αυτόματων αποβολών. Η μελέτη αξιολόγησε επίσης εκδηλώσεις της νόσου, όπως δερματικά συμπτώματα, εμπλοκή των πνευμόνων και επίπεδα στο αίμα των ανοσοσφαιρινών (αντισώματα), των ερυθρών αιμοσφαιρίων, της αλβουμίνης (ένα μέτρο της ηπατικής και νεφρικής λειτουργίας) και της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP, δείκτης φλεγμονής ).

Οι περισσότεροι ασθενείς είχαν ενεργή νόσο, με μεγαλύτερη συμμετοχή των πνευμόνων και του συστήματος αίματος σε σύγκριση με το ήπαρ και τους νεφρούς.

Η μελέτη δεν βρήκε σημαντικές διαφορές στην ηλικία της εμμηναρχίας ή στο ποσοστό της εμμήνου ρύσεως και των αυθόρμητων αποβολών μεταξύ των ασθενών με Sjögren και του γενικού πληθυσμού.

Ωστόσο, η πρώιμη εμμηνόπαυση – που ορίζεται ως λαμβάνει χώρα μεταξύ των ηλικιών 40-45 – ήταν πιο συχνή με το Sjögren από τον γενικό πληθυσμό (8,89% έναντι 5%), επιβεβαιώνοντας ότι η λειτουργία των ωοθηκών των ασθενών με pSS μπορεί να επηρεαστεί από αυτοάνοση νόσο. έγραψαν οι ερευνητές.

Η υπογονιμότητα μεταξύ των ασθενών με Sjögren (0,89%) ήταν χαμηλότερη από ό,τι στις γυναίκες της Κίνας σε αναπαραγωγική ηλικία, η οποία κυμαινόταν μεταξύ 9% και 25%. Οι ερευνητές είπαν ότι απαιτείται μεγαλύτερο μέγεθος δείγματος για να επιβεβαιωθούν τα ευρήματα.

Σε σύγκριση με τις γυναίκες που εμφάνισαν Sjögren μετά την εμμηνόπαυση, εκείνες που είχαν εμμηνόπαυση πριν από την έναρξη της νόσου είχαν υψηλότερη προσβολή του δέρματος (15% έναντι 27,96%) και αυξημένα επίπεδα ανοσοσφαιρινών στο αίμα (4,16% έναντι 10,64%).

Ωστόσο, οι γυναίκες με μετεμμηνοπαυσιακό Sjögren είχαν σημαντικά υψηλότερη επίπτωση διάμεσης πνευμονοπάθειας (32,5% έναντι 17,02%), την πιο συχνή επιπλοκή. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην προκαλούμενη από την εμμηνόπαυση μείωση των επιπέδων των ορμονών του φύλου, οι οποίες είναι γνωστό ότι έχουν προστατευτική δράση έναντι της φλεγμονής των πνευμόνων.

Οι γυναίκες στην ομάδα έναρξης μετά την εμμηνόπαυση είχαν επίσης μεγαλύτερη μείωση των ερυθρών αιμοσφαιρίων (47% έναντι 31,25% )  και της αλβουμίνης (19,49% έναντι 8,22%) και μεγαλύτερα επίπεδα CRP (21,67% έναντι 10,94%).

Οι γυναίκες στην ομάδα προεμμηνοπαυσιακής έναρξης είχαν σημαντικά υψηλότερο ποσοστό μη φυσιολογικής εγκυμοσύνης (9,72% έναντι 2,5%) σε σύγκριση με εκείνες που ανέπτυξαν Sjögren μετά την εμμηνόπαυση.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι «η σχέση μεταξύ της έναρξης του pSS και του χρόνου της εμμηνόπαυσης μπορεί να επηρεάσει τα κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών», έγραψαν οι ερευνητές, σημειώνοντας ότι η μελέτη παρείχε πολύτιμες πληροφορίες για την έμμηνο ρύση και την αναπαραγωγή σε γυναίκες στην Κίνα με Sjögren.

Πηγη: https://healthmag.gr/

Η Ευρωπαϊκή Αιματολογική Εταιρεία (EHA) και η Λιβανέζικη Εταιρεία Αιματολογίας και Μετάγγισης Αίματος (LSHBT) δημιούργησαν ένα επιτυχημένο διαδικτυακό σεμινάριο αφιερωμένο σε επαγγελματίες που διαχειρίζονται ασθενείς με καλοήθεις και αιματολογικές κακοήθειες. Το σεμινάριο με θέμα τη covid-19 και τη θρόμβωση διεξάγεται στις 19 Ιανουαρίου.

Το μάθημα παρέχει πρακτικά εργαλεία για τη μετάφραση των αναδυόμενων δεδομένων στην καλύτερη δυνατή θεραπεία για τους ασθενείς, την εξατομίκευση της φροντίδας και την εφαρμογή νέων στρατηγικών θεραπείας για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων των ασθενών. Αυτό το 2ωρο εργαστήριο θα επικεντρωθεί στη covid & τη θρόμβωση και μέσω κλινικών βινιέτες & διαδραστικών διαλέξεων θα συζητηθούν στρατηγικές. Συμμετέχετε στη συζήτηση και υποβάλετε τις ερωτήσεις σας στους ειδικούς στις συζητήσεις του πάνελ ερωτήσεων και απαντήσεων.

Η εγγραφή είναι δωρεάν. Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Πηγη: https://virus.com.gr/

Άμεσα αναμένεται σχετική Υπουργική Απόφαση ώστε να μειωθεί ο συνωστισμός στα ΤΕΠ στα νοσοκομεία «Αττικόν» και «Ευαγγελισμό» κατά τις ημέρες που εφημερεύουν

Στη μονιμότερη συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα στον τομέα των νοσηλειών και στην παράλληλη εφημερία με Κέντρα Υγείας, προσανατολίζονται τα νοσοκομεία του Εθνικού Συστήματος Υγείας, προκειμένου να μειωθεί η πίεση στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών (ΤΕΠ), αλλά και στις κλίνες των κομβικών υγειονομικών μονάδων του Λεκανοπεδίου.

Άμεσα αναμένεται σχετική Υπουργική Απόφαση ώστε να μειωθεί ο συνωστισμός στα ΤΕΠ σε «Αττικόν» και «Ευαγγελισμό». Μάλιστα το ζήτημα είναι να ξεκινήσει άμεσα η εφαρμογή του σχεδιασμού αυτού καθώς λόγω της έξαρσης των ιογενών λοιμώξεων εκατοντάδες ασθενείς προσέρχονται στα εξωτερικά ιατρεία κατά τις εφημερίες ενώ η ανάπτυξη των ράντζων αποτελεί καθημερινό φαινόμενο.

Παρεμβάσεις…

Σύμφωνα με τα όσα μετέδωσε και η ΕΡΤ, όταν θα εφημερεύει ο «Ευαγγελισμός», ο οποίος αποτελεί πόλο έλξης πολλών ασθενών, τότε θα συνεφημερεύει και το ΝΙΜΤΣ, που είναι κοντά. Από το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του «Ευαγγελισμού» θα μεταφέρονται οι ασθενείς στο ΝΙΜΤΣ, εφόσον δεν θα υπάρχουν κενές κλίνες, κυρίως στις παθολογικές κλινικές όπου εστιάζεται το πρόβλημα λόγω των ιογενών λοιμώξεων που αυτή την εποχή είναι σε έξαρση.

Αντίστοιχα, θα υπάρξει παρέμβαση και για το νοσοκομείο «Αττικόν». Σύμφωνα με πληροφορίες, το νοσοκομείο θα συνεργαστεί με ιδιωτική κλινική για τη μεταφορά ασθενών, ώστε να παταχθεί το φαινόμενο των ράντζων.

Και στις δυο περιπτώσεις οι διακομιδές θα γίνονται αφού θα έχει ολοκληρωθεί ο έλεγχος στα δύο μεγάλα νοσοκομεία, όπως συνέβαινε την περίοδο της πανδημίας.

Ακόμη, για την αποσυμφόρηση των ΤΕΠ των νοσοκομείων θα εφημερεύουν και τη νύχτα Κέντρα Υγείας, στην περιοχή του Λεκανοπεδίου.

Στη λίστα των εφημεριών θα αναρτηθούν οι ειδικότητες γιατρών κάθε Κέντρου Υγείας ώστε να γνωρίζουν οι γονείς που μπορούν να μεταφέρουν τα παιδιά τους.

Πηγη: https://healthpharma.gr

Η εύρεση μιας θεραπείας για το Αλτσχάιμερ αποτελεί το ιερό δισκοπότηρο της ιατρικής έρευνας, καθώς η νόσος πλήττει 30 εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο και αφορά σχεδόν τα δύο τρίτα των 55 εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως που ζουν με άνοια. Και καθώς το προσδόκιμο ζωής ανεβαίνει, ο αριθμός των ασθενών αυξάνεται.

Επί δεκαετίες, ωστόσο, οι προσπάθειες επιβράδυνσης, πόσω μάλλον διακοπής ή αντιστροφής, του Αλτσχάιμερ αποτύγχαναν, κοστίζοντας στις φαρμακευτικές εταιρείες δισεκατομμύρια, και ωθώντας κάποιες από αυτές να εγκαταλείψουν εντελώς τον τομέα.

Εναν τομέα ούτως ή άλλως υποχρηματοδοτούμενο: σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει περισσότερες έρευνες για την COVID-19 από ό,τι για την άνοια τον τελευταίο αιώνα. Πρόσφατα όμως εμφανίστηκε στον ορίζοντα ένα φάρμακο που φέρνει κάποιο αποτέλεσμα, εφόσον χορηγηθεί στα αρχικά στάδια της νόσου, κάνοντας πολλούς ερευνητές να χαιρετίσουν την έλευση μιας νέας εποχής θεραπειών για το Αλτσχάιμερ.

Θεραπεία αντισωμάτων

Το φάρμακο, η λεκανεμάμπη, είναι μια θεραπεία αντισωμάτων που απομακρύνει τις σωρεύσεις ενός τοξικού, «κολλώδους» πρωτεϊνικού θραύσματος, του βήτα-αμυλοειδούς, στον εγκέφαλο. Οι παρασκευάστριες εταιρείες, η Biogen στις ΗΠΑ και η Eisai στην Ιαπωνία, είχαν ήδη ανακοινώσει από τον Σεπτέμβριο καλά αποτελέσματα από την κλινική δοκιμή σε σχεδόν 1.800 ασθενείς που βρίσκονταν στα αρχικά στάδια της νόσου και τα πλήρη δεδομένα που δημοσιεύθηκαν στα τέλη Νοεμβρίου στη «New England Journal of Medicine» δικαίωσαν την αισιοδοξία τους: η λεκανεμάμπη περιόρισε την έκπτωση στις συνολικές νοητικές δεξιότητες των ασθενών κατά 27% σε διάστημα 18 μηνών.

Πρόκειται για ένα ταπεινό αποτέλεσμα, δεν είναι σαφές το κατά πόσο παρατηρούν οι ίδιοι οι ασθενείς το οποιοδήποτε όφελος. Παραμένει ωστόσο σημαντικό: σύμφωνα με την Eisai, οι ασθενείς στους οποίους χορηγείται το φάρμακο αυτό θα χρειαστούν περίπου 25 μήνες ώστε να παρουσιάσουν την έκπτωση των γνωστικών λειτουργιών που εμφανίζουν οι υπόλοιποι σε 18 μήνες. Και εφόσον η επιβράδυνση αυτή διατηρηθεί, μπορεί να έχουν επτάμισι χρόνια ανεξάρτητης διαβίωσης – από έξι σήμερα – προτού χρειαστούν υποστήριξη στο σπίτι.

Εγκριση

Η λεκανεμάμπη εγκρίθηκε στις ΗΠΑ από την αρμόδια Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) στις 6 Ιανουαρίου, με βάση την ταχεία διαδικασία έγκρισης που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ορισμένα φάρμακα με αβέβαια οφέλη εφόσον αφορούν σοβαρές ασθένειες για τις οποίες διατίθενται λιγοστές θεραπείες – μια διαδικασία που αντιμετωπίζεται πάντως με επιφύλαξη από την επιστημονική κοινότητα. Γιατί η λεκανεμάμπη έχει συνδεθεί με ανεπιθύμητες ενέργειες, εγκεφαλική αιμορραγία και οιδήματα. Επιπλέον, πρόκειται για ένα ακριβό φάρμακο, κοστολογείται στα 26.500 δολάρια ετησίως.

Στις ΗΠΑ, δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί αν θα καλύπτεται από τη Medicare, το εθνικό σύστημα υγείας της αμερικανικής κυβέρνησης για τους ηλικιωμένους. Στην Ευρώπη, παραμένει άγνωστο το πότε (και αν) θα εγκριθεί από τις αρμόδιες αρχές. Το βέβαιο είναι ότι προϋποθέτει Εθνικά Συστήματα Υγείας επαρκώς εξοπλισμένα ώστε να εντοπίζουν μέσω διαγνωστικών εξετάσεων τους ασθενείς που έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να ωφεληθούν, να τους χορηγούν ενδοφλέβια το φάρμακο κάθε δύο εβδομάδες και να προσφέρουν τις πολλαπλές μαγνητικές τομογραφίες που είναι απαραίτητες στη διάρκεια της θεραπείας για τον εντοπισμό τυχόν ανεπιθύμητων ενεργειών.

Παρά τον ενθουσιασμό που προκάλεσε, προειδοποιούσαν τις προάλλες οι «Financial Times», η λεκανεμάμπη παραμένει παγιδευμένη σε αυτόν τον απογοητευτικό χώρο μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας, και μπορεί να αποδειχθεί ένας θρίαμβος της ελπίδας επί των αποδεικτικών στοιχείων. Από την άλλη πλευρά, μπορεί να οδηγήσει σε μία νέα γενιά φαρμάκων που θα προσφέρουν όλο και καλύτερο έλεγχο μιας φονικής και σκληρής ασθένειας.

Πηγη: https://healthpharma.gr