Κατηγορία: Γενικά

Η Παγκόσμια Ημέρα AIDS (1η Δεκεμβρίου) είναι αφορμή μνήμης αλλά και διεκδικήσεων.

Είναι ημέρα αφιερωμένη σε όσες και όσους χάθηκαν τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες λόγω του AIDS, αλλά συνεχίζει να είναι και ημέρα διεκδίκησης για όλους όσοι και όσες είμαστε εδώ και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για την καθολική πρόσβαση στην πρόληψη και τη θεραπεία και ίσα δικαιώματα στην εργασία, στις σχέσεις, στην οικογένεια, στην κοινωνία.

Η πρόοδος της επιστήμης έχει καταστήσει πλέον την HIV λοίμωξη μια χρόνια, διαχειρίσιμη κατάσταση. Για τα άτομα που λαμβάνουν την αγωγή τους, ο ιός δεν αποτελεί απειλή, ζουν με αυτόν χωρίς να μεταδίδουν και χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η ζωή τους. Ωστόσο, το στίγμα, οι κοινωνικές προκαταλήψεις και οι διακρίσεις εμμένουν και εξακολουθούν να δυσχεραίνουν την καθημερινότητά τους.

Ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος – Θετική Φωνή συντάσσεται με τις παγκόσμιες προσπάθειες της επιστημονικής κοινότητας για το οριστικό τέλος της επιδημίας του HIV. Ο τριπλός στόχος 95 – 95 – 95 των Ηνωμένων Εθνών (UNAIDS) για το 2030 είναι μέχρι τότε να γνωρίζουν σχεδόν όλα τα οροθετικά άτομα το status τους, όλοι όσοι γνωρίζουν να έχουν καθολική πρόσβαση σε θεραπεία και το συντριπτικό ποσοστό αυτών που είναι σε θεραπεία να έχουν πετυχημένη ιική καταστολή.

Παρόλα αυτά, η πραγματικότητα που αποτυπώνεται στα επιδημιολογικά δεδομένα είναι διαφορετική. Όπως αναφέρει και ο επί σειρά ετών συνεργάτης της Θετικής Φωνής, AIDS Healthcare Foundation, το UNAIDS κατέγραψε 1,5 εκατομμύρια νέες HIV λοιμώξεις πέρυσι – 1 εκατομμύριο περισσότερες από τον παγκόσμιο στόχο των 500.000 – και περίπου 650.000 θανάτους από ασθένειες που σχετίζονται με το AIDS. Στην Ελλάδα, από την αρχή του έτους μέχρι και τις 31 Οκτωβρίου του 2022, ο Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ) κατέγραψε 430 νέα περιστατικά HIV λοίμωξης, αριθμός που φαίνεται να κυμαίνεται σε χαμηλότερα επίπεδα συγκριτικά με εκείνους των 11 προηγούμενων ετών τα αντίστοιχα χρονικά διαστήματα.

Παρά τη σταδιακή μείωση των νέων λοιμώξεων HIV, οι αριθμοί αυτοί θα πρέπει να ερμηνεύονται με προσοχή και οι προσπάθειες ενημέρωσης και προαγωγής της πρόληψης θα πρέπει να εντατικοποιηθούν. Ανησυχητικό είναι το γεγονός πως το 38,8% των νέων λοιμώξεων αφορά άτομα μη ελληνικής καταγωγής, κάτι που αποδεικνύει ότι πρέπει να δοθεί έμφαση σε κοινωνικά ευάλωτες ομάδες, όπως είναι οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, καθώς και τα άτομα που εργάζονται στο σεξ ή τα άτομα που κάνουν χρήση ουσιών.

Ο Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος διαχρονικά διεκδικεί την έμφαση στην πρόληψη και την ενημέρωση, με εντατικοποίηση των πρωτοβουλιών μείωσης βλάβης σε άτομα που κάνουν ενδοφλέβια χρήση ουσιών, αξιοποίηση σημαντικών επιστημονικών εργαλείων (όπως είναι η PEP – προφύλαξη μετά την έκθεση), άμεση εφαρμογή της διάθεσης της προφυλακτικής αγωγής για τον HIV (PrEP) που θεσμοθετήθηκε πρόσφατα και στη χώρα μας, ευκολότερη πρόσβαση σε εξέταση μέσω της διάθεσης ταχυδρομικών self-tests, προώθηση του ασφαλέστερου σεξ, ένταξη της σεξουαλικής αγωγής και αγωγής υγείας στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα και επικαιροποίηση των σχετικών πληροφοριών που αναγράφονται στα σχολικά εγχειρίδια.

Ιδιαίτερα σημαντικές ήταν οι  νομοθετικές μεταρρυθμίσεις της τελευταίας χρονιάς:

• Η απαγόρευση των διακρίσεων εις βάρος των οροθετικών ατόμων στον εργασιακό χώρο που ψηφίστηκε πρόσφατα από όλα τα κόμματα της Βουλής. (Άρθρο 47 Ν. 4997/2022).
• Η παροχή της δυνατότητας για υποβοηθούμενη αναπαραγωγή σε οροθετικά άτομα που θέλουν να αποκτήσουν παιδί. (Άρθρο 15 Ν. 4958/2022).
• Η νομοθέτηση της διάθεσης προφυλακτικής αγωγής για τον HIV (PrEP) που αποτελούσε πάγια αίτημα της Θετικής Φωνής και της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας (Άρθρο 68 Ν. 4975/2022).

Συνεχίζουμε να διεκδικούμε την υιοθέτηση ενός Εθνικού Σχεδίου Δράσης για τον HIV βασισμένο στο τρίπτυχο “Πρόληψη – Φροντίδα – Δικαιώματα”, την ενίσχυση και περαιτέρω στελέχωση των Μονάδων Λοιμώξεων και την κατοχύρωση ίσων δικαιωμάτων για όλες και όλους, η οποία μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο μέσα από συμπεριληπτική ενημέρωση για τους τρόπους μετάδοσης του ιού και την εξίσωση U=U. Με αυτό τον τρόπο, θα γίνουν σημαντικά βήματα στην καταπολέμηση του στίγματος και των κοινωνικών παραγόντων που το ενισχύουν.

Δεν είμαστε όλοι εδώ, αλλά είμαστε ακόμη εδώ…

Πηγές:
Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος – Θετική Φωνή

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τι επισημαίνεται σε σημερινή έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου Νοσημάτων και τι δείχνουν τα στοιχεία του ΕΟΔΥ.

Στους 16.743 εκτιμάται ο αριθμός των ατόμων που ζουν με τον ιό του AIDS (HIV) στην Ελλάδα. Η χώρα μας καταλαμβάνει τη δέκατη υψηλότερη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση (στοιχεία από 26 χώρες).

Τα παραπάνω προκύπτουν, μεταξύ άλλων, από σημερινή έκθεση του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου Νοσημάτων (ECDC), η οποία δημοσιοποιείται την παραμονή της Παγκόσμιας Ημέρας Κατά του AIDS (1η Δεκεμβρίου).

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών του ECDC, συνολικά στην Ευρώπη (Ευρωπαϊκή Ένωση και μη) ζουν 2,34 εκατομμύρια άνθρωποι με HIV, εκ των οποίων μόνον το 1,91 εκατομμύριο έχουν διαγνωστεί.

Το ποσοστό των αδιάγνωστων είνα υψηλότερο στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης και χαμηλότερο στις δυτικές. Συγκεκριμένα, στη δυτική Ευρώπη οι διαγνωσμένοι είναι στο 89% του συνόλου, ενώ στις ανατολικές χώρες στο 77%.

Με βάση το συγκεκριμένο ποσοστό, ο αριθμός των κρουσμάτων που δεν έχουν διαγνωστεί στην Ελλάδα εκτιμάται σε περίπου 1.800.

Εκτίμηση αριθμού ατόμων που ζουν με AIDS (2021)

Ποιους προσβάλλει

Σύμφωνα με στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας (ΕΟΔΥ) έως και το τέλος Οκτωβρίου, από την αρχή της επιδημίας έχουν συνολικά καταγραφεί στην Ελλάδα 19.731 κρούσματα, εκ των οποίων οι 11.908 έχουν εμφανίσει AIDS, 11.908 βρίσκονται υπό αντιρετροϊκή αγωγή και 3.309 έχουν χάσει τη ζωή τους.

Από την αρχή του έτους, έχουν διαγνωστεί και δηλωθεί στον ΕΟΔΥ 430 νέα περιστατικά HIV λοίμωξης (4 ανά 100.000 πληθυσμού), εκ των οποίων τα 343 (79,8%) αφορούν άνδρες και τα 87 (20,2%) γυναίκες.

Οι ειδικοί του ΕΟΔΥ εκτιμούν πως οι νέες διαγνώσεις HIV ανά 100.000 πληθυσμού για την περίοδο αυτή, φαίνεται να κυμαίνονται σε χαμηλότερα επίπεδα συγκριτικά με εκείνες που δηλώθηκαν τα αντίστοιχα χρονικά διαστήματα των 11 προηγούμενων ετών.

Διαχρονικά, οι νέες διαγνώσεις HIV αφορούν στην πλειοψηφία τους σε άτομα ελληνικής εθνικότητας. Από το 2012, σημειώνεται σταδιακή μείωση των νέων περιστατικών HIV ελληνικής εθνικότητας, η οποία συμβαδίζει με την τάση που έχει παρατηρηθεί στο σύνολο των ετήσιων νέων διαγνώσεων.

Οι νέες διαγνώσεις ατόμων αλλοδαπής εθνικότητας μειώθηκαν σταδιακά κατά το χρονικό διάστημα 2013 – 2015, ενώ από το 2016 μέχρι το 2019 καταγράφεται αύξηση. Από το έτος 2020 παρατηρείται μείωση των νέων διαγνώσεων τόσο στα άτομα αλλοδαπής όσο και στα άτομα ελληνικής εθνικότητας.

Από το 2017 έως το 2021, η πλειονότητα των νέων διαγνώσεων αλλοδαπής εθνικότητας αφορούν σε άτομα προερχόμενα από την Υποσαχάριο Αφρική και την Κεντρική Ευρώπη. Το 2022 υπερτερούν και πάλι τα περιστατικά από την Υποσαχάριο Αφρική, και ακολουθούν οι διαγνώσεις ατόμων από την Ανατολική Ευρώπη.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ο καρκίνος μπορεί να οδηγήσει τους ασθενείς σε οικονομική καταστροφή. Ίσως χρειαστεί να εγκαταλείψουν τη δουλειά τους για να αντιμετωπίσουν τα ιατρικά τους προβλήματα, χάνοντας τόσο εισόδημα όσο και ασφάλιση υγείας σε μια εποχή που τα έξοδά τους για υγειονομική περίθαλψη θα μπορούσαν να ανέλθουν σε χιλιάδες δολάρια ετησίως.

Για να αντεπεξέλθουν, οι ασθενείς μπορεί να αναγκαστούν να περικόψουν τις δαπάνες για φαγητό και στέγαση και να παραλείψουν τις δόσεις φαρμάκων, να παραιτηθούν από τη χορήγηση συνταγών ή να διακόψουν εντελώς τη θεραπεία. Οι ασθενείς έχουν εξαντλήσει τις αποταμιεύσεις τους, έχουν κάνει χρέη και κήρυξαν πτώχευση ως συνέπεια της ασθένειάς τους.

Η οικονομική επιβάρυνση που επιβάλλεται από τα προβλήματα υγείας έχει ονομαστεί «οικονομική τοξικότητα», ένα πρόβλημα που θα μπορούσε να επιδεινωθεί εάν οι ασφαλιστικές εταιρείες υγείας μεταθέσουν περισσότερο κόστος στους ασθενείς με τη μορφή υψηλότερων εκπτώσεων και αμοιβών. Μερικοί γιατροί πιστεύουν ότι η πιθανή οικονομική τοξικότητα θα πρέπει να περιλαμβάνεται στις συζητήσεις με τους ασθενείς σχετικά με τα σχέδια θεραπείας.

«Οι γιατροί πρέπει να διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο ως οικονομικοί συνήγοροι των ασθενών», είπε η Courtney MP Hollowell, MD, πρόεδρος ουρολογίας στο Cook County Health στο Σικάγο του Ιλινόις, που αποτελεί το τρίτο μεγαλύτερο δημόσιο νοσοκομειακό σύστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Συχνά βασίζονται σε εμάς για να τους παρέχουμε πληροφορίες σχετικά με την αποτελεσματικότητα της θεραπείας και τις παρενέργειες όταν παίρνουν κρίσιμες αποφάσεις διαχείρισης της ασθένειάς τους», πρόσθεσε η Δρ Hollowell. «Ζητάμε εξετάσεις, συνταγογραφούμε φάρμακα, συνιστούμε χειρουργική επέμβαση χωρίς να εξετάζουμε ποτέ πόσο κοστίζει όλο αυτό».

Ο Daniel D. Joyce, MD, ουρολογικός ογκολόγος στην Mayo Clinic στο Ρότσεστερ της Μινεσότα, είπε ότι η οικονομική τοξικότητα, όπως και η τοξικότητα των φαρμάκων, θα πρέπει να περιλαμβάνεται στις συζητήσεις γιατρού-ασθενούς σχετικά με τις θεραπευτικές επιλογές. «Πράγματι, η οικονομική τοξικότητα έχει συσχετιστεί με την χειρότερη ποιότητα ζωής, την επιβάρυνση των συμπτωμάτων, ακόμη και την επιβίωση, ανέφερε ο ίδιος.

Χειροτερεύει η συμμόρφωση στη θεραπεία

Τα ευρήματα από μια πρόσφατη έρευνα ενηλίκων ασθενών με καρκίνο και επιζώντων καρκίνου διαπίστωσαν ότι η οικονομική τοξικότητα σχετίζεται με μειωμένη χρήση συνταγογραφούμενων φαρμάκων και αυξημένη ανησυχία για την επανεμφάνιση ή την επιδείνωση του καρκίνου.  Οι απαντήσεις στην έρευνα από 609 ασθενείς αποκάλυψαν ότι όσοι ανησυχούσαν για την πληρωμή των μεγάλων λογαριασμών υγείας, σε σύγκριση με εκείνους που δεν είχαν ανάλογη ανησυχία, είχαν 4,5 φορές αυξημένες πιθανότητες να μην αγοράσουν τα απαραίτητα φάρμακα για την υγεία τους και 2,8 φορές αυξημένες πιθανότητες ανησυχίας για την επιστροφή του καρκίνου ή χειροτέρευσης της υγείας τους.

Σε μια άλλη έρευνα γυναικών με καρκίνο του μαστού πρώιμου σταδίου και των γιατρών τους, το 55,4% ανέφεραν ότι δεν είχαν καμία σχετική συζήτηση με τους ογκολόγους τους, τους παρόχους πρωτοβάθμιας φροντίδας. κοινωνικούς λειτουργούς ή άλλους επαγγελματίες.

Η έρευνα αποκάλυψε επίσης ότι η οικονομική τοξικότητα ήταν κοινή, με το 21,5% των Λευκών, το 22,5% των Ασιατών, το 45,2% των Μαύρων και το 35,8% των Ισπανόφωνων ασθενών να αναφέρουν ότι έπρεπε να μειώσουν τις δαπάνες για το φαγητό τους.

Το βάρος του ιατρικού χρέους

Η πραγματικότητα της οικονομικής τοξικότητας αντικατοπτρίζεται στις στατιστικές για το ιατρικό χρέος. Το 2019, 23 εκατομμύρια ενήλικες στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν σημαντικό ιατρικό χρέος, το οποίο ορίζεται ως άνω των 250 δολ., σύμφωνα με ανάλυση του Ιδρύματος Kaiser Family με βάση τα δεδομένα του από το US Survey and Income Program Participation (μια στατιστική έρευνα που διενεργήθηκε από το Γραφείο Απογραφής των ΗΠΑ). Από αυτούς τους ενήλικες, το 26% χρωστούσε περισσότερα από 5.000 δολ.

Σε μια ανάλυση 9,5 εκατομμυρίων νέων διαγνώσεων καρκίνου από το 2000 έως το 2012, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το 42,4% των ασθενών εξάντλησαν τα περιουσιακά στοιχεία της ζωής τους σε 2 χρόνια μετά τη διάγνωση του καρκίνου και το 38,2% ήταν οικονομικά αφερέγγυοι στα 4 χρόνια.

Μια μελέτη δεδομένων αποζημιώσεων από τον Ιανουάριο του 2019 έως τον Ιανουάριο του 2021 για 2.854.481  ασφαλισμένους ενήλικες αποκάλυψε μια συσχέτιση μεταξύ της επιβάρυνσης της χρόνιας νόσου και της δυσμενούς οικονομικής έκβασης.  Συνολικά, το 9,6% είχε ιατρικό χρέος σε εισπράξεις, το 8,3% είχε μη ιατρικές οφειλές σε εισπράξεις, το 16,3% είχε ληξιπρόθεσμο χρέος, το 19,3% είχε χαμηλό πιστωτικό όριο και το 0,6% είχε πρόσφατη πτώχευση. Μεταξύ των ασθενών με χρέη, το εκτιμώμενο ποσό αυξήθηκε με τον αριθμό των χρόνιων παθήσεων, από 784 δολ για ασθενείς χωρίς χρόνιες παθήσεις σε 1252 δολ για εκείνους με 7 έως 13 παθήσεις.

Το κόστος της φαρμακευτικής αγωγής μπορεί να είναι μεγάλο μέρος της οικονομικής δυσφορίας των ασθενών.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα νεότερα φάρμακα, όπως απέδειξαν ο  Daniel D. Joyce  και οι συνεργάτες του σε μια μελέτη 13.409  ασφαλισμένων ανδρών με προχωρημένο καρκίνο του προστάτη.  Το μέσο κόστος που σχετίζεται με τη θεραπεία για νέες ορμονικές θεραπείες για προχωρημένο καρκίνο του προστάτη κατά το πρώτο έτος θεραπείας ήταν 4.236 δολ. Συγκριτικά, το κόστος του πρώτου έτους που σχετίζεται με τη θεραπεία για τη στέρηση ανδρογόνων και τους συστημικούς παράγοντες μη ανδρογόνων – και οι δύο παλαιότερες συμβατικές θεραπείες – ήταν 165 δολ και 994 δολ. αντίστοιχα.

Ο Dr Joyce και οι συνεργάτες του κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα ευρήματα της μελέτης τους «υποστηρίζουν τη συμπερίληψη μιας συζήτησης σχετικά με το κόστος θεραπείας ως συστατικό της κοινής λήψης αποφάσεων και θα πρέπει να καθοδηγούν τις μελλοντικές προσπάθειες για τον εντοπισμό και τη βελτίωση της οικονομικής τοξικότητας σε αυτόν τον πληθυσμό ασθενών».

Oλοκληρώνοντας, τα έξοδα από την τσέπη που σχετίζονται με τη θεραπεία είναι παρόμοια με τη σωματική τοξικότητα, καθώς το κόστος μπορεί να μειώσει την ποιότητα ζωής και να εμποδίσει την παροχή φροντίδας υψηλότερης ποιότητας.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Η Hirotsu Bio Science, τον τρέχοντα μήνα κυκλοφόρησε το τεστ N-NOSE plus Pancreas που απευθύνεται στους καταναλωτές στην Ιαπωνία και που σκοπεύει να το εξάγει στις ΗΠΑ το 2023.

Ιαπωνική εταιρεία βιοτεχνολογίας ανακοίνωσε ότι ανέπτυξε το πρώτο παγκοσμίως τεστ για έγκαιρη ανίνευση του κινδύνου για καρκίνο στο πάγκρεας, χρησιμοποιώντας την ισχυρή μύτη μικροσκοπιών σκουληκιών.

Η Hirotsu Bio Science, τον τρέχοντα μήνα κυκλοφόρησε το τεστ N-NOSE plus Pancreas που απευθύνεται στους καταναλωτές στην Ιαπωνία και που σκοπεύει να το εξάγει στις ΗΠΑ το 2023.

Οι χρήστες στέλνουν δείγμα ούρων στο εργαστήριο όπου τοποθετείται σε δίσκο πέτρι με ένα είδος νηματωδών.

Τα σκουλήκια, C. elegans, έχουν οσφρητικές αισθήσεις πιο ισχυρές από των σκύλων και ακολουθούν τη μύτη τους προς τα καρκινικά κύτταρα.

Αυτό κάνει τα μικροσκοπικά πλάσματα ισχυρό διαγνωστικό όπλο, δήλωσε ο Takaaki Hirotsu, ο οποίος τα μελετά για 28 χρόνια.

Η Hirotsu Bio κυκλοφόρησε το πρώτο τεστ N-NOSE στους καταναλωτές τον Ιανουάριο 2020 το οποίο ‘’ισχυρίζεται’’ πως έχει την ικανότητα να διαπιστώσει αν κάποιος έχει υψηλό κίνδυνο καρκίνου ή όχι. Περίπου  250.000 άνθρωποι υποβλήθηκαν στο αρχικό τεστ και 5%-6% βρέθηκαν να έχουν υψηλό κίνδυνο.

Στην τελευταία εκδοχή, η εταιρεία άλλαξε το γενετικό κώδικα των νηματωδών ώστε να αποφεύγουν να κολυμπούν στα δείγματα καρκίνου στο πάγκρεας.

Tο κιτ κοστίζει 505 δολάρια.

Ορισμένοι γιατροί επέκριναν αυτή την άμεση προσέγγιση στους καταναλωτές και αμφισβήτησαν την ιατρική χρησιμότητα των αποτελεσμάτων.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Ενώ η δίαιτα DASH και η διατροφή με φρούτα και λαχανικά καθεμία μείωνε τα σκορ κινδύνου κατά 10% σε 8 εβδομάδες, η DASH πρόσφερε επιπλέον οφέλη για γυναίκες και έγχρωμους σε σχέση με τη δυτικού τύπου διατροφή.

Ερευνητές του Beth Israel Deaconess Medical Center (BIDMC) συνέκριναν την επίδραση 3 διατροφικών μοτίβων στον κίνδυνο ανθρώπων να εμφανίσουν καρδιαγγειακό συμβάν τα επόμενα 10 χρόνια. Οι 3 δίαιτες ήταν η DASH, μια δίαιτα με πολλά φρούτα και λαχανικά και η δυτικού τύπου διατροφή.

Η έρευνα υπέδειξε ότι ενώ η δίαιτα DASH και η διατροφή με φρούτα και λαχανικά καθεμία μείωνε τα σκορ κινδύνου κατά 10% σε 8 εβδομάδες, η DASH πρόσφερε επιπλέον οφέλη για γυναίκες και έγχρωμους σε σχέση με τη δυτικού τύπου διατροφή. Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο American Journal of Cardiology.

O Stephen P. Jurashcek, δήλωσε ότι η νέα έρευνα υπέδειξε ότι τα οφέλη που συνδέονται με αυτές τις διατροφές ενδεχομένως μπορεί να ποικίλλουν ανάλογα με το φύλο και τη φυλή.

Ενώ μια διατροφή με φρούτα και λαχανικά είχε μειώσεις στον κίνδυνο για γυναίκες και έγχρωμους, η επίδραση με την DASH ήταν διπλάσια στις γυναίκες και τετραπλάσια σε έγχρωμους.

Χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία 459 ενηλίκων  22 έως 75 ετών που συμμετείχαν στην αρχική δοκιμή DASH.

Οι συμμετέχοντες, περίπου οι μισές ήταν γυναίκες και μισοί έγχρωμοι, χωρίστηκαν σε 3 δίαιτες για 8 εβδομάδες.

Η δίαιτα της ομάδας ελέγχου ήταν υψηλή σε λιπαρά, κορεσμένα λιπαρά και χοληστερόλη.

Η διατροφή με φρούτα και λαχανικά έδινε περισσότερα αγροτικά προϊόντα αλλά δεν διέφερε σημαντικά από τη διατροφή ελέγχου.

Η DASH επίσης έδινε περισσότερα φρούτα και λαχανικά αλλά με έμφαση σε περισσότερη ολική άλεση, άλιπες πρωτεΐνες, ξηρούς καρπούς και γαλακτοκομικά με χαμηλά λιπαρά, ενώ μείωνε τα λιπαρά, τα κορεσμένα λιπαρά, τη χοληστερόλη και τη ζάχαρη.

Η σύγκριση έδειξε ότι η DASH και η διατροφή με φρούτα και λαχανικά μείωσαν τον δεκαετή κίνδυνο για καρδιαγγειακή νόσο λόγω αρτηριοσκλήρυνσης κατά 10%.

Όμως η επίδραση δεν ήταν σταθερή δημογραφικά. Η DASH μείωσε το σκορ δεκαετούς κινδύνου στις γυναίκες κατά 13% σε σύγκριση με 6% στους άντρες.

Η DASH μείωσε το σκορ κατά 14% στους έγχρωμους έναντι 3% στους μη έγχρωμους.

Η έρευνα υπέδειξε ότι η DASH είναι πιθανό να προσφέρει στους έγχρωμους περισσότερα οφέλη πρόσληψης σε σχέση με την έμφαση στα φρούτα και τα λαχανικά.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τι επισημαίνει με άρθρο του στο iatronet.gr ο παιδίατρος – εντατικολόγος Τάσος Χατζής.

Του Τάσου Χατζή, παιδιάτρου, εντατικολόγου.

 

Πολύ πριν από την πανδημία με τον κορωνοϊό, ο αντιγριπικός εμβολιασμός είχε αποτελέσει αντικείμενο διαφωνίας ανάμεσα στους υγειονομικούς. Άλλοι υποστήριζαν ότι ο εμβολιασμός θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικός κι άλλοι προαιρετικός. Η πρώτη άποψη βασιζόταν στο επιχείρημα ότι, εφ’ όσον πρόκειται για θέμα δημόσιας υγείας, η εφαρμογή του θα έπρεπε να είναι καθολική. Η αντίθετη άποψη πρόβαλε κυρίως το επιχείρημα ότι, εφ’ όσον πρόκειται για ατομική πράξη, ο καθένας έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για τον εαυτό του.

Με την πανδημία COVID – 19 και με την έναρξη των εμβολιασμών, μια από τις ομάδες, που παγκοσμίως θεωρήθηκε ότι θα έπρεπε να εμβολιαστεί κατά προτεραιότητα, ήταν οι υγειονομικοί. Αφ’ ενός για την προστασία των ίδιων των υγειονομικών λόγω της δικής τους έκθεσης σε ασθενείς με SARS–COV 2, αφ’ ετέρου για την προστασία των ασθενών που περιθάλπουν με άλλο νόσημα. Το Υπουργείο Υγείας (ΥΥ) επέλεξε την απομάκρυνση των ανεμβολίαστων υγειονομικών για όσο χρονικό διάστημα απαιτείτο με βάση την εξέλιξη της πανδημίας. Το ΣτΕ με πρόσφατη απόφαση του ακύρωσε την υπουργική απόφαση (ΥΑ) για συνέχιση του μέτρου. Το σκεπτικό του ΣτΕ (σε ελεύθερη απόδοση) ήταν ότι η επέκταση του μέτρου δεν ήταν επαρκώς αιτιολογημένη σε συνάρτηση με τα τρέχοντα επιδημιολογικά δεδομένα.

Προφανώς ως εκ της ιδιότητας μου δε θα αποτολμήσω καμιά κρίση επί της απόφασης του ΣτΕ. Όμως ως υγειονομικός θα θέσω ένα (εύλογο πιστεύω) ερώτημα: Με την απόφαση του ΣτΕ θεωρητικά τουλάχιστον οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί αυτοδίκαια επιστρέφουν στις θέσεις εργασίας τους. Δηλαδή εμβολιασμένοι κι μη συνεργάτες θα δουλεύουν δίπλα – δίπλα και εξ ίσου θα φροντίζουν τους ίδιους ασθενείς! Και ως προς την προστασία των ίδιων των υγειονομικών από τη μετάδοση της νόσου από νοσούντα ασθενή, μπορεί να πει κανείς ότι είναι “δικό τους” πρόβλημα. Ως προς την προστασία των ασθενών από τους μη εμβολιασμένους υγειονομικούς, ποιος παίρνει την ευθύνη να εκθέσει τους ασθενείς σ’ ένα τέτοιο κίνδυνο;

[Εδώ θα πρέπει να πω ότι όσοι υποστηρίζουν ότι ο εμβολιασμός δεν πρέπει να είναι υποχρεωτικός, αρνούνται την επικρατούσα επιστημονική άποψη, σύμφωνα με την οποία ο ανεμβολίαστος πιο εύκολα μεταδίδει τον ιό σε σχέση με τον πλήρως εμβολιασμένο].

Το πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει το ΥΥ είναι σοβαρό και κατά τη γνώμη μου δε λύνεται με ημίμετρα, του τύπου “να τους βάλουμε σε θέσεις εργασίας όπου δεν απαιτείται να έρχονται σε επαφή με ασθενείς”! Τον Αναισθησιολόγο πού θα τον βάλει; Στο Μικροβιολογικό; Το νοσηλευτή ή τη νοσηλεύτρια της ΜΕΘ, που ξέρουμε πόσο εξειδικευμένοι είναι, θα τους βάλει πού; Και κυρίως ποιον / ποια θα βάλει στη θέση του; Ανεφάρμοστες κι ανεδαφικές λύσεις…

Αναγκαστικά θα πρέπει να γενικεύσω το θέμα:

Από την όποια σύγχρονη αφετηρία παροχής υπηρεσιών υγείας (τουλάχιστον από την εποχή του Pasteur) υπήρχε η έννοια (εφαρμοσμένη στην πράξη) της αμοιβαίας προστασίας των υγειονομικών και των ασθενών από τη μόλυνση από τα μεταδιδόμενα νοσήματα.

Όλοι γνωρίζουμε τα κλασσικά μέτρα, όπως το πλύσιμο των χεριών, τη χρήση μάσκας και γαντιών, την απομόνωση ασθενών, την αποστείρωση και την απολύμανση, κλπ κλπ. Σ’ αυτά μεταγενέστερα προστέθηκε κι ο εμβολιασμός, ο οποίος μάλιστα συνεχώς εμπλουτιζόταν κι εμπλουτίζεται με τα νεότερα εμβόλια. Ακόμη κι η προφυλακτική χορήγηση αντιμικροβιακών φαρμάκων εν μέρει έχει κι αυτόν το σκοπό.

Ερχόμενος στο “πολύ” σήμερα, όλοι οι Επιδημιολόγοι σ’ όλον τον κόσμο κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για «τσουνάμι» ιογενών κυρίως λοιμώξεων, ιδίως από τρεις ιούς: το SARS-COV 2 με τις παραλλαγές του, τον ιό της γρίπης και τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιό (RSV). Για τους δύο πρώτους έχουμε ήδη εμβόλιο, για τον τρίτο φαίνεται ότι είμαστε πολύ κοντά.

Αφού τους επόμενους μήνες θα έχουμε μεγάλη έξαρση αυτών των ιογενών λοιμώξεων, που ήδη δημοσιογραφικά περιγράφεται ως τριπλή επιδημία ή τριδημία, αναπόφευκτα μεγάλο μέρος του πληθυσμού θα νοσήσει κι ένα ποσοστό θα χρειαστεί νοσηλεία στο νοσοκομείο. Όμως και κάποιοι άλλοι ασθενείς θα νοσηλεύονται στα νοσοκομεία, γιατί είναι πρόωρα νεογνά, βρέφη με συγγενή καρδιοπάθεια, παιδιά με καρκίνο, έφηβοι με κυστική ίνωση, ενήλικες με χρόνια αυτοάνοσα νοσήματα, ηλικιωμένα άτομα κλπ. Μερικοί απ’ αυτούς θα χρειαστούν χειρουργική επέμβαση ή νοσηλεία στη ΜΕΘ. Όλοι αυτοί οι ασθενείς, που νοσούν από κάποιο μεταδοτικό ή μη μεταδοτικό νόσημα, δε θα πρέπει να προφυλαχτούν από οποιαδήποτε ενδονοσοκομειακή μετάδοση ιογενούς λοίμωξης; Και πώς αυτό θα επιτευχθεί; Προφανώς εφαρμόζοντας τα διεθνώς αποδεκτά υγειονομικά πρωτόκολλα προφύλαξης και προστασίας. Που ταυτόχρονα προφυλάσσουν και τους ίδιους τους υγειονομικούς από την επαγγελματική νόσο!

Άρα, αν όλα τα παραπάνω ισχύουν, θα πρέπει πρώτα να επαναδιατυπωθούν με σαφήνεια τα μέτρα αυτά, να γίνουν πάλι νόμος του κράτους ή ΥΑ (αν απαιτείται) και να ισχύσουν το ίδιο για όλους. Για όποιον προτάξει το επιχείρημα ότι αυτό σημαίνει υποχρεωτικότητα, η απάντηση μου είναι ότι θα πρέπει να προταχθεί η πειθώ και να ακολουθήσει η επαγγελματική συνέπεια κι η υπευθυνότητα.

Η εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής προϋποθέτει “αποκέντρωση” της όποιας “κεντρικής” απόφασης, τη διακίνηση και διαχείριση της σε επίπεδο Μονάδων Υγείας, την παρακολούθηση (ιχνηλάτηση) της επιδημιολογικής εξέλιξης, την προληπτική αλλά και “κατασταλτική” παρέμβαση καθώς και τη συνεχή προσαρμογή στα νέα επιστημονικά δεδομένα. Είναι εύκολο; Καθόλου! Όμως δεν είναι ανέφικτο, εφ’ όσον το δούμε σαν δικό μας θέμα και δεν αποδεχθούμε παθητικά άλλοι ν’ αποφασίζουν για μας…

Οφείλω όμως να μην αφήσω απέξω τις νοσοκομειακές λοιμώξεις από πολανθεκτικά στελέχη μικροβίων.

Υπάρχουν τρεις πηγές ή παράγοντες, που καθορίζουν αν θα συμβούν ή όχι και από τι είδους μικροβιακό στέλεχος.

• Πρώτο: η ίδια η μικροβιακή χλωρίδα του ασθενούς, από την οποία μπορεί να προκύψει η νοσοκομειακή λοίμωξη είτε στον ίδιο (πχ αλλόθεση) ή σε άλλο ασθενή (αποικισμός).
• Δεύτερο: από το / τη γιατρό, που θα συνταγογραφήσει τη χορήγηση του ή των αντιβιοτικών, η οποία θα μεταβάλλει τη μικροβιακή χλωρίδα του ασθενούς: “Με κάθε συνταγογράφηση ενός αντιβιοτικού ο / η ιατρός υπογράφει δύο συμβόλαια: ένα με τον ασθενή (με σκοπό να τον θεραπεύσει) κι ένα με την κοινωνία, αλλάζοντας τη μικροβιακή χλωρίδα του ασθενούς”.
• Τρίτο: ο κάθε υγειονομικός (ιατροί, νοσηλευτές, τεχνολόγοι κλπ), που αποτελούν τον ενδιάμεσο ξενιστή ανάμεσα σε δύο ασθενείς. Εδώ τα μέτρα ατομικής προστασίας – προφύλαξης παίζουν πρωταρχικό ρόλο!

Αν για όλα αυτά δείξουμε ευαισθησία, γνώση και συνέπεια, θα εκπληρώσουμε την Ιπποκράτειο ρύση “ασκείν περί τα νουσήματα δύο, ωφελέειν ή μη βλάπτειν”. 

 

 

Πηγη:https://www.iatronet.gr/

Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Αθήνας παρουσιάζουν πρόσφατη δημοσίευση στο Morbidity and Mortality Weekly Report (MMWR) των Κέντρων Ελέγχου Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC).

Το Nirmatrelvir-ritonavir (Paxlovid), μια αντιική θεραπεία που χορηγείται από το στόμα, έχει λάβει έγκριση για ενήλικες με COVID-19 ήπιας έως μέτριας βαρύτητας που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εξέλιξης σε σοβαρή ασθένεια.

Κατάλληλοι για λήψη Paxlovid είναι όσοι έχουν θετική δοκιμασία ανίχνευσης του SARS-CoV-2, συμπτώματα που αντιστοιχούν σε COVID-19 ήπιας έως μέτριας βαρύτητας, εμφάνιση συμπτωμάτων εντός των τελευταίων 5 ημερών, ηλικία ≥18 ετών (ή ηλικία ≥12 ετών και βάρος ≥40 kg), παρουσία τουλάχιστον ενός παράγοντα κινδύνου για εξέλιξη σε σοβαρή COVID-19, απουσία σοβαρής νεφρική ή ηπατικής δυσλειτουργίας, απουσία ιστορικού αλλεργικής/ιδιοσυστασιακής αντίδρασης στις δραστικές ουσίες του χαπιού.

Οι ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Ροδάνθη Ελένη Συρίγου, Γιάννης Ντάνασης, Πάνος Μαλανδράκης και Θάνος Δημόπουλος (πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν τα δεδομένα της πρόσφατης δημοσίευσης των Melisa M. Shah και συνεργατών στο Morbidity and Mortality Weekly Report (MMWR) των Κέντρων Ελέγχου Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC).

Το κύριο καταληκτικό σημείο της μελέτης ήταν νοσηλεία με λοίμωξη COVID-19 κατά τη διάρκεια των 30 ημερών μετά την ημερομηνία διάγνωσης COVID-19. Τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία ήταν νοσηλεία για όλες τις αιτίες και νοσηλεία σχετιζόμενη με οξεία αναπνευστική νόσο.

Μεταξύ 1.713.120 ατόμων ηλικίας ≥ 18 ετών με διάγνωση COVID-19 από 1η Απριλίου έως 31η Αυγούστου 2022, 699.848 (40,9%) πληρούσαν τα κριτήρια συμμετοχής, συμπεριλαμβανομένων 198.927 που έλαβαν Paxlovid εντός 5 ημερών από τη διάγνωση, και 500.921 που δεν έλαβαν Paxlovid. Συνολικά, το 28,4% των ατόμων που πληρούσαν τα κριτήρια έλαβε Paxlovid. Μεταξύ όλων των ατόμων που είχαν νοσήσει με COVID-19 και ήταν κατάλληλα για λήψη Paxlovid, το 15,0% είχε  προηγούμενη λοίμωξη COVID-19 και το 68,8% επιβεβαίωσε ότι είχε λάβει ≥2 δόσεις εμβολίου mRNA COVID-19.

Οι ασθενείς που έλαβαν Paxlovid ήταν πιο πιθανό να έχουν τουλάχιστον μια διαδικτυακή συνεδρία τηλε-ιατρικής (49,1%) συγκριτικά με όσους δεν έλαβαν τους μη λήπτες (18,4%). Ο επιπολασμός των υποκείμενων παθήσεων υγείας ήταν παρόμοιος μεταξύ όσων έλαβαν και όσων δεν έλαβαν Paxlovid, ενώ συνολικά το 92,4% είχε τουλάχιστον μία υποκείμενη πάθηση. Τα άτομα που ήταν ανοσοκατεσταλμένα αντιπροσώπευαν το 9,4% (64.911) του πληθυσμού της μελέτης και το 30,2% αυτών έλαβαν Paxlovid.

Κατά τη διάρκεια των 30 ημερών μετά τη διάγνωση της COVID-19, νοσηλεύτηκαν 5.229 (0,75%) άτομα, ενώ 3.311 (63,3%) από αυτές τις νοσηλείες έγιναν σε άτομα ηλικίας ≥65 ετών. Από τα 198.927 άτομα που έλαβαν Paxlovid, 930 (0,47%) νοσηλεύτηκαν έναντι 4.299 (0,86%) μεταξύ όσων δεν έλαβαν.

Μεταξύ των 5.229 ατόμων με νοσηλεία λόγω COVID-19, οι 930 (17,8%) έλαβαν Paxlovid κατά τις πρώτες 5 ημέρες μετά τη διάγνωση. Συνολικά, καταγράφηκαν 211 θάνατοι κατά τη διάρκεια νοσηλείας COVID-19. Μεταξύ των ασθενών που έλαβαν Paxlovid, το 0,01% (29 από 198.927) απεβίωσε σε σύγκριση με το 0,04% (182 από 500.921) των ατόμων που δεν έλαβαν Paxlovid.

Η συνταγογράφηση του Paxlovid συσχετίστηκε με χαμηλότερο ποσοστό νοσηλείας τόσο στο συνολικό πληθυσμό της μελέτης (προσαρμοσμένη αναλογία κινδύνου [aHR] = 0,49), όσο και μεταξύ εκείνων που είχαν λάβει τουλάχιστον 3 δόσεις mRNA εμβολίων COVID-19 (aHR = 0,50) και στις επιμέρους ηλικιακές ομάδες (18-49 ετών: aHR = 0,59, 50–64 ετών: aHR = 0,40 και ≥65 ετών: aHR = 0,53). Επιπρόσθετα, η λήψη Paxlovid συσχετίστηκε με χαμηλότερο ποσοστό νοσηλείας για όλες τις αιτίες (aHR = 0,45, 95% CI = 0,43–0,48) και νοσηλεία που σχετίζεται με οξεία αναπνευστική νόσο (aHR = 0,48, 95% CI = 0,45–0,51).

Συμπερασματικά, η συγκεκριμένη μελέτη δείχνει ότι το Paxlovid παρέχει προστασία στα άτομα, για τα οποία ενδείκνυται έναντι σοβαρών εκβάσεων που σχετίζονται με την COVID-19, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με ανοσία που παρέχεται από το εμβόλιο. Ωστόσο, τα δεδομένα δείχνουν ότι χρησιμοποιείται σε χαμηλό ποσοστό στην κλινική πρακτική στις ΗΠΑ.

Πηγές:
ΕΚΠΑ

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Διαγωνισμός από τον Οργανισμό Διασφάλισης της Ποιότητας στην Υγεία Ανώνυμη Εταιρεία (ΟΔΙΠΥ Α.Ε.)

Μέχρι 6/12/2022 έχουν περιθώριο όσες εταιρείες ενδιαφέρονται να καταθέσουν τις προσφορές τους για την προμήθεια του ΟΔΙΠΥ με οξύμετρα, αξίας άνω των 200.000 ευρώ. Η σύμβαση θα ανατεθεί με το κριτήριο της πλέον συμφέρουσας από οικονομική άποψη προσφοράς, βάσει της βέλτιστης σχέσης ποιότητας – τιμής, με τη δυνατότητα εφαρμογής δικαιώματος προσαύξησης έως του 15% της ποσότητας των προσφερόμενων ειδών, πάντα εντός των ορίων του εγκεκριμένου και διαθέσιμου προϋπολογισμού του έργου της προμήθειας.

Η προκήρυξη και το πλήρες κείμενο της παρούσας Διακήρυξης καταχωρήθηκαν στο Κεντρικό Ηλεκτρονικό Μητρώο Δημοσίων Συμβάσεων (ΚΗΜΔΗΣ).

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Το νέο υλικό όταν χορηγείται στο έλκος ενός ζώου, παράγει 3 φορές περισσότερη δραστηριότητα ινοβλαστών σε διάστημα έως 96 ωρών και πετυχαίνει περισσότερο από 80% κλείσιμο έλκους.

Επιστήμονες ανακάλυψαν νέο υλικό που μπορεί να εφαρμοστεί στα έλκη ανθρώπων με διαβήτη και να τα θεραπεύσει πιο γρήγορα, με μια μόνο εφαρμογή.

Ερευνητές του University of Nottingham, ανακάλυψαν νέα κατηγορία πολυμερών που μπορούν να δώσουν οδηγίες σε κύτταρα του ανοσοποιητικού  και άλλα, ώστε να συμβάλλουν στην ίαση ελκών σε ανθρώπους με διαβήτη.

Ειδικοί του School of Life Sciences and Pharmacy, εξέτασαν  315 επιφάνειες πολυμερών και εντόπισαν ένα είδος που καθοδηγεί ενεργά ινοβλάστες και κύτταρα ανοσοποιητικού και προάγει την ίαση.

Ομάδα του School of Engineering δημιούργησε μικρά σωματίδια που είναι διακοσμημένα με αυτό το πολυμερές στην επιφάνειά τους. Αυτά τα σωματίδια θα μπορούσαν άμεσα να εφαρμοστούν στην περιοχή της πληγής.

Αυτή η δομή δίνει στα πολυμερή μοναδικές ιδιότητες, που μπορούν να εξατομικευτούν για διαφορετικές χρήσεις.

Χρησιμοποιώντας μικροσωματίδια πολυμερών, η ομάδα έδειξε οτι το νέο υλικό όταν χορηγείται στο έλκος ενός ζώου, παράγει 3 φορές περισσότερη δραστηριότητα ινοβλαστών σε διάστημα έως 96 ωρών και πετυχαίνει περισσότερο από 80% κλείσιμο έλκους.

Tο νέο πολυμερές θα μπορούσε να εφαρμοστεί ως επικάλυψη σε standard επικαλύψεις ελκών για να δώσει γρήγορη και αποτελεσματική αγωγή.

Τα αποτελέσματα επιτεύχθηκαν με μια μόνο εφαρμογή,  δήλωσε ο  Amir Ghaemmaghami, του School of Life Sciences.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Advanced Materials.

Πηγές:
Advanced Materials.

Πηγη: https://www.iatronet.gr/

Τα τελευταία χρόνια, η εξέλιξη της επιστήμης σε συνδυασμό με την ανάπτυξη της τεχνολογίας έχει καταστήσει εφικτή την κρυοσυντήρηση του γενετικού υλικού των ασθενών που διαγιγνώσκονται με καρκίνο.

Στις τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις και τις δυνατότητες που πλέον έχουν οι ασθενείς που διαγιγνώσκονται με καρκίνο να διατηρήσουν τη γονιμότητά τους και να αποκτήσουν υγιή παιδιά μετά την ολοκλήρωση της χειρουργικής, ορμονικής και ακτινικής θεραπείας τους, αναφέρθηκαν διακεκριμένοι επιστήμονες από την Ελλάδα και το εξωτερικό κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου με αφορμή το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο «καρκίνος –υπογονιμότητα και υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. μύθος και πραγματικότητα».

Αίσθηση προκάλεσαν οι μαρτυρίες ογκολογικών ασθενών, οι οποίες αφού θεραπεύτηκαν από τον καρκίνο, υπό την συνεχή καθοδήγηση του ογκολόγου – παθολόγου, του εξειδικευμένου για την υπογονιμότητα γυναικολόγου, του εξειδικευμένου γυναικολόγου-ογκολόγου και του εμβρυολόγου, κατάφεραν να τεκνοποιήσουν υγιή παιδιά, μέσω της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Μεταξύ αυτών, 52χρονη που είχε διαγνωστεί με καρκίνο μαστού πριν από 7 χρόνια. Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της κατάλληλης θεραπείας υποβλήθηκε σε εξωσωματική γονιμοποίηση και γέννησε πριν από περίπου 2 εβδομάδες. Μήνυμα ενθάρρυνσης σε ογκολογικούς ασθενείς έστειλε και μια γυναίκα 50 ετών, η οποία είχε διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού το 2015. Με την επιτυχή ολοκλήρωση της θεραπείας της, τεκνοποίησε μέσω εξωσωματικής το 2021 και τώρα διανύει την δεύτερη κύηση.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει μεταθέσει την ηλικία της πρώτης κύησης στα μέσα της τρίτης δεκαετίας της ζωής. Έτσι παρατηρείται το φαινόμενο κατά τη διάγνωση της νόσου πολλές ασθενείς αναπαραγωγικής ηλικίας να είναι άτοκες.

Τα τελευταία χρόνια, η εξέλιξη της επιστήμης σε συνδυασμό με την ανάπτυξη της τεχνολογίας έχει καταστήσει εφικτή την κρυοσυντήρηση του γενετικού υλικού των ασθενών που διαγιγνώσκονται με καρκίνο. Έτσι τους δίνεται η δυνατότητα για διατήρηση της γονιμότητάς τους και την απόκτηση υγιών παιδιών μετά την ολοκλήρωση της απαραίτητης θεραπείας που μπορεί να υποβληθούν.

Δωρεάν λήψη, κατάψυξη και μελλοντική κρυοσυντήρηση του γενετικού τους υλικού, προσφέρει στους ογκολογικούς ασθενείς το νοσοκομείο «Έλενα Βενιζέλου», όπως ανέφερε ο Νίκος Παπαριστείδης, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών διευθυντής Β’ Μαιευτικής Γυναικολογικής Κλινικής και Μονάδας Εξωσωματικής στο νοσοκομείο «Έλενα Βενιζέλου»: «η δυνατότητα κρυοσυντήρησης του γενετικού υλικού έχει ως αποτέλεσμα, οι ασθενείς να έχουν καλύτερη ψυχολογία καθώς γνωρίζουν ότι δεν έχουν τελειώσει οι ελπίδες τους για την δημιουργία της οικογένειάς τους».

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στο κατά πόσο τα φάρμακα της υπογονιμότητας αυξάνουν το κίνδυνο καρκίνου στις γυναίκες, είτε των ωοθηκών, είτε του μαστού, που είναι ο συχνότερα εμφανιζόμενος στις γυναίκες .

«Ειδικότερα για τον καρκίνο των ωοθηκών που είναι ο πιο θανατηφόρος γυναικολογικός καρκίνος, αρκετές μεγάλες μετα-αναλύσεις – πολλές από τις οποίες την τελευταία 5ετία – δείχνουν έναν αυξημένο κίνδυνο περίπου 1,6 – 1,8 φορές από τον γενικό πληθυσμό. Ο κίνδυνος αυτός δείχνει σε κάποιες μελέτες να αυξάνεται με τον αριθμό των προσπαθειών εξωσωματικής», επισήμανε ο κ. Γεώργιος Βοργιάς, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Πατρών, Διευθυντής Γυναικολογικής Κλινικής Νοσοκομείου ΜΕΤΑΞΑ.

Ο κ. Ιπποκράτης Σαρρής, Διευθυντής και Σύμβουλος Αναπαραγωγικής Ιατρικής στο King’s Fertility King’s College Hospital αναφέρθηκε σε έρευνα που διήρκησε 27 χρόνια και στην οποία συμμετείχαν 1,8 εκατομμύρια γυναίκες που υποβλήθηκαν σε θεραπείες γονιμότητας. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη έρευνα που έχει διεξαχθεί μέχρι σήμερα με αντικείμενο κατά πόσο τα φάρμακα γονιμότητας ενέχουν κίνδυνο καρκίνου για τις γυναίκες. «Τα φάρμακα γονιμότητας δεν αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού, η έρευνά μας έδειξε ότι τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται συνήθως κατά τη διάρκεια θεραπειών γονιμότητας για την απελευθέρωση ωαρίων δεν αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού», υποστήριξε ο κ.Σαρρής. «Προηγουμένως δεν ήταν σαφές εάν τα φάρμακα γονιμότητας σχετίζονται με την εμφάνιση του καρκίνου του μαστού και πολλές γυναίκες, μας εξέφραζαν την ανησυχία ότι ο καρκίνος του μαστού τους έχει προκληθεί από θεραπεία γονιμότητας. Από τις δημοσιευμένες μελέτες προκύπτει η διαβεβαίωση ότι η θεραπεία γονιμότητας είναι απίθανο να αυξήσει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού.»

Εστιάζοντας στο ίδιο θέμα ο κ. Κωνσταντίνος Πάντος, γυναικολόγος, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών, Επιστημονικός Διευθυντής Κλινικής ΓΕΝΕΣΙΣ Αθηνών, Γενικός Γραμματέας Ελληνικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής, επισήμανε:

«Αν και η ορμονική θεραπεία στις γυναίκες είναι ακόμα υπό διερεύνηση ως προς τον μηχανισμό δράσης της στην καρκινογένεση, εκείνο στο οποίο καταλήγουν οι περισσότερες από τις μεγάλες κλινικές μελέτες παγκοσμίως είναι ότι δεν φαίνεται επιδημιολογικά κάποια συσχέτιση με αυξημένο κίνδυνο για ανάπτυξη γυναικολογικού ή και άλλων μορφών καρκίνου σε γυναίκες που λαμβάνουν φαρμακευτική θεραπεία για την υπογονιμότητά τους». Ωστόσο, πρόσθεσε ο κ. Πάντος, «αποφεύγοντας την υπέρμετρη χρήση θεραπειών και τεχνολογιών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής αλλά πολύ δε περισσότερο ενημερώνοντας τις γυναίκες για την πρόληψη της γονιμότητάς τους όταν βρίσκονται στην νεαρή τους ηλικία, έτσι ώστε να συλλάβουν φυσιολογικά ή με τη ελάχιστη βοήθεια, δεν θα βρίσκονται αργότερα εγκλωβισμένες στην υπογονιμότητά τους, στις σκέψεις για ενδεχόμενο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου και στο ενοχικό κλίμα που συνειδησιακά διαμορφώνεται γύρω τους».

Οι σύγχρονες μέθοδοι πρόληψης και διάγνωσης (πχ μαστογραφία και τεστ Παπανικολάου) εντοπίζουν τον καρκίνο σε αρχόμενα στάδια.

Στη διαχείριση των ογκολογικών ασθενών που διαγιγνώσκονται με καρκίνο σε αναπαραγωγική ηλικία αναφέρθηκε ο κ. Δημήτριος Παπαθεοδώρου, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών, χειρουργός, γυναικολόγος – ογκολόγος, Διευθυντής & Επιστημονικός Υπεύθυνος Γυναικολογικού Τμήματος Γ.Α.Ο.Ν.Α «Ο Άγιος Σάββας».

«Καθώς ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει μεταθέσει την ηλικία της πρώτης κύησης στα μέσα της τρίτης δεκαετίας της ζωής, παρατηρείται το φαινόμενο κατά τη διάγνωση της νόσου πολλές ασθενείς αναπαραγωγικής ηλικίας να είναι άτοκες», επισήμανε ο κ. Παπαθεοδώρου. «Οι επιστημονικές εταιρείες έχουν συντάξει κατευθυντήριες οδηγίες που ορίζουν, με βάση τα τρέχοντα επιστημονικά δεδομένα, τα κριτήρια ένταξης των ογκολογικών ασθενών που βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία, σε συντηρητικές θεραπείες με σκοπό τη διατήρηση της γονιμότητας ανάλογα με την πρωτοπαθή εστία της νόσου. Κρίσιμο σημείο είναι η προσέγγιση από διεπιστημονική ομάδα εξειδικευμένων ιατρών από κάθε ειδικότητα και η λεπτομερής ενημέρωση της ασθενούς».

Στην αναπαραγωγική δυνατότητα των γυναικών με υπερπλασία του ενδομητρίου, ασθένεια που η συχνότητά της αυξάνει με την ηλικία, αναφέρθηκε ο κ. Ευγένιος Κουμαντάκης Καθηγητής Μαιευτικής Γυναικολογίας, Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής.

«Σε νέες γυναίκες που θέλουν να διατηρήσουν την γονιμότητά τους, ο γυναικολόγος – ογκολόγος σε συνεργασία με τον ασχολούμενο με την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή θα συμπεριλάβουν στην θεραπεία – εκτός από φαρμακευτική αγωγή και απεικονιστικό έλεγχο και πριν την ολική υστερεκτομή, εφ’ όσον απαιτείται- έγκαιρα κρυοσυντήρηση ωαρίων, εμβρύων και ωοθηκικού ιστού. Εάν αφιερωθεί η μήτρα υπάρχει η εναλλακτική λύση της παρένθετης μητρότητας».

Κατά τη διάρκεια του 1ου Πανελλήνιου Συνεδρίου «καρκίνος –υπογονιμότητα & υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. μύθος και πραγματικότητα», που θα διενεργηθεί από τις 2-4 Δεκεμβρίου στο Royal Olympic Hotel, εξειδικευμένοι εισηγητές και καταξιωμένοι ερευνητές και κλινικοί ιατροί θα αναφερθούν στο ευαίσθητο θέμα της θεραπείας της υπογονιμότητας και τη σχέση των φαρμάκων με τον καρκίνο. Οι ομιλητές θα αναφερθούν και θα αξιολογήσουν πληροφορίες σχετικά με τους παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο της εμφάνισης του καρκίνου του μαστού, που θεωρείται η πιο συχνή νόσος που αντιμετωπίζει η γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας στις υγειονομικά ανεπτυγμένες χώρες.

 

 

Πηγη: https://www.iatronet.gr/